- ΝΑΖΑΡΕΤ. ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Η ΜΥΘΟΣ? - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Ενδιαφέρουσα σελίδα με την έννοια ότι έχει πολλά πράγματα συγκεντρωμένα.
Στις περιπτώσεις που ήξερα καλά είδα ότι τα σχόλια του Αρχαιόπληκτου ήταν αυθαίρετα και αστήρικτα σε σχέση με τις μεταφράσεις όπου ο ίδιος έδινε.

Τέσπα.

Έσένα Άθεος (ως άθεο να υποθέσω) πως σου φαίνεται το μεγάλο πλήθος Φιλοσόφων που κατηγορήθηκε για ασέβεια ή και αθεία από τους προγόνους μας (από το Ιερατείο όπως λέει σε πολλές περιπτώσεις ο Διογένης ο Λαέρτιος) έστω και αν δεχτούμε ότι τα αίτια ήταν στην ουσία πολιτικά (που δεν ήταν αλλά λέμε τώρα).

Ακόμα πως σου φαίνεται στην Ανεξίθρησκη (λέμε τώρα) Αρχαία Ελλάδα υπήρχαν νόμοι με ποινή το θάνατο για κάποιες περιπτώσεις ασέβειας/αθείας.

Για το λόγο αυτόν και ο Renan (πηγή από macedon) μας κοροιδεύει όταν μας συγκρίνει με τη Ρώμη...

[ Των εθνικών βιβλίων πάντων απέχου. Τι γαρ σοι και αλοτρίοις λόγοις ή νόμοις ή ψευδοπροφήταις , ά δη και παρατρέπει της πίστεως τους ελαφρούς ; Τί γαρ σοι και
λείπει εν τω νόμω του Θεού , ίνα επ' εκείνα τα εθνόμυθα ορμήσης ; Είτε γάρ ιστορικά θέλεις διέρχεσθαι , έχεις τας Βασιλείους∙ είται σοφιστικά και ποιητικά , έχεις τους προφήτας , τον Ιώβ , τον Παροιμιαστήν , εν οις πάσης ποιήσεως και σοφιστείας πλείονα αγχίνοιαν ευρήσεις , ότι Κυρίου του μόνου σοφού Θεού φθογγοί εισίν, είτε ασμάτων ορέγη , έχεις τους ψαλμούς ∙ είτε αρχαιογονίας , έχεις την Γένεσιν∙ είτε νομίμων και παραγγελιών , τον ένδοξον Κυρίου του Θεού νόμον. Πάντων ουν των αλλοτρίων και διαβολικών ισχυρώς απόσχου ....]

Να την χαίρεσαι !

Όποιους Φιλοσόφους ΔΙΚΑΣΑΤΕ και για όποιο "παράπτωμα" τους ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΑΤΕ εμείς τους ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ τους ΤΙΜΟΥΜΕ και τους ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ!
Αυτή για εμάς είναι η Αληθής Ελληνική Παιδεία!

Χρησμοί, μαντείες, μαγγανίες, οιωνοσκοπίες, θυσίες ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΕΣ (Λύκαιον Όρος, Αρκαδία για να μη μου μπερδευτείτε) ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΕΜΑΣ!

Να τα χαίρεστε!!!

Έγιναν ανθρωποθυσίες στο Λύκαιον Όρος; Πότε; Από ποιόν;

Κοιτάξτε να συμφωνήσετε μεταξύ σας όοοολες οι φατρίες του Υ.Σ.Ε.Ε μεταξύ Μυθολογίας και Ιστορίας και ΟΤΑΝ βγάλετε μια ενιαία γραμμή εδώ είμαστε.

Δε χανόμαστε!

quote:

---

Θυσία είναι το παρακάτω απόσπασμα από την παλιά Διαθήκη (αυτό είναι θεόπνευστο βιβλίο, άρα ντοκουμέντο), όπου ο αρχηγός των Ισραηλιτών, ο Ιεφθάε, δίνει υπόσχεση στον Θεό Ιεχωβά, πως αν τον βοηθήσει να κερδίσει τους Αμμωνίτες στον πόλεμο, τότε λοιπόν, θα του προσφέρει θυσία τον πρώτο άνθρωπο που θα δει να βγαίνει από την πόρτα του σπιτιού του, όταν αυτός θα επιστρέψει νικητής με το καλό.

