- Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΩΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
quote:
Πράγματι, εξ άλλου η κρίση είναι μία από τις αισθήσεις της ψυχής. Πότε όμως κάνουμε το άλμα από την κρίση προς τον δογματισμό και το άλλο άλμα από την ψυχή στη σκιερή ψυχή; Υπάρχει *σκιερή ψυχή*; Ή μήπως μόνο *σκιερό εγώ*;
Καλή μου Unseen γεια σου. Πολύ ωραίο το ερώτημα που μου θέτεις. Πιστεψέ με δεν χρειάζεται το παραμικρό άλμα για να περάσεις από την σωστή κρίση στον δογματισμό, το μόνο που χρειάζεται είναι υπέρτατος εγωισμός και άγνοια.
Όσο για την ψυχή που αναφέρεις, έχω ξανά αναφέρει σε άλλο topic ότι για εμένα η ψυχή δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια αποθήκη από αισθήματα που μέσα της υπάρχει και το ΕΓΩ ( υπέρτατος εγωισμός ) . Εκεί παίζει ρόλο η τελειοποιήσει του πνεύματος ,στο να καταφέρει να κρατήσει κρυμμένα βαθιά τα άσχημα αισθήματα μας ώστε να μην φανερώνονται ποτέ ( έλλειψη ) μέχρι να φτάσει σε σημείο να τα εξαφανίσει εντελώς ( απάλειψη )
quote:
Τι όνομα έχει λοιπόν, καλέ μου φίλε, η αγάπη; Λέγεται σταύρωση ή ανάσταση; Λέγεται έλλειψη ή απάλειψη αμαρτίας; Μήπως έλλειψη ή απάλειψη ενοχής;...
Γλυκιά μου Unseen. Το όνομα της αγάπης είναι, , ελεύθερη βούληση, ταπεινοφροσύνη, δάκρυ, φιλία , σεβασμός.....και πολλά άλλα, αρκεί τα πάντα να είναι αληθινά.
quote:
Με τον χριστιανισμό ο άνθρωπος συντρίβεται προτού να υψωθεί, με τον αρχαιοελληνισμό στήνεται σε τόσο υψηλό βάθρο που σίγουρα θα συντριβεί.
Στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία δίπλα από το ΓΝΩΘΙ Σ ΑΥΤΟΝ είχανε πάντα και το πολύ σημαντικό ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ ( τίποτα το υπερβολικό ) ) που αυτό είναι το κλειδί σε πολλά θέματα.
Θα είχα πολλά να πω, όμως επί του παρόντος προτιμώ να μείνω στην όμορφη αίσθηση που μου δημιούργησαν τα γραφόμενά σου... Θα τα ξαναπούμε του χρόνου (that's a threat!).
Πολλές ευχές για το νέο έτος.
Με πολλή αγάπη,
Unseen
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
έχω μια ένσταση ως προς το δάκρυ που έβαλες στον ορισμό της αγάπης. Τι δάκρυ είναι αυτό; Αν είναι δάκρυ χαράς ή δάκρυ συγχώρεσης, συμφωνώ μαζί σου... Για μένα, η μεγαλύτερη αξία της σταύρωσης βρίσκεται στο ότι ο Χριστός δεν χρειάστηκε καν να συγχωρήσει όσους Τον σταύρωσαν, γιατί απλά τους αγαπούσε και ό,τι κι αν Του έκαναν, ό,τι κι αν έκαναν, δεν μπορούσε να αναιρέσει αυτή του την αγάπη. Αν και πάνω στον σταυρό, βλέπεις, είχε αναστηθεί ήδη.
Να είσαι πάντα καλά, καλέ μου φίλε.
Unseen
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
quote:
Εγώ όμως, δεν απευθύνω στο άτομο σου τα σχόλια μου αλλά σε ένα δόγμα. Και το δόγμα, δεν είσαι εσύ!
@ Schwabe
Όχι μόνο σχολιάζεις το Δόγμα(κατά ένα περίεργο τρόπο ΜΟΝΟ για την Ορθοδοξία μιλάς και κατηγορείς) που στο κάτω-κάτω της γραφής είναι δικαίωμα σου να σχολιάζεις, χωρίς θα θίγεις τα θρησκευτικά πιστεύω του συνομιλητή σου και τον Θεό Του, αλλά σχολιάζεις και τους συνομιλητές σου και μάλιστα με λόγια απαξιωτικά, ειρωνικά και μειωτικά σύμφωνα πάντα με την προσφιλή σου μέθοδο!Αν διαφωνείς δες παρακάτω:
"..Διότι, δεν θέλω να φαντάζομαι πως λες ότι σου κατέβει, έτσι δεν είναι?..."
...."Ρε συ, μήπως μπερδέψατε την θεολογία με τα καρτούν?..."
..."Εσύ τραγούδα όσο θες φίλτατε, εδώ όμως θα τα ακούς!..."
....."Αυτά τα παραμύθια να τα λέτε σε κανένα κατηχητικό....."
...."Τελικά, έχεις μάθει και κάτι ολοκληρωμένο σε σχέση με την αρχαιότητα?...."
...."Τόση επιπολαιότητα πια?...."
Αν θές υπάρχουν και άλλα πολλά σε άλλα μηνύματά σου προς εμένα σε άλλα θέματα του φόρουμ!!!
Φιλικά.-
ICXC
In anticipation of my resurrection...
Ένα θέμα που περίμενα να ειπωθεί στην πορεία αυτού του topic είναι πως εάν μελετήσουμε τους μύθους και άλλων θρησκειών θα ανακαλύψουμε ότι το Δόγμα της Σταύρωσης, της Λύτρωσης και της Ανάστασης είναι παλιότερα της χριστιανικής εποχής και πως παρόμοιες διδασκαλίες διδάσκονταν«σε όλα τα αρχαία Μυστήρια» παρέχοντας την πληροφορία πως όλα αυτά υπήρχαν από πολύ παλιά . Και δεύτερων η ερμηνεία του Σταυρού,στα βάθη του χρόνου.Η σημασία του Μύθου είναι ένα σύνολο συμβολισμών μιας πράξης που κάποτε έγινε…στην αρχή των χρόνων, στην αρχή της δημιουργίας. Σαν τέτοια δεν αποτελεί αναγκαστικά ιστορικό γεγονός, εν αρχή είναι ο μύθος, ο οποίος έπειτα μπορεί να δώσει την έμπνευση και για ιστορική επαλήθευση.
