- Αγία Γραφή περί Προέλευσης του Ανθρώπου Νο2 - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

quote:

---

μαψευτόν:
Είσαι ψεύτης! Ποτέ δεν αποκάλεσα τους ευαγγελιστές "αμόρφωτους" ή "γιδοβοσκούς της ερήμου" γιατί πολύ απλά δεν ήταν κάτι τέτοιο. Οι άνθρωποι (όποιοι και να ήταν) γνώριζαν ελληνικά και ειδικά ο συγγραφέας του ευαγγελίου του Ιωάννη φαίνεται ιδιαίτερα μορφωμένος και το ευαγγέλιό του έχει τελείως διαφορετική θεολογική υφή από των υπολοίπων. Και προφανώς δεν θα μπορούσε κανείς να τους τοποθετήσει στην "έρημο", από τη στιγμή που δεν γνωρίζουμε ούτε ποιοί ήταν οι ευαγγελιστές ούτε που κατοικοεδρεύανε.

Ο όρος "γιδοβοσκοί της ερήμου" (ξέρεις, αυτοί που πηδούσαν τις κόρες τους και εκδίδανε τις γυναίκες τους) αναφέρεται κυρίως στους προπάτορές σου.

---

Edited by - europaios2 on 06/09/2010 01:29:04

quote:

---

quote:

---

μαψευτόν:
Είσαι ψεύτης! Ποτέ δεν αποκάλεσα τους ευαγγελιστές "αμόρφωτους" ή "γιδοβοσκούς της ερήμου" γιατί πολύ απλά δεν ήταν κάτι τέτοιο. Οι άνθρωποι (όποιοι και να ήταν) γνώριζαν ελληνικά και ειδικά ο συγγραφέας του ευαγγελίου του Ιωάννη φαίνεται ιδιαίτερα μορφωμένος και το ευαγγέλιό του έχει τελείως διαφορετική θεολογική υφή από των υπολοίπων. Και προφανώς δεν θα μπορούσε κανείς να τους τοποθετήσει στην "έρημο", από τη στιγμή που δεν γνωρίζουμε ούτε ποιοί ήταν οι ευαγγελιστές ούτε που κατοικοεδρεύανε.

Ο όρος "γιδοβοσκοί της ερήμου" (ξέρεις, αυτοί που πηδούσαν τις κόρες τους και εκδίδανε τις γυναίκες τους) αναφέρεται κυρίως στους προπάτορές σου.

---

Κανένας θρησκευτικός μου προπάτορας δεν αύτωσε την κόρη του και δεν έκδωσε τη γυναίκα του.
Το μόνο που μπορείς να τους προσάψεις είναι ότι είχαν περισσότερες από μία γυναίκα.

Όταν όμως γνώρισαν τον Θεό μου, σεβάστηκαν τη γυναίκα και από τότε αποκτούσαν μόνο μία.
Οι δικοί σου όμως Θεοί, πήδαγαν την αδελφή τους, την κόρη τους, ....καμιά κατσίκα αν έβρισκαν....κ.λ.π.

Έχεις πει κατά καιρούς ότι ο χριστιανισμός διαδόθηκε από τους αγράμματους, αμόρφωτους και γιδοβοσκούς της ερήμου....τώρα που έκανες την γκάφα τα γυρνάς.....να λοιπόν ποιος είναι ο κολοτούμπας!!

Για πες μας με την ευκαιρία και φυσικά την φαντασία σου.....ο Παύλος τα έκανε τα ταξίδια?....γιατί απ' ότι θυμάμαι ούτε αυτόν αποδέχεσαι ως ιστορικό πρόσωπο.

Κι έχουμε και λέμε.....

1) Οι Εβραίοι δεν διέδωσαν τον χριστιανισμό και μάλιστα τον εκδίωξαν και αυτό είναι ιστορικά αποδεδειγμένο.

2) Ο Παύλος δεν υπήρξε ως ιστορικό πρόσωπο.....άρα ούτε αυτός διέδωσε το Ευαγγέλιο (διόρθωσέ με εάν δεν είχες πει κάτι τέτοιο σχετικά με τον Παύλο)

3)Οι Έλληνες δεν διέδωσαν το Ευαγγέλιο αφού ήσαν ειδωλολάτρες.

4) Όλοι οι άλλοι λαοί (Πέρες, Αιγύπτιοι, Ασύριοι κ.ο.κ.) δεν διέδωσαν το Ευαγγέλιο γιατί και αυτοί ήσαν ειδωλολάτρες.

Μα ποιος στα κομμάτια το διέδωσαν αυτό το Ευαγγέλιο? ο Φούφουτος?....έλα θέλω ένα καλό σενάριο!....σκέψου το καλά και θα το διαβάσω αύριο το απογευματάκι.

Βρε πως την πάτησες έτσι?....υπερβάλλον ζήλος? ή αρχίζει η ηλικία τα παιχνίδια της?

Parthen h Rwmania

"Ο πιο σοφός άνθρωπος μπρος στο Θεό θα φανεί πίθηκος και στη σοφία και στην ομορφιά και σ' όλα τ' άλλα."(Ηράκλειτος).
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ

Edited by - europaios2 on 06/09/2010 01:29:04

---

quote:

---

Κανένας θρησκευτικός μου προπάτορας δεν αύτωσε την κόρη του και δεν έκδωσε τη γυναίκα του.

---

Ο Αβραάμ ο προαγωγός δεν είναι θρησκευτικός σου (και ίσως φυσικός σου) προπάτορας;

Ο Λωτ ο αιμομίκτης δεν είναι προπάτοράς σου;

Ο Δαβίδ που έστειλε το στρατηγό του στη μάχη για να κουτουπώσει τη γυναίκα του, δεν ήταν προπάτοράς σου και προπάτορας του γιου του Γιαχωβά;

quote:

---

Όταν όμως γνώρισαν τον Θεό μου

---

Το θεό σου, το γιο του, τον ανηψιό του και δεν ξέρω γω ποιο άλλο μέλος της οικογένειας, θα ηταν απίθανο να τον γνωρίσουν γιατί δεν υπήρξε... Εκτός αν κοιμόταν όλοι μαζί κι έβλεπαν το ίδιο όνειρο.

quote:

---

Οι δικοί σου όμως Θεοί, πήδαγαν την αδελφή τους, την κόρη τους, ....καμιά κατσίκα αν έβρισκαν....κ.λ.π.

---

Εγώ προσωπικά δεν έχω θεούς, ούτε δικούς μου ούτε ξένους.

quote:

---

Έχεις πει κατά καιρούς ότι ο χριστιανισμός διαδόθηκε από τους αγράμματους, αμόρφωτους και γιδοβοσκούς της ερήμου

---

Μάλιστα.

quote:

---

τώρα που έκανες την γκάφα τα γυρνάς

---

Είναι φανερό βρε τενεκέ ότι δεν αναφερόμουν στους ευαγγελιστές γιατί οι ευαγγελιστές ΔΕΝ διαδώσανε το χριστιανισμό. Δεν φταίω εγώ αν είναι δύσκολη η ελληνική και το μυαλό σου μικρό.

quote:

---

1) Οι Εβραίοι δεν διέδωσαν τον χριστιανισμό και μάλιστα τον εκδίωξαν και αυτό είναι ιστορικά αποδεδειγμένο.

---

Οι Εβραίοι διαδώσανε το χριστιανισμό, καθώς αυτός αποτελούσε ουσιαστικά ιουδαϊσμό με "ευρωπαϊκό" ρούχο. Εκτός κι αν ο Παύλος ήταν ... Βέλγος!

