- Ο ασταθής δίσκος, οι εύθραυστες εγγραφές και η στοχαστική απόγνωση. - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

Ένα μoυνί μας πέταξε. ΟΛΟΥΣ. Οι περισσότεροι Ψ, αν κι αυτό εδώ που τα λέω, ίσως και να μην παίζει το πλέον, ένα μoυνί κυνηγούσαμε εξ’ απαλών ονύχων. Κάπου το βρίσκαμε, κάπου το χάναμε, κάπου μας περιμένει.

Πιό στενό, πιό απλωμένο, δουλεμένο, αδούλευτο, παραγωγικό, αραχνιασμένο, χαρούμενο, κουμπωμένο, διψασμένο, ποτισμένο, πληρωμένο(και με τις δύο έννοιες), δανεισμένο, κουρασμένο, ματωμένο, πικραμένο, κλαμμένο, απορημένο. Αλλά πάντα γλυκό.

Η γυναίκα φυσικά, δεν είναι μόνο το μoυνί και τα παρελκόμενά του. Σερβιέτες, γκρίνιες, αγάμητες φιλενάδες, λογαριασμοί κινητών, απέθαντες πεθερές ονόματι Ζωή, μπουκαλάκια στο μπάνιο και Lipton Ice Tea στη θέση της Erdinger. Ούτε καν δυο ντουλάπες τσάντες και bandwidth χαραμισμένο σε αναζητήσεις, ή μη και αγορές, Louboutin. Είναι κάτι εντελώς και απολύτως παραπάνω.

Είναι η σύνδεση με οτιδήποτε μπορεί να γίνει ΚΑΙ όμορφο. Δηλαδή με το ίδιο το κόσμος. Αν το ψάξεις, σε όλα τα σκίτσα, ένα κοριτσάκι είναι που κρατάει το μπαλόνι. Που είναι σαν σπέρμα. Που είσαι εσύ. Ο Ψ. Που είναι χαρούμενο το κοριτσάκι, αλλά που κι εσύ μια χαρά χαρούμενος είσαι στα χέρια του. Όπως θα είσαι πάντα, καθ’όσο σε κρατάει η γλύκα. Γιατί όσο κι αν φούσκωσες ως μπαλόνι, από μoυνί σε μoυνί θα πετάς.

Προσωπικά, ακόμα και εγκαταλείποντας κατά την πλήρωση, θα πάρω μαζί μου τη γλύκα. Νομίζω πως αν και κάτσει να μπορώ αποσκευές, αυτή θα είναι η πιό χρήσιμη. Για να θυμάμαι που πριν ήμουν άνθρωπος.

*Σύνθημα των απανταχού πούστηδων της δεκαετίας του ’70.

https://www.youtube.com/watch?v=TYl8GRJGnBY

quote:

---

Το μoυνί. Το πιό γλυκό πράγμα του κόσμους.....

---

.
.
.
" Υπάρχει ο σωστός τρόπος, ο λάθος τρόπος, και ο ...δικός μου τρόπος! "

quote:

---

DSM
Το μoυνί. Το πιό γλυκό πράγμα του κόσμους.

---

Σου λέει ο άλλος, το φιλότιμο, δεν υπάρχει σε άλλες γλώσσες. Η δικιά μου, που είναι και λίγο βρώμικη γιατί την βουτάω πότες-πότες στο μυαλό, όπως μου έλεγε ο παππούς μου, το έχει. Ενώ, ας πούμε, στην ανγκλετέρα που την ψιλακουμπάω, δεν παίζει. Το πιό κοντινό είναι σε pride. Ψιλομαλακία, κι εκτός νοήματου.

Η περηφάνια είναι για αυτούς που βλέπουν. Για αυτούς που είναι σαν κι εσένα δηλαδή. Το φιλότιμο δεν είναι δήλωση της παρούσης. Δεν παίζει στο θεαθήναι. Μόνο στο είναι. Σε όλους τους χρόνους, άνευ ανάγκης απαρεμφάτωνε. Είναι κατάθεση στο διηνεκές. Παρακαταθήκη και καβάντζα προς παραδειγματισμό, υγεία και λειτουργικότητα.

