- Εξήγηση της Μόρας - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

πολυ καλη η εξηγηση που παραθεσες μα θα ηθελα να σου τονισω οτι ηδη υπαρχει ενα πολυ πλουσιο σε υλικο και αποψεις τοπικ που θα μπορουσες να την παραθεσεις εκει την εξηγηση σου και να δημιουργησεις τις συνθηκες για σωστη ανταλαγη αποψεων.
υπαρχει δεξια επανω ενα κουμπι που λεει <<αναζητηση>>
εκει μπορεις να απευθηνθεις για να δεις αν υπαρχει το θεμα που θες να ανοιξεις ηδη...

και παλι καλως ηλθες...

Θα με συγχωρίσετε αλλά θα απαντήσω εδώ... Λένε ότι ο εγκέφαλος αργεί να πάρει μπρος, το μέρος που κινεί τους μυεις παραλίει κτλ.
Είναι δηλ. ανωμαλία ή αρώστεια; Ό άνθρωπος στον ύπνο γυρίζει μέχρι και 50!!! φορές, και χωρίς κανένα πρόβλημα στο μέρος του που ελέγχει τους μυεις, ακόμα πιό πολύ όταν μερικές φορές, το έχετε πάθει όλοι, ή πέφτουμε στο όνειρο, η προσπαθούμε να χτυπήσουμε κάτι...
Σχετικό παράδειγμα μία φορά που κοιμόμουνα το μεσιμέρι μετά που είχα παίξει ποδόσφερο, στο όνειρο έβλεπα πως πάς να βαρέσω την μπάλα, ενώ στην πραγματικότητα βάρεσα το τραπεζάκι του σαλονιού που ήταν κοντά στο καναπέ
Έτσι όπως φένεται είναι σαν δυσλιτουργία...

aummmm.....

Πολλοί αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους, όμως άλλοι «φορτώνουν» τα λάθη ή τις παραλείψεις τους σε κάποιους τρίτους. Η ψυχολογία εξηγεί πώς γεννιούνται αυτές οι διαφορετικές συμπεριφορές.

Πριν από περίπου ένα χρόνο, ο Ρουμάνος Πάβελ Μ. τα έβαλε με το Θεό. Υποστήριζε πως είχε υπογράψει ένα συμβόλαιο με τον Παντοδύναμο, μέσω της βάφτισής του, με το οποίο παραχωρούσε σε Εκείνον την ευθύνη για όλες τις ηθικές αποφάσεις που επρόκειτο να πάρει. Όμως ο Θεός δεν ήταν συνεπής στις υποχρεώσεις του, και ο Πάβελ έπεσε στα δίχτυα του κακού: κατέληξε στη φυλακή, εκτίοντας ποινή φυλάκισης για ανθρωποκτονία.

Ο Πάβελ αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ανθρώπου που δε νιώθει υπεύθυνος για τις πράξεις του. Θεωρεί πως η ευθύνη για αυτές βαραίνει τον Παντοδύναμο. Άλλοι που σκέφτονται με ανάλογο τρόπο μεταθέτουν την ευθύνη για τις βασικές επιλογές τους στη μοίρα, στο ωροσκόπιο ή στους ανθρώπους που τους περιβάλλουν. Φυσικά, κάποιοι άλλοι θέλουν να έχουν οι ίδιοι τον έλεγχο όσων κάνουν και υπολογίζουν τις συνέπειες των πράξεών τους. Πού οφείλονται αυτές οι διαφοροποιήσεις;

Τη δεκαετία του ’70, ο Τζούλιαν Μπ. Ρότερ, καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ των ΗΠΑ, πραγματοποίησε μια σειρά από πρωτοπόρες έρευνες που οδήγησαν στο συμπέρασμα πως το αποκαλούμενο locus οf control (ένθοθεν/έξωθεν προσωπικός έλεγχος) αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες που συνδέονται με το αίσθημα ευθύνης ή με την παντελή έλλειψή του. Ο όρος αναφέρεται στο «σημείο» όπου τοποθετούμε την αιτία όσων μας συμβαίνουν. Όσοι διαθέτουν ενδοπροσωπικό έλεγχο θεωρούν πως τα γεγονότα καθορίζονται από τις δικές τους πράξεις και γι’ αυτό νιώθουν υπεύθυνοι γι’ αυτές. Αντίθετα, οι άνθρωποι με εξωπροσωπικό έλεγχο συνήθως μεταθέτουν την ευθύνη των πράξεών τους σε εξωγενείς παράγοντες και δε νιώθουν υπεύθυνοι γι’ αυτές.

