- ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ - ΑΛΛΗΛΟΣΕΒΑΣΜΟΣ - ΑΜΟΙΒΑΙΟΤΗΤΑ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Ως Πολίτες του Κόσμου,

οφείλουμε να είμαστε συνειδητοί στις κοινωνικές μας υποχρεώσεις και ενεργοί στα καθήκοντά μας.

Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ.

Ως άτομα μιας κοινωνίας,

έχουμε καθήκον να σεβόμαστε τον συμπολίτη μας και εκείνος έχει υποχρέωση να μας σέβεται.

Ο ΑΛΛΗΛΟΣΕΒΑΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ.

Ως κύτταρα της ανθρωπότητας,

έχουμε την ανάγκη να μεριμνούμε για όλους και όλοι να μεριμνούν για εμάς, γιατί η ευτυχία του Όλου (συνόλου) εξαρτάται από την περικάλυψη της κάθε ανάγκης των μερών που το αποτελούν.

Η ΑΜΟΙΒΑΙΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΟΣ ΑΠΑΡΑΒΑΤΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΘΗΚΗ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ.

Εσύ, τι λες;

Με αγάπη

Νικόλας

quote:

---

Nikolas A Gkinis

Εσύ, τι λες;

---

Εγώ συμφωνώ με το τρίπτυχο και ειδικά έτσι όπως το παρουσίασες, ευσύνοπτα, απλά και κατανοητά.

Το θέμα είναι κατά πόσο είναι εφικτή η εκπλήρωση αυτών των αξιών-στόχων? Διότι από κάποιους άλλους μπορεί να θεωρηθεί ουτοπική, αφού ο ανθρώπινος εγωισμός και ατομισμός συχνά παρακωλύουν το επιτυχές πάντρεμα των παραπάνω καίριων εννοιών...

Lost in Necropolis

La ville de la mort

Συμμετοχη σε τι;
Στην παροχη υπηρεσιων,απο αυτους που παιρνουν τηλεφωνο μεσημεριατικα στο σπιτι για να σου πουν οτι η δικια τους εταιρεια την εχει μακρυτερη...την επικοινωνια;
Μηπως στην ανεργια;
Εχεις δει καμια κοινωνια να εχει το 30% του συνολου της στην αχρηστια μονο και μονο για να ειναι πειθηνιοι οι υπολοιποι (θες tv-net-cellphone-jeepaoua και μιλαμε για τα τελευταια μοντελακια ε!);

Τωρα στον αλληλοσεβασμο θα κολλησουμε,
σεβομαι το δικαιωμα σου να ψοφησεις για να ζησω εγω καλα και με τα κοκκαλακια σου θα φτιαξω υπεροχο λιπασμα στο λαχανοκηπο!Εδω κολαει και οι αμοιβαιοτητα!

Μπορεις και εσυ να επιθυμεις τα ιδια...

Μαλλον για αγελη μου κανει!

Συζητάμε για εννοιες γενικές και αόριστες στις οποίες εμεις θα προσδώσουμε χαρακτηριστικά και το ανάλογο φορτίο.
Ο συγγραφέας θεωρεί οτι :

Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ
Ο ΑΛΛΗΛΟΣΕΒΑΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ.
Η ΑΜΟΙΒΑΙΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΟΣ ΑΠΑΡΑΒΑΤΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΘΗΚΗ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ.

Σε θεωρητικό επίπεδο και αν θελήσουμε να ενταχθούμε συνειδητά σε ομάδα [ όπου έχουμε ιεραρχία ] τότε τα ανωτέρω μάλλον είναι απαραίτητα αφού για να διατηρηθεί η ομάδα χρειάζεται υπακοή στους ανώτερους, ανοχή στους ίσους και κατανόηση στους κατώτερους.

Το ερώτημα όμως είναι αν θέλουμε ένα τέτοιο είδος διαβίωσης και αν έχουμε ως σκοπό να ακολουθούμε έτοιμα στοιχεία βιονομίας και συμπεριφοράς.

Διαφορετικά τίθενται τα εξής ερωτήματα.
Σε τι θα συμμετέχουμε και ποιος θα αποφασίζει για αυτό?
Αλληλοσεβασμός ναι , αλλά ποια είναι τα όρια και που αυτά παραβαίνονται?
Αμοιβαιότητα γιατί? Δεν είναι απαραίτητο το μοίρασμα και η ιση ανταπόκριση σε κάθε πράξη μας.

Κατά την γνώμη μου κανένα από τα τρία θεωρήματα δεν είναι αναγκαίο ούτε για την ευτυχία μας , ούτε για την ομαλή συμβίωση μας παρά σε συγκεκριμένες περιπτώσεις όπου τα μέλη έχουν κοινούς στόχους , πεποιθήσεις και τρόπο ζωής.

quote:

---

Ως Πολίτες του Κόσμου,

---

quote:

---

Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ.

Ο ΑΛΛΗΛΟΣΕΒΑΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ.

Η ΑΜΟΙΒΑΙΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΟΣ ΑΠΑΡΑΒΑΤΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΘΗΚΗ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ.

Εσύ, τι λες;

Με αγάπη

Νικόλας

ngkinis

---

"Καθήκον"..."Υποχρέωση"..."όροι απαράβατοι"....

Πως ηχεί όλο αυτό σε κάθε ψυχολογικό υποκείμενο..και μάλιστα σε ένα ψυχολογικό υποκείμενο της πρώϊμης παιδικής ηλικίας , αν όχι ως "καλώς ήρθατε στην ζούγκλα"???

Μείνε μέσα στο παιχνίδι...

quote:

---

quote:

---

Nikolas A Gkinis

Εσύ, τι λες;

---

Εγώ συμφωνώ με το τρίπτυχο και ειδικά έτσι όπως το παρουσίασες, ευσύνοπτα, απλά και κατανοητά.

Το θέμα είναι κατά πόσο είναι εφικτή η εκπλήρωση αυτών των αξιών-στόχων? Διότι από κάποιους άλλους μπορεί να θεωρηθεί ουτοπική, αφού ο ανθρώπινος εγωισμός και ατομισμός συχνά παρακωλύουν το επιτυχές πάντρεμα των παραπάνω καίριων εννοιών...

Lost in Necropolis

La ville de la mort

---

quote:

---

Ποιοι πολιτες του κοσμου;
Εννοεις τους δυτικους(και απο αυτους οχι ολους) που μπορουν να παρουν το αεροπλανακι και να πεταχτουν για εσπρεσακι στην ιταλια ,γιατι τους υπολοιπους μονο σε κατι αμπαρια τους συναντας(στην καλυτερη)και απο οσο γνωριζω εκει μπαινουν μονο εμπορευματα και αντε αν δεν εχει γινει απολυμανση κανενα αρουρι!

Συμμετοχη σε τι;
Στην παροχη υπηρεσιων,απο αυτους που παιρνουν τηλεφωνο μεσημεριατικα στο σπιτι για να σου πουν οτι η δικια τους εταιρεια την εχει μακρυτερη...την επικοινωνια;
Μηπως στην ανεργια;
Εχεις δει καμια κοινωνια να εχει το 30% του συνολου της στην αχρηστια μονο και μονο για να ειναι πειθηνιοι οι υπολοιποι (θες tv-net-cellphone-jeepaoua και μιλαμε για τα τελευταια μοντελακια ε!);

Τωρα στον αλληλοσεβασμο θα κολλησουμε,
σεβομαι το δικαιωμα σου να ψοφησεις για να ζησω εγω καλα και με τα κοκκαλακια σου θα φτιαξω υπεροχο λιπασμα στο λαχανοκηπο!Εδω κολαει και οι αμοιβαιοτητα!

Μπορεις και εσυ να επιθυμεις τα ιδια...

Μαλλον για αγελη μου κανει!