Ο Μύθος είναι λοιπόν, μία συγκρότηση συμβόλων η αποκρυπτογράφηση των οποίων διδασκόταν μέσα σε μυητικά κέντρα από δάσκαλο σε μαθητή.
Εξάλλου, σύμφωνα και με την επιστήμη της σύγχρονης ψυχολογίας, τα σύμβολα αυτά είναι τόσο αρχέγονα και αιώνια, που βρίσκονται βαθιά χαραγμένα σε κάθε ανθρώπινη συνείδηση.
Ας ξεκινήσουμε με σύντομα παραδείγματα σταύρωσης και ανάστασης θεών Σωτήρων που θυσιάστηκαν για να λυτρώσουν τους ανθρώπους από τις αμαρτίες η γιατί έδωσαν την γνώση.
ΜΙΘΡΑΣ (1500 π.Χ)
Λέγεται πως σταυρώθηκε σε ένα δέντρο. Ο Μίθρας είναι ο θεός που εξασφαλίζει τη σωτηρία των πιστών. Σφαγιάστηκε για να λυτρώσει την ανθρωπότητα από τα αμαρτήματά της. Τα ονόματα που δίνανε στον ΜΙΘΡΑ δεν διαφέρουνε από της ονομασίες που γνωρίζουμε στον Χριστό.( Λυτρωτής, Γιος του Θεού, Απελευθερωτής, Αρνί του Θεού ,ο δρόμος, η αλήθεια και το φως , ο Μεσσίας, το Φως του κόσμου). Ο Μιθραισμός μαζί με άλλες θρησκείες διώχθηκε σκληρά από την εκκλησία και εξαφανίστηκε μέχρι το μεσαίωνα, όπου και γύρισε με μια νέα μορφή. Οι μυστικιστές αυτής της εποχής ενθουσιάστηκαν με τις ομοιότητες των δυο θρησκειών και συγκινήθηκαν με την έννοια του μεσολαβητή επειδή ο Χριστός ήταν και αυτός ένας μεσάζων για την σωτηρία των ανθρώπων. Έτσι δημιουργήθηκε μια συμφιλιωτική πίστη στην οποία ο Ζωροάστρης και ο χριστός λατρευόταν μαζί.
ΤΑΜΜΟΥΖ (ΣΥΡΙΑ-ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ) 2000 ή 1160 πΧ
Ο Ταμμούζ ήταν θεός των Χαλδαίων.Στοχεια μας δίνει ο ιστορικός Κτησίας (400 π.Χ). Εμπιστέψου τον αναστημένο Κύριο. Για τους πόνους που ο Ταμμούζ υπέφερε, Την σωτηρία μας παράσχει». Ο Ταμμούζ σταυρώθηκε σαν μια προσφορά για την λύτρωση από τις αμαρτίες μας. Πέθανε και γκρεμίστηκε στα σκοτεινά δώματα της Αλλατού, της θεάς του θανάτου. Η Ιστάρ (Αστάρτη) πέτυχε να τον αναστήσει την τρίτη μέρα ραντίζοντας τον με κρύο νερό και αλείφοντας τον με αρώματα. Έτσι τον επαναφέρει στη ζωή μόνο σε ορισμένη ώρα του έτους ](επάνοδο της άνοιξης)[/b.
b]ΚΡΗΤΑΓΕΝΗΣ ΖΕΥΣ Ή ΦΕΛΧΑΝΌΣ (ΕΛΛΑΔΑ) 3000 πΧ[
Ο θάνατός του συμβολικά απεικονίζεται πάνω σε ισοσκελή σταυρό, στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Την Εαρινή Ισημερία στα Αγχισπόρια μυστήρια γιορτάζονταν κάθε χρόνο η ανάσταση του θεού.
ΆΔΩΝΗΣ (ΣΥΡΙΑ-ΚΥΠΡΟ-ΕΛΛΑΔΑ 800πΧ
Ο Αδωνις ταυτίζεται με τον Φελχανό Ζευς και τον Ταμμούζ. Η πρώτη μέρα των «Αδωνείων» που λεγόταν αφανισμός , ήταν μέρα πένθους για το θάνατο του θεού ,που απεικονίσεις τον παρουσιάζουν εστεμμένο με ταινίες που τις διακοσμούν ισοσκελείς σταυροί .Η δεύτερη μέρα των εορτασμών η «ανάσταση» ήταν μέρα χαράς για την ανάσταση του θεού εκ νεκρών και την ανάληψή του δίπλα στη θεά Αφροδίτη.
ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ (κατά Αισχύλον Εσταυρωμένος) 547 πΧ
Την τιμωρία του Προμηθέα στον Καύκασο, την γνωρίζουμε από τον Ησίοδο , ο Προμηθέας τιμωρήθηκε από τον Δία για την φωτιά γνώση που έδωσε στους ανθρώπους , επίσης πολύ αποκαλυπτικός είναι και ο διάλογος μεταξύ Προμηθέα και ιώ .