Σύμφωνα με τον Ρότερ, αυτή η τάση εκδηλώνεται με σαφήνεια ήδη από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας. Τα θεμέλια του αισθήματος της ευθύνης μπαίνουν σε μικρή ηλικία, επειδή η υπευθυνότητα είναι πολύ στενά δεμένη με την αυτοεκτίμηση. «Τα άτομα με αυτοεκτίμηση είναι πιο υπεύθυνα και αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους εκεί που πρέπει και όταν πρέπει. Τα άτομα που έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση αποφεύγουν ευθύνες και δύσκολα αποδέχονται τα λάθη τους, γιατί φοβούνται ότι με αυτό τον τρόπο οι άλλοι θα καταλάβουν ότι “δεν αξίζουν”», τονίζει ο Ανδρέας Αρματάς, κλινικός ψυχολόγος.

"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"

Έτσι, όταν κάτι σπάσει, κάποια παιδιά λένε «έσπασε», ενώ άλλα ομολογούν «το έριξα» ακόμα και αν αυτό συνέβη παρά τη θέλησή τους. Κατά τη σχολική περίοδο, τα άτομα με εξωπροσωπικό έλεγχο αποδίδουν την αποτυχία τους στην κακή τύχη, στη δυσκολία των θεμάτων ή στο μένος του καθηγητή. Αντίθετα, εκείνα με ενδοπροσωπικό έλεγχο, αναγνωρίζουν πως δε μελέτησαν αρκετά και συνήθως δε νιώθουν υπερήφανα γι’ αυτό. Ως ενήλικες, οι πρώτοι γκρινιάζουν για την ανεπάρκεια του αφεντικού ή παραπονιούνται για την ελλιπή υποστήριξη των συναδέλφων τους, όταν καλούνται να απολογηθούν για τη ματαίωση των επαγγελματικών σχεδίων τους. Οι δεύτεροι αναλαμβάνουν την ευθύνη για τυχόν αποτυχίες τους και είναι υπερήφανοι για τις επιτυχίες τους.

Πέρα από αυτή τη στάση μας ως προς τον έλεγχο των πράξεών μας, κάποιες έρευνες έχουν αναδείξει και άλλους παράγοντες που επηρεάζουν το βαθμό στον οποίο είμαστε ή δεν είμαστε υπεύθυνοι. Ένας από αυτούς είναι ο χρόνος. Η ωριμότητα μάς κάνει πιο υπεύθυνους. Ο καθηγητής Σόλομον Σίτρινμπαουμ, ερευνητής της ανθρώπινης ανάπτυξης στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο των ΗΠΑ, ανακάλυψε ένα κοινό χαρακτηριστικό μεταξύ των ανθρώπων ώριμης ηλικίας: νιώθουν πιο ελεύθεροι. Όσο μεγαλώνουμε, παίρνουμε αποφάσεις με βασικό κριτήριο τις προσωπικές φιλοδοξίες και τα ενδιαφέροντά μας και λαμβάνοντας λιγότερο υπόψη μας τις προσδοκίες των άλλων. «Ακόμα και τα άτομα που διαθέτουν χαμηλή αυτοεκτίμηση, όταν ενηλικιώνονται και ωριμάζουν, κατανοούν πως μπορούν να την αποκαταστήσουν, ζητώντας βοήθεια», επισημαίνει ο Α. Αρματάς.

Ο Μπρεντ Ρόμπερτς, καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις των ΗΠΑ, χώρισε τους ανθρώπους σε δύο ομάδες, με βάση συγκεκριμένα χαρακτηριστικά τους. Στη μια ομάδα κατέταξε άτομα ανεύθυνα αλλά πολύ δημιουργικά, και στη δεύτερη όσους χαρακτηρίζονται από τον οργανωμένο τρόπο σκέψης και την ικανότητα να αναλαμβάνουν την ευθύνη για τυχόν λάθη τους. Το τίμημα που πληρώνουν οι δεύτεροι για τις παραπάνω αρετές τους είναι η έλλειψη φαντασίας.

Ο υπερβάλλον ζήλος

Οι άνθρωποι που ανήκουν στην πρώτη κατηγορία εκδηλώνουν χαοτικές συμπεριφορές και μοιάζουν ανίκανοι να είναι συνεπείς απέναντι στις υποχρεώσεις τους. Συχνά όμως είναι πιο αυθόρμητοι σε σύγκριση με τους πιο οργανωτικούς. Άλλωστε, σύμφωνα με τον Ρόμπερτς, όσοι διαθέτουν οργανωμένη σκέψη κάποιες φορές πέφτουν σε λάθη, λόγω της υπερβολικής πίεσης που τους ασκεί το έντονο αίσθημα του καθήκοντος. Η κατάσταση περιπλέκεται όταν κάποιος έχει πολύ χαμηλή αυτοεκτίμηση και ταυτόχρονα υπερβολικό αίσθημα ευθύνης. «Αυτά τα άτομα φορτώνουν όλες τις υποχρεώσεις στην πλάτη τους, κυρίως από ενοχές. Παρουσιάζουν αυξημένες πιθανότητες να εμφανίσουν προβλήματα ψυχικής υγείας, όπως κατάθλιψη, ενώ οι επιπτώσεις στην εργασία και στις σχέσεις τους είναι σοβαρές. Υπερβολικό αίσθημα ευθύνης, αν και με διαφορετική εκδήλωση, έχουν και τα άτομα με ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή», εξηγεί ο Α. Αρματάς.