Και η αγωνία εδώ χτυπάει κόκκινο. Ποιος βγήκε τελικά από την πόρτα του σπιτιού του, όταν το εκλεκτό τέκνο του Θεού επέστρεψε νικητής στην αυλή του σπιτιού του..;

-Παλιά Διαθήκη - Κριτές 11 (29-40)-

(Κρ. 11,30) Εκαμε δε ο Ιεφθάε και ένα τάξιμον προς τον Κυριον και είπε· “εάν θελήσης, Κυριε, και παραδώσης εις τα χέρια μου τους Αμμωνίτας,
(Κρ. 11,31) σου τάζω, ότι εκείνος που θα εξέλθη από την θύραν της οικίας μου εις συνάντησίν μου, όταν θα επιστρέψω νικητής από τον πόλεμον κατά των Αμμωνιτών, θα προσφερθή ολοκαύτωμα εις σέ, τον Κυριον”.
(Κρ. 11,32) Ο Ιεφθάε εβάδισεν εναντίον των Αμμωνιτών δια να τους πολεμήση, και ο Κυριος παρέδωκεν αυτούς νικημένους εις τα χέρια του.
(Κρ. 11,33) Οι Ισραηλίται εκτύπησαν αυτούς από Αροήρ μέχρις Αρνών κατέλαβον είκοσι πόλεις μέχρι της χώρας Εβελχαρμίμ και επέφεραν μεγάλην καταστροφήν. Οι Αμμωνίται νικηθέντες εταπεινώθησαν και εσυμμαζεύθησαν ενώπιον των Ισραηλιτών
(Κρ. 11,34) Ο Ιεφθάε επέστρεφε νικητής εις την πόλιν Μασσηφά, στον οίκον του. Αίφνης είδε την κόρην του να εξέρχεται με τύμπανα και χορούς εις συνάντησίν του. Αυτή δε ήτο μονογενής θυγάτηρ του και δεν είχεν άλλον υιόν η άλλην θυγατέρα.
(Κρ. 11,35) Οταν ο Ιεφθάε την είδεν, έσχισε το ιμάτιά του και έκραξεν· “πω ! πω ! κόρη μου! Συ με συνεκλόνισες, συ είσαι η πηγή και η αιτία της ταραχής μου ! Εγώ ο ταλαίπωρος ήνοιξα το στόμα μου προς τον Κυριον εναντίον σου και δεν θα ημπορέσω τώρα να αρνηθώ το τάμα μου”.
(Κρ. 11,36) Εκείνη δε του είπε· “πατέρα μου, ήνοιξες το στόμα σου και υπεσχέθης κάποιο τάμα στον Κυριον; Καμε ο,τι έταξες, αφού ο Κυριος σου έδωσε την νίκην κι ετιμώρησες τους εχθρούς σου τους Αμμωνίτας”.
(Κρ. 11,37) Οταν δε έμαθε το τάξιμον του πατρός της προσέθεσε· “ας μου κάμη ο πατέρας μου μίαν μόνην χάριν· άφησέ με να ζήσω δύο μήνας ακόμη. Θέλω να ανεβώ και να κατεβώ τα όρη κι να κλαύσω την παρθενίαν μου εγώ μαζή μα άλλας συντρόφους μου”.
(Κρ. 11,38) Ο πατήρ της απήντησε· “πήγαινε”. Και την έστειλεν επί δύο μήνας. Και αυτή μαζή με τας συντρόφους της μετέβη και έκλαυσε την παρθενικότητά της επάνω εις τα όρη·
(Κρ. 11,39) Οταν δε επέρασαν οι δύο μήνες επέστρεψεν στον πατέρα της, ο οποίος και εξεπλήρωσε το τάξιμο που είχε κάμει δι' αυτήν. Αυτή δε δεν είχε γνωρίσει άνδρα. Ητο παρθένος. Εκτοτε επεκράτησε συνήθεια μεταξύ των Ισραηλιτών,
(Κρ. 11,40) και κάθε έτος επί τέσσαρας ημέρας αι ισραηλίτιδες θυγατέρες μετέβαινον να θρηνούν την θυγατέρα του Ιεφθάε του Γαλααδίτου.

---

Ερευνάτε τας Γραφάς

Από Ανώνυμο Απολογητή

http://www.apologitis.com/gr/ancient/thisies.htm

"

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΩΝ & ΜΑΣΤΙΓΩΜΑΤΩΝ ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

«Επεί αυτίκα ημίν μεν ου νόμος εστίν ανθρώπους θύειν αλλ΄ ανόσιον, Καρχηδόνιοι δε θύουσιν ως όσιον ον και νόμιμον αυτοίς, και ταύτα ένιοι αυτών και τους αυτών υείς τω Κρόνω, ως ίσως και συ ακήκοας. Και μη ότι βάρβαροι άνθρωποι ημών άλλοις νόμοις χρώνται, αλλά και οι εν τη Λυκαία ούτοι και οι του Αθάμαντος έκγονοι οίας θυσίας θύουσιν Έλληνες όντες.» (Πλάτων, Μίνως 315 b-c)

Στο Λυκαίο Όρος, λοιπόν, οι Έλληνες θυσίαζαν ανθρώπους, όπως οι Καρχηδόνιοι που θυσίαζαν τα αγοράκια στον θεό Κρόνο... To ίδιο έκαναν και οι απόγονοι του Αθάμαντα, στην Κεντρική Ελλάδα!