ΣΑΚΙΑ-ΒΟΥΔΑΣ ΣΑΚΙΑ-ΣΑΚΙ ΜΟΥΝΙ, ΙΝΔΙΑ 600 πΧ
Αναφέρεται στην Ινδουιστική ιστορία να υποφέρει τον θάνατο ως λυτρωτήρια προσφορά για τα αμαρτήματα της ανθρωπότητας. Στην ιερή του βιογραφία λέει «προσπάθησε να οδηγήσει την ανθρωπότητα σε καλλίτερες ατραπούς και πήρε τα βάσανά της στην πλάτη του». Λέγεται πως ο θεός σκοτώθηκε από ένα βέλος που διαπέρασε το σώμα του και τον κάρφωσε σ’ ένα δέντρο. Το δέντρο με το βέλος παρουσιάζονται σαν σταυρός έμβλημα της σωτηριακής θυσίας. Σε άλλη αναφορά εμφανίζεται να έχει σταυρωθεί κοντά στους πρόποδες των ορέων του Νεπάλ γύρω στα 600 π.Χ. από τους εχθρούς του για μια ταπεινή πράξη, επειδή έκοψε ένα λουλούδι σ’ έναν κήπο. Πέθανε, τάφηκε και κατέβηκε στον Άδη, για να υποφέρει για το διάστημα τριών ημερών με τους νεκρούς, για να τους δείξει τη συμπάθειά του. Αναστήθηκε και πριν αναληφθεί στους ουρανούς μετέδωσε στον κόσμο κάποιες ανώτερες διδαχές. Μίλησε για την μετά θάνατο ζωή και την μέρα της Κρίσης. Ονομαζόταν «Σωτήρας του κόσμου», «Φως του κόσμου», «Πηγή της Ζωής», «Ευεργέτης»
ΚΕΤΣΑΤΚΟΑΤΛ (587 πΧ)
Ο Μεξικανός αυτός θεός εκτελέστηκε πάνω σε ένα σταυρό και θυσιάστηκε για τις αμαρτίες της ανθρωπότητας. Η ιστορική του ύπαρξη είναι αναμφισβήτητη. Οι αποδείξεις για την ύπαρξή του βρίσκονται χαραγμένες στον χάλυβα και σε μεταλλικές πλάκες. Μία από τις πλάκες αυτές τον παρουσιάζει καρφωμένο πάνω σ ένα βουνό, άλλες τον παρουσιάζουν εσταυρωμένο στον ουρανό ή κρεμασμένο μ’ ένα σταυρό στο χέρι. Στις «Μεξικάνικες Αρχαιότητες»(τόμος VI, σελ.166) γράφει «ο Κετσατκοάτλ αναπαρίσταται στα σχέδια του Codex Borgianus καρφωμένος στο σταυρό» Μερικές φορές εμφανίζονται και άλλα δύο πρόσωπα σταυρωμένα μαζί του. Είναι προγενέστερος του Ιησού και αυτό το παραδέχονται οι χριστιανοί συγγραφείς. Στον Codex Borgianus βρίσκουμε και την αναφορά του θανάτου, της ταφής, της κατάβασης στον Άδη και της ανάστασής του την τρίτη μέρα.
ΘΟΥΛΙΣ (1700 πΧ)
Ο Θούλις ( ή Ζούλις) της Αιγύπτου πέθανε στο σταυρό πριν 37 αιώνες. Θάφτηκε, αναστήθηκε και ανέβηκε στον ουρανό όπου και βρίσκεται «Κριτής των νεκρών ή των ψυχών σε μια μελλοντική κατάσταση».
ΟΣΙΡΙΣ & ΩΡΟΣ (3500 π.Χ)
Ο Όσιρις και ο γιος του Horus, λατρεύτηκαν στην Αίγυπτο. Ο Ωρους άρχισε το έργο του σε ηλικία 30 ετών. Ήρθε να εκπληρώσει το νόμο. Ο Ωρους σταυρώθηκε "σε ένα καταραμένο δέντρο" για να λυτρώσει από την αμαρτία τους ανθρώπους . Ο Όσιρις ο καλός ποιμένας για να οδηγήσει τον κόσμο πέθανε στα" πράσινα λιβάδια "και πήγε στον κάτω κόσμο για να δώσει την προστασία στην κοιλάδα της σκιάς του θανάτου. Ο Όσιρις ζύγισε τις νεκρές ψυχές.
ΔΙΟΝΥΣΟΣ ΒΑΚΧΟΣ-ΙΑΚΧΟΣ-ΖΑΓΡΕΑΣ-ΟΡΦΕΑΣ
Ο Διόνυσος Ζαγρεύς διαμελίζεται από τους Τιτάνες και ανασταίνεται από τον Δία εκ νεκρών ως Θεός Σωτήρ. Αλλά και ο Ίακχος στην Ελευσίνα και ο Βάκχος λατρεύτηκαν ως σωτήρες. Η θεολογία των ορφικών μετεξέλιξε και τον ίδιο τον Ορφέα σε εσταυρωμένο βακχικό σωτήρα. Ο διαμελισμός συμβολίζει την ανάγκη για εξάπλωση της πνευματικής ουσίας του θεού, αλλά και των διδασκαλιών. Ακριβώς τον ίδιο συμβολισμό συναντάμε στο μυστήριο της θείας κοινωνίας, που υπάρχει σε διάφορες θρησκείες, όπου μοιράζεται στους πιστούς κρασί και ψωμί, συμβολίζοντας το σώμα και το αίμα του θεού. Επίσης ο θάνατος του αρνιού και ο διαμελισμός του για φαγωθεί συμβολίζει ακριβώς το ίδιο πράγμα. Το αρνί αποτελεί ένα κατεξοχήν μυθικό σύμβολο, με την έννοια της αθωότητας και της αγνότητας κυρίως σε πνευματικό επίπεδο, έτσι με τον διαμελισμό του επιτρέπει στους ανθρώπους την επικοινωνία με την αγνότητα
ΟΝΤΙΝ 700πχ
Σταυρώθηκε πάνω στο δέντρο της ζωής Yggdtasill (με αποτέλεσμα να πεθάνει και να αναστηθεί μετά από εννιά μέρες) για να κερδίσει σε αντάλλαγμα για λογαριασμό των θεών και των ανθρώπων τη γνώση των Ρούνων, τον ανθρώπινο λόγο και την προφητική δύναμη.
Αυτά για τους εσταυρωμένους, μια αρχέγονη ιστορία που προϋπήρχε σε όλους τους πολιτισμούς που είχε και έχει κάτι να μας διδάξει.
Οι αρχικοί σταυροί σημειώνονταν απλά ως Τ ή Χ . Μετέπειτα παραλλαγές προσέθεσαν το βραχίονα στην κορυφή.. Ο ισοσκελής σταυρός (+) χρησιμοποιήθηκε για να αντιπροσωπεύσει τις τέσσερις κύριες κατευθύνσεις ή τα στοιχεία ή τα χρώματα του ανθρώπινου γένους (Hopi lore), καθώς και τους Τέσσερις Ουρανούς του Ζωροάστρη ή και τη μεταγενέστερη παραλλαγή του στην ιουδαϊκή Καμπάλα. Όταν κυκλώνεται γίνεται οι τέσσερις εποχές, στάδια ζωής, και όλοι οι συσχετισμοί με τη ζωή, το θάνατο και την αναγέννηση.