πηγή: http://www.focusmag.gr

"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"

Φταίμε εμείς -προσωπική γνώμη για τα περισσότερα μάλλον- φταίει η μοίρα μας που είμαστε γκαντέμηδες?

Εχω συναντήσει άτομο που νόμιζε ότι μόνο σε αυτόν συμβαίνει να φεύγει κάποιος από μια θέση παρκαρίσματος μπροστά του, και να τυχαίνει να είναι πάντα πίσω από αυτόν που παρκάρει. Τον τυχερό.

Πάντα σε κάποια φάση της ζωής μας είμαστε ο Ντόναλντ που του παίρνει τη μπουκιά από το στόμα ένας αιώνια τυχερός Γκαστόνε με το τσουλούφι.

Μέχρι ποιό σημείο αρχικά φταίμε εμείς -ενώ ρίχνουμε το φταίξιμο στους γύρω μας, ή σε μεταφυσικές αιτίες- υπάρχει τελικά κάτι που μας οδηγεί σε μοιραίες καταστάσεις?

Είναι μεταφυσικές οι αιτίες ή εμείς φτιάχνουμε τη μοίρα μας?

Θα ήθελα το παρόν θέμα -γι΄αυτό είναι και στην κατηγορία ψυχή- να καλύψει ένα φάσμα από τα πιο απλά μέχρι τα περίπλοκα που οδηγούν στα άκρα (π.χ. domestic violence εσύ με αναγκάζεις να φέρομαι έτσι γιατί με εξοργίζεις).

Το φάσμα είναι μεγάλο, από τα πιο καθημερινά μέχρι τα πιο αναπάντεχα που δεν είμαι σίγουρη ότι μπορούμε να τα ελέγξουμε.

Πού σταματάει το πεπρωμένο και πού αρχίζει η προσωπική ευθύνη?

"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"

Προσωπικά σαν αρχή θα ήθελα να εστιάσω στην τελευταία σου πρόταση «Πού σταματάει το πεπρωμένο και πού αρχίζει η προσωπική ευθύνη?» .
Το κατά πόσο το γνωστό μας ρητό –το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον- ισχύει η όχι ή αν ο άνθρωπος μπορεί καθορίσει την ζωή του μόνος του, μακριά από αυτό που λέμε γραφτό (αφήνομαι στην ροή των πραγμάτων).

Στην πρώτη περίπτωση που δεχτούμε πως ότι κάνουμε στην ζωή μας είναι γραμμένο να γίνει, προσωπικά όσες φορές το έχω κάνει και έχω αφεθεί, με έχει οδηγήσει σε μια «νοητική τεμπελιά» σε μια αποφυγή ευθυνών, ίσως όλο το παιχνίδι να παίζεται ακριβώς εκεί, στο να ρίχνουμε τα λάθη μας σε άλλους παράγοντες (αβουλία) .

Στην δεύτερη περίπτωση που γινόμαστε Κύριοι (αφέντες) της ζωή μας και έχουμε ενεργή συμμετοχή του μυαλού μας και της λογικής μας σε κάθε απόφαση και πράξη, με οδήγησε σε μια αίσθηση ελευθερίας και αξιοπρέπειας ακόμα και αν έπρεπε να παραδέχομαι τα λάθη μου ενώπιον κάποιων εξυπνάκηδων .

Βέβαια δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, βλέπεται το να παραδέχεσαι τα λάθη σου και να μαθαίνεις μέσα από αυτά, χάνεται η ευκαιρία να αποδώσουμε τα λάθη μας στην μοίρα (πεπρωμένο), δεν υπάρχει δικαιολογία για της πράξεις μας και τα σφάλματα μας, παρά μόνο παραδοχή των λαθών μας και αποδοχή των συνεπειών από τις επιλογές μας …..

Στον σοφό άνθρωπο η τύχη (τυχαίο) ρυθμίζει λίγα πράγματα , τα σπουδαιότερα και κυριότερα όμως τα έχει ρυθμίσει το λογικό και σ΄όλη του τη ζωή τα ρυθμίζει και θα τα ρυθμίζει
(Δημόκριτος)

Θεωρώ λοιπόν πολύ πιθανότερο ένα παιδί το οποίο μεγαλώνει έχοντας ως πρότυπα (γονείς κι αδέλφια κυρίως) άτομα τα οποία τείνουν να επιρρίπτουν αλλού τις ευθύνες για το οτιδήποτε τους συμβαίνει, να υϊοθετήσουν μια τέτοια συμπεριφορά επειδή θα τους είναι ήδη γνώριμη και προσφιλής.
Από την άλλη, ένα παιδί όπου βλέπει δύο γονείς να αναλαμβάνουν τις ευθύνες των πράξεων τους και να ρυθμίζουν οι ίδιοι πολλές από τις καταστάσεις της ζωής τους, να μάθει να πράττει το ίδιο.