Επίσης, ιστορικά αποδεδειγμένο είναι ότι οι χριστιανοί δίωξαν τους Εβραίους κι όχι το αντίθετο. Οτι οι Εβραίοι δίωξαν το χριστιανισμό δεν υπάρχει ΟΥΤΕ σαν φαντασία....

quote:

---

2) Ο Παύλος δεν υπήρξε ως ιστορικό πρόσωπο

---

Μπορεί και να υπήρξε, αν και διατηρώ τις αμφιβολίες μου. Βλέπεις, όλοι αυτοί απουσιάζουν από την Ιστορία. Εδώ δεν ξέρουμε αν υπήρξε ο Όμηρος, λες να με απασχολεί αν υπήρξε ένας Εβραίος, που στην καλύτερη περίπτωση εκτελούσε τις εντολές των Φαρισαίων (στις οποίες εντάσσεται και η διάδοση της ιουδαϊκής αίρεσης);

quote:

---

3)Οι Έλληνες δεν διέδωσαν το Ευαγγέλιο αφού ήσαν ειδωλολάτρες.

---

Οι Έλληνες δεν ήταν ποτέ ειδωλολάτρες, αγράμματε χωρικέ.

quote:

---

Μα ποιος στα κομμάτια το διέδωσαν αυτό το Ευαγγέλιο?

---

Ποιος είχε όφελος από τη διάδοση του Ιουδαϊσμού;

quote:

---

Βρε πως την πάτησες έτσι?....υπερβάλλον ζήλος

---

Υπερβάλλον, υπερβάλλον...

macedon

"Στα Μυστήρια της Νύχτας ο Όσιρις-Ήλιος κατεβαίνει στον Άδη, ξαναγυρίζει και με την βοήθεια του Ώρου-Απόλλωνος θριαμβεύει κατά του άρχοντος του Ερέβους Τυφώνα-Σέθ, εχθρού του Διός."

"Στην Αθήνα και την Σπάρτη εόρταζαν χαρμόσυνες εορτές κατά την πανσέληνο της Άνοιξης την εορτή του Αμνού, την ίδια ημερομηνία που σήμερα οι ναζωραίοι έχουν το πάσχα. Σε όλα τα νησιά της Ελλάδος ετελούντο εορτές συγχαρητηρίων προς τιμήν του Απόλλωνος, νικητή του χειμώνα κατά του Όφεως Πύθωνα, ως ένδειξη χαράς για την Σωτηρία."

"Την 25η Δεκεμβρίου, την χειμερινή τροπή, ο Θεός Βάκχος παριστάνεται με την παιδική του εικόνα, συμβολίζοντας την νέα ημέρα, κατεβαίνει στον Άδη, ανασταίνεται, ενώ στα μυστήρια των Παθών που καλούνται Τιτανικές εορτές της Τέλειας Νύχτας, θυσιάζεται ένας Ταύρος, αφού ο Βάκχος-Ήλιος με την μορφή βοός κομματιάστηκε από τις Τιτανικές Νύχτες. Ο Θεός Βάκχος προλέγει το μέλλον, κάνει θαύματα, θεραπεύει ασθενείς, ενώ στην παιδική του ηλικία απειλείται να χάσει την ζωή του."

"Στις 6 Ιανουαρίου στον Ναό του Βάκχου στην Άνδρο, εορτάζετο το Θαύμα των Τριών Υδρίων όπου το νερό έγινε κρασί στον ναό του, την ίδια μέρα που οι ναζωραίοι, συμπτωματικά πάντα, γιορτάζουν τον γάμο της Κανά. Ο Βάκχος καλείται Υιός του Θεού, και Σωτήρ ενώ οι μυημένοι στα Μυστήριά του περίμεναν την Δεύτερη παρουσία του, όπου θα ξανάπαιρνε την διακυβέρνηση του Σύμπαντος και ο άνθρωπος θα επέστρεφε στην προτέρα ευτυχία του."

"Ο Θεός Άδωνις συμβολίζει τον Ήλιο της εποχής της Άνοιξης με την μορφή ενός άνδρα σπάνιας ομορφιάς που ενώ ζει τον έρωτα με την Θεά έφορο της ομορφιάς, χάνει την ζωή του στο κυνήγι, και τους έξι χειμερινούς μήνες ζει με την μητέρα του Βάκχου Περσεφόνη, για να αναστηθεί τους έξι καλοκαιρινούς μήνες και να φέρει την Ζωή."

"Το νεκρικό κρεβάτι του Άδωνη γεμάτο από αρώματα, άνθη και γλυκά δίπλα στη Θεά του Έρωτα και της Άνοιξης Αφροδίτη, στηνόταν στις 25 Μαρτίου, όπου θρηνούσαν στις πένθιμες τελετές προς τιμήν όσων είχε υποφέρει μέχρι τον θάνατό του.
Η πένθιμη περιφορά στην Αλεξάνδρεια γινότανε με κάθε επισημότητα ενώ στο Άργος οι γυναίκες κλαίγανε πάνω στον τάφο του, ενώ η πένθιμη τελετή του Επιταφίου γινότανε στο Ναΐδριο του Θεού Σωτήρα ή Θεού Αμνού, με το όνομα του Σωτήρα. Μετά τον καλούσαν με άσματα να ενδώσει στις ευχές των θνητών και τέλος ψάλλονταν ευχές για την επάνοδό του στην Ζωή."

"Το δόγμα της χριστιανικής αγίας τριάδας, του πατρός, του υιού και του πνεύματος που ζωοποιεί τα πάντα, βρίσκεται στην Ορφική Θεολογία αυτούσιο, ενώ ο Μακρόβιος διασώζει μια Αληθινή Τριάδα της Θεολογίας, με την Δημιουργό Παγκόσμια Ψυχή, εκ της οποίας εκπορεύεται η Διάνοια Νους από όπου γεννιέται ο Λόγος.
Ο Μακρόβιος ανακαλεί τις τρεις πρώτες αρχές σε μια ενότητα που είναι ο Υπέρτατος Θεός. Η Ενότητα, γνωστή με την Δελφική Ρήση «ο Ζεύς είναι Ένα», είναι αρχέτυπη της πρώτης αιτίας που διαφυλάττεται αδιαίρετη μέχρι το πνεύμα που εμψυχώνει αυτόν τον Κόσμο.
Ο Πρόκλος στα σχόλια του για την θεολογία του Πλάτωνος θεωρεί τον Ήλιο ως Θεό μη γεννηθέντα και Θεό γεννηθέντα. Ως Αδημιούργητος βασιλεύει επί των σωμάτων ως γεννημένος ως μέρος των κυβερνωμένων όντων, οι γνωστές δύο φύσεις-υποστάσεις του Τζεσουά."

"Τον χριστιανισμό ως αίρεση του Μιθραϊσμού, δεν αρνηθήκανε μεγάλοι απολογητές του όπως ο Τερτυλλιανός. Οι ναζωραίοι προσεύχονταν γυρισμένοι στον Ήλιο, όπως και οι ναοί τους, ενώ η κύρια εορταστική μέρα ήταν η μέρα του Ηλίου-Κυριακή. Οι πιο μορφωμένοι ναζωραίοι γνωρίζανε καλά αυτήν την σχέση παραδεχόμενοι ότι ο Τζεσουά είναι μια αντιγραφή του Μίθρα, πράγμα που πιστοποιούν οι Κύριλλος, Λέοντας και Θεοδώρητος. Τόσο γνωστό ήταν αυτό ώστε προκειμένου να κοινωνήσουν οι προσήλυτοι ναζωραίοι έπρεπε να απαρνηθούν ότι Τζεσουά και Ήλιος συνδέονται. Δύο χριστιανικές αιρέσεις που έχουν επιβιώσει στην ανατολή θεωρούνται λάτρεις του Ήλιου, ενώ οι γνωστικοί και οι βασιλικοί δίνουν στον Τζεσουά το όνομα ΙΑΟ με 365 Αιώνες, το ίδιο όνομα πού έδινε το Μαντείο της Κλάρου στον Ήλιο."

"Ο άγιος Ιερώνυμος λυσσάει όταν στον υποτιθέμενο τόπο γέννησης του Τζεσουά, την Βηθλεέμ ή αλλιώς οίκο του σίτου, προηγείται η γέννηση του Μίθρα και του Άδωνη."