Ο Σταυρός είναι η ένωση μιας κάθετης και μιας οριζόντιας γραμμής ή η ένωση του ενεργού ( | ) με το παθητικό ή δεκτικό ( - ) . Όταν αυτές οι δυο δυνάμεις συνδυάζονται δημιουργείται μια τρίτη δύναμη, ιδέα ή οντότητα.
( Το δέντρο )έχει τον ίδιο συμβολισμό με τον σταυρό, εδώ το ιερό, το πνευματικό στοιχείο αντιπροσωπεύεται στα κλαδιά, που βρίσκονται στο υψηλότερο σημείο του δέντρου, ενώ οι ρίζες του είναι το χθόνιο στοιχείο, ο κόσμος των νεκρών. Ο κορμός του δέντρου συμβολίζει τον εκδηλωμένο κόσμο, τον κόσμο των ανθρώπων.
Το περίεργο όμως σε όλους αυτούς τους ΜΥΘΟΥΣ που γνωρίζουμε από διάφορες πηγές , είναι το πώς όλοι αυτοί η γνώση έχει ξεχαστεί ; και έχει επικρατήσει μόνο η Θυσία του Χριστού.Τα σχόλια δικά σας.
quote:
Παρόλο που διάβασα με προσοχή αυτά που έγραψες δεν κατάλαβα πολλά πράγματα .
Να σου αναφέρω μερικές απορίες :
1) Αρνητικό Κάρμα που δημιουργείται απο την διαδικασία της υλικής ενσάρκωσης . ??
2) Ενέργεια συνείδησης .??!
3) Κάρμα ανόδου - καθόδου. ?
4) Ενέργεια δυναμική -κινητική . Εχει η "ψυχή" ενέργεια ?
5) Που τα έχεις διαβάσει όλα αυτά ?
Αγαπητέ μου Think_Math,
Αυτά που έγραψα δεν είναι παρά μια "μεταφορά" σε όρους απλής φυσικής,
για να γίνει κατανοητός ο τρόπος, που αντιλαμβάνομαι την έννοια της
σταύρωσης. Για να απαντήσω στις ερωτήσεις σου τώρα με τη σειρά:
1) Στο μήνυμά μου δε γράφω για αρνητικό κάρμα, αλλά αντιθέτως γράφω ότι
την έννοια του κάρμα δεν πρέπει να τη συνδέσουμε με κάτι το αρνητικό, ή
το κακό. Έτσι δημιούργησα την έννοια "κάρμα καθόδου", κυριολεκτικά για
να αποδώσω την έννοια της καθόδου από τα πνευματικά στα υλικά πεδία.
Αν παρ' όλ' αυτά συνδέαμε την έννοια του κάρμα με κάτι το αρνητικό, αυτό
θα γινόταν στα πλαίσια της θεώρησης της πνευματικής ανόδου ως τη θετική
εξέλιξη του ατόμου, οπότε και η παραμονή στην ύλη, ή η δύναμη που κρατά
το άτομο στην ύλη, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως αρνητική, ως αντίσταση
ή και ως αδράνεια. Φυσικά με κανέναν τρόπο δεν αρνούμαι την ύλη, δεν τη
θεωρώ ως κάτι το αρνητικό, γιατί πιστεύω ότι μόνο μέσα από αυτήν ο άνθρωπος
θα φτάσει τα ανώτερα επίπεδα. Αλλιώς, αν δηλαδή αψηφίσει την ύλη, τότε θα
ονειροβατεί και θα φαντασιώνει, νομίζοντας ότι φτάνει στη Θέωση. Αμ δε!...
2)Η ενέργεια που χρειάζεται για να μετακινηθεί η συνείδηση από ένα κατώτερο
σε ένα ανώτερο πεδίο. Π.χ. αν η συνείδησή μου βρίσκεται σε ένα υλικό πεδίο
και είναι απορροφημένη από κάτι, που αφορά αυτό, π.χ. το τί θα φάει, τότε
χρειάζεται κάποια ενέργεια για να αποσπαστεί από τη σκέψη του φαγητού και να
εστιαστεί σε μια πνευματική ιδέα. Όπως για παράδειγμα, τα Χριστούγεννα
η ανθρώπινη συνείδηση εύκολα εστιάζεται στη γαλοπούλα και δύσκολα στο νόημα της
αγάπης, που συμβολίζει η γιορτή!
3)Όπως προανέφερα, καθόδος και άνοδος είναι όροι δανεισμένοι από τη φυσική,
για να περιγράψω τη διαδικασία της σταύρωσης και τη σχέση της με το κάρμα.
Αν θες, ξαναδιάβασε το μήνυμά μου.
4)Το ίδιο, όπως 3)
5)WHAT???
Με φιλικούς χαιρετισμούς και καλές γιορτές!
«..αλλά σχολιάζεις και τους συνομιλητές σου και μάλιστα με λόγια απαξιωτικά, ειρωνικά και μειωτικά σύμφωνα πάντα με την προσφιλή σου μέθοδο!Αν διαφωνείς δες παρακάτω:»
Εγώ λέω να ακολουθήσουμε καλύτερα την προτροπή του Dying_Incubus, ωστόσο δυο λόγια θα καταθέσω προς αποφυγή λανθασμένων εντυπώσεων.
Όταν λέμε σε κάποιον «..Διότι, δεν θέλω να φαντάζομαι πως λες ότι σου κατέβει, έτσι δεν είναι?..» ή π.χ. «...Τελικά, έχεις μάθει και κάτι ολοκληρωμένο σε σχέση με την αρχαιότητα?..», τότε δεν «απαξιώνουμε» τον συνομιλιτή αλλά ΜΙΛΑΜΕ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ.
Είπα για παράδειγμα πως δεν φαντάζομαι να λες ότι σου κατέβει, ευελπιστώντας πως θα καταθέσεις τα σχετικά στοιχεία της αναφοράς που έκανες, πράγμα που τελικά δεν έκανες...
Είπα για παράδειγμα πως αναρωτιέμε αν έχεις μάθει και κάτι ολοκληρωμένο, πάντοτε σε σχέση με το συγκεκριμένο σημείο του σχολιασμού σου, το οποίο εσφαλμένα και ανιστόρητα μιλούσε για «τον χωρισμό των ελλήνων σε βάρβαρους και έλληνες», κάτι που δεν ευσταθεί και φυσικά δεν σχολίασες καν επί της ουσίας.