«Αφ΄ ου μέχρι του νυν ουκ εν Αρκαδία μόνον τοις Λυκαίοις, ούδ΄ εν Καρχηδόνι τω Κρονω, κοινή πάντες ανθρωποθυτούσι, αλλά κατά περίοδον της του νομιμου χάριν μνήμης εμφύλιον αεί αίμα φαίνουσιν προς τους βωμούς, καίπερ τοις παρ΄ αυτοίς οσίας εξειγούσης των Ιερών, τοις περιρραντηρίοις κηρύγματι, ει τις αίματος ανθρωπείου μεταίτιος.» (Πορφύριος, Περί Αποχής Εμψύχων Β΄ 27)

Μέχρι και την εποχή του νεοπλατωνικού Πορφυρίου (3ος αιώνας μΧ), τελούνταν ανθρωποθυσίες σε όλη τη «παγανοσύνη», χωρίς βέβαια να εξαιρείται το Λυκαίο Όρος.

«Θεμιστοκλεί δε παρά την ναυαρχίδα τριήρη σφαγιαζομένω τρεις προσήχθησαν αιχμάλωτοι, κάλλιστοι μεν ιδέσθαι την όψιν, εσθήτι δε και χρυσώ κεκοσμημένοι διαπρεπώς. Ελέγοντο δε Σανδάκης παίδες είναι της βασιλέως αδελφής και Αρταϋκτου. Τούτους ιδών Ευφραντίδης ο μάντις, ως άμα μεν ανέλαμψεν εκ των ιερών μέγα και περιφανές πυρ, άμα δε πταρμός εκ δεξιών εσήμηνε, τον Θεμιστοκλέα δεξιωσάμενος εκέλευσε των νεανίσκων κατάρξασθαι και καθιερεύσαι πάντας Ωμηστή Διονύσω προσευξάμενον· ούτω γαρ σωτηρίαν και νίκην έσεσθαι τοις Έλλησιν. Εκπλαγέντος δε του Θεμιστοκλέους ως μέγα το μάντευμα και δεινόν, οίον είωθεν εν μεγάλοις αγώσι και πράγμασι χαλεποίς, μάλλον εκ των παραλόγων ή των ευλόγων την σωτηρίαν ελπίζοντες οι πολλοί τον θεόν άμα κοινή κατεκαλούντο φωνή, και τους αιχμαλώτους τω βωμώ προσαγαγόντες ηνάγκασαν, ως ο μάντις εκέλευσε, την θυσίαν συντελεσθήναι. Ταύτα μεν ουν ανήρ φιλόσοφος και γραμμάτων ουκ άπειρος ιστορικών Φανίας ο Λέσβιος είρηκε.» (Πλούταρχος, Θεμιστολής, 13)

«Επί τούτου του βωμού τω Λυκαίω Διί θύουσιν εν απορρήτω· πολυπραγμονήσαι δε ού μοι τα ες την θυσίαν ηδύ ην, εχέτω δε ως έχει και ως έσχεν εξ αρχής.» (Παυσανίας, Αρκαδικά 38, 7)

Ο Παυσανίας αναφέρει πολλές ανθρωποθυσίες που γίνονταν στα μέρη όπου πήγαινε. Εδώ όμως ντρέπεται να περιγράψει αυτό το είδος ανθρωποθυσίας. Οι ενδείξεις μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι θυσιάζονταν και φαγώνονταν βρέφη απ’ τους μανιακούς οπαδούς του Δία...

«Λυκάων δε επί τον βωμόν του Λυκαίου Διός βρέφος ήνεγκεν ανθρώπου και έθυσε το βρέφος και έσπεισεν επί του βωμού το αίμα, και αυτόν αυτίκα επί τη θυσία γενέσθαι λύκον φασίν αντί ανθρώπου.» (Παυσανίας, Αρκαδικά 2,3)

«Τίς αρχή ουν μεταβολής εκ προστάτου επί τύραννον; Ή δήλον ότι επειδάν ταυτόν άρξηται δραν ο προστάτης τω εν τω μύθω ος περί το εν Αρκαδία το του Διός του Λυκαίου ιερόν λέγεται;

Τίς; έφη.