"Στην λατρεία του Μίθρα που γεννιέται σε μια σπηλιά στην Σφαίρα των Μάγων ο Μίθρας λεγότανε χριστός, διότι το μεσονύκτιο της 25η Δεκεμβρίου το ζώδιο που ανέτελλε στον ορίζοντα στην ανατολική παρυφή του ήταν η Παρθένος. Κατά την κοίμηση της θεοτόκου, την εποχή δηλαδή της σύνδεσης της μητέρας με το παιδί της, ο Ήλιος την περιβάλλει με την πυρά του ευθυγραμιζόμενος με αυτήν."

οταν ρωτανε το Χριστο τι να κανουν για να σωθουν προτεινει απλα αγαπη στο Θεο και αγαπη στο συνανθρωπο και πως αυτο ειναι ολος ο Νομος...

αντιθετα στα Ευαγγελια υπαρχει η ταση του Ιησου να κατηγορει τους Φαρισαιους ακριβως για το οτι πατοντας στο δογμα και στο γραμμα του νομου εκμεταλευοντουσαν τους απλους ανθρωπους...

οι Παυλειες επιστολες ελαχιστα προσθεσαν απο δογματικης πλευρας και ετσι ο Χριστιανισμος απειχε τοτε απο το να ειναι θρησκεια, ηταν απλα μια Εκκλησια, μια αδελφοτητα πιστων...

η δογματικη και η θρησκειοποιηση του Χριστιανισμου εγινε απο τους Πατερες και κυριως τους Ελληνες Πατερες η αυτους που κατεχαν καλα την ελληνικη παιδεια...

αυτοι αρχικα ηταν Νεοπλατωνικοι η Στωικοι η Νεοπυθαγορειοι η Εκλεκτικοι η ειχαν απλα φοιτησει σε αναλογες σχολες και γι'αυτο οτι θεωρησαν συμβατο απο την αρχαιοελληνικη φιλοσοφια με τη νεα θρησκεια το μετεφεραν σ'αυτην...

ειναι σαν καποιος να μετακομιζει και να μεταφερει στο νεο σπιτι οτι απο το παλιο αποτελουσε κατι ιδιαιτερο γι'αυτον...

ετσι λοιπον δια της αρχαιοελληνικης φιλοσοφιας και του ευαγγελικου λογου πλας των παυλειων επιστολων δημιουργηθηκε ο Χριστιανισμος...

σαφεστατα και στη θεολογια του υπηρχαν νεοπλατωνικα και ορφικα στοιχεια (καθολου τυχαιο οτι οι Νεοπλατωνικοι πιστευαν στην ιδια Τριαδα με τους Χριστιανους-αλλαζαν τα ονοματα των υποστασεων μονο), στην ηθικη του στωικα στοιχεια (τα περι διακρισεως των παθων, απαθειας και αρετης ολα ειναι στωικης επιδρασης) ενω στη λειτουργικη του διασωζονται πλειστα οσα αρχαιοελληνικα εθιμα (λαμπαδες, ταματα, μνημοσυνα, θυμιατο με λιβανι παρακαλω, ημερομηνιες αρχαιων εορτων, νηστειες οπως της Σαρακοστης κλπ)...

ουσιαστικα δια του Κλημη και του Ωριγενη κυριως η αρχαια ελληνικη φιλοσοφια επλασε τη δογματικη του Χριστιανισμου σε σημειο τετοιο που καποιοι να ισχυριζονται οτι...

η χριστιανική σκέψη είναι στην ουσία «η συνέχεια της ελληνικής θρησκευτικής σκέψης και πρακτικής», καθώς και ότι «είναι αδύνατο να αποβάλει κάποιος τον Πλατωνισμό από τον Χριστιανισμό, χωρίς να κατακερματίσει τον δεύτερο»

W.R. Inge, Αγγλος Πρύτανις του Πανεπιστημίου του St Paul...

ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς θεωρούσε επιπλέον ότι "η ελληνική φιλοσοφία είναι καθαρή εικόνα της αληθείας και θεία δωρεά που παραδόθηκε στους Έλληνες", καθώς και ότι "ο ίδιος ο Θεός υπήρξε συγχρόνως ο χορηγός της Καινής Διαθήκης, αλλά και της Ελληνικής Φιλοσοφίας."

τωρα ο Κλημης με τον Ωριγενη επηρρεασαν ενα μεγαλο αριθμο Πατερων και ονοματα οπως ο Μεγας Αθανασιος (θαυμαστης του Ωριγενους), ο Γρηγοριος Νυσσης (επισης θαυμαστης του Ωριγενους) και αλλους...

ετσι η διαμορφωση της νεας θρησκειας με επιρροη της αρχαιοελληνικης φιλοσοφιας κατοχυρωθηκε και περασε και στις Οικουμενικους Συνοδους...

αλλα...

το ρευμα αυτο δεχτηκε μεγαλο χτυπημα με την απορριψη του Ωριγενη και του δογματος περι προυπαρξης της ψυχης σε μια Συνοδο που μαγειρεψε η μονοφυσιτρια Θεοδωρα και στην οποια ειχαμε ρεκορ χαμηλης προσελευσης Επισκοπων γιατι πολλοι Επισκοποι προς τιμην τους δεν θελησαν να πανε σε μια Συνοδο μαγειρεμα...

εκτοτε υπηρξαν δυο ρευματα στο Βυζαντιο οπως ειπα, το ενα αποτελουνταν απο Χριστιανους που αναγνωριζαν την κεφαλαιωδη σημασια της αρχαιοελληνικης φιλοσοφιας στη νεα θρησκεια με κεντρικη φιγουρα τον Πατριαρχη Φωτιο ο οποιος ειχε και ελληνικοτατη συνειδηση...

και το δευτερο αποτελουνταν απο Χριστιανους που προσπαθουσαν να μειωσουν τη σημασια αυτης της επιρροης οπως για παραδειγμα οσους συνεταξαν τα αναθεματα κατα Ελληνων στην Κυριακη της Ορθοδοξιας (που θα εκαναν να τριζουν τα κοκκαλα του Φωτιου)...

εαν το δευτερο ρευμα δεν υπηρχε η ηταν εντονα μειοψηφικο θα ειχαμε αποφυγει το διπολο Πληθωνικων-οπαδων του Σχολαριου και αργοτερα το διπολο Κοραικων και Κολλυβαδων...

με την εννοια οτι η αρνηση του ελληνικου παραγοντα στη χριστιανικη θρησκεια δημιουργουσε ως αντιδραση τον μη Χριστιανο Πληθωνα και τον Κοραη που περιφρονουσε τον κληρο...

σημερα υπαρχει ενας αξιοσημειωτος ανθρωπος που ανηκει στο πρωτο ρευμα και που αν ζουσε τα παλιοτερα χρονια θα ειχε βοηθησει στο να μην εχουμε εριδες, μιλαω για το Χρηστο το Γιανναρα που εχει επανειλημμενα αναφερθει στις επιρροες της χριστιανικης θρησκειας απο τον ελληνικο λογο και οτι ουσιαστικα στη σφαιρα εξαπλωσης του Ελληνισμου απο τα αρχαιοτατα χρονια η θρησκεια και η φιλοσοφια δεν ειχαν ποτε ωφελιμιστικη μορφη οπως πηραν στη Δυση, την αρχαια θρησκεια και τη χριστιανικη συνδεει η ιδια κοσμοθεαση..και καθολου τυχαιο δεν ειναι οτι οι Χριστιανοι χρησιμοποιησαν για τον Υιο, δηλαδη για τον Νοητο Ηλιο της Δικαοσυνης, την ιδια λεξη με τον Ηρακλειτο και τους Στωικους: Λογος...

.

Λογος με κεφαλαιο για τους Ελληνες δεν ηταν η ανθρωπινη λογικη αλλα η θεια λογικη, ο θειος νομος που διετρεχε και οργανωνε σε αρμονια και ταξη ολο το συμπαν, ο παγκοσμιος Νους (που αναγκαστικα ηταν και επικεφαλης των νοητων φυσεων)...

τωρα τυχαιο ειναι οτι οι Νεοπλατωνικοι θεωρουσαν τον παγκοσμιο Νου και αρα το Λογο σαν δευτερη υποσταση στην Αγια Τριαδα τους;

η ειναι τυχαιο οτι οι Χριστιανοι θεωρουν τον Υιο και Λογο επικεφαλης των νοητων φυσεων δηλαδη των Αγγελων και των ψυχων;

Νους, Κυβερνητης των νοητων, Λογος, Υιος, Νοητος Ηλιος της Δικαιοσυνης...

ειναι ενα και το αυτο...

γι'αυτο σ'αυτα τα θεματα μια χαρα μπορουσε να συνεννοηθει ενας Χριστιανος του 4ου αιωνα με εναν Πλατωνιστη παρα με εναν ραββινο (αν και στην ιουδαικη θρησκεια γνωριζαν επισης του Υιο αλλα κατα πως φαινεται μικρες μειοψηφιες μονο που κρατησαν τη γνωση αυτη μυστικη, κουφο ειναι επισης οτι οι Φαρισαιοι στα περι ψυχης ειχαν επηρρεαστει απ'ευθειας απο τον Πλατωνα)...

Η αρχαία ελληνική φιλοσοφία είναι αυτός ο τομέας της ανθρώπινης δημιουργικής ερμηνείας που στηρίζει τις δύο γέφυρες ανάμεσα στον Μύθο και στον Λόγο. Εκπροσωπεί την γεφυρωματική λειτουργία ανάμεσα στην αρχαϊκή μυθική σκέψη και στην λογική, θετικιστική σκέψη που αρχίζει, μόλις τότε, να ανατέλλει. Αυτή η ιδιότητα της ελληνικής εσωτερικής φιλοσοφίας είναι και η υπεύθυνη για τις, κατά καιρούς, παρεξηγήσεις και μονόπλευρες ερμηνείες που της έχουν αποδοθεί.

Η προγενέστερη ορφική θεολογία και μυθολογία ανήκει περισσότερο στον χώρο του μυστηρίου και του μύθου. Ο Ορφέας, ο "Θεολόγος", όπως τον ονομάζουν, συχνότερα οι αρχαίοι φιλόσοφοι, είναι ο αδιαμφισβήτητος αγγελιοφόρος των θεών. Ελάχιστοι τολμούν να τον αμφισβητήσουν, κι αυτοί απλώς δηλώνουν ότι δεν τον καταλαβαίνουν αν και είναι σίγουροι ότι η ορφική θεολογία κρύβει πολλά περισσότερα από αυτά που μπορούν να γίνουν άμεσα κατανοητά. Οι ορφικοί ύμνοι είναι γεμάτοι από σημεία, σύμβολα και μυστήριο, είναι γεμάτοι από την "Σιωπηλή Γνώση". "Σιωπηλή" είναι διότι δεν εξηγεί, δεν αποδεικνύει, δεν "μιλάει" θετικιστικά και λογικά. "Γνώση" είναι διότι, αν και δεν εξηγεί, συμπεριλαμβάνει την απόκρυφη μυστηριακή διδασκαλία για το πνεύμα την ύλη, τον θεό και τα δημιουργήματά του, διδασκαλία την οποία παρέδωσαν, κατά τον μύθο, οι θεοί στους ανθρώπους.

Η προσωκρατική φιλοσοφία, κατ' αρχήν, είναι αυτή που αρχίζει να εισάγει την "έννοια" ως μία γέφυρα που οδηγεί από την "Σιωπηλή Γνώση" προς την "Λογική", από τον Μύθο προς τον Λόγο. Οι προσωκρατικοί, ήδη μυημένοι στα Μυστήρια της εποχής τους, παραλαμβάνουν την μυστική δοξασία και προσπαθούν να γίνουν οι λογικοί ερμηνευτές της. Αυτή η λογική ερμηνεία απέχει, ωστόσο, πάρα πολύ από αυτήν που σήμερα εννοούμε ως λογική - αποδεικτική διαδικασία. Χωρίς να "ξεριζώνονται" από το μυστηριακό τους έδαφος, οι προσωκρατικοί, απλώνουν τα φύλλα τους και τα κλαδιά τους στον χώρο της λογικής, δίνοντας, ως καρπούς, τις έννοιες. Αυτές οι έννοιες μολονότι ανήκουν στον χώρο της λογικής έχουν ωριμάσει με τους χυμούς και τα στοιχεία από το "μυστηριακό έδαφος".

Αρκεί ακόμη και μία επιπόλαια και γρήγορη ανάγνωση των κειμένων και των βιογραφικών στοιχείων που αφορούν τους προσωκρατικούς για να διαπιστώσουμε, αν δεν έχουμε παρωπίδες, ότι οι προσωκρατικοί σέβονται το "μυστήριο" κι ότι οι λεγόμενες "ερμηνείες" τους και οι κοσμογονικές τους "αρχές" και τα "στοιχεία" δεν είναι παρά μυστηριακά δόγματα περιτυλιγμένα από ένα "μανδύα" λογικών εννοιών κι επεξηγήσεων.

Μέσα σε αυτήν την διαδικασία ζεύξης των δύο αυτών τρόπων σύλληψης του Όλου, οι προσωκρατικοί εισάγουν στον κόσμο των εννοιών και την οικολογική οπτική, τις αρχές που, σήμερα, θα τις ονομάζαμε αρχές της οικολογικής φιλοσοφίας.

Προσωκρατικοί και Οικολογία

Κατ' αρχήν μία κοινή συνισταμένη εργασία των προσωκρατικών είναι η παρατήρηση του περιβάλλοντος, οι ρυθμοί, οι μεταλλαγές των φυσικών στοιχείων, καθώς και οι κυκλικές, φυσικές διαδικασίες. Αυτά είναι τα δώρα των προσωκρατικών που τα χρησιμοποιεί και η σημερινή επιστήμη της οικολογίας, όντας εργαλεία της επιστήμης της.

Ο Θαλής, αυτός ο πρωτοπόρος της φιλοσοφίας ενώ φαίνεται να είναι ένας μεγάλος γεωμέτρης, μαθηματικός κι αστρονόμος, ωστόσο φαίνεται να είναι κι αυτό που σήμερα θα λέγαμε πανθεϊστής ή ακόμα κι ανιμιστής ή υλοζωιστής. Μία φράση που αποδίδεται συχνά στον Θαλή είναι: "ο κόσμος είναι γεμάτος θεούς". Ο Θαλής, έτσι συμβιβάζει και συνενώνει τις νοητικές επιστήμες με την εσωτερική θρησκευτική αντίληψη ότι ο κόσμος δεν είναι άψυχος αλλά ότι τρέφεται, εμψυχώνεται και καθοδηγείται από θεούς, όπου θεοί είναι αυτά που ονομάζονται στον εσωτερισμό Στοιχειακά, Άγγελοι, Πλανητικά Πνεύματα κ.α.

Στον Αναξίμανδρο αποδίδονται τα παρακάτω λόγια:

"και η μήτρα από την οποία γεννήθηκαν τα πράγματα είναι η ίδια με αυτή στην οποία αποσυντίθενται όπως είναι αναγκαίο να γίνει, γιατί τιμωρούνται κι επανορθώνουν αμοιβαία για την αδικία, σύμφωνα με την τάξη του χρόνου". (Σιμπλίκιος, εις Φυσικά 24,13).

Αυτή η φράση του Αναξίμανδρου μας δείχνει ότι τα αντίθετα μέσω της διαδοχικής υπεροχής του ενός πάνω στο άλλο αποτελούν τους κινητήριους πόλους της εξέλιξης και της αλλαγής. Η "τάξη του χρόνου" υποδηλώνει έναν νόμο που έχει καθολική ισχύ και που ελέγχει τις προθεσμίες και την "πληρωμή των χρεών" που έχουν προκληθεί από "αδικίες".

Αυτή η αρχή, ενώ δεν παύει να έχει καθολική ισχύ, μπορεί μα αποδειχτεί ότι ισχύει και στις ισορροπίες των οικοσυστημάτων. Στα οικοσυστήματα δεν υπάρχουν μονόπλευρες και μονοπολικές διεργασίες. Όλα βρίσκονται σε μία κατάσταση δυναμικής ισορροπίας. Η καταστροφή, η αποδόμηση και η δημιουργία, η αναδόμηση είναι συνεχείς και εναλλασσόμενες διαδικασίες. Η γέννηση των νέων οργανισμών ισχύει μόνο αν υπάρχει ο θάνατος των γερασμένων μορφών, διότι το υλικό της σύνθεσης των νέων όντων προέρχεται από το ίδιο υλικό στο οποίο αποσυντίθενται τα όντα, ή όπως έλεγε ο Αναξίμανδρος "η μήτρα από την οποία γεννήθηκαν τα πράγματα είναι η ίδια με αυτή στην οποία αποσυντίθενται".

Αυτή την κατάσταση δυναμικής ισορροπίας που, την μεγάλη της σημασία, την αντιλήφθηκε η επιστήμη της Οικολογίας στα τέλη του αιώνα μας υπόκειται, για τον Αναξίμανδρο σε μία "τάξη του χρόνου", δηλαδή υπόκειται σε χρονικές περιόδους. Αυτή η παρατήρηση του Αναξίμανδρου απαντά και στους σημερινούς, παρατηρούμενους βιόκυκλους και βιορυθμούς των οικοσυστημάτων. Όπως έχει π.χ. παρατηρηθεί ότι σε κάθε ανοιχτό βιολογικό σύστημα υπάρχουν περίοδοι στην αύξηση και στην μείωση των πληθυσμών των ειδών που, αυτό περιέχει.

Η άγνοια της δύναμης αυτής της εξισορροπιστικής αρχής οδήγησε τον δυτικό πολιτισμό στο να επενδύσει ενέργεια και χρόνο σε επιλογές μονόδρομους, όπως π.χ. η επιλογή του ορυκτού πλούτου ως η βασική ενέργεια του πολιτισμού αγνοώντας ή παραβλέποντας το γεγονός ότι ο κύκλος ζωής αυτού του ορυκτού πλούτου μετριέται σε εκατομμύρια χρόνια.

Πολύ πιθανόν και η ανάπτυξη της σύγχρονης ιατρικής που εξαφάνισε πολλές αρρώστιες κι επιτέθηκε στους μικροοργανισμούς με τα αντιβιοτικά της, να οδήγησε σε μία νέα διαταραχή της ισορροπίας και ίσως γι' αυτό να γεννιούνται νέες ασθένειες και να επανακάμπτουν οι, σχεδόν, εξαφανισμένες ασθένειες. Όπως αποδείχτηκε, η επιλογή της, οδήγησε σε μία νίκη απέναντι στους μικροοργανισμούς, πρόσκαιρη όμως, διότι η "τάξη του χρόνου" επανορθώνει τις αδικίες οδηγώντας τους μικροοργανισμούς σε αντεπίθεση δημιουργώντας νέες μορφές τους που αναπροσαρμόζονται συνεχώς στα νέα και πιο ισχυρά αντιβιοτικά.

Αυτή η επιτακτική ανάγκη για δυναμική ισορροπία που εξάγεται ως συμπέρασμα από την φράση του Αναξίμανδρου, συναντάται και στην μυθολογία των αρχαίων Ελλήνων, όπου όταν ο Ασκληπιός, από οίκτο, άρχισε να ανασταίνει νεκρούς, ο Δίας παρεμβαίνει και τον διατάζει να σταματήσει επειδή ο Άδης κινδύνευσε να μείνει χωρίς εργασία. Αυτό το παράδειγμα δείχνει, επίσης, πως συνυφαίνεται αρμονικά η μυθολογία με την φιλοσοφική ερμηνεία.

Ο Ξενοφάνης είναι ένας από τους προσωκρατικούς φιλοσόφους ο οποίος με την φιλοσοφία του και τις παρατηρήσεις του πάνω στη φύση κτυπάει τον ανθρωποκεντρισμό. Στον Ξενοφάνη αποδίδονται τα δύο παρακάτω αποσπάσματα που μας τα σώζει ο Κλήμης της Αλεξανδρείας:

"Οι Αιθίοπες λένε ότι οι θεοί τους είναι πλακουτσομύτηδες και μαύροι, οι Θράκες ότι οι δικοί τους θεοί είναι γαλανομάτηδες και κοκκινοτρίχηδες". (Κλήμης, Στρωματείς, VII, 22).

"Αλλά αν τα βόδια και τα άλογα ή τα λιοντάρια είχαν χέρια ή μπορούσαν να σχεδιάσουν με τα χέρια τους και να κάνουν τα έργα που κάνουν οι άνθρωποι, τα άλογα θα απεικόνιζαν τους θεούς σαν άλογα, τα βόδια σαν βόδια και θα έκαναν το σώμα τους σαν το δικό τους". (Κλήμης, Στρωματείς V, 109,3).

Ο Ξενοφάνης τολμάει να ταρακουνήσει με σαρκασμό και ειρωνεία, την τάση των ανθρώπων να κρίνουν τα πάντα μόνο με βάση την δική τους αντίληψη και να αδυνατούν να κατανοήσουν το "Όλο" ή, τουλάχιστον, να σεβαστούν την φυσιολογική διαφορετικότητα. Αυτός ο ανθρωποκεντρισμός είναι, ίσως, η πιο ισχυρή αιτία που οδήγησε σε αντιπαλότητα όχι μόνο τους διάφορους πολιτισμούς, τις φυλές και τις θρησκείες μεταξύ τους αλλά που οδήγησε και σε ρήξη τις σχέσεις του ανθρώπου με το φυσικό του περιβάλλον. Η υιοθέτηση της άποψης του Ξενοφάνη, θα βοηθούσε τον άνθρωπο να σεβαστεί τους, διαφορετικούς από αυτόν, οργανισμούς, και θα τον οδηγούσε στην εύρεση του κοινού καλού όλου του περιβάλλοντος. Δυστυχώς η αναζήτηση ενός βραχυπρόθεσμου κέρδους για τον ίδιο τον άνθρωπο προκάλεσε την ανισορροπία του οικοσυστήματος και την αντίδρασή του απέναντι στις αντί-οικολογικές επιλογές του ανθρώπου.

Ο Ηράκλειτος δείχνει να συμφωνεί με τον Ξενοφάνη όταν λέει ότι:

"Το θαλασσινό νερό είναι το πιο καθαρό και το πιο μολυσμένο. Για τα ψάρια είναι πόσιμο κι ευεργετικό, αλλά για τους ανθρώπους μη-πόσιμο και βλαβερό". (Ιππόλυτος, Ελ., IX, 10,5).

Το ίδιο συμπέρασμα βγαίνει και από μία άλλη ρήση του:

"Ο Θεός είναι μέρα και νύχτα, χειμώνας και καλοκαίρι, χόρταση και πείνα, αλλάζει όπως η φωτιά, όταν ανακατεύεται με διάφορα μυρωδικά, ονομάζεται ανάλογα με την μυρωδιά του καθενός από αυτά". (Ιππόλυτος, Ελ., IX, 10,8).

Η άποψη του Ηράκλειτου για την σχετικότητα των αξιών, του καλού και του κακού βρίσκει απήχηση και στον τομέα του περιβάλλοντος και της βιολογίας. Η δυστυχία, η αρρώστια, ο θάνατος, οι σεισμοί, οι καταστροφές καθώς και όλοι οι υπόλοιποι "εχθροί" της ευημερίας των ανθρώπων είναι όψεις του Όλου, ίσως για εμάς "σκοτεινοί" και καταστροφικοί αλλά όχι για το Όλο, το οποίο περιλαμβάνει όλα τα αντίθετα μέσα του. Ο Θεός του Όλου αλλάζει μορφές σαν την φωτιά και δίνει σχετική αξία σε κάθε αρχή που περιλαμβάνει, μόνο για ορισμένο χρόνο για να την αντικαταστήσει με την αντίθετή της αρχή στην "τάξη του χρόνου", όπως θα έλεγε ο Αναξίμανδρος.

Αυτή την αντιπαλότητα και τον ανταγωνισμό που σήμερα θα τον ονομάζαμε "δυναμική ισορροπία των οικοσυστημάτων", ο Ηράκλειτος, την ονόμαζε "πόλεμο"

"Πρέπει να ξέρουμε ότι ο πόλεμος είναι κοινό φαινόμενο και το δίκιο σημαίνει ανταγωνισμό κι ότι όλα συμβαίνουν σύμφωνα με τον ανταγωνισμό και την αναγκαιότητα". (Ωριγένης, Κατά Κέλσου, VI, 42).

"Το δίκιο σημαίνει ανταγωνισμός" λέει ο Ηράκλειτος κι εκεί όπου υπάρχει ζωντανός ανταγωνισμός, όπου τα αντιμαχόμενα μέρη υπακούουν στις περιόδους και τους ρυθμούς της "αναγκαιότητας", αυτά συμβιώνουν μέσω του ανταγωνισμού, χωρίς το ένα μέρος να κυριαρχεί ολοκληρωτικά πάνω στο άλλο.

Η αποδοχή, από τον σύγχρονο πολιτισμό, του μύθου της "γραμμικής προόδου" κατέστειλε την ολιστικότερη αρχή του ανταγωνισμού ή της "αρμονίας μέσω των αντιθέτων", της δυναμικής ισορροπίας. Με την προσαρμογή όλων των μορφών της επιστήμης και της τεχνικής στον μύθο της γραμμικής και συνεχόμενης προόδου, ο άνθρωπος "ξεριζώθηκε" από το περιβάλλον κι απαίτησε την πλήρη υποταγή της φύσης σε αυτόν. Υπερυψώνοντας τον εαυτό του, έξω από την φύση και τους νόμους της, θεώρησε τους ανθρώπινους νόμους και τις αξίες ως καλύτερα και ιδανικότερα και προσπάθησε να επιβάλλει το δικό του "δίκαιο" παραγνωρίζοντας αυτό που υποστήριξε ο Ηράκλειτος, ότι το "δίκιο σημαίνει ανταγωνισμός".

Πλάτωνας

Ο Πλάτωνας, όσο κι αν πολλοί μελετητές διατείνονται για το αντίθετο, υποστηρίζει τις γενικότερες αρχές της οικολογίας, ίσως σε ακόμη μεγαλύτερο και ριζοσπαστικότερο βαθμό απ' ότι σήμερα κάνουν πολλοί θεωρητικοί της οικολογίας. Αυτό αναγνωρίζεται στις απόψεις του για την δημιουργία και την φύση του κόσμου. Σε αντίθεση με την Ιουδαϊκή και Χριστιανική άποψη - την οποία θα την συγκρίνουμε, εκτενέστερα, με την εσωτερική φιλοσοφική άποψη, αργότερα - όλος ο κόσμος, για τον Πλάτωνα, δημιουργήθηκε για να είναι όμοιος με τον Θεό. Συνεπώς αυτό το προνόμιο δεν ανήκει μόνο στον άνθρωπο.

"Ήταν αγαθός [ο Δημιουργός], στο αγαθό δε, κανείς φθόνος δεν γεννιέται ποτέ για κανένα πράγμα. Επειδή, λοιπόν, ήταν χωρίς φθόνο θέλησε να γίνουν όλα όσο το δυνατόν όμοια με τον εαυτό του". (Τίμαιος, 29 e)

Ο κόσμος είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Δεν υπάρχει διαχωρισμός ζωντανών όντων και νεκρής φύσης. Το Παν είναι ζωντανό.

"Τοιουτοτρόπως, λοιπόν, σύμφωνα με τον πιθανό συλλογισμό πρέπει να λέμε ότι ο κόσμος αυτός, ο οποίος είναι αληθινά ζωντανό ον, έμψυχο και προικισμένο με νου, γεννήθηκε από την πρόνοια του Θεού". (Τίμαιος, 30 b).

Ο κόσμος και η φύση έχουν αυτάρκεια και αυτοσυντηρούνται. Η ανακύκλωση είναι η βασική αρχή του κόσμου. Ό,τι καταστρέφεται γίνεται η βάση για την δημιουργία του νέου.

"Αλήθεια ο κόσμος έχει κατασκευαστεί κατά τρόπο ώστε να δίνει ο ίδιος στον εαυτό του τροφή ό,τι από τον εαυτό του καταστρέφεται..." (Τίμαιος, 31 a).

Στωικισμός

Στον Στωικισμό έχουμε την συνέχεια της πλατωνικής παράδοσης. Από τα κείμενα που έχουν σωθεί αντιλαμβανόμαστε ότι ο Στωικισμός ανάγει σε βασική αρχή το να ζεις σύμφωνα με την Φύση και τον συνυπάρχοντα Λόγο.

Αυτές οι έννοιες δεν αναλύονται αλλά λαμβάνονται ως δεδομένες. Εξ άλλου ο Στωικισμός δεν φημίζεται για την ενασχόληση με τα θεωρητικά σχήματα και τις νοητικές αναλύσεις πάνω σε κοσμολογικά και μεταφυσικά ζητήματα.

Ακόμη, όμως, και μέσα από την ηθική του διδασκαλία διαβλέπουμε τον σεβασμό του για το Όλο, την αδελφική συνύπαρξη όλων των όντων και τον σεβασμό στην φύση του κάθε είδους.

Νεοπλατωνισμός

Ο Νεοπλατωνισμός με κυρίαρχο εκπρόσωπο τον Πλωτίνο επανέρχεται στην θεωρητική, δογματική Πλατωνική παράδοση. Στις "Εννεάδες" συναντούμε ένα σπάνιο και όμορφο απόσπασμα όπου η φύση, προσωποποιημένη, παρουσιάζει τον εαυτό της, την προέλευσή της και το έργο της.

"Εάν κάποιος ρωτούσε: ένεκα τίνος δημιουργεί; Και η φύση ήθελε να ακούσει τον ερωτώντα και να απαντήσει, σίγουρα θα έλεγε:

Δεν θα έπρεπε να με ρωτάς αλλά να καταλάβεις από μόνος, σωπαίνοντας όπως κι εγώ σωπαίνω και δεν συνηθίζω να μιλώ. Τι πρέπει λοιπόν να καταλάβεις; Ότι το δημιούργημα μου είναι ένα θέαμα δικό μου, της σιωπούσας, ένα αντικείμενο θέασης που προέκυψε εκ φύσεως κι έχει λάβει από εμένα - η οποία επίσης προέκυψα από μία τέτοια θέαση - την τάση να θεάται. Και η θέασή μου δημιουργεί το βλεπόμενο όπως ακριβώς ιχνογραφούν οι μαθηματικοί μόνον εφόσον θεώνται. Και ενώ εγώ βέβαια δεν ιχνογραφώ αλλά μόνο βλέπω, προκύπτουν οι γραμμές των σωμάτων κάπως σαν βροχόπτωση. Με εμένα δεν συμβαίνει τίποτε διαφορετικό από εκείνο που συμβαίνει με την μητέρα μου και τους γονείς μου. Κι εκείνοι προέκυψαν από μία τέτοια θέαση". (Εννεάδες, ΙΙΙ 8,4).

Ο Πλωτίνος παρακάτω ερμηνεύει τα λόγια της Φύσης.

"Τι σημαίνουν ετούτα; Σημαίνουν ότι η επονομαζόμενη "φύση" είναι ψυχή, γέννημα μιας ανώτερης ψυχής που ζει εντονότερα και σωπαίνοντας ασκεί εντός εαυτής την θέαση, όχι στραμμένη προς τα κάτω ούτε και προς τα πάνω, αλλά ιστάμενη εκεί που βρίσκεται μέσα στον εντός εαυτής - σκέπτεσθαι και αυτοσυναισθάνεσθαι. Και μέσα σε αυτήν την αυτοκατανόηση και αυτοσυναίσθηση θεάται όσα είναι μεθύστερα του εαυτού της κατά τις δυνάμεις της. Και τώρα πια δεν ζητά τίποτε άλλο μιας κι έχει γεννήσει ένα θέαμα λαμπερό και χαριτωμένο". (Εννεάδες, ΙΙΙ 8,5).

Ο Πλωτίνος αναγνωρίζει στην "Φύση" την αυτοσυνείδηση και την αυτοκατανόηση και την ψυχική της υπόσταση. Επίσης, της αναγνωρίζει την ικανότητα της γέννησης του φυσικού κόσμου, "ένα θέαμα λαμπρό και χαριτωμένο". Αυτή είναι μία ισχυρή απόδειξη ότι το αρχαιοελληνικό εσωτερικό, φιλοσοφικό ρεύμα βλέπει την φύση ως ένα είδος παγκόσμιας "ψυχής" που γεννά, συντηρεί και διοικεί τους φυσικούς οργανισμούς, ως ένα Όλο. Αυτή η δεύτερη ψυχή, βέβαια είναι γέννημα μιας ανώτερης ψυχής και λαμβάνει από αυτήν τους "λόγους" και τα "σπέρματα" των όντων τα οποία "ντύνει" με το υλικό τους "ένδυμα".

Τα σφάλματα στην φύση έχουν κι αυτά την αιτία τους. Η αιτία, όπως λέει ο Πλωτίνος, είναι η αδύναμη θέαση (δηλαδή η γέννηση) των όντων.

"Τα σφάλματα, τόσο κατά την γέννηση των πραγμάτων όσο και κατά το πράττειν, προέρχονται από το ότι οι θεώμενοι απομακρύνονται από το μοντέλο που θεώνται". (Εννεάδες, ΙΙΙ, 8,7).

Η φύση, δηλαδή, ως το τελευταίο γέννημα μιας σειράς γενεών δεν μπορεί να έχει τόσο ισχυρή δύναμη για να γεννά τα πλάσματά της όπως ακριβώς τα έχει παραλάβει, ως "πρότυπους λόγους" από την "μητέρα-ψυχή". Έτσι σε αυτήν την γενετική αναπαραγωγή, τα υλικά στοιχεία δεν υπακούουν και η συναρμογή τους είναι ασθενική με αποτέλεσμα να υπάρχουν βιολογικές ανωμαλίες και σφάλματα.

Κέλσος: Ελληνική Φιλοσοφία και Χριστιανισμός

Την καλύτερη, όμως, παρουσίαση της οικολογικής αντίληψης που είχε η αρχαιοελληνική φιλοσοφία την κάνει ο νεοπλατωνικός κι εκλεκτικός φιλόσοφος Κέλσος (2ος αιώνας μ.Χ).

Ο Κέλσος, διαβλέποντας την αλματώδη ανάπτυξη της χριστιανικής θρησκείας γράφει ένα βιβλίο όπου προσπαθεί να αντιπαραβάλλει την ελληνική φιλοσοφία με τις αντιλήψεις και τις ιδέες που πηγάζουν από την χριστιανική κοσμοθεωρία. Το σημαντικό, εδώ, είναι ότι ο Κέλσος δεν θέλει να προβάλλει κάποια δική του προσωπική άποψη ή θεωρία αλλά να αναδείξει τις ιδέες και τις αρχές του εκλεκτικισμού της αρχαιοελληνικής φιλοσοφίας.

Σε ένα αρκετά εκτενές απόσπασμα του βιβλίου του ειρωνεύεται και σαρκάζει τις αντιλήψεις του Χριστιανισμού για τον ρόλο του ανθρώπου στο σύμπαν καθώς και την σχέση ανθρώπου και ζώων.

"Ισχυρίζονται [οι Χριστιανοί] ότι τα πάντα δημιουργήθηκαν από τον Θεό για χάρη του ανθρώπου, ενώ εμείς υποστηρίζουμε ότι δεν έγιναν και δεν γίνονται, ούτε για χάρη των ανθρώπων ούτε για χάρη των ζώων. Κι ούτε είναι έργα του Θεού οι βροντές κι οι αστραπές κι οι βροχές. Ακόμα κι αν δεχόταν κανείς ότι τα φαινόμενα αυτά είναι έργα του Θεού, γιατί θα έπρεπε να βρέχει για χάρη του ανθρώπου (για να μπορεί δηλαδή ο άνθρωπος να έχει τροφή), κι όχι για χάρη των δένδρων ή των αγκαθιών ή των χόρτων; (...)

(...) Μα, θα μου πείτε, οι άνθρωποι είναι ανώτεροι από τα ζώα, διότι ζούνε σε πόλεις κι έχουν κράτη κι αξιώματα κι εξουσίες. Ε, λοιπόν, σιγά το πράμα. Και τα μυρμήγκια και οι μέλισσες το ίδιο. Οι μέλισσες - τουλάχιστον αυτές - έχουν αρχηγό, διαβαθμίσεις, περίθαλψη, κάνουν πολέμους, εξοντώνουν τους ηττημένους, χτίζουν πόλεις, ακόμα και προάστια. Τα μυρμήγκια από τους αποθηκευμένους σπόρους κόβουν τα φύτρα για να μην βλαστήσουν, έτσι ώστε να τους μείνουν για ένα χρόνο. Επίσης, τα νεκρά μυρμήγκια τα αποθέτουν σε έναν τόπο που έχουν ξεχωρίσει, ειδικά για αυτόν τον σκοπό, κι ο τόπος αυτός είναι για αυτά κάτι ανάλογο με τα δικά μας μνήματα. Επίσης όταν συναντιούνται, έχουν τρόπο να συνεννοούνται μεταξύ τους και να μην χάνουν τον δρόμο τους, χρησιμοποιούν φυσικά την δική τους γλώσσα, έχουν την δική τους λογική και νοήματα και συλλογικούς σκοπούς και σημαινόμενα. (...)

(...) Βλέπουμε, λοιπόν, ότι δεν δημιουργήθηκαν τα πάντα για χάρη του ανθρώπου, όπως δεν δημιουργήθηκαν για χάρη του λιονταριού ή του αετού ή του δελφινιού. Ο κόσμος δημιουργήθηκε από τον Θεό κατά τρόπο ώστε όλα τα μέρη του να συμβάλλουν στην ολοκλήρωση και την τελειότητά του. Τα πάντα έχουν υπολογιστεί ώστε να εξυπηρετούν όχι το ένα το άλλο, αλλά το όλον. Κι ο Θεός για αυτό ενδιαφέρεται, κι έτσι το όλον δεν το εγκαταλείπει η πρόνοια και δεν εξελίσσεται προς το χειρότερο, ούτε ο Θεός αποφασίζει ύστερα από κάποια χρονική περίοδο απραξίας να το στρέψει προς τον εαυτό του, ούτε και εξοργίζεται με τους ανθρώπους, όπως δεν εξοργίζεται με τους πιθήκους ή τα ποντίκια". (Αληθής Λόγος, 87-89).

Οι παραπάνω φράσεις θα μπορούσαν κάλλιστα να υπάρχουν στα σύγχρονα εγχειρίδια οικολογίας και δείχνουν τον σεβασμό που έχει η εσωτερική φιλοσοφική παράδοση για το Όλο και την αλυσίδα των όντων.

Δυστυχώς, απ' ότι διαφαίνεται, η χριστιανική αντίληψη για την φύση ήταν, και ίσως παραμένει, μία παράφωνη νότα στις οικοφιλοσοφικές αξίες. Ίσως έπαιξε έναν σημαντικό ρόλο για να βρει ο ανθρώπινος εγωισμός πρόσφορο έδαφος και να "αλώσει" τον φυσικό πλούτο ανατρέποντας χιλιόχρονες ισορροπίες.

Ο Ψελλός, αυτός ο επιφανής θεωρητικός και δογματικός του χριστιανισμού, επιβεβαιώνει ξεκάθαρα τις παραπάνω σκέψεις, σχολιάζοντας τα "Λόγια" ή αλλιώς τους "Χαλδαϊκούς Χρησμούς". Τα "Λόγια" ήταν κείμενα και διδασκαλίες που υποδέχτηκαν θερμά όλοι οι φιλόσοφοι που μελετούσαν και σέβονταν την αρχαιοελληνική φιλοσοφία και, μάλιστα, πολλοί, όπως ο Πρόκλος, τα χρησιμοποιούσαν ευρέως ως θεωρητικά στηρίγματα στις αναλύσεις τους και στα κείμενά τους.

Ο Ψελλός, γράφοντας σε χριστιανούς που θέλουν να μάθουν τι πρεσβεύουν τα "Λόγια" λέει τα παρακάτω.

"Μεταξύ των παραινέσεων, οι περισσότερες συμφωνούν με τις δικές μας εξηγήσεις, άλλες όμως απορρίπτονται. Έτσι, ενώ για την σαφώς υποστηριζόμενη άποψη της πίστης μας, η ορατή δημιουργία έγινε για τον άνθρωπο, ο Χαλδαίος δεν παραδέχεται την άποψη αυτή. Για αυτόν τα ουράνια όντα κινούνται αιωνίως από το έργο της ανάγκης και όχι για χάρη μας". ("Χαλδαϊκά Λόγια, σελ. 300).

Η Ιστορία γι' ακόμη μία φορά, όπως αποδεικνύεται δεν εξελίσσεται σύμφωνα με μία γραμμική πρόοδο. Αξίες, αρετές και αλήθειες της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας, δυστυχώς, απορρίφθηκαν και ξεχάστηκαν όταν το "άστρο" του χριστιανισμού άρχισε να λάμπει.

Ίσως ήρθε η στιγμή για να ξαναβυθιστούμε στο γόνιμο ελληνικό πνεύμα και να ανασύρουμε κι άλλες αξίες, αλήθειες και ιδέες που μας είναι απαραίτητες για να βρούμε τον δρόμο που θα μας βγάλει από τα σύγχρονα, ψυχολογικά, κοινωνικά, εκπαιδευτικά και πολιτικά μας αδιέξοδα.

Απο το διαδίκτυο...!!!

quote:

---

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΩΝ3:
και το δευτερο αποτελουνταν απο Χριστιανους που προσπαθουσαν να μειωσουν τη σημασια αυτης της επιρροης οπως για παραδειγμα οσους συνεταξαν τα αναθεματα κατα Ελληνων στην Κυριακη της Ορθοδοξιας (που θα εκαναν να τριζουν τα κοκκαλα του Φωτιου)...

---

ουσιαστικα εχουμε μια επαναληψη της καταδικης του Ωριγενη μιας και ορισμενες απο τις σημαινουσες θεσεις του Ιταλου ηταν εντονα πλατωνιζουσες και ταυτοχρονα ωριγενικες...

2) ο Πληθωνας ειχε αρκετους μαθητες, καποιοι εκ των Ελληνων λογιων που κατεφυγαν στην Εσπερια μετα την Αλωση ηταν μαθητες του, απο την αλλη δεν ειχαν απαρνηθει οι μαθητες του το Χριστιανισμο γιατι δεν ειχε θεσει τετοια προυποθεση στα φιλοσοφικα μαθηματα που παρεδιδε, απλα ειχε εστιαστει στην πλατωνικη και νεοπλατωνικη διδασκαλια...

3) οι Κοραικοι ηταν ο κυκλος του Κοραη, αυτοι θελαν την επανασταση και ταυτοχρονα την επικρατηση των ιδεων του διαφωτισμου, οι Κολλυβαδες ηταν κυριως Ελληνες κληρικοι και μοναχοι που φοβοντουσαν την επανασταση και τις νεες ιδεες του διαφωτισμου ενω ταυτοχρονα κριτικαραν απο δεξια τη σταση της επισημης Εκκλησιας του τοτε σε σειρα ζητηματων, κατ'αντιστοιχια με τους σημερινους καιρους θα μπορουσαμε να τους ονομασουμε Εσφιγμενιτες της εποχης τους...

και τα δυο ρευματα ειχαν ακραιες τοποθετησεις, ευτυχως οι δυο κρισιμες φιγουρες κατ' εμε που προηγηθηκαν της ελληνικης επαναστασης και που συντελεσαν στο διαφωτισμο του Γενους, δηλαδη ο Κοσμας ο Αιτωλος και ο Ρηγας Φεραιος, ηταν ανθρωποι που δεν ταυτισθηκαν με τις ακραιες θεσεις των μεν η των δε..ο Κοσμας οταν μιλαει σε μεγαλες πολιτειες επειδη μεταξυ του ακροατηριου του ειναι και Τουρκοι δεν μιλαει για απελευθερωση, οταν ομως περιδιαβαινει στα χωρια μιλαει για το "ποθουμενο", ο Ρηγας ενω ειναι παιδι του διαφωτισμου και της γαλλικης επαναστασης απο την αλλη η επανασταση που οραματιζεται αφορα τους Χριστιανους των Βαλκανιων ενω ο ορισμος του για τον Ελληνα ειναι αυτος που πιστευει σε Χριστο και μιλαει ελληνικα...

θα βρείς όλα του τα έργα δωρεάν αλλά και πολλά άλλα στοιχεία για το μεγάλο αυτό συγγραφέα...

Καλή ανάγνωση!

Μικρή - θυμάμαι - είχα διαβάσει μία συλλογή του Λάβκραφτ και με είχε ενθουσιάσει. Ιδιαίτερα είχα ενθουσιαστεί με το "τα όνειρα του σπιτιού της μάγισσας", τόσο που αφού το σπίτι μας τότε αποτελούνταν από ταβάνι και τοίχους που γέρνανε περίεργα, είχα εφιάλτες για χρόνια!
Παρόλαυτά μου άρεσε.

Στο πρώτο μήνυμά σου, ρωτάς αν υπάρχει ήδη παρόμοιο θέμα.
Είχε ανοίξει παλίοτερα το Μυθολογία Κθούλου , στο οποίο αν και είχαν παρατεθεί ενδιαφέρουσες απόψεις, καθώς και κάποια links, η συζήτηση ατόνησε.

Ρίξε μια ματιά αν θες, κι αν πιστεύεις ότι μπορεί να συνεχιστεί εκεί η συζήτηση πληρέστερα, ή αν το δικό σου τόπικ ταυτίζεται πλήρως με εκείνο (δηλαδή είναι πέρα για πέρα διπλό ) μπορείς να ζητήσεις από τον admin να αφήσει μόνο εκείνο το τόπικ ενεργό.

quote:

---

Περπατάω μέσα στο εσωτέρικα για να μαθαίνω να ακούω να βλέπω όχι για να ηγούμαι κάποιας συζήτησης σίγουρα

---

Ολα μέσ'το παιχνίδι είναι φίλε μου...
Το σάϊτ που σου πρότειναν πολύ καλό...μελέτησέ το.

"Τάδε έφη Avallon"

Κατά την γνώμη μου το καλύτερο και πιο προσεγμένο site για τον Lovecraft. Έχει πλήθος πληροφοριών που αφορούν μάλλον τα πάντα.

Δυστυχώς η σελίδα που αναφέρει ο durden_alie (η οποία υπάρχει ως link και στο ανωτέρω site), δεν μου ανοίγει.

Κάτι τελευταίο σχετικά με τον τίτλο του θέματος. Δεν είναι Χ.Β.Λαβκραφτ αλλά Χ.Φ.Λάβκραφτ

Tiger! Tiger! burning bright
In the forests of the night,
What immortal hand or eye,
Dare frame thy fearful symmetry?
WILLIAM BLAKE

Νεκρονομικό