Αντί επομένως να εμμένεις σε επιλεκτικές φράσεις ενός συνόλου (με προφανείς στόχους..), καλό θα ήταν να στήριζες και τις αναφορές σου και όχι απλά να στηρίζεις μια ατελέσφορη δήθεν σκανδαλολογία, αποφεύγοντας την ουσία και τον σκοπό της συμμετοχής σου.....
Η θεϊκή φιγούρα σταυρώνεται για ένα γενικότερο καλό, για μια ανώτερη ιδέα η οποία σχετίζεται με το καλό της ανθρωπότητας.
Αν εξετάσουμε κάποιους από τους πολύ διαφωτιστικούς μύθους που ανέφερες θα δούμε οτι τα κοινά σημεία είναι η σταύρωση του Θεού για να σώσει το ανθρώπινο γένος, η κάθοδος στον Άδη για 3 ημέρες κι η μετέπειτα ανάσταση του, η επιβράβευση της ανιδιοτελούς πράξης του.
Ο Σταυρός ως σύμβολο μπορεί να συμβολίζει πράγματι τα 4 στοιχεία, τις 4 εποχές, τα 4 χρώματα του ανθρώπινου είδους, όπως πολύ σωστά ανέφερες).
Αυτό το τελευταίο ειδικά δεν το είχα ακούσει κι ούτε το είχα σκεφθεί! 
quote:
Το περίεργο όμως σε όλους αυτούς τους ΜΥΘΟΥΣ που γνωρίζουμε από διάφορες πηγές , είναι το πώς όλοι αυτοί η γνώση έχει ξεχαστεί ; και έχει επικρατήσει μόνο η Θυσία του Χριστού.Τα σχόλια δικά σας.
Νομίζω, φίλε μου, πως η γνώση αυτή δεν έχει ξεχαστεί.
Απλά παραμένει κρυμμένη κι είναι λογικό αν το σκεφθούμε αυτό.
Μια θρησκεία - όπως και το κάθετί - έχει ένα κύκλο ζωής.
Γεννιέται, αναπτύσσεται κι εξαπλώνεται και στο τέλος παρακμάζει.
Με το κλείσιμο όμως αυτού του κύκλου μπορεί να δώσει πνοή για την γέννηση ενός άλλου, να δώσει στοιχεία προκειμένου να υπάρξει κάτι άλλο.
Οπότε είναι πολύ λογικό αυτό αν εξετάσουμε και τα δάνεια μιας θρησκείας από κάποια άλλα καθώς και την υποχώρηση της μιας για την επικράτηση μιας άλλης.
Τώρα αν μερικές φορές χρησιμοποιούνται άλλες μέθοδοι για την επικράτηση μιας θρησκείας, αυτό είναι άλλο θέμα...
In anticipation of my resurrection...
quote:
Νομίζω, φίλε μου, πως η γνώση αυτή δεν έχει ξεχαστεί.
Απλά παραμένει κρυμμένη κι είναι λογικό αν το σκεφθούμε αυτό.
Μια θρησκεία - όπως και το κάθετί - έχει ένα κύκλο ζωής.
Γεννιέται, αναπτύσσεται κι εξαπλώνεται και στο τέλος παρακμάζει.
Με το κλείσιμο όμως αυτού του κύκλου μπορεί να δώσει πνοή για την γέννηση ενός άλλου, να δώσει στοιχεία προκειμένου να υπάρξει κάτι άλλο.
Οπότε είναι πολύ λογικό αυτό αν εξετάσουμε και τα δάνεια μιας θρησκείας από κάποια άλλα καθώς και την υποχώρηση της μιας για την επικράτηση μιας άλλης.
Τώρα αν μερικές φορές χρησιμοποιούνται άλλες μέθοδοι για την επικράτηση μιας θρησκείας, αυτό είναι άλλο θέμα...
Συμφωνώ απόλυτα φίλε μου , έτσι και αλλιώς όλη η φύση παίζει σε κύκλο, η μέρα και η νύχτα, ο ήλιος και το φεγγάρι, το καλοκαίρι και ο χειμώνας, ο ύπνος και η εγρήγορση, η παιδική ηλικία και τα γεράματα.. Αν όλα γυρίζουν, και όλα επιστρέφουν, τότε γιατί εμείς οι άνθρωποι θα έπρεπε να ξεφύγουμε από αυτό το παιχνίδι;
Απλά το μόνο που με χάλαγε πάντα , και που το ζούμε δυστυχώς και εδώ μέσα είναι το γιατί τον φανατισμό που έχουμε σε κάποια πιστεύω μας , να μην καταφέρουμε να τον γυρίσουμε προς όφελος όχι μόνο προς τον ίδιο μας τον εαυτό , αλλά και στους τριγύρω μας δίνοντας ότι πιστεύουμε ότι έχει καταφέρει να μας αλλάξει έστω και λίγο προς το καλύτερο , αντί να χλευάζουμε υποτιμητικά τα πιστεύω του αλλού
«Απλά το μόνο που με χάλαγε πάντα , και που το ζούμε δυστυχώς και εδώ μέσα είναι το γιατί τον φανατισμό που έχουμε σε κάποια πιστεύω μας , να μην καταφέρουμε να τον γυρίσουμε προς όφελος όχι μόνο προς τον ίδιο μας τον εαυτό..»
Ορθή η επισήμανση σου αγαπητέ, αλλά μάλλον δεν πρόκειται να έχει απήχηση στα αυτιά των πιστών. Και οι λόγοι είναι προφανείς.
Και ετούτο διότι η Μονοθεϊστική βία, προερχόμενη ως ιδεολογία απο τον Φαραώ Echnaton (1353-1336 π.χ.) και μετέπειτα διασκευασμένη απο σύνολο Σημιτικών λαών γνωστών ως «Εβραίοι», δεν αναγνωρίζει δικαίωμα συζήτησης άλλου τρόπου ερμηνείας του Θείου αλλά ούτε και αφήνει ζωτικό χώρο σε οιαδήποτε άλλη προσπάθεια «συμπόρευσης» μεταξύ ανθρώπων και τρόπου πίστης εις τα επέκεινα.