Είναι πράγματι πολύ "βολικό" για το νου μας το να αποδίδουμε τις ευθύνες για τα πράγματα που μας αφορούν είτε σε κάποιους άλλους ανθρώπους είτε σε μεταφυσικά αίτια.
Απέτυχα πχ να γράψω στις πανελλήνιες επειδή ήταν δύσκολα τα θέματα, δεν πήρα την δουλειά επειδή ο διευθυντής δε με συμπάθησε, η κοπέλα μου με άφησε επειδή ήταν άπιστη, το αυτοκίνητο μου χάλασε επειδή είμαστε γκαντέμηδες κλπ κλπ.

Απ' όλα αυτα λείπει το στοιχείο της προσωπικής μας ευθύνης κι είναι πολύ έντονο το στοιχείο της υπέρμετρης δικαιολόγησης του εαυτού μας.
Είναι ένα είδος "νοητικής τεμπελιάς" - όπως είπε κι ο elo - το να αποδεχόμαστε την πιο εύκολη απάντηση αλλά να μην ψάχνουμε να αναζητήσουμε όλα εκείνα τα πιθανά αίτια που μπορεί να κρύβονται κάτω από αυτήν.
Να αναζητήσουμε δηλαδή το παγόβουνο ολόκληρο και να μην στεκόμαστε μόνο στην κορυφή του που είναι μπροστά στα μάτια μας.

Προσωπικά πιστεύω πως πολλά γεγονότα της ζωής μας τα έλκουμε κατά κάποιον τρόπο εμείς οι ίδιοι.
Λέγεται ότι ο νους μας δεν αντιλαμβάνεται το "δεν" έτσι ώστε μετατρέπει κάποια σκέψη μας που δεν θέλουμε να μας συμβεί σε μια σκέψη που θέλουμε να μας συμβεί.

Φυσικά υπάρχουν και καταστάσεις που δε μπορούμε να ελέγξουμε και δεν περνάνε από το χέρι μας αλλά υπάρχουν και καταστάσεις που στην ουσία τις δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι.
Από την άλλη αυτό μπορεί να μας οδηγήσει σε μια αυξημένη επίρριψη ευθυνών στον εαυτό μας και να αναπτύξουμε μια ενοχική συμπεριφορά, οπότε είναι απαραίτητη η διάκριση για να αντιλαμβανόμαστε που υπάρχει δικό μας μερίδιο ευθύνης και που δεν υπάρχει προκειμένου να βρούμε την χρυσή τομή και την ισορροπία.

Σημαντικό ρόλο επίσης παίζει όντως κι η ενηλικίωση - ή έστω το πέρασμα των χρόνων - καθώς ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει πιο εύκολα πράγματα που ανταποκρίνονται στις προσωπικές του φιλοδοξίες ή στα ενδιαφέροντα του.
Αυτό όμως θα είναι πιο εύκολο να πραγματοποιηθεί όταν το άτομο θα έχει ενδοπροσωπικό έλεγχο γιατί θα μπορεί να λάβει ευκολότερα το βάρος των πράξεων κι επιλογών του σε αντίθεση με ένα άτομο που έχει εξωπροσωπικό έλεγχο το οποίο θα φοβάται μήπως αποτύχει από ένα πλήθος παραγόντων που μπορεί να ακολουθήσουν τις επιλογές του (πχ η γκαντεμιά του, το πως θα συμπεριφερθούν οι άλλοι στην επιλογή του κλπ).

In anticipation of my resurrection...

Γι'αυτό πολλές φορές ευθύνονται οι γονείς που ορισμένοι δεν ξεχνούν να υπενθυμίζουν σε σταθερή βάση τα παιδιά τους πόσο ανίκανα είναι.

"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"

Για κάθε ψυχή που ενσαρκώνεται στη γη, υπάρχει και ένα σχέδιο (ανάλογα το επίπεδο εξέλιξής της). Τα θεμέλια, η βάση, θα λέγαμε, για την καινούργια ζωή της στη γη (ή γιατί όχι και σε άλλους πλανήτες).