Επειδής όμως εδώ το θέματο είναι στο χούμορ, θα σου πω που στην ανγκλετέρα το έχουν μισό. Όχι το κουλούρι, γιατί κατά πως φαίνεται, αυτό δεν το έχουν καθόλου. Ή απλώς το μοιράζονται. Το κουλούρι.

Την λέξη. Εδώ την έχουμε σε αντιδιαστολή:

Σαρκάζω: ειρωνεύομαι, κοροϊδεύω (κάποιον) χαιρέκακα, με συνώνυμα τα χλευάζω και περιπαίζω.
Μπαμπινιώτης.

Το ‘αυτο-σαρκάζω’, νομίζω καθιστά σαφώς υπέρτερη την καθ’ημάς θέαση του χούμορ. Που δεν έχει δηλαδής καμμία σχέση με τις θέσεις των άλλων, αλλά κυρίως, ή μάλλον αποκλειστικά, με την θέαση της προσωπικής μας τοποθέτησης. Σε διαρκή κριτική διάθεση. Με αγάπη. Έστω κατά τι φιλάρεσκη. Κι ως εκ τούτου, ελλιπή. Άρα χρείζουσα αυτοσαρκασμού. Η κριτική, η θέαση, η τοποθέτηση, η φιλαρέσκεια, η έλλειψη, μη σου πω και η διάθεση.

Που, ως και το φιλότιμο, σαν παράξενες λέξεις που είναι, έχουν μιαν απευθείας σύνδεση με το κόσμος. Διαλεκτική.

quote:

---

Χούμορ. Humor. Υπάρχουν μερικές λέξεις περίεργες. Που δεν τις παίζεις. Κι αν τις παίζεις, παίζεις δύσκολα. Πολύ κλειστές άμυνες.

Σου λέει ο άλλος, το φιλότιμο, δεν υπάρχει σε άλλες γλώσσες. Η δικιά μου, που είναι και λίγο βρώμικη γιατί την βουτάω πότες-πότες στο μυαλό, όπως μου έλεγε ο παππούς μου, το έχει. Ενώ, ας πούμε, στην ανγκλετέρα που την ψιλακουμπάω, δεν παίζει. Το πιό κοντινό είναι σε pride. Ψιλομαλακία, κι εκτός νοήματου....

---

...ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ

quote:

---

....αλλά από κάτι σαν duty ή honor-bound integrity

---

.
.
.
" Υπάρχει ο σωστός τρόπος, ο λάθος τρόπος, και ο ...δικός μου τρόπος! "

Δεν μπαίνω στα πολύ ψιλά και νομίζω που δεν έχει και πολύ νόημα:

Δίκαιος, Απόστολος, Ισαπόστολος, Άγιος, Μάρτυρας, Μεγαλομάρτυρας, Νεομάρτυρας, Ιερομάρτυρας, Όσιος, Οσιομάρτυρας, Παρθενομάρτυρας, Ομολογητής κλπ. Τα ψιλά είναι οι άλλοι διάφοροι σε Λάο Τσε, Βουδισμούς, Ινδουισμούς, Ταοισμούς, Ανιμισμούς, Σαμανισμούς, Παγανισμούς και δε συμμαζεύεται. (και δεν σου αναφέρω καν Χερουβείμ, Σεραφείμ, Αρχάγγελλους, Δαιμόνους, Διαβόλους, Τριβόλους και λοιπούς μεγαλοπαράγοντες της άνωθεν καθηγιασμένης ή κατάπτυστης υπερσουπερλίγκας).

Ταξικότης φίλε. Ή και τοξικότης, αλλά αυτό μπορεί να είναι μόνο συμπέρασμα και ουχί πρότασις.

Άμα και σε φάγαν σχηματισμένο, είσαι λέει Ιερομάρτυρας. Άμα και το λιλί σου δεν είχε κελαηδίσει στο χαρούμενο, Παρθενομάρτυς. Μεγαλεία λέμε τώρα. Ο καθένας στο κουτάκι του. Δαγκώνεις ταυτότητα και παίρνεις σειρά στην αντίπερα όχθη, γκισές τέσσερο, νουμεράκι από το μηχάνημα, κατάθεσις ψυχής κι ανάληψη ωφελημάτων εις το διηνεκές. Όλα ξεκάθαρα και τακτοποιημένα. Όλα?