---

ngkinis

quote:

---

Συμμετοχή -αλληλοσεβασμός- αμοιβαιότητα.

Συζητάμε για εννοιες γενικές και αόριστες στις οποίες εμεις θα προσδώσουμε χαρακτηριστικά και το ανάλογο φορτίο.
Ο συγγραφέας θεωρεί οτι :

Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ
Ο ΑΛΛΗΛΟΣΕΒΑΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ.
Η ΑΜΟΙΒΑΙΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΟΣ ΑΠΑΡΑΒΑΤΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΘΗΚΗ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ.

Σε θεωρητικό επίπεδο και αν θελήσουμε να ενταχθούμε συνειδητά σε ομάδα [ όπου έχουμε ιεραρχία ] τότε τα ανωτέρω μάλλον είναι απαραίτητα αφού για να διατηρηθεί η ομάδα χρειάζεται υπακοή στους ανώτερους, ανοχή στους ίσους και κατανόηση στους κατώτερους.

Το ερώτημα όμως είναι αν θέλουμε ένα τέτοιο είδος διαβίωσης και αν έχουμε ως σκοπό να ακολουθούμε έτοιμα στοιχεία βιονομίας και συμπεριφοράς.

Διαφορετικά τίθενται τα εξής ερωτήματα.
Σε τι θα συμμετέχουμε και ποιος θα αποφασίζει για αυτό?
Αλληλοσεβασμός ναι , αλλά ποια είναι τα όρια και που αυτά παραβαίνονται?
Αμοιβαιότητα γιατί? Δεν είναι απαραίτητο το μοίρασμα και η ιση ανταπόκριση σε κάθε πράξη μας.

Κατά την γνώμη μου κανένα από τα τρία θεωρήματα δεν είναι αναγκαίο ούτε για την ευτυχία μας , ούτε για την ομαλή συμβίωση μας παρά σε συγκεκριμένες περιπτώσεις όπου τα μέλη έχουν κοινούς στόχους , πεποιθήσεις και τρόπο ζωής.

quote:

---

Ως Πολίτες του Κόσμου,

---

Λέγοντας Κόσμο θα πρέπει να διευκρινήσεις τι εννοείς για να ξέρουμε πάνω σε ποια έννοια θα συζητάμε διότι άλλο ο Κόσμος που είναι το κοσμικό στοιχείο και άλλο ο κόσμος που είναι το κοινωνικό σύνολο που βρισκόμαστε.

---

quote:

---

quote:

---

Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ.

Ο ΑΛΛΗΛΟΣΕΒΑΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ.

Η ΑΜΟΙΒΑΙΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΟΣ ΑΠΑΡΑΒΑΤΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΘΗΚΗ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ.

Εσύ, τι λες;

Με αγάπη

Νικόλας

ngkinis

---

"Καθήκον"..."Υποχρέωση"..."όροι απαράβατοι"....

Πως ηχεί όλο αυτό σε κάθε ψυχολογικό υποκείμενο..και μάλιστα σε ένα ψυχολογικό υποκείμενο της πρώϊμης παιδικής ηλικίας , αν όχι ως "καλώς ήρθατε στην ζούγκλα"???

Μείνε μέσα στο παιχνίδι...

---

quote:

---

"Καθήκον"..."Υποχρέωση"..."όροι απαράβατοι"....
Η Ανάγκη οδηγεί στο Καθήκον ώστε να καλυφθεί. Ανάγκες έχουμε όλοι μας.
Η Αγάπη μας ωθεί να καλύψουμε με υποχρεώσεις τις ανάγκες των αγαπημένων μας και αυτό το θεωρούμε ευχάριστο καθήκον.
Οι Νόμοι της Δημιουργίας είναι όροι απαράβατοι που υφίστανται όλα τα δημιουργήματα. Υπάρχουν και οι συμβατικοί νόμοι που διέπουν την συμβίωση των ανθρώπων στις κοινωνίες.
Αυτό δεν είναι το υλικό από το οποίο φτιάχνονται όλα τα παραμύθια, οι θρύλοι και οι ιστορίες;

Νικόλας

ngkinis

---

Ως ανάγκη μπορούμε -εφόσον συμφωνείς- να ορίσουμε την επιθυμία κάλυψης των επιθυμιών μας...

Βιολογικές ανάγκες που ορίζονται απο απο την φύση μας -συντήρηση..προστασία..κλπ- και ανάγκες κοινωνικού τύπου ...

Απο την άλλη μεριά ασφαλώς -κατα την γνώμη μου- δεν θα πρέπει να ξεχνάμε , ότι υπάρχει ένα "εύρος" για την ικανοποίηση της όποιας ανάγκης , για το οποίο πρώτος μίλησε ο Αριστοτέλης και για την αρετή η οποία προκύπτει απο την μεσότητα σε κάθε επιλογή μας...

Ασφαλώς σε μια κοινωνία ανθρώπων , που οι εν γένει πεποιθήσεις και ιδέες δεν αναβλύζουν ως αρχές του είναι της εμφανίζεται ως "απαραίτητος" ένας ηθικός προστακτικός κώδικας , τον οποίο "υποχρεωτικώς" ακολουθώντας τον , όσοι δεν μπορούν να υποστηρίξουν εκ των έσω , μέλλεται να βρούν την αναφερομένη ως ισορροπία-ευδαιμονία.

Εδώ λοιπόν προκύπτει ο όρος "καθήκον"...ή "υποχρέωση" δηλαδή...συνοδευόμενοι πάντα αυτοί οι όροι με το "πρέπει"...και θα πρέπει επίσης να επισημάνουμε ότι αυτό/ά τα πρέπει ορίζονται όχι "εκ των έσω" αλλα ως αποτέλεσμα εξωτερικής επιταγής...στην οποία το κάθε ψυχολογικό υποκείμενο θα πρέπει να υπακούσει..!!!

Ασχέτως με την ορθότητα αυτών των "πρέπει" ή όχι...δεν παύει απο αυτό να προκύπτει και οσεβασμός έναντι των προσφιλών μας ανθρώπων -οικογένεια..κλπ- η οποία εφόσον ΔΕΝ πληρούνται απο τις προϋποθέσεις που θέτει ο κώδικας , παύει να ισχύει και χαρακτηρίζει κάθε ψυχολογικό υποκείμενο ως "ανώριμο"..ή καταστροφικό ή άπονο ακόμα και ανάλγητο-αδιάφορο!!!

Θα μπορούσε ο οποιοσδήποτε εδώ να αναρρωτηθεί:"Και είναι αυτό κακό.."???

-Να φροντίζει δηλαδή ο καθένας μας , τον εαυτό του αλλα και τους δικούς του ανθρώπους και ενδεχομένως και όχι μόνο..???

Πέραν κάθε αμφιβολλίας ... ασφαλώς "όχι"...

Όμως ένας άνθρωπος , ο οποίος δεν μπορεί να τα υποστηρίξει όλα αυτά , διότι τελλεί εν συγχύσει λόγω δικών του εσωτερικών προβλημάτων και αδυναμιών που αναβλύζουν στο σήμερα και τον καθηλώνουν σε μια μη ενήλικη στάση αλλα σε μια στάση του "αδικημένου και πονεμένου παιδιού"...κατακλυζοντάς τον με νευρώσεις ... δεν θα μπορέσει ποτέ να αντιληφθεί , πολύ δε περισσότερο να ακολουθήσει αυτόν τον ηθικό προστακτικό κώδικα..!!!

Μέλλεται να "γονατίσει" ακόμα περισσότερο και να προβάλλει όλες τις αδυναμίες και εξαρτήσεις του -εγγενούς μορφής- στο περιβάλλον του και στην κοινωνία την ίδια...η οποία ασφαλώς δεν είναι άμοιρη ευθυνών σε καμμιά περίπτωση!