Από εκεί και πέρα η ίδια η ψυχή θα χτίσει το καινούργιο της οικοδόμημα, μέσα από τη ελεύθερή της βούληση. Πιστεύω, πως είναι "γραμμένα" τα πρόσωπα και οι καταστάσεις που συναντάμε στο διάβα της ζωής μας (αυτό θεωρώ πως είναι το "πεπρωμένο"). Είναι, λοιπόν, καθαρά στο χέρι μας, αν θα εκμεταλλευτούμε τις ευκαιρίες αυτές και αν θα καλλιεργήσουμε τις προσωπικές μας σχέσεις.

Στην περίπτωση, τώρα, που μία ψυχή έχει κατέβει στη γη για μία αποστολή, υπάρχει ένα "έτοιμο οικοδόμημα", για να αναλάβει κατ' ευθείαν δράση, μετά την εκπαίδευσή της. Εκεί τα περιθώρια της ελεύθερης βούλησης ίσως είναι περιορισμένα.

Για την Αστρολογία τώρα:

Ο ατομικός αστρολογικός μας χάρτης θεωρείται η "ταυτότητα" της ψυχής μας.

Δείχνει από τι είδους ενσαρκώσεις προερχόμαστε και τα μαθήματα που έχουμε έρθει να πάρουμε σε αυτή μας τη ζωή, για την εξέλιξή μας. Σ' ένα γενέθλιο ωροσκόπιο φαίνονται οι κλίσεις μας, τα ταλέντα μας και γενικά οι δυνατότητές μας. Οι διελεύσεις των πλανητών και τα υπόλοιπα σημεία στο ωροσκόπιό μας (προοδευμένοι πλανήτες, Ηλιακή επιστροφή κ.λ.π.) σηματοδοτούν τις ευκαιρίες αλλά και τα μαθήματα ή την εκπαίδευση της ψυχής μας. Σε καμία περίπτωση δεν είναι υπαίτια για τυχόν δεινά ή κακουχίες.

Όλα συμβαίνουν για το καλό μας... γιατί το Σύμπαν τα έχει φτιάξει όλα με Σοφία!

Ας μη ξεχνάμε και τη ρήση... "πεπρωμένο φυγείν αδύνατον"

quote:

---

Από εκεί και πέρα η ίδια η ψυχή θα χτίσει το καινούργιο της οικοδόμημα, μέσα από τη ελεύθερή της βούληση.

---

Αγαπητή karma αυτός είναι ο σκοπός του παρόντος τόπικ.

Η ελεύθερη βούληση καθορίζει τις επιλογές που θα κάνουμε στην παρούσα ζωή. Αλλά πόσα από αυτά που συμβαίνουν είναι αποτέλεσμα ανάδρομων, γκαντεμιάς, άλλων παραγόντως ανεξαρτήτου βούλησής μας, κάρμα, και πόσα είναι η αδυναμία μας να αναλάβουμε τις ευθύνες μας?

Viveca - Διάκριση. Είναι εύκολο να λέμε ότι το κακό μας κάρμα ή το κακό μας ριζικό φταίει για όλα.

Φταίει σε κάποια? Μέχρι ποιού σημείου τα γεγονότα είναι μοιραία?

"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"

Ν συμβάλλω κι εγώ με ένα ενδιαφέρον άρθρο από τα ΑΡΘΡΑ ΚΑΙ ΝΕΑ ΤΟΥ ESOTERICA/2006-2007

Πολλές φορές οι άνθρωποι ζητούμε βοήθεια για κάτι δυσάρεστο που μας έχει συμβεί. Αυτό που στην ουσία συμβαίνει είναι ότι νιώθουμε πως βιώνουμε τα αποτελέσματα μιας κάποιας αιτίας, την οποία δεν μπορούμε να ελέγξουμε. Αναζητούμε μια μαγική λύση για να απαλλαγούμε από τα συμπτώματα της δυστυχίας μας, είτε αυτά είναι άγχος, κατάθλιψη, φόβος, έλλειψη επιβεβαίωσης, κακές σχέσεις με τους άλλους, κ.λπ. Ένα πολύ σημαντικό στοιχείο που θα έπρεπε πρώτα από όλα να εξετάσουμε είναι εάν σαν άνθρωποι θεωρούμε ότι προκαλούμε οι ίδιες τις αιτίες για όσα μας συμβαίνουν, ή ότι δεχόμαστε με παθητικό τρόπο τα αποτελέσματα τους.

Θεωρούμε τους εαυτούς μας ως οντότητες οι οποίες προκαλούμε τα όσα συμβαίνουν ή ως θύματα των περιστάσεων; Όταν βλέπουμε τον εαυτό μας να δέχεται τα αποτελέσματα κάποιων γεγονότων των οποίων έχουμε μικρό ή και καθόλου έλεγχο, νιώθουμε αβοήθητοι. Σε αυτήν την περίπτωση γινόμαστε πράγματι αβοήθητοι επειδή οτιδήποτε κι αν πιστεύουμε τείνει να επιβεβαιώνει την πραγματικότητα. Όταν νιώθουμε ότι δεχόμαστε το αποτέλεσμα ενός γεγονότος, αυτομάτως αποκλείουμε όλους αυτούς τους διαφορετικούς τρόπους που θα μπορούσαν να μας κάνουν να δημιουργήσουμε κάτι το διαφορετικό, καθώς και τους τρόπους εκείνους που θα μας έδιναν προσωπική δύναμη. Στην ουσία δεν τους βλέπουμε καν! Εξαλείφονται από την ίδια μας την συνείδηση σα να μην υπήρξαν ποτέ.