Με άλλα λόγια, στην ουσία δεν υπάρχει κανένας απολύτως τρόπος να αποδεχθεί ένας πιστός Αβρααμικού δόγματος την ύπαρξη άλλου θεού πλην του δικού του, άσχετα εάν εντελώς προσχηματικά και υποκριτικά ανέχονται ο ένας τον άλλο, μιας και στην ουσία δεν μπορεί πλέον τόσο εύκολα να σβήσει απο τον πολιτικό χάρτη κανείς κανέναν.
Ως προς το κυρίως θέμα, θα έλεγα πως η «άλλη όψη της σταύρωσης του χριστού» είναι ενδεχομένως η παρανόηση/χάλκευση της κυκλικής-εξελικτικής αντίληψης της ιστορίας προς όφελος της γραμμικής-νομοτελειακής αντίληψης (πλήρως υιοθετημένη απο τους Εβραϊζοντες και τα Εβραιογενεί δόγματα, όπως και ο Ιουδαϊζων Χριστιανισμός που φιλοξενούμε στην Ελλάδα..).
Ο Ελληνικός Εσωτερισμός, ο οποίος διδάσκει και υιοθετεί τη κυκλική αντίληψη της ιστορίας, μας δείχνει μέσα απο τους Ορφικούς πως το Σύμπαν αποτελείται απο τέσσερα επάλληλα υπο-Σύμπαντα που καθαρά συμβολικά ονομάζονται Βασιλείες. Πρόκειται για την Βασιλεία του Ουρανού, του Κρόνου, του Διός και του Διονύσου.
Μετά την πτώση του Κρόνου στα Τάρταρα το Δίιον και το Διονύσιον Βασίλειο έγιναν το δεύτερο και το τρίτο και είναι αυτά στα οποία μετέχει και ο άνθρωπος, κυρίως δε στο Διονύσιο. Ο Διόνυσος είναι ο Θεός που ΘΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΤΗΝ ΑΝΟΔΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ.
Ο Ναζωραίος απο την άλλη, τι άλλο άραγε διδάσκει στην ουσία πλην του γεγονότος πως ο άνθρωπος μπορεί μέσω της στενωπού της αρετής, και όχι της οδού της κακίας, να προσεγγίσει αυτό το ουράνιο Βασίλειο, την Βασιλεία των ουρανών? Όλα αυτά, αφού πρώτα ο Ναζωραίος επιτύχη την «άνωθεν γέννηση» μέσω των Μυστηρίων.
Και ας μην λησμονούμε πως οι πληροφορίες μας παραδίδουν στα Μυστήρια των Ελευσινίων τον Μυστικό Δείπνο...
Το «Τετέλεσται», μαρτυρά την λήξη μιας ΤΕΛΕΣΕΩΣ, μιας μυστηριακής τελετής, δίδοντας μας πάλι γέφυρα με τα Ελευσίνια Μυστήρια όπου κατερχόμενος στα υπόγεια του Άδου επιστρέφει νικητής, διδάσκοντας την λύση του Μυστηρίου, της Τραγωδίας, και «καθεζόμενος» σαν τον Απόλλωνα, «εκ δεξιών του Πατρός»....
Απο την στιγμή όμως που ο χριστιανισμός επέλεξε τον Σχολαστικό Μεσσιανισμό ως ερμηνεία του Θείου Λόγου, έναντι της καθαρά Μυστηριακής διδασκαλίας, προσέλαβε την γραμμική θεωρία και φυσικά την ανθελληνική κίνηση που τόσο απάνθρωπα εφάρμοσε, με μοναδικό στόχο την κατάληψη της εξουσίας.
Κάτι που ακόμη και σήμερα αποτελεί το κύριο μέλημα του, ταγμένος στην προαιώνια του ακραία δράση..
Και όσο για τα Ελευσίνια Μυστήρια υπήρξαν το αντικείμενο πολλών επιστημονικών ερευνών, αφού από πολλούς μελετητές θεωρούνται ως η βάση της σημερινής χριστιανικής Σταύρωσης και Ανάστασης.
Αλλά δεν θέλω να αναφερθώ περισσότερο σε όλα αυτά γιατί το θέμα αυτού του topic είναι άλλο , και ας έχει όμως την ίδια κατάληξη . θα ήθελα πολύ να ανοίξουμε ένα καινούργιο topic, για να πει ο καθένας μας όσα γνωρίζει και πιστεύει πάντα όμως με ιστορικά στοιχεία .Βλέπετε ο λόγος που είχα ανοίξει ένα νέο συγκεκριμένο θέμα επίδραση της ελληνικής φιλοσοφίας ( και όχι μόνο ) στον χριστιανισμό πριν καμιά εικοσαριά ημέρες ήτανε ακριβώς αυτός , αλλά δυστυχώς το θέμα δεν είχε πέραση για να μπορέσουμε να αναπτύξουμε όλα αυτά.
Ωχ έχω και μια ζαλάδα από την χθεσινή κραιπάλη που τα βλέπω όλα διπλά. Μια αμαρτία ακόμα στους ώμους μου …ΧΑ ΧΑ .
Αν θέλεις την προσωπική μου άποψη πιστεύω πως ούτε κι ο άνθρωπος ξεφεύγει από αυτόν τον κύκλο (μετενσάρκωση), είναι απλά μέρος του και κινείται σ' αυτήν την βάση.
Αν κοιτάξουμε στην Φύση και δούμε τις εναλλαγές που συντελούνται σε διάφορα επίπεδα πχ Ημέρα - Νύχτα, Εποχές κτλ θα αντιληφθούμε οτι το ένα στάδιο είναι απαραίτητο για να ορίσει και να προσδιορίσει το άλλο.
Τι θα ήταν για παράδειγμα η ημέρα αν δεν υπήρχε η νύχτα?
Θα τελείωνε ποτέ?
Και τώρα που τελειώνει μέσα σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα (24 ώρες) τι νόημα λαμβάνει για εμάς?
Αν εξετάσουμε τον τρόπο προσέγγισης της Φύσης και της Ζωής των αρχαίων Ελλήνων θα καταλάβουμε οτι αυτούς τους κύκλους όχι μόνο τους θεωρούσαν πολύ σημαντικούς αλλά τους είχαν προσδώσει κιόλας μια χροιά κάπως "ρομαντική" ή έστω ποιητική και σχεδό πάντα προσωποποιημένη.