Οι ηθικοί προστακτικοί κώδικες δεν δημιουργούν "πηγαία καλούς ανθρώπους" αλλα "εμφανιζομένους ως καλούς"...και η διαφορά είναι τεράστια του ενός απο το άλλο...

Η παιδεία είναι η απάντηση και η καλλιέργεια δια βίου...το ερώτημα είναι πάνω σε ποιό ιδεολογικό επίπεδο...

"Εν αρχή ήν ο άνθρωπος" και όλα ξεκινούν και τελειώνουν σε αυτόν...ο άνθρωπος συγκροτεί την οποιαδήποτε κοινωνία...και με την νοητική του στάση την διαμορφώνει...αφού πρωτίστως διαμορφώσει ένα υγιές "εγώ" ικανό για συνεργασία..κοκ!

Μείνε μέσα στο παιχνίδι...

quote:

---

quote:

---

"Καθήκον"..."Υποχρέωση"..."όροι απαράβατοι"....
Η Ανάγκη οδηγεί στο Καθήκον ώστε να καλυφθεί. Ανάγκες έχουμε όλοι μας.
Η Αγάπη μας ωθεί να καλύψουμε με υποχρεώσεις τις ανάγκες των αγαπημένων μας και αυτό το θεωρούμε ευχάριστο καθήκον.
Οι Νόμοι της Δημιουργίας είναι όροι απαράβατοι που υφίστανται όλα τα δημιουργήματα. Υπάρχουν και οι συμβατικοί νόμοι που διέπουν την συμβίωση των ανθρώπων στις κοινωνίες.
Αυτό δεν είναι το υλικό από το οποίο φτιάχνονται όλα τα παραμύθια, οι θρύλοι και οι ιστορίες;

Νικόλας

ngkinis

---

Ως ανάγκη μπορούμε -εφόσον συμφωνείς- να ορίσουμε την επιθυμία κάλυψης των επιθυμιών μας...

Βιολογικές ανάγκες που ορίζονται απο απο την φύση μας -συντήρηση..προστασία..κλπ- και ανάγκες κοινωνικού τύπου ...

Απο την άλλη μεριά ασφαλώς -κατα την γνώμη μου- δεν θα πρέπει να ξεχνάμε , ότι υπάρχει ένα "εύρος" για την ικανοποίηση της όποιας ανάγκης , για το οποίο πρώτος μίλησε ο Αριστοτέλης και για την αρετή η οποία προκύπτει απο την μεσότητα σε κάθε επιλογή μας...

Ασφαλώς σε μια κοινωνία ανθρώπων , που οι εν γένει πεποιθήσεις και ιδέες δεν αναβλύζουν ως αρχές του είναι της εμφανίζεται ως "απαραίτητος" ένας ηθικός προστακτικός κώδικας , τον οποίο "υποχρεωτικώς" ακολουθώντας τον , όσοι δεν μπορούν να υποστηρίξουν εκ των έσω , μέλλεται να βρούν την αναφερομένη ως ισορροπία-ευδαιμονία.

Εδώ λοιπόν προκύπτει ο όρος "καθήκον"...ή "υποχρέωση" δηλαδή...συνοδευόμενοι πάντα αυτοί οι όροι με το "πρέπει"...και θα πρέπει επίσης να επισημάνουμε ότι αυτό/ά τα πρέπει ορίζονται όχι "εκ των έσω" αλλα ως αποτέλεσμα εξωτερικής επιταγής...στην οποία το κάθε ψυχολογικό υποκείμενο θα πρέπει να υπακούσει..!!!

Ασχέτως με την ορθότητα αυτών των "πρέπει" ή όχι...δεν παύει απο αυτό να προκύπτει και οσεβασμός έναντι των προσφιλών μας ανθρώπων -οικογένεια..κλπ- η οποία εφόσον ΔΕΝ πληρούνται απο τις προϋποθέσεις που θέτει ο κώδικας , παύει να ισχύει και χαρακτηρίζει κάθε ψυχολογικό υποκείμενο ως "ανώριμο"..ή καταστροφικό ή άπονο ακόμα και ανάλγητο-αδιάφορο!!!

Θα μπορούσε ο οποιοσδήποτε εδώ να αναρρωτηθεί:"Και είναι αυτό κακό.."???

-Να φροντίζει δηλαδή ο καθένας μας , τον εαυτό του αλλα και τους δικούς του ανθρώπους και ενδεχομένως και όχι μόνο..???

Πέραν κάθε αμφιβολλίας ... ασφαλώς "όχι"...

Όμως ένας άνθρωπος , ο οποίος δεν μπορεί να τα υποστηρίξει όλα αυτά , διότι τελλεί εν συγχύσει λόγω δικών του εσωτερικών προβλημάτων και αδυναμιών που αναβλύζουν στο σήμερα και τον καθηλώνουν σε μια μη ενήλικη στάση αλλα σε μια στάση του "αδικημένου και πονεμένου παιδιού"...κατακλυζοντάς τον με νευρώσεις ... δεν θα μπορέσει ποτέ να αντιληφθεί , πολύ δε περισσότερο να ακολουθήσει αυτόν τον ηθικό προστακτικό κώδικα..!!!

Μέλλεται να "γονατίσει" ακόμα περισσότερο και να προβάλλει όλες τις αδυναμίες και εξαρτήσεις του -εγγενούς μορφής- στο περιβάλλον του και στην κοινωνία την ίδια...η οποία ασφαλώς δεν είναι άμοιρη ευθυνών σε καμμιά περίπτωση!

Οι ηθικοί προστακτικοί κώδικες δεν δημιουργούν "πηγαία καλούς ανθρώπους" αλλα "εμφανιζομένους ως καλούς"...και η διαφορά είναι τεράστια του ενός απο το άλλο...

Η παιδεία είναι η απάντηση και η καλλιέργεια δια βίου...το ερώτημα είναι πάνω σε ποιό ιδεολογικό επίπεδο...

"Εν αρχή ήν ο άνθρωπος" και όλα ξεκινούν και τελειώνουν σε αυτόν...ο άνθρωπος συγκροτεί την οποιαδήποτε κοινωνία...και με την νοητική του στάση την διαμορφώνει...αφού πρωτίστως διαμορφώσει ένα υγιές "εγώ" ικανό για συνεργασία..κοκ!

Μείνε μέσα στο παιχνίδι...

---

ngkinis
[/quote]

Κανένας δεν μπορεί να πάρει στις "πλάτες του" τον άλλο φίλε μου και εξάλλου αυτό δεν θα επέφερε μόνιμα και υγιή αποτελέσματα ..συνειδητοποίηση χρειάζεται και ο καθένας να "σηκώσει" την ψυχή του λίγο πάραπάνω και να εμφανίσει λίγο "υγιή εγωϊσμό" και να ανατρέξει εκεί στην παιδική ψυχή του και να ανακαλέσει απο την μνήμη του το παιδικό χαμόγελο και τα όνειρα που έκανε σαν παιδί...να βρεί τον εαυτό του και να αναλάβει εκείνος και όχι οι μεθοδευμένοι μηχανισμοί υπόδειξης για το τι σημαίνει ευτυχία...!!!

Εκεί σαν πάει , θα δεί πως και γιατί ορίσθηκαν κάποιες "επιθυμίες του" και τις οποίες μετέπειτα λυσσαλέα κυνήγησε και αποκόπτηκε απο τον εαυτό του , θέτοντάς τον σε μια διαρκή αγωνία....

Εκεί θα θυμηθεί , το ποιός πραγματικά είναι και το πόσο χαρούμενος και ευτυχισμένος ... εκεί θα δείς μέσα απο τα "Σοφά κοινωνικά προστάγματα" που σου/μου /μας υπέδειξαν ως ορθά για την εμφάνιση του "καλού ανθρώπου" και πλήγωσαν εκείνη την αγνή παιδική καρδιά και την μετατόπισαν απο το πηγαίο και άδολο , στο μίζερο και φθονερό...εκεί θα δείς την εγκληματική νοηματόδότησή μας και το "σύρσιμο" μας μας έκαναν σε μια κοινωνική αρένα άκρατου ανταγωνισμού , όπου κανένας δεν μπορεί ποτέ να ηρεμήσει ...!!!