Οι άνθρωποι οι οποίοι θεωρούν τους εαυτούς τους ως αποδέκτες κάποιων εξωτερικών αιτιών, αναζητούν πέρα από τους ίδιους τους εαυτούς τους να βρουν μια αιτία που είναι υπεύθυνη για ό,τι συμβαίνει. Όταν συμβαίνει αυτό, μια τέτοια αιτία θα εμφανίζεται πάντα, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει στην πραγματικότητα αιτία. Το αποτέλεσμα είναι ότι νιώθουμε αβοήθητοι και κυρίως ότι είμαστε πραγματικά αβοήθητοι.

Οι άνθρωποι οι οποίοι πιστεύουν ότι προκαλούν εκείνοι τις διάφορες αιτίες, φυσικά δεν αναζητούν βοήθεια σε πρώτο επίπεδο. Καταλαβαίνουν πως - ακόμη κι αν δε μπορούν να αντιληφθούν τη σύνδεση οτιδήποτε κι αν συμβαίνει στην ζωή τους, προέρχεται από αυτούς τους ίδιους και πως αν το ανακαλύψουν θα μπορέσουν να το αλλάξουν. Αυτό συνήθως έχει ως προϋπόθεση το που έχουν στρέψει την προσοχή τους.

Το πρώτο βήμα λοιπόν για να βοηθηθεί κάποιος άνθρωπος είναι να πειστεί ότι το καθετί που του συμβαίνει δεν προέρχεται από κάποιον εξωτερικό παράγοντα κι ότι μπορεί να έχει δημιουργικό έλεγχο της κατάστασης ακόμη κι όταν κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να είναι το ζητούμενο.

Αυτό δεν είναι εύκολη υπόθεση. Μερικές φορές είναι πιθανό κάποιος άνθρωπος να επιμένει ότι δε μπορεί να κάνει τίποτα, ότι έχει δοκιμάσει τα πάντα και παρόλα αυτά είναι αβοήθητος. Μπορεί και να θυμώσει αν του πει κανείς ότι μπορεί να είναι υπεύθυνος για την ζωή του.

Οι άνθρωποι οι οποίοι νιώθουν ότι δέχονται απλά τα αποτελέσματα των γεγονότων χρησιμοποιούν σε μεγάλο βαθμό τη φράση "δε μπορώ" ενώ μια άλλη συνηθισμένη τους λέξη είναι "προσπάθησα". Όταν λέμε "δε μπορώ" ο εγκέφαλος μας κοπιάζει να μας τροφοδοτήσει με λόγους για τους οποίους δε μπορούμε να κάνουμε κάτι και παράλληλα εμποδίζει το πιο δημιουργικό κομμάτι του μυαλού μας να μας δείξει τους τρόπους εκείνους ώστε να μπορέσουμε να το κάνουμε. Επομένως, το γεγονός ότι δε μπορούμε επαληθεύεται κι επιπλέον ενισχύεται η πεποίθηση μας ότι πραγματικά δε μπορούμε. Μια πρόταση για τους ανθρώπους οι οποίοι το συνηθίζουν αυτό, θα ήταν να αντικαταστήσουν την φράση "δε μπορώ" με την ερώτηση "πως μπορώ;" και να συνεχίζουν να αναρωτιούνται μέχρι ο νους τους να τους δώσει τις απαντήσεις που ζητούν.

Το "προσπάθησα" είναι μια άλλη συνήθης λέξη των ανθρώπων οι οποίοι νομίζουν ότι η ζωή τους είναι το αποτέλεσμα κάποιων γεγονότων.
Αυτό που κρύβεται πίσω από αυτή τη λέξη είναι η αποτυχία. Κανένας άνθρωπος που έχει επιτύχει δε λέει αυτή τη λέξη. Λέει "το έκανα". Η προσπάθεια ξεκινάει ταυτόχρονα με την πίστη στην αποτυχία. Για να προσπαθήσουμε θα πρέπει να έχουμε εικόνες αποτυχίας στο μυαλό μας. Μια πρόταση θα ήταν να δημιουργούσαμε στο μυαλό μας εικόνες επιτυχίας, ασχέτως του τι είναι αυτό που θέλουμε να επιτύχουμε. Όταν το κάνουμε αυτό δίνουμε στον εγκέφαλο μας ένα έναυσμα για να βρει τρόπους να το καταφέρει. Όταν "προσπαθούμε" δίνουμε στον εγκέφαλο μας ένα έναυσμα για να βρει τρόπους ώστε να αποτύχει.