Δεν νομίζω Τάκη. Έχω ένα ερώτημα δηλαδής. Μιαν απορίαν κεφαλαιώδους σημασίας, γιατί σκέφτομαι και το μέλλον μου. Το πολύ διαρκές. Ας πούμε και το ξεκίνησες ρε παιδί μου σαν Δίκαιος, λέω γω. Το πας μια βδομάδα στο πεθαμένο σου, το πας δύο, άντε χίλια χρόνια για να είμαστε και πιό μέσα στο κόλπο. Μετά μπορείς να γίνεις Άγιος? Η περίπτωσις να γίνεις Χερουβείμ, παίζει? Πιό πολύ μου κάνει άγχος αν παίζει σε Σεραφείμ, γιατί μου βγάζει και κάτι ωραίους συνειρμούς, αλλά αυτό είναι κάπως προσωπικό και δεν το μοιράζομαι.

Και με τους άλλους τί γίνεται? Θέλω να πω, άμα και είσαι υπουργός οικονομικών στη μνημονιακή Ελλάδα, το πας για διοικητής της ΤτΕ. Καρφί. Άμα και είσαι πάπας, το πας για Άγιος. Όχι εξίσου καρφί, αλλά ρε παιδί μου, το δίνει 1.30. Και μη μου πεις οτι αυτοί είναι αιρετικοί, και φτου, και καλύτερα το φέσι από την τιάρα. Αυτά τα είπαν άλλοι, πριν από σένα, κι όχι που τον ήπιαν τον πέο μόνοι τους, τον πίνεις κι εσύ ακόμα τώρα. Κάθε φορά που οι τσιφλικόγυφτοι ομνύουν εντός του παρακήπιου γαμιστρώνα. Της ψυχής, της προσπάθειας, της ελπίδας, του μέλλοντος. Του δικού σου. Μέλλοντος. Ο γαμιστρώνας. Που είναι το αντίθετο του Παρθενώνα. Που κείτεται, το πλέον, ακριβώς απέναντι. Ο Παρθενώνας.

Σε λέω δηλαδή, βγάζεις άκρη από όλη αυτή τη φάση?

ΔΕΝ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΕΙ ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΘΑ ΕΙΧΑ ΥΠΟΠΕΣΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΣΦΑΛΜΑ.ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ; ΤΟ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΑΞΙΖΕ ΝΑ ΑΝΟΙΞΩ ΕΝΑ ΘΕΜΑ ΤΕΤΟΙΑΣ ΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΕΤΟΙΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ.

ΓΝΩΡΙΖΩ ΕΠΙΣΗΣ ΟΤΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΑΥΤΟ ΛΙΓΟΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΘΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ ΕΠΕΙΔΗ ΙΣΩΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΔΕΝ ΧΡΙΖΕΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗΣ.

Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΝΑ ΟΡΙΣΩ ΤΟ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΡΩΤΑΣ. ΑΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΧΩ ΖΗΣΕΙ (ΕΤΣΙ ΠΙΣΤΕΥΩ). ΤΟΝ ΕΧΩ ΖΗΣΕΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΤΟΝ ΕΧΩ ΑΙΣΘΑΝΘΕΙ. ΔΕΝ ΕΧΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΜΕ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΚΑΤΑΙΓΙΣΜΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ.

ΔΩΣΤΕ ΜΟΥ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΤΑ ΦΩΤΑ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΡΩΤΑΣ ΜΕ "ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ"

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΚΟΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΝΕΤΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΟ ΑΝΩ ΜΥΝΗΜΑ.

http://www.focusmag.gr/articles/view-article.rx?oid=46911

Σχετικά με τον τίτλο του τόπικ ΕΡΩΤΑΣ-ΖΩΗ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ θα έλεγα φυσικά ΖΩΗ!!!

quote:

---

ΔΩΣΤΕ ΜΟΥ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΤΑ ΦΩΤΑ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΡΩΤΑΣ ΜΕ "ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ"

---

Αστρονομική απόδειξη περί της υπάρξεως φούξια ελεφάντων...

σε ευχαριστώ για την ανταποκρισή σου. Θα ήθελα να είχα μια αμφιβολία για το περιεχόμενο της σελίδας που με παρέπεμωες απο την σκοπιά κατα την οποία η περιγραφή του έρωτα απο την μεριά της επιστήμης δεν με αγγίζει όχι γιατι δεν εμπιστεύομαι την επιστήμη αλλά γιατί ο έρωτας δεν είναι υλικής μορφής όπου μπορεί να τεθεί σε επεξεργασία και μελέτη .Πρόκειτε για συναίσθημα πράγμα άυλο και βαθή ανευ προηγουμένου και εξήγησης. Εκεί τίθεται το θέμα της φιλοσοφικής προσέγγισης . Δηλάδη προσέγγιση απο την μητέρα των επιστημών, γι'αυτό αναζητώ μέσα απο εσένα και τους άλλους μια βοήθεια.

Αναμένω απάντησή σου(και φυσικά ζωή )

Αν στα συναισθήματα δινόταν επεξήγηση μέσω των λέξεων, μια επεξήγηση κατα την οποία ο εγκέφαλος θα μπορούσε να περιεργαστεί καλύτερα, εν ολίγης να ελέγξει και καλύτερα, τότε αυτά θα έχαναν κάτι απο την μαγεία τους, κάτι απο την αξία τους. Κι αν υπάρχει κάτι πολύ δυνατό στον έρωτα, αυτό είναι και η ξαφνική εκκινησή του, ο μη έλεγχος των συναισθημάτων, το μυστήριο της δημιουργίας του.

Δεν μπήκα καν στον κόπο να κάτσω να διαβάσω την επιστημονική εξήγηση, αν και έχω ακούσει περι αυτής, γιατί πολύ απλά δεν θέλω κανείς να μου δημιουργήσει ένα ευθύγραμμο και πεζό κόσμο όπου όλα τα συναισθήματα δημιουργούνται βάση ορμονών, χημικών ενώσεων, μυροδιών και δεν ξέρω τι.

Εσύ ψάχνεις να βρείς έναν ορισμό, δεν θα μπορούσα ποτέ να σου πω σε γενικότητα τι είναι ο έρωτας ούτε και θα το τολμούσα να ορίσω το τι έιναι, το μόνο που μπορώ να πω είναι τι νομίζω ότι είναι ο έρωτας για εμένα προσωπικά.

Έρωτας λοιπόν είναι το σημείο όπου οι αισθήσεις μου αγγίζουν τις αισθήσεις κάποιου άλλου και τις βρίσκουν ελκυστικές, έρωτας είναι όταν η ενεργειά μου θέλει απαραίτητα να βρίσκεται σε ένωση με την ενέργεια του άλλου διότι μέσα απο αυτό εισπράτει θετικότητα, μια θετικότητα αναγκαία για να την κάνει να νοιώσει το κάτι διαφορετικό, έρωτας είναι όταν η ψυχή μου αντικρίζει μια γνωστή ή μια αρεστή ψυχή κι αρχίζει να χοροπηδάει μέσα μου απο την χαρά της που την ξαναβρίκε ή που γενικά την βρήκε κι αυτή με σπρώχνει στην ανάγκη να τον δω, να τον αγκίξω, να υπάρξω μάζί του για όσο.

Μα όλα αυτά η λογική μου δεν μπορεί να τα δει, είναι ένα παιχνίδι που το αποφασίζει η ψυχή απο μόνη της, ενεργεί και δρα πέρα του εγκεφάλου και του το παρουσιάζει ως ένα τετελεσμένο γεγονός, διότι αν πέρναγε απο την λογική πρώτα, αμφισβητώ αν θα υπήρχε η έννοια έρωτας.

Ο έρωτας τρέφεται απο αυτό που ο ίδιος δημιουργεί, όταν σταματήσει να δημιουργεί τότε είναι και η στιγμή που αυτός πεθαίνει.

Αυτή είναι η δική μου προσωπική εικόνα περί αυτού όπου μπορεί να είναι και εντελώς λάθος μα καθόλου δεν με ενδιαφέρει, μου αρκεί που υπήρξε, μου αρκεί που το βίωσα, μου αρκεί να αισθάνομαι χωρίς να πρέπει απαραίτητα να εκλογικεύω το κάθε συναισθημά μου.

Ελπίζω να μην σε μπέρδεψα παραπάνω.