Για παράδειγμα η Νύχτα ταξίδευε λυπημένη για να καταλήξει στο τέλος του καθημερινού της ταξιδιού στο πλευρό του τραγικού Ενδυμίωνα, μετά η όμορφη Ηώ δρόσιζε την Φύση και τέλος ο μεγαλόπρεπος Ήλιος έπαιρνε τα ηνία του άρματος του για να φωτίσει όλο τον κόσμο.
Σε αυτόν τον κύκλο δε μπορούσε να υπάρξει καμία απόκλιση, καμία αλλαγή.
Το παράδειγμα για αυτό αποτελεί ο άτυχος Φαέθωνας...
Παρομοίως συνέβαινε και με τις εποχές του χρόνου (Δήμητρα - Περσεφόνη κι αργότερα Αφροδίτη - Άδωνις).
Σχετικά με τον φανατισμό που αναφέρεις, φίλε μου, δεν θα μπορούσα παρά να συμφωνήσω μαζί σου!
Γιατί τείνουμε να φανατιζόμαστε?
Όλοι μας λίγο - πολύ έχουμε τα πιστεύω μας, τις απόψεις μας και τις αντιλήψεις μας.
Αυτό είναι απολύτως ανθρώπινο και κατανοητό, θα μπορούσε κανείς να μην έχει κανένα πιστεύω?
Το κλειδί όμως της υπόθεσης είναι σ' αυτό ακριβώς το σημείο.
Στο κατά πόσο οι αντιλήψεις μας και τα πιστεύω μας κρυσταλλοποιούνται, παγιώνονται και γίνονται αμετακίνητα σαν βράχοι.
Ένας φιλόσοφος συνεχώς αλλάζει τον τρόπο σκέψης του, όσο εξελίσσεται τόσο περισσότερο ανοίγει τους πνευματικούς του ορίζοντες και προχωράει παραπέρα από το σημείο στο οποίο στέκεται.
Με αυτόν τον τρόπο αντικρύζει ολοένα και περισσότερα πράγματα.
Αντιθέτως ο δογματικός άνθρωπος μένει αμετάπειστος κι ακίνητος εκεί που είναι "κλείνοντας" το πεδίο αντίληψης του.
Οπότε η πίστη που έχει τον ωφελεί ή τον βλάπτει?
Πέρα απ' αυτό, πιστεύω πως σε ένα άλλο επίπεδο ο φανατισμός κάποιου δεν δείχνει τίποτα άλλο από την ανάγκη του να "πιαστεί" από κάπου.
Κι αν θέλεις την γνώμη μου θεωρώ οτι αυτό το κάπου δεν του δίνει την βεβαιότητα την οποία πιστεύει οτι λαμβάνει μέσω της πίστης του.
Η προσπάθεια του να πείσει τους γύρω του για την ορθότητα της πίστης του δείχνει την ανάγκη του να επιβεβαιωθεί η δική του αντίληψη...
quote:
Και αν θυμάμαι καλά ο Ακενατών που αναφέρεσαι είχε απαγορεύσει την λατρεία των αρχαίων θεών της Αιγύπτου προς όφελος ενός και μόνο θεού, του Ατόν .
Νομίζω πως θυμάσαι καλά! 
Για αυτό το λόγο είχε αλλάξει και το όνομα του (Ακεν + Ατόν) ώστε να προωθήσει την λατρεία του Ατόν.
Αντιθέτως ο γιός του τον οποίο είχε ονομάσει Τουταγχατόν άλλαξε το όνομα του σε Τουταγχαμών επειδή ήθελε να προωθήσει την αποκλειστική λατρεία του Άμων.
Γενικά εκείνη η περίοδος για την Αίγυπτο ήταν λίγο περίεργη...
In anticipation of my resurrection...
«Αντιθέτως ο γιός του τον οποίο είχε ονομάσει Τουταγχατόν άλλαξε το όνομα του σε Τουταγχαμών επειδή ήθελε να προωθήσει την αποκλειστική λατρεία του Άμων.»
Ο γιός του Ακενατών έγινε Φαραώ στα οκτώ (?) του χρόνια. Καθώς δεν μπορούσε να αντισταθεί στην πίεση των αυλικών, και ιδιαίτερα των πανίσχυρων ιερέων του Amun, ως κυρίαρχη πλέον θεότητα, ονομάζεται πλέον Τουταγχαμών.
Ο περίφημος θρόνος του Τουταγχαμών που έχει βρεθεί, φέρει στο πίσω μέρος του μια απεικόνιση: είναι ο ο νεαρός Φαραώ υπό το φως του Ατόν.
Μετά τον υποσκελισμό του Τουταγχαμών, οι ιερείς και οι έχοντες του θρόνου θα αφανίσουν κυριολεκτικά απο κάθε σημείο αναφοράς το κακό του Μονοθεϊστικού Θεού που θέλησε να περάσει ο Ακενατών. Αναγραφές που έχουνε βρεθεί μιλάνε για «μια περίοδο μεγάλης ασθένειας που πέρασε η χώρα», δίνοντας έτσι το στίγμα που άφησε στην Αίγυπτο η προσπάθεια της Μονοθεϊστικής άποψης.
Ωστόσο, το κακό θα συνεχίσει: αιώνες αργότερα θα εξυπηρετήσει τους σκοπούς του νεοσύστατου εβραϊκού Γιαχβέ και του εκλεκτού λαού….
Ίσως να ήταν στα 8, όπως είπες.
Παρόλα αυτά, δε νομίζω οτι οι ιερείς ήθελαν να αφανίσουν τα κατάλοιπα της προσπάθειας του Ακενατόν επειδή απεχθάνονταν την πιθανότητα να υπάρξει μια μονοθεϊστική θρησκεία στην Αίγυπτο για θρησκευτικούς λόγους.
Μήπως οι λόγοι ήταν οτι αν γινόταν κάτι τέτοιο θα έχαναν την ευμένεια με την οποία αντιμετωπίζονταν και τα προνόμια που απολάμβαναν?
In anticipation of my resurrection...
«Παρόλα αυτά, δε νομίζω οτι οι ιερείς ήθελαν να αφανίσουν τα κατάλοιπα της προσπάθειας του Ακενατόν επειδή απεχθάνονταν την πιθανότητα να υπάρξει μια μονοθεϊστική θρησκεία στην Αίγυπτο για θρησκευτικούς λόγους.»