Οπότε ακόμη κι αν νομίζουμε ότι έχουμε πολλές αποδείξεις ότι είμαστε αποδέκτες του τελικού αποτελέσματος μιας αιτίας ή έστω του ευρύτερου φάσματος των αποτελεσμάτων - στην ουσία είμαστε εμείς αυτοί που τα προκαλούμε. Ακόμη κι αν μας φαίνεται δύσκολο να το πιστέψουμε, μπορούμε να ξεκινήσουμε να συμπεριφερόμαστε σα να είμαστε εμείς οι αιτίες. Ας υποθέσουμε ότι έχουμε τον έλεγχο κι ας αναρωτηθούμε "πως μπορούμε;" μέχρι να πάρουμε την απάντηση.

Οπότε έχουμε δύο μεγάλα κλειδιά της επιτυχίας. Το πρώτο είναι το να εστιάζουμε την σκέψη μας σ' αυτό που θέλουμε, όχι σ' αυτό που δεν θέλουμε ή σ' αυτό που φοβόμαστε. Το δεύτερο είναι να ξεκινήσουμε με την υπόθεση ότι εμείς είμαστε αυτοί που δημιουργούν αποτελέσματα, ότι μπορούμε να αποφασίσουμε τι θα σκεφτούμε, τι εικόνες να δημιουργήσουμε στο μυαλό μας και σε τι να συγκεντρωθούμε καθώς επίσης κι ότι όταν το κάνουμε αυτό, ο νους μας θα μας υποδείξει τον τρόπο για να γίνει αυτό στο οποίο συγκεντρωνόμαστε.

Γιατί θα πρέπει να εστιάζουμε σ' αυτό που δεν επιθυμούμε και να αντιμετωπίζουμε τους εαυτούς μας σα να δέχονται τα αποτελέσματα κάποιων γεγονότων στα οποία δεν έχουμε κανένα έλεγχο;

Ο φόβος! Φοβόμαστε! Και τι προκαλεί τον φόβο; Τα τραύματα, οι πληγές, η ανασφάλεια, η άγνοια. Αν έχουμε ζήσει κάποιου είδους τραυματική εμπειρία είναι πολύ πιθανόν να σκεφτόμαστε ότι ο κόσμος είναι γεμάτος κινδύνους και πως θα πρέπει να είμαστε σε επιφυλακή (κάτι που κάνει το νου μας να εστιάζει σ' αυτό που δεν θέλουμε) και πως εμείς είμαστε τα πιθανά θύματα αυτών των κινδύνων με άλλα λόγια, δεχόμαστε το τελικό αποτέλεσμα και το φάσμα αποτελεσμάτων.

Ένας τρόπος για να αλλάξουμε τη ζωή μας είναι να ηρεμήσει αυτό το μέρος του εαυτού μας που φοβάται και νιώθει ανασφαλές. Να καθαρίσουμε το μυαλό μας και να αποβάλλουμε την τάση μας να εστιάζουμε σ' αυτά που δεν επιθυμούμε, ενώ συνάμα να μπορούμε να συγκεντρωθούμε σε αυτά που θέλουμε να γίνουν, κάτι το οποίο μας επιτρέπει να τα υλοποιούμε πιο γρήγορα και πιο δυναμικά.

Δύο πράγματα λοιπόν μπορούν να μας βοηθήσουν να είμαστε εμείς οι ίδιοι οι αιτίες για όσα μας συμβαίνουν:
1). Να συγκεντρωνόμαστε σ' αυτό που επιθυμούμε.
2). Να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε δημιουργικό έλεγχο σε ότι μας συμβαίνει.

Αν μάθουμε μερικά "πράγματα κλειδιά", η ζωή μας θα γίνει πιο εύκολη και πιο ευχάριστη.
Μπορούμε να το κάνουμε!

Ένα από τα κορυφαία εσωτερικά κείμενα όλων των εποχών,η Οδύσσεια,ξεκινάει με τον περίφημο αφορισμού του Πατέρα Δία:

"Ω,κρίμα αλήθεια,οι άνθρωποι με τους θεούς να τα'χουν,γιατί θαρρούν πως από μας οι συμφορές τους βρίσκουν,ενώ παθαίνουν μόνοι τους από ασυλλογισιά τους,χωρίς να φταίει η μοίρα τους".

Η δική μου άποψη είναι η εξής:

σαφώς και υπάρχουν άνθρωποι πιο καλότυχοι ή κακότυχοι από το μέσο όρο....σαφώς και μερικές φορές κατορθώνουμε κάτι χωρίς ιδιαίτερο κόπο ενώ άλλες φορές αδυνατούμε να καταφέρουμε κάτι όσο σκληρά κι αν προσπαθήσουμε...