Όλα βρίσκονται μέσα μας φίλε τα υγιή και γενικά όλα τα στρεβλά και θυματοποιητικά εδώ έξω...

Γιατί άραγε όλα όσα μας πρόταξαν κάποιοι ως υγιή και φέροντα την ευτυχία .... κανέναν απο αυτούς δεν έκαναν ευτυχισμένο..???

Γιατί άραγε θα έπρεπε να εμπιστευθούμε την σοφία και ορθότητα όλων αυτών , των τόσο σπουδαίων αποφθεγμάτων της κοινωνίας...μόνο και μόνο επειδή αυτά αποτελούν κοινωνική συνείδηση..???

Αν θυμάμαι καλά έλεγε ότι οι Ατλάντιοι την πέσανε στην Αίγυπτο και οι Έλληνες ως η δυνατότερη τότε δύναμη έστειλε στρατό για ενίσχυση της Αιγύπτου. Η συμβολή των Ελλήνων οδήγησε στην ήττα των Ατλάντιων ενώ παράλληλα προκλήθηκε και η καταστροφή της Ατλαντίδας. Οι Ατλαντίδες λοιπόν που επέζησαν αιχμαλωτίστηκαν από τους Αιγυπτίους και μετατράπηκαν σε δούλους που δεν ήταν άλλοι από τους σημερινούς Εβραίους.

ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ;
Οι Ατλαντες ή Τιτάνες, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπήρξαν. Πηγές από τα πανάρχαια χρόνια επιβεβαιώνουν πως υπήρχε ένας λαός με το όνομα Ατλαντες. Ο λαός αυτός άφησε τα ίχνη του κατεσπαρμένα σε πολλά σημεία της γης. Η μνήμη του πέρασε σε πολλούς θρύλους, δοξασίες, λατρείες και παραδόσεις. Κανένας από τους αρχαίους συγγραφείς δεν αμφισβήτησε την ύπαρξη του λαού που ονομαζόταν Ατλαντες.
Οι μεταγενέστεροι συγγραφείς και ερευνητές παραδέχονται, επίσης την ύπαρξη των Ατλάντων, διαφωνούν όμως ως προς τον τόπο που κατοικούσε αυτός ο "περίεργος" λαός.

Από τα αρχαία χρόνια μπήκε το ερώτημα, που ζούσαν οι Άτλαντες; Αναπτύχθηκαν πολλές θεωρίες. Η γνώμη των πιο πολλών είναι πως ήταν θρονιασμένη σε ένα μεγάλο νησί στον Ατλαντικό ωκεανό. Αυτή είναι και η άποψη του Μουσείου Ατλαντίδας, όπως αναλυτικά περιγράφεται πιο κάτω.

Η άποψη του Μουσείου Ατλαντίδας
Αξιολογώντας το υλικό πoυ συγκεντρώσαμε για του Άτλαντες, απογυμνώνοντάς το από τις μυθολογικές επικαλύψεις και δίνοντάς του άλλες διαστάσεις στην ερμηνεία, χωρίς να επιστρατεύουμε στοχαστικές παραισθήσεις, δεχόμαστε ότι:

Η Ατλαντίδα υπήρξε στov Ατλαντικό ωκεανό και ήταν η κυριαρχούσα οργανωμένη δύναμη τη 1Οη χιλιετηρίδα π.Χ.

Την άποψη αυτή δέχεται και ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Πλάτων στα βιβλία του "Τίμαιος" και "Κριτίας" (ή Ατλαντικός Λόγος), που έγραψε το 350 π.Χ. Οι περιγραφές του Πλάτωνα στα πιο πάνω βιβλία αποτελούν συγκλονιστικά ντοκουμέντα:

Στο "Τίμαιο" ο Πλάτωνας λέει, πως μπροστά στο στόμιο που ονομάζεται Στήλες του Ηρακλή (σημείωση: σήμερα πορθμός του Γιβραλτάρ) υπήχε μεγάλο νησί με ισχυρή δύναμη, που οναμαζόταν Ατλαντίδα. Η έκταση της γης που κατείχε το νησί αυτό μπορούσε να λέγεται ήπειρος. Ο Πλάτωνας (427-347 π.Χ.) παρουσιάζει την Ατλαντίδα στενόμακρη, από ανατολή και δύση. Μπορούσε, γράφει, να τη διασχίσει, όποιος ήθελε, περπατώντας 18 μερόνυχτα. Περνώντας ύστερα με πλοίο από μερικά άλλα νησιά, να φτάσει στην απέναντι ήπειρο. Εννοεί την Αμερική. Ο Πλάτωνας βέβαια δεν ηξερε την Ατλαντίδα. Αυτά που περιγράφει στα βιβλία του, ήταν σημειώσεις που του τις έδωσε ο Κριτίας, ο οποίος τις είχε από το παππού του που τις πήρε από το Σόλωνα. Ο Σόλωνας (639 - 559 π.Χ.) είχε επισκεφτεί τη Αίγυπτο, όπου εκεί οι ιερείς της Σάιδας του αποκάλυψαν τα πανάρχαια μυστικά που ήταν γραμμένα σε πλάκες με ιερογλυφικά αρχαιογράμματα. Οι ιερείς της Σάιδας, αρχαιοτάτης θρησκευτικής πρωτεύουσας της Αιγύπτου, είπαν στο Σόλωνα ότι οι Άτλαντες, ήρθαν από τα Δυτικά, από το μεγάλο ωκεανό.
Το ισχυρό έθνος των Ατλάντων, έγραφαν οι πλάκες που διάβαζαν οι ιερείς, κατέκτησε σχεδόν όλα τα παράλια των χωρών της Μεσογείου από βορρά και νότο κι΄ έφτασε μέχρι το Περσικό κόλπο. Οι Άτλαντες δεν κατόρθωσαν να κατακτήσουν την Αττική, γιατί τα στρατεύματά τους νικήθηκαν από τους Αθηναίους...
'Ολα αυτά τα μαρτυρεί και ο αρχαίος ιστορικός Πλούταρχος στο "βίο του Σόλωνα". Στο έργο του "Βίοι Παράλληλοι" και στη μελέτη του "περί Ίσιδος και Οσίριδος" ο Πλούταρχος μας δίνει αρκετά στοιχεία για την Ατλαντίδα και μάλιστα χρησιμοποιεί τη λέξη ιστορία όταν αναφέρεται σ' αυτήν. Επίσης σε πολλά σημεία των έργων του αναφέρεται σε διάφορες δοξασίες των αρχαίων που "καθώς λέει η παράδοση και τα γραπτά ξεκινάνε από τη χαμένη Ατλαντίδα"
Τις πλάκες αυτές ο Πρόκλος βαβαιώνει ότι τις είδε όταν ταξίδεψε στην Αίγυπτο κι επισκέθηκε το ναό της Νηήθ (Αθηνάς). Ο Πρόκλος στο βιβλίο του "Υπομνήματα στο Πλατωνικό έργο" προσθέτει:
"Υπήρξε νήσος παμμεγέθης του Ατλαντικού ωκεανού εις παρωχημένους χρόνους. Ήταν έθνος εκτάκτως πολιτισμένο και ισχυρόν. Κατέκτησε μέγα μέρος της Αφρικής μέχρι την Αίγυπτο και της Ευρώπης μέχρι Τυρρηνίας...". Ο Πρόκλος ισχυρίζεται ότι οι ιερείς της Νηίθ του έδειξαν αρχαιότατες στήλες με ιερογλυφικές επιγραφές και του είπαν ότι είναι αφηγήσεις για την Ατλαντίδα. Του επιβεβαίωσαν ότι κατά την τελευταία θεομηνία, όταν καταποντίστηκε η Ατλαντίδα, η Αττική και άλλες περιοχές της Ελλάδας συγκλονίστηκαν από σεισμούς. Μερικά παράλια κατακλύστηκαν από τη θάλασσα και έγιναν καταστροφές.
Ήταν μεγαλύτερη από τη Λιβύη και την Ασία μαζί επιβεβαιώνει ο Κράντωρας (σχόλια στον Τίμαιο).

