- ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΘΕΩΡΙΑ ΚΟΥΦΙΑΣ ΓΗΣ - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

δεν ξέρω τι είναι μετά το θάνατο. Θέλω να ελπίζω πως απλά αλλάζουμε σώμα. Ο θάνατος είναι κάτι που με φοβίζει, όπως όλους πιστεύω. Υπήρξε όμως μια εμπειρία μου που δεν ήταν σε καμία περίπτωση μεταθανάτια, την οποία ανάλυσα πριν λίγο καιρό -μικρή φοβόμουν ακόμη και να την σκεφτώ- και μου έδωσε ένα στίγμα.

Κοντά στα 10 μου, ταξιδεύαμε με τους γονείς μου με το αυτοκίνητο. Μια διαδρομή 700 χιλιομέτρων που την κάναμε το λιγότερο δύο φορές το χρόνο. Κάποια στιγμή με πήρε ο ύπνος στο πίσω κάθισμα.
Δεν ξέρω για πόση ώρα κοιμόμουν, αλλά όταν ξύπνησα δεν μπορούσα να κινήσω κανένα μέλος του σώματός μου. Δεν κοιμόμουν, άκουγα τους γονείς μου μπροστά να μιλάνε. Όμως δεν μπορούσα να κουνηθώ, ούτε να ανοίξω το στόμα μου, ούτε τίποτα. Σαν να μην είχα σώμα. Υπήρχα όμως. Είχα πλήρη συναίσθηση του περιβάλλοντος. Προσπάθησα να ξανακοιμηθώ αλλά δεν τα κατάφερα. Μετά από αρκετή ώρα, κατάφερα με μεγάλη δυσκολία να κινήσω το ένα μου δάχτυλο. Σιγά σιγά επανήλθα.

Αυτή η εμπειρία μου αποτέλεσε για χρόνια μόνιμο εφιάλτη μου. Ευτυχώς έχω καιρό να τον δω. Αλλά πιστεύω οτι είναι δείγμα πως υπάρχει κάτι άλλο πέραν του σώματος. Όπως λένε και οι φυσικοί, "Η ενέργεια δεν δημιουργείται, ούτε καταστρέφεται".

quote:

---

Κοντά στα 10 μου, ταξιδεύαμε με τους γονείς μου με το αυτοκίνητο. Μια διαδρομή 700 χιλιομέτρων που την κάναμε το λιγότερο δύο φορές το χρόνο. Κάποια στιγμή με πήρε ο ύπνος στο πίσω κάθισμα.

Δεν ξέρω για πόση ώρα κοιμόμουν, αλλά όταν ξύπνησα δεν μπορούσα να κινήσω κανένα μέλος του σώματός μου. Δεν κοιμόμουν, άκουγα τους γονείς μου μπροστά να μιλάνε. Όμως δεν μπορούσα να κουνηθώ, ούτε να ανοίξω το στόμα μου, ούτε τίποτα. Σαν να μην είχα σώμα. Υπήρχα όμως. Είχα πλήρη συναίσθηση του περιβάλλοντος. Προσπάθησα να ξανακοιμηθώ αλλά δεν τα κατάφερα. Μετά από αρκετή ώρα, κατάφερα με μεγάλη δυσκολία να κινήσω το ένα μου δάχτυλο. Σιγά σιγά επανήλθα.

---

Αγαπητή Νemertes, αυτήν την εμπειρία σου την εξηγούν κάποιοι συγγραφείς, ανάμεσα στους οποίους και ο D. Degracia, Phd, ως αιθερική προβολή.

Δηλαδή, ενώ συνήθως, όταν κοιμώμαστε, συμβαίνει προβολή με το αστρικό σώμα, σπάνιες φορές, συνήθως πριν ξυπνήσουμε, αντί να ξυπνήσουμε στο φυσικό μας σώμα, ξυπνάμε στο αιθερικό.
Συνεπώς, εμείς ακόμα κοιμώμαστε, αλλά νομιζουμε πως είμαστε ξύπνιοι και δεν μπορούμε να κουνηθούμε.

Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, απλώς χαλαρώνουμε, χωρίς φόβο και σε λίγο ξυπνάμε στο φυσικό μας σώμα.

Ζήσε τη στιγμή!

Από την άλλη πλευρά, ο άνθρωπος λυγίζει μπροστά στο μοναδικό αληθινό θρησκευτικό συναίσθημα, που είναι το δέος και η συγκίνηση μπρος στο μυστηριώδες και ανεξερεύνητο βάθος της φύσης (σαν παγκόσμιας αρμονίας), της ζωής (σαν θαύματος αναπαραγωγής) και τέλος του ίδιου του θανάτου, που δρα καταλυτικά στον βαθύτερο συγκινησιακό μας χώρο.

Ο πόθος αθανασίας του ανθρώπου και η μη παραδοχή του μηδενισμού του με τον θάνατο, είναι ταυτόχρονα μια μεγάλη αφετηρία ατεκμηρίωτων προσδοκιών. Η επιθυμία του να ενωθεί με μια αθάνατη ύπαρξη, του γέννησε διαχρονικά κα την πίστη στην αθάνατη ψυχή καθώς και στον αθάνατο Θεό που την έπλασε από την αθάνατη ουσία του. Η πίστη στην ύπαρξη ή την «διάσωση» της ψυχής, είναι με λίγα λόγια ένα υπαρξιακό αίτημα που πηγάζει από τον θάνατο.

Κάπου εκεί ξεκινάει και το ταξίδι της ελπίδας.

Προσωπικά λοιπόν, ο όρος «Ψυχή» είναι η υποστασιοποίηση μιας εγκεφαλικής λειτουργίας και μίας σωματικής δραστηριότητας ενός ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ ΖΩΝΤΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ. Είναι, με άλλα λόγια, το σύνολο των ψυχοπνευματικών διαδικασιών.

Οι λέξεις από μόνες τους μας μιλούνε όμως επίσης ξεκάθαρα.

Το «πνεύμα» προέρχεται από το «πνέω», «φυσώ», «κινούμαι ορμητικά» (ψύχω). Σημαίνει επομένως την ψυχή, την πνοή, την αναπνοή, τη ζωή, την ύπαρξη (…παρέδωσε το πνεύμα, πέθανε).

Η Ψυχή προέρχεται από το «ψύχω», «πνέω», «φυσώ» (η πνοή του αέρα που εξέρχεται ορμητικά από τον ετοιμοθάνατο).
Σημαίνει επομένως την «πνοή», την «αναπνοή», την «ζωή», την ίδια την ύπαρξη, την «πνευματική δραστηριότητα».

Ευρύτερα σκεπτόμενοι, ορίζουμε ως πνεύμα τη ψυχική λειτουργία δια της οποίας ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα. Το «πνεύμα», έπειτα από τη λογική κατανόηση της πραγματικότητας, συσχετίζοντας κριτικά τις καταστάσεις και τον εαυτό του προς το σύνολο, γεννά τη διάνοια, τον Λόγο.

Αυτά είναι και τα όσα πρέσβευαν οι Ίωνες προσωκρατικοί φιλόσοφοι. Η ίδια ουσία που διατρέχει το σύμπαν ως διάχυτη κοσμική δύναμη-ενέργεια («υλο-ζωική αρχή= αρχή της ύλης και της ζωής).
Είναι η «ψυχή» που συνέχει, κινεί, ζωοποιεί και κυβερνά το σώμα. Η ίδια η «ψυχή» που υπάρχει στον άνθρωπο υπάρχει και σε όλο το σύμπαν. Η ανθρώπινη «ψυχή» ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΚΟΣΜΙΚΗΣ ΨΥΧΗΣ.

Ο Αναξιμένης μας λέει «Η ψυχή η ημετέρα, αήρ ούσα, συγκρατεί και κινεί ημάς. Και όλος ο κόσμος πνεύμα και αέρα περιέχει». Για αυτό και οι οντολογικές θεωρίες των προσωκρατικών θεωρήθηκαν ως «παμψυχισμός» ή «υλοζωικός μονισμός» ή «πανθεϊσμός».

«Πνεύμα» λοιπόν σημαίνει αρχικά την «πνοή του ανέμου» και την αναπνοή (πνοή ζωής). Αργότερα βλέπουμε να ταυτίζεται με την «ψυχή» (ψύχω-φυσώ) που θεωρήθηκε κάτι το αόρατο και άυλο.
Χωρίς την πνοή όμως (φύσημα) που προέρχεται πάλι από κάποιους υλικούς όρους (κίνηση υλικών σωματιδίων), δεν υπάρχει «πνεύμα» ή αναπνοή-ψυχή.

Η συμμετοχή όμως του ανθρώπου στη Θεία ουσία, τον κάνει ουσιαστικά «αθάνατο»…

quote:

---

Η συμμετοχή όμως του ανθρώπου στη Θεία ουσία, τον κάνει ουσιαστικά «αθάνατο»… Schwabe

---

Αν θελουμε να κατανοησουμε σε βαθος τις πεποιθησεις του
ανθρωπινου γενους πανω στο θεμα, πρεπει να το δουμε πρωτα εξω,
απο τις σημερινες θρησκευτικες δομες, γιατι, δυστυχως, εχουν αποκτησει και μορφη εξουσιας, και κατα συνεπεια παιζονται πολλα.

Ετσι λοιπον, κατα την δικη μου αντιληψη, ας δουμε τον μυθο της
Περσεφονης, οπως εμφανιζεται μεσα απο τον αντιστοιχο Ομηρικο Υμνο.
Ενας παραλληλισμος με την παραβολη του Ασωτου Υιου θα βοηθουσε επισης

Πολλοι λογοτεχνες μιλησαν για την μετα-προ θανατο ζωη με δικες τους
εικονες. Παρα τους αιωνες που χωριζουν μερικους υπαρχουν
καταπληκτικες ομοιοτητες.
Γνωριζεται την φραση του Καζαντζακη στην Ασκητικη: Ερχομαστε απο μια σκοτεινη αβυσσο και καταληγουμε σε μια αλλη. Ταυτοχρονα πορεια προς το τελος αλλα και την επιστροφη.(δεν ειναι ακριβης μεταφορα)
Ο Ουγκω "Γη δεν εισαι η αβυσσος μου... ολη η δημιουργια ειναι μια συνεχης αναβαση, απο ζωο σε ανθρωπο, απο ανθρωπο σε θεο.
Ν αφαιρεσουμε απο πανω μας ολο και περισσοτερο την υλη και να
ντυνομαστε περισσοτερο ζωη"
Οσο για τον παραλληλισμο της ψυχης με ηθοποιο ενος θεατρικου εργου ο οποιος πεθαινει αλλα στην επομενη σκηνη, αλλαζει ρουχα υποδυεται αλλο προσωπο και επιστρεφει στην σκηνη, συνανταται τοσο
στον Πλωτινο οσο και στην Μπαγκαβατ Γκιτα

LOVE IS THE LAW
HARMONY THE EFFECT

Knight ΜΙΧΑΗΛ

Το «Εν και Παν» είναι η Θεότητα. Η «είσοδος» στην ιερότητα του Παντός, είναι ουσιαστικά και η είσοδος στο χώρο της θρησκείας.

Ο άνθρωπος δε, γίνεται «αθάνατος» μέσω των έργων του, μέσω της πνευματικής του κληρονομιάς……

Να’σαι καλά φίλε!

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΘΙΒΕΤ (μνημες)

Technoshamanism

quote:

---

υπάρχει μετεμψύχωση; Σύμφωνα με τη θρησκεία των Ελλήνων όχι. Η Θρησκεία μας λέει δεν αποδέχεται την μετεμψύχωση. Ποιος όμως ορίζει τα λεγόμενα της θρησκείας; Υπάρχουν κείμενα τα οποία να αναφέρουν ότι η μετεμψύχωση δεν είναι υπαρκτή ή αποδεκτή; Και αν δεν είναι τί γίνεται η ψυχή του ανρθρώπου όταν αυτός πεθάνει; Πηγαίνει "Στην Κόλαση" ή "Στον Παράδεισο";[ Μήπως αυτή η εκδοχή είναι πολύ αφελής για να την αποδεχτούμε; Ή μήπως κάποιοι μας θέλουν αφελείς;

---