Με τα παραπάνω εννοώ ότι η Τύχη,το Χάος αν προτιμάτε,πάντα υπήρχε και θα υπάρχει στη ζωή κάθε ανθρώπου.

Αυτό όμως που μετράει πάνω απ'όλα είναι η διαχείριση της Τύχης μας.

Ακόμα και τη χειρότερη κακοτυχία εάν τη διαχειριστούμε σωστά είναι βέβαιο ότι θα πετύχουμε πολλά,ενώ ακόμα και την καλύτερη τύχη εάν τη διαχειριστούμε λάθος τότε θα ζημιωθούμε επώδυνα.

Άμα δεν κουνήσεις τα ξερά σου δεν γίνεται ποτέ τίποτα. Δεν είναι θέμα υλικών αγαθών. Είναι θέμα αυτοεκτίμησης. Και βέβαια αυτό δείχνη και πως μας μεγάλωσαν οι γονείς μας.

Οι αρχαίοι μας πρόγονοι τα είχαν πει όλα.

και .."συν Αθηνά και χείρα κίνει.." είχαν πει και..."αμαρτίες γονέων πεδεύουσι τέκνα..."

Σε τίποτα να μην έχουν πέσει έξω όμως....

quote:

---

Άμα δεν κουνήσεις τα ξερά σου δεν γίνεται ποτέ τίποτα. Δεν είναι θέμα υλικών αγαθών. Είναι θέμα αυτοεκτίμησης. Και βέβαια αυτό δείχνη και πως μας μεγάλωσαν οι γονείς μας.

---

Ακριβώς ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ. Η στατιστική έδειξε ότι τα άτομα που ρίχνουν τις ευθύνες του σε εξωγεννής παράγοντες, είναι άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση που συνήθως οι γονείς τους τα υποτιμούσαν ή δεν τους είχαν εμπιστοσύνη ότι θα τα βγάλουν πέρα.

"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"

Το να "κλαίμε τη μοίρα μας", είναι μια μίζερη και ανόητη στάση,
(αν και δικαιολογημένη σε κάποιο βαθμό, καθόσον δύσκολα ένας
άνθρωπος φτάνει στο επίπεδο του μύστη μέσα στη ζωή), αλλά και η
πίστη στο ότι η σημερινή μας κακοτυχία είναι η προετοιμασία μας
για την αυριανή μας καλοτυχία, είναι μια στάση, που πρέπει να
μάθουμε να υιοθετούμε, πολλές φορές μέσα από μια μακροχρόνια
προσπάθεια εμπιστοσύνης στο αίσιο μέλλον μας.

Πριν από λίγες μέρες μου χάρισαν ένα βιβλίο του Αρκά με τίτλο
"ο Θεός είναι καλός άνθρωπος". Χαμογέλασα, σκεφτόμενη το πόσο
καλά με ήξεραν οι άνθρωποι, που μου το χάρισαν.

Γιατί, η κοσμοθεωρία του ανθρώπου είναι σημαντική για το πώς
αντιμετωπίζει κάθε δυσκολία, που του εμφανίζεται. Αν πιστεύουμε
ότι ο "Θεός" είναι ένας "διαβολικός σαδιστής", που θέλει συνεχώς
να μας βλέπει να υποφέρουμε, τότε οι "κακοτυχίες" μας δε θα έχουν
τέλος, θα τυρρανιόμαστε συστηματικά, θα δοκιμαζόμαστε επ' άπειρον
μέχρι να αποδεχτούμε την ήττα μας. Αν όμως πιστεύουμε ότι "ο Θεός
είναι καλός άνθρωπος", ίσως ένας δάσκαλός μας, θα καταλάβουμε ότι
οι δυσκολίες, που συναντούμε καθημερινά έχουν σκοπό καλό για εμάς.

Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δε θα μάθουμε αν υπάρχει όντως ένας Θεός,
αν όλα αυτά γύρω μας είναι τύχη, Θείο σχέδιο, ή ό,τι άλλο...
Έχει όμως αποδειχτεί και επιστημονικά ότι η αισιοδοξία, η θετικότητα,
η ευδαιμονία είναι τα χαρακτηριστικά, που οδηγούν έναν άνθρωπο
σε περισσότερο ευτυχισμένες καταστάσεις στη ζωή του.

Οπότε, κατά την άποψή μου, σε κάθε περίπτωση "συμφέρει" να είμαστε
αισιόδοξοι και να μην αποδίδουμε τις κακοτυχίες στην κακιά μας τη
μοίρα, στην καντεμιά, στους ανάδρομους πλανήτες (υπάρχουν και αυτοί,
αλλά δεν είναι απαραίτητο ότι εξυπηρετούν αρνητικούς σκοπούς)...