Οι Άτλαντες εξουσίαζαν πολλά νησιά γύρω από την Ήπειρό τους, στον Ατλαντικό ωκεανό, γράφει ο Διόδωρος Σικελιώτης στο έργο του "Βιβλιοθήκη Ιστορική" και επεκτάθηκαν και στις Μεσογειακές χώρες. Αυτά τα βεβαιώνουν, συμπληρώνει εκτός από τον Πλάτωνα και οι Όμηρος, Ησίοδος, Ηρόδοτος, Αισχύλος, Φίλωνας, Αρίσταρχος, Κράτης, Απολλόδωρος
Ο Ποσειδώνιος, δάσκαλος του Κικέρωνα, γράφει: "υπήρχαν θρύλοι πως πιο πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες βρισκόταν μια μεγάλη έκταση στεριάς που αποκαλούνταν "Ποσειδωνίς" ή "Ατλάντα", πλάτους 3000 σταδίων και μήκους 2000 σταδίων
Ο γεωγράφος Μάρκελλος στη "Συλλογή αφηγήσεων Ταξιδιωτών" μιλάει για 7 νησιά του Ατλαντικού ωκεανού, το ένα από τα οποία ήταν ιερό, του Ποσειδώνα. Οι κάτοικοι ενός από τα μικρά νησιά που σώθηκαν, διατηρουσαν από τους προγόνους τους την ανάμνηση ενός εξαιρετικά μεγάλου βασιλείου που αναμαζόταν Ατλαντίδα. Αυτό κυβερνούσε όλα τα άλλα νησιά του Ατλαντικού ωκεανού.
Ο Στράβωνας στα "Γεωγραφικά" του δέχεται ότι "η Ατλαντίς νήσος εις τα απώτατα δυσμικά μέρη..." ήταν πραγματικότητα.
Τα τοπωνύμια Άτλας - Αντιάτλας (βουνά Μαρόκου), Ατιτλάν (Γουατεμάλας), Τλακοπάν, Τενοτσιτλάν, Μίτλα, Έτλα (Μεξικού) κλπ είναι όλα παράγωγα του α-τλα.
Οι φυλές Αζτλάν, Ναχουατλακάτλοι, πρόγονοι των Αζτέκων, Τολτέκων και Μάγιας και οι Θεοί τους Κουετζαλκοάτλ (ιπτάμενος), Μιξκοάτλ και Τλαλόκ και οι παραδοσιακοί τους γίγαντες Ατλάν και Τείτάνι (Τιτάνες) γνωστοί από τα πανάρχαια χρόνια και στο Μεσογειακό χώρο.
Οι παραδόσεις των λαών της Κεντρικής Αμερικής και της Β.Δ. Αφρικής, για καταποντισμό ενός μεγάλου νησιού του Ατλαντικού.

Αλλά εκτός από τις μαρτυρίες παλαιότερων, τις παραδόσεις και τη μυθολογία των αρχαίων λαών, το γεγονός ότι η Ατλαντίδα υπήρχε στον Ατλαντικό ωκεανό επιβεβαιώνεται και από σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα που ανακαλύφθηκαν μετά από ανασκαφές και έρευνες.

Υπήρξε η Ατλαντίδα στον Ατλαντικό;
Συνοψίζουμε τα επιχειρήματα μας αναφέροντας και τα πιο σημαντικά ευρήματα για την Ατλαντίδα. Τα στοιχεία τ' αντλήσαμε από το Μουσείο Ατλαντίδας.

Στον πυθμένα του Ατλαντικού βρέθηκε ταχυλίτης, η οποία είναι βασαλτική υαλώδης λάβα ηφαίστειου της στεριάς κι όχι υποθαλάσσιου.
Το 1898 ειδικά μηχανήματα έβγαλαν στην επιφάνεια του Ατλαντικού ωκεανού, από βάθος 2800 μ., μία βραχονησίδα ηλικίας 15000 ετών που προερχόταν από ηφαίστειο στεριάς.
Το καλοκαίρι του 1927 μέσα στη ζούγκλα της Βρεττανικής Ονδούρας (Κεντρική Αμερική) ανακαλύφθηκε ένα κρυστάλλινο κρανίο από χαλαζία με κινητή σιαγόνα!
Το 1977 εντοπίστηκε με ηχοβολιστικό μηχάνημα, πυραμίδα, σε βάθος 300 μέτρα κοντά στο τρίγωνο των Βερμούδων.
Στα νησιά Μπίμινι στις Μπαχάμες βρέθηκαν (το 1969) καταποντισμένοι ογκόλιθοι, τετραγωνισμένοι ή ορθογώνιοι, έκτασης 600 τετραγωνικά μέτρα όμοιοι μ' αυτούς που βρήκε ο Κουστώ στο νησάκι Δία της Κρήτης (το 1976).
Σε βουνό του Περού, στο κόλπο Πίσκο, φιγουράρει πανάρχαιη τρίαινα (έμβλημα των Ατλάντων) από λευκές πέτρες με φωσφορική λάμψη μπηγμένες στην πλαγιά. Έχει 250 μ. μάκρος και σκέλη φάρδους 3,8 μ. Η τρίαινα αυτή οδηγεί σ΄ένα σημαδεμένο, με μορφή αεροδρόμιου, επίπεδο χώρο, στη πεδιάδα του Νάσκα που βρίσκεται 160 χλμ από το Πίσκο. Εκεί διακρίνονται φαρδιές πίστες και ακτινωτοί διάδρομοι που ξεχωρίζουν από μακριά γιατί λάμπουν. Είναι σχηματισμένοι από θραύσματα πετρωμάτων. Όταν τον χώρο αυτό τον βλέπεις από ψηλά σου δίνει την εντύπωση αεροδρόμιου με γεωμετρικές γραμμές και οδηγούς, όπως στους σύγχρονους αερολιμένες.
Η ταφόπετρα με σκαλιστό αεροπόρο που βρέθηκε στο Παλένκουε, κοντά στο ναό των Ατλάντων του Μεξικού..
Τα υποθαλάσσια ερείπια που βρέθηκαν από Σοβιετικές έρευνες, με επικεφαλή τον ακαδημαϊκό Ακσένωφ, κοντά στις Μαδέρες, και η από 9500 χρόνια λειασμένη μαρμαρόπλακα που ανέσυραν οι Ρώσοι από την υποβρύχια Κεντρική Ατλαντική ράχη (οροσειρά).
Πανάρχαια κτίσματα της Αμερικής είναι της αυτής τεχνοτροπίας των αρχαιότατων οικοδομημάτων της Ευρώπης και της βόρειας Αφρικής, καθώς και πολλά αρχιτεκτονικά διακοσμητικά σχήματα που είναι όμοια και στους δυο πολιτισμούς.
Οι γεωλόγοι παραδέχονται ότι ανάμεσα στις Μικρές και Μεγάλες Αντίλλες υπήρχε στεριά που βυθίστηκε. Επίσης ότι οι Αζόρες και στη προέκτασή τους η Μαδέρα και οι Κανάριες νήσοι, είναι αναδυόμενες κορυφές μιας μεγάλης υποβρύχιας ηφαιστειώδους οροσειράς και έχουν συχνά σεισμούς και εκρήξεις.
Γενικά συμπεράσματα
Όλα αυτά τα ευρήματα δείχνουν ότι το μεγάλο νησί της Ατλαντίδας περιβαλλόταν από τον Ατλαντικό ωκεανό. Η γεωγραφική έκτασή της πλησίαζε περισσότερο προς την Κεντρική Αμερική, τις Μικρές και Μεγάλες Αντίλλες και Μπαχάμες, περιλάβαινε το χώρο του Ατλαντικού μέχρι τη θάλασσα των Σαργασσών εκτεινόταν κανονικά μέχρι τις Βερμούδες και μια στενόμακρη προέκτασή της έφτανε μέχρι τις Αζόρες. Περιβαλλόταν φυσικά και από πολλά μικρά νησιά. (Βλ. Χάρτες Ατλαντίδας )

(Μ.Ατλ.): Χάρτης της Ατλαντίδας του Βασ.Πάσχου, με βάση τα στοιχεία του Όμηρου, του Πλάτωνα, του γεωγράφου Μάρκελλου κλπ., Αθήνα 1979

Χάρτης του Βασίλη Πάσχου, ιδρυτή του Μουσείου Ατλαντίδας

Σχεδιάστηκε το 1979 και είναι αντικείμενο του Μουσείο Ατλαντίδας. Ανήκει στη πρώτη μορφή.

Χάρτης του εκδοτικού οίκου "BUDGET" Λονδίνου, 1912

Αντιπροσωπευτικός χάρτης της δεύτερης ομάδας είναι του Γερμανο-Νορμανδού Ιησουίτη ερευνητή Κίρχερ, που τον δημοσίευσε στο βιβλίο του "Ατλαντίς " το 1680.

Στην ίδια ομάδα ανήκει και ο χάρτης της Ατλαντίδας που φιλοτέχνησε ο εκδοτικός οίκος χαρτών του Λονδίνου "BUDCET" το 1912. Δημοσιεύεται στο βιβλίο του Ιταλού G.D' AMATO "Αρχαιολογικά ντοκουμέντα της Ατλαντίδας", έκδοση 1924. Το χαρακτηριστικό του είναι το σχήμα των υδάτινων καναλιών και των ζωνών ξηράς, με τις γέφυρες που σχηματίζουν το "Σταυρό της Ατλαντίδας".

Χάρτης του Ιγνάτιου Ντοννέλυ

Είναι δείγμα της τρίτης ομάδας. Ο Ντοννέλυ το δημοσίευσε στο βιβλίο του "Ατλαντίς" (Λονδίνο 1882). Στο χάρτη αυτό εμφανίζονται και οι αποικίες της Ατλαντίδας σε όλο τον κόσμο, ενώ ή ίδια η Ατλαντίδα παρουσιάζεται πολλή μικρή στο κέντρο του Ατλαντικού ωκεανού.

Ο Πλάτωνας, βέβαια, που ασχολήθηκε ειδικά στα βιβλία του "Τίμαιος" και "Κριτίας" με τον "Ατλαντικό λόγο", τοποθετεί την Ατλαντίδα "Δυτικά, πέρα από τις Στήλες του Ηρακλή", δηλαδή στο χώρο του Ατλαντικού ωκεανού, Αρκετοί όμως, σύγχρονοι του 20ού αιώνα μας, ερμηνευτές του Πλάτωνα, τοποθετούν την Ατλαντίδα στο Αιγαίο και συγκεκριμένα στη Σαντορίνη (Άγγελος Γαλανόπουλος, ή στην Κρήτη (J.V. LUCE ).

Η θεωρία του Άγγελου Γαλανόπουλου και του Σπ. Μαρινάτου
Η θεωρία του Άγγελου Γαλανόπουλου για την Αιγηίδα συσχετίζεται με τις παραδόσεις για τη χαμένη Ατλαντίδα, όπως

Η Αιγαιίς αποτελούσε μια συμπαγή μάζα ξηράς που εκτεινόταν από το Ιόνιο έως τη Μικρά Ασία και τις νότιες ακτές της Κρήτης
(από την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών)

Η μορφή της Ελλάδας πρίν από 400.000 χρόνια. Η στάθμη της θάλασσας βρισκόταν 200 μέτρα χαμηλότερα από τη σημερινή. Πολλά νησιά ήταν ακόμη ενωμένα
(από την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών)

ανακοίνωσε ο Φωκίων Νέγρης το 1927 στην Ακαδημία Αθηνών. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή η Αιγηίδα αποτελούσε μια στεριά από την Κρήτη μέχρι το Σούνιο της Αττικής και την Εύβοια. Αργότερα θρυμματίστηκε, από ηφαίστεια και σεισμούς και τα μεγαλύτερα κομμάτια της ξηράς βούλιαξαν σε χάος της γης και το χώρο τους κατέλαβαν τα νερά που εισόρμησαν από τον Ατλαντικό ωκεανό και από τη θάλασσα της Αιθιοπίας, ή την Τριτωνίδα λίμνη της Σαχάρας (ο Ηρόδοτος, ο Ερατοσθένης και άλλοι αρχαίοι συγγραφείς γράφουν πως η έρημος Σαχάρα κάποτε ήταν λίμνη και την έλεγαν Τριτωνίδα ή Τριτονίντ). Αλλά αν υπάρχουν γεωλογικά στοιχεία για όλα αυτά, η διαμόρφωση του Αιγαίου πρέπει να έγινε εκατοντάδες χιλιετηρίδες πριν. Δεν μπορεί να συσχετιστεί συνεπώς, με τη μεγάλη έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης, που εντοπίστηκε στο χρόνο 1450 της παλιάς χρονοαρίθμησης. Το χρόνο αυτό υποστηρίχτηκε από το Σπύρο Μαρινάτο και άλλους, καταστράφηκε η Κνωσός και ο Μινωικός πολιτισμός της Κρήτης. Γιατί, εκτός από το ισχυρότατο παλιρροιακό κύμα που υψώθηκε από την έκρηξη, επακολούθησαν αλλεπάλληλοι σεισμοί που συγκλόνισαν το Αιγαίο και επέφεραν την καταστροφή.

Ο Σπ. Μαρινάτος δεν μπόρεσε ν' αποδείξει από τα ευρήματα των ανασκαφών στη θήρα, ότι η Ατλαντίδα βρισκόταν στο κομμάτι που καταποντίστηκε στο Αιγαίο πέλαγος. 'Ετσι ο Μαρινάτος στα γραφτά του αναφέρεται στο "Αίνιγμα", ή στο "Πρόβλημα της Ατλαντίδας".

Διάφορες άλλες θεωρίες για το χώρο του Αιγαίου
Οι ιερείς της Σάιδας, αρχαιότατης θρησκευτικής πρωτεύουσας της Αιγύπτου, είπαν στο Σόλωνα, που μετέφερε τα στοιχεία για τον "Ατλαντικό λόγο" του Πλάτωνα, ότι τα νησιά του Αιγαίου και η Κρήτη κατακτήθηκαν από τους Άτλαντες, που ήρθαν από δυτικό, από το μεγάλο Ωκεανό. Το ισχυρό έθνος των Ατλάντων, έγραφαν οι πλάκες που διάβαζαν οι ιερείς, κατέκτησε σχεδόν όλα τα παράλια των χωρών της Μεσογείου, από βορρά και νότο κι έφτασε μέχρι τον Περσικό κόλπο. Οι Άτλαντες δεν κατόρθωσαν όμως να καταχτήσουν την Αττική, γιατί τα στρατεύματά τους νικήθηκαν από τους Αθηναίους... (Δηλαδή τους τότε κατοίκους της Αττικής που φαίνεται είχαν κάποια ακμή).

Οι περισσότεροι από τους αρχαίους Έλληνες και Λατίνους συγγραφείς, όπως οι 'Ομηρος, Ησίοδος, Εύμηλος, Αισχύλος, Πίνδαρος, Ηρόδοτος, Ελάνικος και οι μετά τον Πλάτωνα, Κράντωρας, Ερατοσθένης, Απολλώνιος Ρόδιος, Αρίσταρχος, Απολλόδωρος, Ποσειδώνιος, Πλούταρχος, Οβίδιος, Πλίνιος, Στράβωνας, Παυσανίας, Πρόκλος κ.α. συμπορεύονταν στο θέμα της Ατλαντίδας έμμεσα ή άμεσα με τον Πλάτωνα. Οι περισσότεροι επίσης, από τους νεότερους Ατλαντολόγους, από τα χρόνια της Αναγέννησης μέχρι σήμερα, με κεφαλή τον Ιγνάτιο Ντόνελλυ, δέχονται την τελευταία αυτή άποψη, ότι δηλαδή τα νησιά του Αιγαίου και η Κρήτη κατακτήθηκαν τα πανάρχαια χρόνια από τους Άτλαντες. Η άποψη έχει πολλά στηρίγματα, αν παραδεχτούμε πως υπήρξε κάποτε η Ατλαντίδα και χάθηκε, από αιτίες φυσικές βέβαια και όχι από την οργή του Δία, όπως μετέφρασαν τα ιερογλυφικά στο Σόλωνα οι ιερείς της Σάιδας .

Τα στοιχεία των παραπάνω θεωριών αναφέρονται σε πανάρχαιους χρόνους της παλιάς χρονοαρίθμησης, πριν το μεγάλο κατακλυσμό που συνέπεσε, όπως παραδέχονται πολλοί, με τον καταποντισμό της Ατλαντίδας.

Πως προήλθε το όνομα "Αιγαίο"
Οι ερευνητές του θέματος Ατλαντίδα και Αιγαίο, μελέτησαν κυρίως τα στοιχεία της Κρήτης και της Σαντορίνης. Αντίστοιχα στοιχεία και παραδόσεις υπάρχουν σε όλα σχεδόν τα νησιά του Αιγαίου. Ακόμα και το όνομα Αιγαίο αποδίδεται σε ήρωες και αρχηγέτες, που έχουν σχέση με τους Τιτάνες-Άτλαντες.

Ο Αιγαίων ήταν κατά τη μυθολογία μας γίγαντας, γιος του Ουρανού και της Γαίας. Πρόγονος των Τιτάνων. Κατοικούσε στα βάθη του Ωκεανού. Θεωρούνταν θαλάσσιος θεός αλλά και εφευρέτης των πλοίων. Από μερικούς ταυτίζεται με τον Ποσειδώνα, που ήταν κυρίαρχος του Αιγαίου Πελάγους και αποκαλούνταν "Αιγαίος" και "αιγί-οχος", γιατί εξαπέλυε τα ορμητικά κύματα. Αυτά τα έλεγαν "αίγες" (βλ. λεξικό Σουίδα), ενώ το επαιγίζω σημαίνει σφοδρώς πνέω. Στην αγριότητα των κυμάτων, καταλήγει, οφείλεται το όνομα Αιγαίο. Άλλη εκδοχή είναι ότι προέρχεται από τις παραθαλάσσιες πόλεις Αιγαί της Εύβοιας και της Αχαϊας, όπου λατρευόταν ο Ποσειδώνας. Τέλος λέγεται, το Αιγαίο πέλαγος πήρε το όνομά του από τον Αιγέα, βασιλιά της Αθήνας, που έπεσε στη θάλασσα, περιμένοντας το γιο του Θησέα να γυρίσει από την Κρήτη.

Ο J.V. LUCE στο βιβλίο του "Το Τέλος της Ατλαντίδας", ισχυρίζεται ότι η παλιά Κρήτη ήταν η κοιτίδα του πολιτισμού των Ατλάντων. Οι "λαοί της θάλασσας" και "η φυλή των χαλκέων" είχαν ορμητήριο την Κρήτη, δέχεται ο LUCE, και οι φυλές αυτές ήταν απόγονοι των Ατλάντων της παλιάς Κρήτης. Ο Ησίοδος όμως γράφει, ότι ήρθαν από τη δύση από τον έξω Ωκεανό, και ο Όμηρος δέχεται ότι ο Ωκεανός είναι γεννήτορας όλων αυτών.

Η πιο σωστή άποψη, κατά τη γνώμη μας, είναι ότι οι Άτλαντες αποίκησαν την Κρήτη, όπως και όλα σχεδόν τα νησιά του Αιγαίου. Τα σχετικά με την Κρήτη που αναφέραμε ως τώρα συνηγορούν υπέρ της άποψης αυτής. Θα την ενισχύσουμε με τη μνημόνευση μερικών από τα πάρα πολλά ευρήματα της Κρήτης, που θυμίζουν την Ατλαντίδα και μερικών σχετικών παραδόσεων:

Η εσπερίδα νύμφη Κρήτη εικονίζεται με τον Τάλω και το Δαίδαλο και Ίκαρο σε αγγείο της Νεάπολης. Σε τοιχογραφία της Καμπανίας παρασταίνεται με το Θησέα. Στη Βίλλα Αλμπάνι, σε τεμάχιο σαρκοφάγου εικονίζεται με τον Ηρακλή, που πιάνει τον Κρητικό ταύρο.
Στο Μουσείο Χανίων προσέξαμε στο μωσαϊκό δάπεδο τον Ποσειδώνα που φέρει στον ώμο του τρίαινα και συνοδεύεται από την γυναίκα του Αμφιτρίτη ημίγυμνη. Στη βιτρίνα 29 Νο 191 σε δίσκο εικονίζεται ο Νηρέας με ουρά δελφινιού και τρίαινα. Στην 32 βιτρίνα σε όστρακο από χειρολαβή αγγείου υπάρχει παράσταση της κεφαλής της Γοργώς. Ένα νόμισμα από την Ίτανο της Κρήτης του 6oυ αιώνα παλιάς χρονοαρίθμησης φέρει ανάγλυφη εικόνα του Νηρέα με Τρίαινα...
Στο Μουσείο Ηρακλείου: Στις αίθουσες Α-Δ εκθέτονται πολλοί σφραγιδόλιθοι και μικροαντικείμενα, που έχουν αποτυπωμένες τρίαινες, το κηρύκειο του Ερμή, δελφίνια, σταυρούς (ο Σταυρός της Ατλαντίδας} και φίδια, που θεωρούνται παλιά εμβλήματα της γενιάς των Ατλάντων. Οι διπλοί πέλεκεις, ακόμα και οι "θεές με τα φίδια" θεωρήθηκαν υπολείμματα των λαών της Ατλαντίδας. Στη βιτρίνα 161Α της Αίθουσας ΧΙΙ εκθέτονται χάλκινα αγαλματίδια του Ερμή, που βρέθηκαν στο ιερό του, όπου λατρευόταν στο βουνό Σύμης Βιάνου. Στην Αίθουσα ΧΙΙΙ εκθέτεται ένας τάφος που φέρει τρίαινα και στη μέση διπλούς πέλεκεις και όφεις. Ο ανερμήνευτος ακόμα περίφημος Δίσκος της Φαιστού, από αρκετούς θεωρείται πως είναι απροσδιόριστης χρονολογίας και πως είναι κατάλοιπο των Ατλάντων ή των άμεσων απογόνων τους (βλέπε "Κρητική Εστία", τ.222, Σεπτ.1999, σελ.9, μελέτη Παν.Αναγνώστου). Τα μαβιά Δελφίνια είναι χαρακτηριστικό της Κρητικής και Αιγαιοπελαγίτικης τέχνης της αρχαιότητας και φαίνεται να είναι κοινή η προέλευση. Απαντώνται στην Κνωσό, τη Δήλο, τη θήρα κλπ.
Στο νησάκι Δία, απέναντι από το Ηράκλειο Κρήτης, ο Ζακ Υβ Κουστώ ανακάλυψε το 1976, στο βυθό, τετραγωνισμένους και ορθογώνιους βράχους, που συγκροτούσαν τεχνητό λιμενοβραχίονα και τα αποκάλεσαν Κυκλώπεια τείχη. Στην αρχή οι ερευνητές νόμισαν πως ήταν τεχνητό λιμάνι, ναύσταθμος του Μίνωα. Αργότερα όμως διαπίστωσαν πως είναι πολύ πιο παλιό. Ομοιάζουν με τα "Κυκλώπεια τείχη" του νησιού Μπίμινι των Μπαχάμας, που είπαν πως είναι κατάλοιπα της Ατλαντίδας, οπότε οι μελετητές προβληματίστηκαν...

Θα μνημονεύσουμε και μερικές παραδόσεις ενδεικτικές των σχέσεων της Κρήτης με τους Άτλαντες και τους απογόνους τους:

Ο Κύδωνας, ιδρυτής των Κυδωνιών Κρήτης, φέρεται να έχει πατέρα τον Ερμή (που ήταν γιος του Δία και της Μαίας, μιας από τις επτά Πλειάδες, κόρης του Ατλαντα. Δηλ. ο Ερμής ήταν Ατλαντικής προέλευσης). Κοντά στην Κνωσό υπήρχε ποτάμι Τρίτων. Από την Κρήτη, η νύμφη Ευρώπη διασχίζει το Αιγαίο καβάλα σε ταύρο (είναι ο Δίας μεταμορφωμένος, κατά το μύθο} και τη συνοδεύουν Τρίτωνες και Νηρηίδες... Η Ίριδα πέταξε από το νησί του Αίολου και βρήκε το σοφό Νηρέα, άρχοντα του Αιγαίου. Στο Νηρέα, που είχε διερμηνέα το Γλαύκο, η Ίριδα είπε να φροντίσει να έχουν καλό ταξίδι οι Αργοναύτες, που θα περάσουν από τα νησιά του Αιγαίου να πάνε στην Κρήτη. Οι Αργοναύτες ήθελαν να κλέψουν το μυστικό του Τάλω. Μάλλον το μηχανικό κινητικό του σύστημα, που είχε σχέση ίσως με τον "ιπτάμενο κριό" με το "χρυσόμαλλο δέρας" του Φρίξου και της Έλλης. Ο Τάλως, φρουρός της Κρήτης, λένε πως ήταν ένα κινούμενο χάλκινο ρομπότ, με αρτηρίες και υγρό, προϊόν του Ήφαιστου ή του Δαίδαλου και των βοηθών τους, Ατλαντικής γενιάς. Ο Τάλως απεικονίζεται και σε νομίσματα της Φαιστού.
Στον "Ύμνο στον Απόλλωνα" περιγράφεται η εκστρατεία των Κρητών στους Δελφούς. Τους οδήγησε εκεί ο Απόλλωνας μεταμορφωμένος σε Δελφίνι, γιατί μεταξύ των Κρητών υπήρχαν και ιεραπόστολοι της γενιάς του...Μια άλλη παράδοση λεει πως ο Ωρίωνας ταξίδεψε στην Κρήτη.
Ο Ποσειδώνας από τα πανάρχαια χρόνια θεωρούνταν επιδρομέας και κατακτητής, κατά καιρούς, τμημάτων της Κρήτης. Είναι γνωστός ο μύθος του ταύρου του αγριωπού, που έβγαζε φλόγες από τα ρουθούνια του και κατάκαιγε τα σπαρτά. Τον αποβίβασε ο Ποσειδώνας να καταστρέψει την Κρήτη, γιατί φαίνεται δεν υποτάσσονταν εύκολα... Ήταν των Ατλάντων φλογοβόλο όχημα με μορφή ταύρου; Όπως ο Τάλως που έμοιαζε ρομπότ με μορφή ανθρώπου;

Για περισσότερα στοιχεία σχετικά με την Κρήτη και την Ατλαντίδα παραπέμπουμε στο βιβλίο του J. LUCE "Το τέλος της Ατλαντίδας".

Αλλά όπως είπε και ο φίλος lorenzo στα πολύ ενδιαφέροντα μηνύματά του, υπάρχουν και άλλες αναφορές (αλλά κυρίως σύντομες ή μετέπειτα σχολιαστικές του κειμένου του Πλάτωνα). Εχω βρει πάντως ότι ο Ελλάνικος (αρχαίος ιστοριογράφος από την Λέσβο) είχε γράψει και ένα βιβλίο που ονομαζόταν Ατλαντικά ή Ατλαντιάς, το οποίο δυστυχώς δεν έχει διασωθεί.

Οπότε μας μένει η επιστημονική έρευνα που όμως και αυτή δεν έχει αποδείξει μέχρι στιγμής την ύπαρξη μίας τέτοιας νήσου στον Ατλαντικό τουλάχιστον. (ας μην ξεχνάμε και τις έρευνες σε άλλα μέρη με πιό πρόσφατες αυτές έξω από την Ισπανία και την Κύπρο.)

Τώρα αν έρθουμε στην αναφορά που γίνεται στους Αθηναίους και την Αθήνα, πάλι η αρχαιολογική σκαπάνη δεν φαίνεται να στηρίζει την άποψη ότι εκείνη την εποχή υπήρχε στην Αθήνα πόλη, και μάλιστα τόσο δυνατή που αντιστάθηκε και έδιωξε τους Ατλαντες.

Για την γεωλογική αναστάτωση της Αθήνας την εποχή που καταποντίστηκε η Ατλαντίδα, αντιγράφω

"Αλλ' ο Πλάτων δια του Κριτίου αναφέρει ότι καθ ήν εποχήν κατεποντίζετο η Ατλαντίς, σεισμοί και κατακλυσμοί καταστρεπτικοί συνέβαινον και εις την Αττικήν, διασπάσαντες δε την αρχικήν Ακρόπολιν, ήτις περιελάμβανε την Πνύκα και τον Λυκαβηττόν και εξετείνετο μέχρι του Ηριδανού και του Ιλισσού παρέσυραν πάντας τους μαχίμους κατοίκους."

Αυτή η τεράστιας εμβέλειας γεωλογική αναστάτωση στο λεκανοπέδιο, δεν έχει μέχρι στιγμής αποδειχτεί από τις γεωλογικές έρευνες. Οπως και δεν έχει καν αποδειχτεί ότι υπήρχαν κάτοικοι στην περιοχή των Αθηνών πριν το 3500-3200 πΧ όπου εμφανίζονται οι πρώτες εγκαταστάσεις.

Βέβαια αν αποδειχτεί ότι η αρχική Ακρόπολη ήταν τόσο μεγάλη και "κόπηκε" γύρω στο 9.500 πΧ και ότι όντως κατοικείτο, μπορεί μετά από αυτή την καταστροφή να ερημώθηκε από τους κατοίκους της για περίπου 6000 χρόνια.

Οσο για την ανεπτυγμένη τεχνολογία των Ατλάντων έχω την εντύπωση ότι είναι από τα εμβόλιμα στοιχεία προς χάριν εντυπωσιασμού.
Ενας πολιτισμός που έχει τέτοια ανάπτυξη, πρώτα-πρώτα θα είχε πολλές αποικίες οι οποίες θα αναγνωριζόντουσαν εύκολα ως προς την κοινή τους καταγωγή (όπως συμβαίνει με τις ελληνικές αποικίες).
Και αν οι Ατλάντιοι ήταν τόσο ανεπτυγμένοι, τότε πόσο περισσότερο θα πρέπει να ήταν οι Ελληνες εφ όσον τους κατατρόπωσαν;