φιλικά,
serenite

Τί να πω βρε παιδιά, να πώ την αλήθεια μου, τον βαρέθηκα πιά τον
έρωτα, τη μια σε ανεβάζει στα σύννεφα,
που είναι ω-ρ-α-ι-α σ-τ-α σ-υ-ν-ν-ε-φ-α
αλλά αξίζει τον κόπο για όλον τον υπόλοιπο καιρό, που χάνεις
τα λογικά σου, τον ειρμό σου, το πρόγραμμά σου, τη συναισθηματική
σου ισορροπία;...

με λίγα λόγια, όλα τά χαμε, αυτό μας έλειπε!!!

Δε πας πιό κει βρε έρωτα, να κάνουμε και καμμιά δουλεία;

Τί να πώ... και για το ότι όλοι -ως ορισμός του ανόητου- μπαίνουμε
ξανά και ξανά στο ίδιο το λούκι, τραβάμε τα πάνδεινα και μετά
βγαίνουμε από το λούκι και περίτρανα καφιώμαστε:

"Εγώ ερωτευμένος; Μα δεν ήμουν και τόσο..." ή
"Εγώ βρε, τον ξεπέρασα τον έρωτα, δε πιστεύω πιά στον έρωτα..."
Και ξανά-μανά, σε δουλειά να βρισκόμαστε...

Και ρωτάτε λοιπόν τί είναι ο Έρωτας!!!

Δεν είναι τυχαίος ο συνειρμός. Πουθενά στην Φύση ή στην ανθρώπινη φύση το ένα δεν υπάρχει ξέχωρα απ’ το άλλο… Μία μόνιμη κίνηση καταστροφής και αναγέννησης διαπερνάει τα πάντα… Για να ανα-γεννηθεί κανείς στην ψυχική εκείνη κατάσταση του ερωτευμένου πρέπει πρώτα να έχει πεθάνει εκείνο το εγώ που προτιμάει να μένει μόνο του… Που προτιμάει την ησυχία και την βολή του, που βάζει σε προτεραιότητα τις ανάγκες και τα δικαιώματα του.. την κατάσταση εκείνη συνείδησης που το ένα ήταν απλά ένα… κι όπως σε κάθε θάνατο, έτσι και σ’αυτόν, το άγνωστο του Ερωτα μας φοβίζει… δεν ξέρουμε τι είναι μετά και αν μπορούμε να “θυσιάσουμε” το γνωστό παρόν, για ένα αβέβαιο μέλλον…

στον Ερωτα όμως, μαζί με τις προτεραιότητες του ενός συνυπάρχουν πια και οι προτεραιότητες ενός δεύτερου ατόμου, συνυπολογίζονται και οι δικές του ανάγκες… Οι συνήθειες μετατρέπονται σε κάτι νέο, σε μια καινούρια πραγματικότητα που επιτρέπει, ακόμα και να αλλάξουμε κάτι από την προηγούμενη μοναχική κατάσταση που μας δυσαρεστούσε… το ένα εκφράζεται πλέον από δύο, με μία κοινή πρόθεση, με την ίδια κοινή προσπάθεια να βρεθεί αυτή η χρυσή τομή, που επιτρέπει σε δύο διαφορετικές, προσωπικότητες, χωρίς να χάσουν τίποτα από την αρχική τους μοναδικότητα, να εκφραστούν μαζί… και όπως σε κάθε γέννηση, αυτά μαθαίνονται σιγά σιγά… με υπομονή, με λάθη, με πισωγυρίσματα… όποιος απογοητεύτηκε πέφτοντας ποτέ δεν έμαθε να περπατάει…

τα φύλλα του περσινού Καλοκαιριού πέθαναν το Φθινόπωρο, τάφηκαν τον Χειμώνα και ξαναγεννήθηκαν την Ανοιξη… έτσι κι ο άνθρωπος… ακολουθεί τον Ερωτα και τον Θάνατο σε μια σπειροειδή πορεία ζωής αναζητώντας κάθε φορά ένα καλύτερο μέλλον…

… αρκεί “να σταματήσουμε να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο παρελθόν” (Ι.Υalom)

για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος

ο θάνατος στη ζωή μου και η ζωή στο θάνατό μου

νιώθεις να πεθαίνεις αλλά είσαι ζωντανός και νιώθεις να πετάς από ζωντάνια τόσο ώστε να σε τσακίζει λες και πέφτεις από μεγάλο ύψος