Ως άρα ο γευσάμενος του ανθρωπίνου σπλάγχνου, εν άλλοις άλλων ιερείων ενός εγκατατετμημένου, ανάγκη δη τούτω λύκω γενέσθαι. Ή ουκ ακήκοας τον λόγον;

Έγωγε.» (Πλάτωνος, Πολιτεία Η΄ 565 d-e)

Είναι φανερό ότι η βρώση των βρεφών που είχαν θυσιαστεί συνέβαινε πολλές φορές στο βωμό του Λυκαίου Διός. Η μεταμόρφωση αυτή σε λύκο ασφαλώς είναι συμβολική διότι, φυσικά, δεν μετατρέπεται κανείς άνθρωπος σε ζώο. Όπως φαίνεται, συμβολίζει την απόκτηση υπεράνθρωπων δυνάμεων. Ας μην ξεχνάμε ότι, στην ορεινή και πρωτόγονη Αρκαδία ειδικά, λατρευόταν περισσότερο απ’ οπουδήποτε αλλού και ο ντόπιος ζωόμορφος Πάνας.

«Μετά δε Στύμφαλόν εστιν Αλέα, συνεδρίου μεν του Αργολικού μετέχουσα και αύτη, ʼλεον δε τον Αφείδαντος γενέσθαι σφίσιν αποφαίνουσιν οικιστήν. Θεών δε ιερά αυτόθι Αρτέμιδός εστιν Εφεσίας και Αθηνάς Αλέας, και Διονύσου ναός και άγαλμα. Τούτω παρά έτος Σκιέρεια εορτήν άγουσι, και εν Διονύσου τη εορτή κατά μάντευμα εκ Δελφών μαστιγούνται αι γυναίκες, καθά και οι Σπαρτιατών έφηβοι παρά τη Ορθία.» (Μτφρ: «Μετά τη Στύμφαλο είναι η Αλέα (χωριό Αλέα πρώην Μπουγιάτι), που και αυτή μετέχει στην αργολική ομοσπονδία . Εδώ υπάρχουν τα ιερά της Εφεσίας Αρτέμιδος, της Αλέας Αθηνάς και του Διονύσου, με άγαλμα του θεού. Κάθε χρόνο τελούν προς τιμήν του τα Σκιέρεια, όπου, σύμφωνα με χρησμό του μαντείου των Δελφών, μαστιγώνονται οι γυναίκες, όπως και οι έφηβοι των Σπαρτιατών στη γιορτή της Ορθίας»] (Πηγή: Περιηγήσεις Παυσανία από την Αργολίδα στην Αρκαδία, Αρκαδικά 23, 1, Ιστορικά Νο 249. 19 Αυγούστου 2004 σελ. 13,14).

«Ενταύθα [εν Ποτνιαίς] και Διονύσου ναός εστιν Αιγοβόλου. Θύοντες γαρ τω θεώ προήχθησάν ποτε υπό μέθης ες ύβριν, ώστε και του Διονύσου τον ιερέα αποκτείνουσιν· αποκτείναντας δε αυτίκα επέλαβε νόσος λοιμώδης, και σφισιν αφίκετο ίαμα εκ Δελφών τω Διονύσω θύειν παίδα ωραίον· έτεσι δε ου πολλοίς ύστερον τον θεόν φασιν αίγα ιερείον υπαλλάξαι σφίσιν αντί του παιδός. Δείκνυται δε εν Ποτνιαίς και φρέαρ· τας δε ίππους τας επιχωρίους του ύδατος πιούσας τούτου μανήναι λέγουσιν.» (Παυσανίας, Βοιωτικά 8,2)

Στην «Εκάβη»(535), του Ευριπίδη περιγράφεται με έναν ιδιαίτερο εναργή τρόπο η φοβερή τελετουργία του εναγισμού με ανθρωποθυσία. Ο Νεοπτόλεμος, υιός του Αχιλλέα, οδηγεί την Πολυξένη (την παρ’ ολίγον μητριά του) από το χέρι -ως ο κοντινότερος συγγενής της!- προς την κορυφή του Τύμβου (όπου βρισκόταν ο τάφος του πατέρα του), για την θυσία προς εξευμενισμό του νεκρού Αχιλλέα φωνάζοντας: «Έλα και πιές της κόρης το μαύρο αίμα το αγνό»! Σε διάφορα αγγεία που έχει απεικονιστεί η σκηνή (H. B. WWalters, J. H. S. XVIII, 1898, σ. 281, πιν. XV) ο τάφος του Αχιλλέα όπου θυσιάζεται η Πολυξένη παρουσιάζεται ως ΟΜΦΑΛΟΣΧΗΜΟΣ τάφος - βωμός…(Πηγή: Οι απόκρυφες επιστήμες στην ελληνική αρχαιότητα», Διαμαντής Κούτουλας, κεφάλαιο Α «Εναγισμοί», Εκδόσεις Έσοπτρον, Αθήνα 2002, σελίδα 34)

"

Από Ανώνυμο Απολογητή

http://www.apologitis.com/gr/ancient/thisies.htm