Εάν σκεφτούμε ότι αυτή η δεκαεπτάχρονη προσπάθεια του Ακενατών έθετε ένα τέλος στις προαιώνιες θρησκευτικές παραδόσεις των Αιγυπτίων (αυτό επιχείρησε τουλάχιστον..), παραδόσεις που είχαν βαθιά ριζωθεί τόσο στον λαό όσο και στους ιερατικούς κύκλους φυσικά, τότε γίνεται αντιληπτό πως αυτού του είδους η θρησκευτική κουλτούρα και σύλληψη του Θείου αποτελούσε απειλή για πολλούς κύκλους της Αιγύπτου.
Επόμενο είναι για τους ιερείς να αποτελεί ανάθεμα η δικτατορία του Μονοθεϊσμού, καθώς ήταν επιφορτισμένοι με την διαφύλαξη της θρησκευτικής παράδοσης και συνέχειας. Σίγουρα είχε και οπαδούς ο Ακενατών (πάντοτε υπάρχουν γλύφτες της εξουσίας..), αλλά ποιος ξέρει ποιοί λόγοι και καταστάσεις οδήγησαν σε αυτή την συμπόρευση.
Αυτός και ο λόγος που το όνομα του σβήστηκε απο κάθε αναφορά, ακόμα και απο τους καταλόγους των Φαραώ!
Dying_Incubus:
«Μήπως οι λόγοι ήταν οτι αν γινόταν κάτι τέτοιο θα έχαναν την ευμένεια με την οποία αντιμετωπίζονταν και τα προνόμια που απολάμβαναν?»
Πιθανό. Ωστόσο, νομίζω ότι εάν οι ιερείς θέλανε να έχουνε απλά τα προνόμια τους τότε θα μπορούσανε απλά να «πέρναγαν στην αντίπερα όχθη». Φαντάζομαι ότι ένας νέος Θεός χρειάζονταν......κάθε υποστήριξη!!
Για να ρίξω και λίγο "λάδι στη φωτιά", να σημειώσω την υφέρπουσα πεποίθηση πως Ακενατόν και Μωυσής είναι το ίδιο πρόσωπο 
Lux e tenebris
quote:
Για να ρίξω και λίγο "λάδι στη φωτιά", να σημειώσω την υφέρπουσα πεποίθηση πως Ακενατόν και Μωυσής είναι το ίδιο πρόσωπο
Να πω την αλήθεια δεν το έχω διαβάσει πουθενά . Αυτό που ξέρω είναι ότι ο Μωυσής υπηρέτησε ως αρχιερέας στη θρησκεία που επέβαλε ο Ακενατών. Μετά το θάνατο του Ακενατών αναγκάστηκε να φύγει από τη Αίγυπτο για να γλιτώσει την εκτέλεση από τον Χορεχμπ.. Μάλιστα διαβάζουμε από τον Ιώσηπο ότι ο Μωησης ήτανε ένας αιγύπτιος ιερέας με το όνομα Οσαρσήφ .
Μια τόσο μεγάλη χώρα με τόσες πολλές θεότητες, τόσους ναούς και τόσους ιερείς θα αναγκαζόταν να λατρέψει ένα θεό.
Οπότε οι πρώτοι που θα αντιδρούσαν θα ήταν οι ιερείς και δε νομίζω πως οι μοναδικοί λόγοι θα ήταν η θέληση τους για την συνέχιση της παράδοσης των Αιγυπτίων...
Την υφέρπουσα συσχέτιση του Ακενατόν με το Μωϋσή πρώτη φορά την ακούω!
Ο Μωϋσής όμως δεν έγινε Φαραώ όπως ο Ακενατόν, σωστά?
Δυστυχώς δεν θυμάμαι ποιού θεού ήταν Αρχιερέας...
In anticipation of my resurrection...
«Για να ρίξω και λίγο "λάδι στη φωτιά", να σημειώσω την υφέρπουσα πεποίθηση πως Ακενατόν και Μωυσής είναι το ίδιο πρόσωπο»
Αυτό που λες έχει βάση, ως σημείο συσχέτισης με μυθικές αναφορές που κάνει ο Μανέθων (Manetho).
Γνωρίζουμε ότι η Πεντάτευχος των Εβραίων («Παλαιά Διαθήκη») δεν είναι κάποιο σοβαρό ιστορικό κείμενο αλλά μια μυθολογική αφήγηση. Πουθενά δεν υπάρχει για την ιστορία ή την αρχαιολογική έρευνα κάποια «Έξοδος των Εβραίων απο την Αίγυπτο», όπως δεν υπάρχει και η μάχη για την Ιεριχώ με τα περίφημα τείχη της, και άλλα πολλά αναπόδεικτα.
Ο Μωυσής είναι η ιδεατή φιγούρα των ιερέων του Γιαχβέ (ο οποίος Γιαχβέ συνάμα υπήρξε μέρος ενός πολυθεϊστικού πάνθεου αρχικά και όχι ως αυτό που αργότερα κατέληξε) και χρησιμοποιείται ως βατήρας απο τους ιερείς για την δημιουργία-επικράτηση της Μονοθεϊστικής θρησκείας.
Ακόμα έως το 900 π.χ., αυτό αποδεικνύουνε οι αρχαιολογικές ανασκαφές, ήταν οι Εβραίοι πιστοί στα Τοτέμ. Λάτρευαν τον Γιαχβέ ως θεότητα της βροχής και της ευφορίας, την σεξουαλική τάση του οποίου πολύ αργότερα έχουνε «καθαρίσει».
Η εδραίωση της «εντολής» για τον εκλεκτό λαό, όφειλε κάπου και κάποτε να έχει υπάρξει ένας εντολέας. Κατα προτίμηση σε μια πολύ παλαιά εποχή, όπου η μνήμη θα έχει ασθενήσει, και φυσικά σε αναφορές που...κανένας άλλος δεν γνώριζε παρά μονάχα οι ιερείς (sic)! Έτσι, ΕΠΡΕΠΕ να υπάρξει ένας Μωυσής, κατα τον ίδιο τρόπο που ΕΠΡΕΠΕ να υπάρξει ένας Ιησούς για την θρησκεία των χριστιανών.
Το δραματικό ωστόσο της όλης ιστορίας είναι αλλού: ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ.