- Πού ήταν ο Θεός; - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Φαντάσου λοιπόν όχι μόνο να είμαστε απόλυτοι αλλά και φανατικοί....
Σε κάθε περίπτωση τα λόγια είναι εύκολα. Η αμφιβολία είναι εξάλλου το πρώτο βήμα στο δρόμο τις φιλοσοφίας, όπως είπε ο Ντιντερό. Αλλά και ο Επίκτητος είπε πως σκοπός της φιλοσοφίας είναι να διώξει την αυτοέπαρση...
Η κατώτερη ανθρώπινη φύση γεννά την επιθετικότητα και όχι η φιλο-σοφία...

«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»

Οσο λιγότερο ζωϊκοί είμαστε, τόσο λιγότερο συμπεριφερόμαστε όμως με τον τρόπο αυτό. Άλλωστε, την ουσία Ανθρωπος, δεν την έχουμε ακόμη κατακτήσει...

Καλό πάντως είναι, αυτή την εικόνα του εαυτού μας που εμφανίζεται μπροστά μας, να την κοιτάξουμε καλά - καλά και να δούμε πως μπορούμε να τη βελτιώσουμε.

quote:

---

Φαίνεται λοιπόν, πως η φιλοσοφία έχει μία "μαγική" ιδιότητα, να βγάζει στην επιφάνεια το ζώο που κρύβεται μέσα μας!

---

Στο θέμα μας τώρα.
Η φιλοσοφία γεννά συνέχεια όπως πολύ σωστά ανέφερε και η φίλτατη galadriel, το βασικό είναι πως γεννά νοητικά οικοδομήματα.

Όλη αυτή η διαδικασία συμβολικά αναφέρεται ως λάξευση της φιλοσοφικής λίθου.
Μα πως θα μπορέσουμε να την λαξεύσουμε, αν δεν αποκόψουμε από αυτήν τα περιττά κομμάτια ώστε να καταστήσουμε απόλυτα λείο τον τελικό κυβικό λίθο ;
Φυσικά με τη δράση, με την δυναμική που μας προσφέρει η αντιπαράθεση.

Μέσα από μία έντονη αντιπαράθεση τα νοητικά μας οικοδομήματα δέχονται τους κραδασμούς αυτούς που αποδεικνύουν το κατά πόσο αυτά είναι στέρεα μέσα μας ή όχι.

Όταν δηλαδή εγώ συνδιαλέγομαι με κάποιον και μέσα από την έντονη κουβέντα υποστηρίζω με πάθος τα πιστεύω μου στο τέλος όταν θα μείνω με τον εαυτό μου θα επανεξετάσω τα όσα συζητήθηκαν και θα δω αν τα όσα πιστεύω κλονίσθηκαν ή όχι.
Αν τα πιστεύω μου κλονίσθηκαν θα μπω στη διαδικασία αναμόρφωσης και επαναπροσδιορισμού των νοητικών μου οικοδομημάτων, αυτό επιτεύχθηκε από τη βίαια σύγκρουση με τα πιστεύω του συνομιλητή μου.

Βλέπουμε λοιπόν πως η δράση αυτή προκαλεί καλό αποτέλεσμα και όχι κατ’ ανάγκη κακό.

Ακόμα μας οδηγεί και στο να προσπαθήσουμε να βελτιωθούμε και σε άλλα σημεία, δηλαδή π.χ. στο πως εκφράζουμε τις ιδέες μας, στο πως πλησιάζουμε έναν άλλο άνθρωπο, στο πως βλέπουμε εμείς τον εαυτό μας, στο πως διατηρούμε την εσωτερική μας ηρεμία.

Όλα τα παραπάνω είναι αποτελέσματα της βίαιης αυτής δράσης.

Βέβαια το αυτό συμβαίνει και στο συνομιλητή μας ο οποίος μέσα από την ίδια διαδικασία αναπλάθει τον δικό του εαυτό και τα δικά του οικοδομήματα.

Αν δεν υπήρχε αυτή η διαδικασία τότε θα συμφωνούσαμε όλοι και η μετεξέλιξη της γνώσης και των ανθρώπων θα ήταν ανέφικτη. Έτσι η ατραπός της αναζήτησης θα έμοιαζε περισσότερο στα Ιλίσια Πεδία παρά στον τραχύ αυτό δρόμο που ο καθένας πρέπει να υπερνικήσει τα εμπόδια για να φτάσει προς το Φως.

Η Ακακία μοι είναι γνωστή

Η φιλοσοφία από μόνη της δεν γίνεται να γεννά επιθετικότητα.Το πρόβλημα ξεκινάει όταν αρχίζει η Διαλεκτική.Η Διαλεκτική είναι που γεννάει την επιθετικότητα και όχι η Φιλοσοφία.Η ίδια η λέξη Διά-λογος δηλώνει τη Διαίρεση του Λόγου,δηλαδή τον Υποκειμενισμό ο οποίος είναι φυσικό να γεννάει επιθετικότητα λόγω της διαφορετικότητας των μερών που αντιπαρατίθενται.
Σκοπός όμως της διαλεκτικής είναι να γεννήσει φιλοσοφία, δηλαδή μέσω των ετερόκλητων στοιχείων να συνετεθεί ένα γενικό συμπέρασμα.Επειδή όμως αυτό είναι δύσκολο ο στόχος είναι το κάθε μέρος να πλουτίσει σε γνώση και να διευρύνει τους νοητικούς του ορίζοντες.Δίνω και παίρνω γνώση.

Πιστεύω ότι διάλογος σημαίνει 20% μιλάω και 80% ακούω.Αυτή είναι η σωστή αναλογία.Δυστυχώς όμως φοβόμαστε να αμφισβητήσουμε ή και να "θυσιάσουμε" τα πιστεύω μας και θωρακιζόμαστε πίσω από αυτά.

Άνθρωποι πολύ σοφότεροι από εμάς δήλωσαν ότι γηράσκουν αεί διδασκόμενοι και εμείς πλακωνόμαστε για αυτά τα λίγα που ξέρουμε.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

αυτό που γράφεις kost, πολύ μου άρεσε "Άνθρωποι πολύ σοφότεροι από εμάς δήλωσαν ότι γηράσκουν αεί διδασκόμενοι και εμείς πλακωνόμαστε για αυτά τα λίγα που ξέρουμε."

Αγαπητή μου όσο ελάχιστες της φυλής των Galadrhim, Galadhriel, επέτρεψέ μου τον αντίλογο. Η Φιλοσοφία δεν γεννά το οτιδήποτε.

Γιατί η Φιλοσοφία δεν εξελίσσεται, στέκεται εγκαιροφλεγής και ακίνητη στο επιλήσμων πρόσωπο των καιρών, αλήστευτος θησαυρός της Αλήθειας.

(Μόνον ο Φιλόσοφος μπορεί να αλλάζει, στην προσπάθειά του να εραστεύει με την αναζήτηση της).

Η Φιλοσοφία γεννά ήρεμη ψυχή, αρετή και μείωση εντροπίας.
Γεννά απαξίωση φόβων, αδιαφορία θανάτου.

Η κουβέντα ξεκίνησε όταν η συνομιλήτριά μου, ανέφερε ότι η Ψυχή
είναι η Αύρα. Έσπευσα να τη διορθώσω -όχι, η ψυχή δεν είναι η αύρα-
και σταδιακά αναπτύχθηκε μια ένταση μεταξύ μας.
Είδα τα εγώ μας, το δικό μου και το δικό της να αρχίζουν μια μάχη,
όχι προκειμένου να διελευκανθεί το ζήτημα, αν τελικά η ψυχή είναι η αύρα,
αλλά για το ποιός από τους 2 μας έχει την πιό σωστή άποψη!
Αυτό έγινε σιγά - σιγά. Αν και οι 2 μας πολεμούσαμε τον Εγωισμό μας,
καταλήξαμε να πολεμούμε για τον εγωισμό μας!

πρώτη αιτία επιθετικότητας: Η υπεράσπιση του Εγώ.

σκεφτόμουνα ότι είναι πολύ σημαντικό να εξηγήσω στη συνομιλήτριά μου,
ότι η άποψή της είναι λανθασμένη, και ότι ήταν αναγκαίο να διαχωρίσει
τις 2 έννοιες μεταξύ τους όσο πιό γρήγορα γίνεται.
Διαφορετικά η προσέγγισή της στην εσωτερική φιλοσοφία θα οδηγούσε σε εννοιολογικό χάος.

δεύτερη αιτία επιθετικότητας: Να τοποθετείς τον εαυτό σου στη θέση
του "Δασκάλου" χωρίς να σου έχει ζητηθεί.

γιατί εμείς, που υπερασπιζόμαστε την ενότητα και την αγάπη μεταξύ των ανθρώπων,
να πράτουμε ακριβώς το αντίθετο, να μπαίνουμε σε διαμάχες,
που μόνο χωριστικότητα, ανταγωνισμό και εχθρότητα προκαλούν;
Ας υποχωρίσω λοιπόν, αν και ξέρω ότι έχω δίκιο,
ας δεχτώ ότι η συνομιλήτριά μου έχει περισσότερο δίκιο.
Αλλά τότε μήπως θα χαθεί η αλήθεια; Μήπως η συνομιλήτριά μου,
ποτέ δεν πρόκειται να μάθει την αλήθεια, αφού εγώ της επιβεβαίωσα
την λανθασμένη άποψή της;

τρίτη αιτία επιθετικότητας: Έλλειψη εμπιστοσύνης και υπομονής

προσπάθησα παραπάνω με απλά λόγια να περιγράψω κάποιες αιτίες,
που κατά τη γνώμη μου προκαλούν επιθετικότητα στους φιλοσόφους.

έχω κι εγώ έναν αντίλογο εδώ....

δεν είπα ότι γεννά το οτιδήποτε αλλά ότι γεννά γενικότερα....

εξάλλου η φιλοσοφία δεν είναι παρά η διαδικασία προσέγγισης της Αλήθειας και όχι η ίδια η Αλήθεια...

και μην ξεχνάμε ότι κατά Αριστοφάνη το εποπτικό όργανο της φιλοσοφίας είναι το Κενό...

αλλίμονο να μην μπορεί λοιπόν η φιλοσοφία να προσεγγίσει και έννοιες όπως η επιθετικότητα... αν μάλιστα καταφέρει να οδηγήσει πέρα απ' αυτές ακόμα καλύτερα....

κατά τ' άλλα με καλύπτει πλήρως η απάντηση του φίλτατου ramoglou..

Θηλυκά, Galadriel

quote:

---

Δεν είναι κακή η επιθετικότητα.
Δεν είναι κακό το "εγώ"
Η Φιλοσοφία στηρίζεται στο ΕΓΩ και στην επιθετικότητα.
Στους μόνους τροχούς που μπορούν να κινήσουν την άμαξα της εξέλιξης.

---

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΧΩΡΙΣ ΑΓΚΑΘΙΑ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΕΥΤΥΧΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΦΕΛΗ

Μου ζήτησες να σου επιτρέψω τον αντίλογο.
Σου ζητώ να μου επιτρέψεις να επιθυμώ μόνον αυτόν.

Κατά την αρχαιοελληνική άλλωστε έκβαση των φιλοσοφικών συζητήσεων, ο μοναδικός όρος μεταξύ των συνδαιτυμόνων ήτο να μιλά κάποιος μόνο όταν έχει αντίλογο* (διαφωνία, ή συμπληρωματικό λόγο). Καμία διαλεκτική άλλωστε δεν εξιστορήθηκε αργότερα, όταν κατά τη διαδικασία της δεν υπήρχαν διαφωνούντες γλώσσες.

Καταρχάς να αντιμετωπίσω το λάθος μου: είπες, «η φιλοσοφία γεννά γενικότερα» και θεώρησα ότι κατά αυτήν την περίπτωση δύναται και «να γεννά οτιδήποτε». Προφανώς το γενικότερα δεν πήγαινε ως προσδιορισμός του αντικειμένου, όσο του υποκειμένου της πρότασης. Όμως στο χειρισμό των συνειρμών που με οδήγησαν στο λάθος, δεν θα ήθελα να χρεώσεις συναίσθημα, κακή βούληση, ή προαίρεση. (Εξάλλου το αποτέλεσμα της διαφωνίας μας σε αυτό το σημείο δικαιώνει τη βασική αρχή* της φιλοσοφίας, και αδιαφορεί για εμάς τους ιδίους. Γιατί τελικά, και αυτό ως κέρδος και μόνο το ενστερνίζομαι από τη συζήτηση, καταλήγουμε έτσι ή αλλιώς στο ορθόν: «Η Φιλοσοφία ΔΕΝ γεννά οτιδήποτε, παρά μονάχα όσα της αρκούν και της πρέπουν.»

Πριν αναπτύξω λίγο περισσότερο την άποψη, όπως εκφράστηκε στο προηγούμενο άρθρο μου, θα σταθώ σε δύο φράσεις σου, προσπαθώντας αυτή τη φορά εγώ με τη σειρά μου να σε «διορθώσω» καλόπιστα. Είπες: «αλίμονο να μην μπορεί λοιπόν η φιλοσοφία να προσεγγίσει και έννοιες όπως η επιθετικότητα». Και κανείς δε θα μπορούσε στιγμή να διαφωνήσει μαζί σου. Άρα, δεν κατανοώ τη σχετική σου επισήμανση, αφού η Φιλοσοφία, ούσα τέτοια, προσεγγίζει όλες τις έννοιες (αν όχι αυτή τότε ποια; Ποια άλλη τέχνη;). Είναι διαφορετικό αυτό όμως, από το άλλο. Το άλλο είναι, εάν γεννά επιθετικότητα. Και προσοχή εδώ, για να αποφύγουμε τις εκ νέου παρεξηγήσεις: Εάν γεννά επιθετικότητα στο Φιλόσοφο.

Η δεύτερη φράση σου, που μπορεί κάλλιστα να αποτελέσει μιαν άλλη συζήτηση (γι’ αυτό και δε θα επεκταθώ εδώ, κάτι τέτοιο θα ήταν άλλωστε προσβλητικό για το θέμα που ωραίως αναπτύσσουμε) είναι η ακόλουθη: «και μην ξεχνάμε ότι κατά Αριστοφάνη το εποπτικό όργανο της φιλοσοφίας είναι το Κενό...». Όντας μελετητής του Αρχαίου Ελληνικού λόγου, εξάρω την πολυτέλεια των τότε Ελλήνων να έχουν ανάμεσά τους έναν Αριστοφάνη. Ελέγχω όμως την παρουσία των λόγων του την παρούσα ώρα, όπως –με το ρίσκο να θεωρηθώ αλαζόνας- ελέγχω ενίοτε και το φιλοσοφικό λόγο του. Ας το συζητήσουμε άλλη ώρα και σε άλλο θέμα συζήτησης.

Γιατί νομίζω πως ήρθε η ώρα να εκφράσω μία έλλογη σκέψη με τιμιότητα, στην προσπάθεια να αναπτύξω την πρωταρχική μου άποψη.

Την οποιαδήποτε Τέχνη μπορείς να τη δεις, και άρα να τη χαρακτηρίσεις (να της επιδώσεις χαρακτηριστικά δηλαδή, όπως πχ, το εάν δύναται να γεννά επιθετικότητα, ή άλλο) μόνο όταν την εκφράζει κάποιος που την κατέχει καλώς. Θέλω να πω πως, την Τέχνη της σπαθασκίας για παράδειγμα, δε θα την αναγνωρίσεις στο σπαθί του αρχάριου μαθητή που μπορεί να σκορπίσει ακόμα και κατά λάθος θάνατο, αλλά στο σπαθί του άριστου σπαθιστή, που η αρμονία της κίνησης θα τον ποιήσει μάγο χορευτή στα ορθά σου μάτια. Το ίδιο συμβαίνει με την τέχνη της γλυπτικής και της ποίησης (φανταστείτε να βγάζαμε συμπεράσματα για την ποίηση διαβάζοντας τα στιχάκια πίσω από τα ημερολόγια του τοίχου, αντί αυτών του Ομήρου ή του Ησιόδου…)

Με την ίδια συλλογιστική, εάν θέλουμε να διακρίνουμε τα χαρακτηριστικά της Φιλοσοφίας, θα πρέπει θεάσουμε με ορθά μάτια το Φιλόσοφο που κατέχει την τέχνη της Φιλοσοφίας καλώς. Δόξα το θεό, έχουμε ως Έλληνες πολλούς τέτοιους. Και φίλτατη συνομιλήτρια, τι λες αλήθεια κοιτώντας τον Πυθαγόρα ή τον Εμπεδοκλή στα μάτια, τον Πλάτωνα ή το Σωκράτη, τον Αναξαγόρα ή τον Θαλή, τον Ηράκλειτο ή τον Παρμενίδη, τον Ορφέα ή τον Αριστοτέλη, ακόμα - ακόμα και τους κυνικούς… Τι λες κοιτώντας ευρύτερα τον Λάου Τζι, ακόμα - ακόμα και τον κακό μαθητή του τον Κομφούκιο, τους Βούδες ή τον Ιησού, τον Πλωτίνο ή τον Ερμή;

(Σημείωσε, απλώς, ότι η επιτηδευμένη επιθετικότητα δεν είναι παρά εργαλείο φιλοσοφικό για την ωφέλεια της μάθησης και δεν βιώνετε συναισθηματικά…)

Επιμένω λοιπόν, χωρίς την παραμικρή ανάγκη να πείσω τον οιοδήποτε, παρά μονάχα στην προσπάθειά μου να τηρήσω το χρέος μου απέναντι στους κατοικούντες των Ηλυσίων,

η Φιλοσοφία γεννά ήρεμη ψυχή, αρετή και μείωση εντροπίας.
Γεννά απαξίωση φόβων, αδιαφορία θανάτου.
Υποδεικνύει τη μέθοδο κλοπής του Χρυσόμαλλου Δέρατος.

Αρσενικά,

Lan Dong Xsien Ren, ή αλλιώς,
Ένας Μπλε Χειμώνας γιομάτος Διάφανα Κρίνα.

ΥΓ1. Ορίζεις και τη Φιλοσοφία στο κείμενο που ευτυχώς μας παρέθεσες, λανθασμένα κατά το ελάχιστο κατ’ εμέ. Αλλά ούτε στη διαδικασία ερμηνείας των λέξεων θέλω να μπλέξουμε, παρότι εάν αυτό συνέβαινε, μόνο νεοελληνικά λεξικά δε θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν.

Έρρωσο και Πάντα.

quote:

---

Μου ζήτησες να σου επιτρέψω τον αντίλογο.
Σου ζητώ να μου επιτρέψεις να επιθυμώ μόνον αυτόν.

Κατά την αρχαιοελληνική άλλωστε έκβαση των φιλοσοφικών συζητήσεων, ο μοναδικός όρος μεταξύ των συνδαιτυμόνων ήτο να μιλά κάποιος μόνο όταν έχει αντίλογο* (διαφωνία, ή συμπληρωματικό λόγο). Καμία διαλεκτική άλλωστε δεν εξιστορήθηκε αργότερα, όταν κατά τη διαδικασία της δεν υπήρχαν διαφωνούντες γλώσσες.

---

Και να σκεφτείς ότι μου υπενθύμιζες συνεχώς το χαρακτήρα της σκέψης σου Galadhriel.
«Θηλυκά», γράφεις και υπογράφεις.
Και είσαι έντιμη και ως προς αυτό.

Να διευκρινίσω δύο σημεία μόνο, πριν εξαφανιστώ πάραυτα, ζητώντας μια αρσενική συγνώμη για όλα:

1) όταν σε ρωτούσα «τι λες γι αυτούς τους Φιλοσόφους», απλώς ρωτούσα εάν χαρακτηρίζονται από την ιστορία ως «επιθετικοί άνθρωποι». Και το έκανα αυτό, μην τυχόν και διευκολυνόμασταν σε μετέπειτα συμπεράσματα, ένεκα της αλάνθαστης ιστορικής παρατήρησης. Προφανώς δεν διευκολυνθήκαμε.
2) εάν βρήκες πουθενά στο λόγο μου ειρωνικό χαρακτήρα απολογούμαι εκ θεμελίων. Μιλούσα –ή καλύτερα έγραφα- πάντα με γλυκύτητα, στην προσπάθεια να οδηγηθούμε αμφότεροι σε ασφαλές γνωστικό σημείο (και χωρίς συναίσθημα).

Τέλος, σχετικά με τον Αριστοφάνη, από ποιο μέρος των λόγων μου κατάλαβες ότι αναζητούσα κάτι; (Απλώς σου κατέθετα την άποψή μου για το Φιλοσοφικό Λόγο του. Το λέω, γιατί στην προσπάθειά σου να με διευκολύνεις, κατανάλωσες άσκοπη ενέργεια).

Ελπίζω να μην υπήρξα μόνο μικρός, για τη Σοφία που όλοι συζητώντας από εδώ διεκδικήσαμε.
Και αίφνης γίνομαι... αέρας... Σκέτος.

Lan Dong Xsien Ren

Αντί υστερόγραφου (απάντηση σε αυτό που είπες για την αναγνώριση της Τέχνης στα χέρια ημιμαθών. Κατ' εμέ, το μεγαλύτερο φιλοσοφικό σου ατόπημα):

"Μία στάλα παραπάνω… μία στάλα μόλις, στη σιγαλέα ευθύνη των λυπητερών μας πράξεων, αγαπημένη Galadrhriel.

Γιατί το τίμημα του θανάτου δεν το ισορροπεί η αμοιβή της ζωής. Όχι στις ημέρες μας. Και γιατί την αθανασία του ο άνθρωπος θα πρέπει να την ξεπληρώσει με το ήπαρ του Προμηθέως και τους άθλους του Ηρακλή. Με τις περιπέτειες του Οδυσσέως και την εν Αργώ περιπλάνηση του Ιάσονα. Ή με το ταξίδι του Φρόντο Μπάγκινγκς στη Μόρντορ.

Βλέπεις, οι ημέρες λιγοστεύουν και οι θάνατοι κωφεύουν. Οι Θεοφόροι Πατέρες λιγόστεψαν τις ευκαιρίες με την απουσία τους, και η ξέχειλη από δόξα και αίμα συμμαχία που τα παιδιά εν τη γενέσει και εξαιτίας τους είχαν, ένεκα της Φιλοσοφίας και μόνο, εξέπνευσε στην απαξίωση των πρώτων κλαυθμών τους.

Ο χρόνος τελειώνει.
Η σάρκα φθείρεται.

Το κύτταρο δεν ξαποσταίνει και δεν αναπλάθεται.
Η νύχτα απλώνει το μεταξωτό της ένδυμα στο χωράφι των συγκινήσεων.

(Οπότε και η διάρκεια της ζωής επαφίεται πλέον στην άγνοια του κινδύνου.
Στη μία στάλα αέρα παραπάνω, που όσο ζεις, ελπίζεις πάντα από ψηλά να σου δίνεται).

_____________________________________________________________________________________

Δεν είναι θανατικό αυτό το γραπτό. Ούτε τόσο παράλογα άσχετο με τη συνομιλία που μόλις είχαμε. Οξύμωρο σχήμα είναι. Φθόνος απαλλαγής από τη θνησιγένεια.
Γιατί τον τρόπο στο δίνει η χαρά και την αγάπη η παιδοσύνη.
Για να ζεις διεκδικώντας αθάνατο βίο.
Για να πεθαίνεις διεκδικώντας καινούργιο, άληκτο αίμα.

Για να ζεις τη Φιλοσοφία και να μην φιλοσοφείς τη ζωή.

Τι ακριβώς πεθαίνει ;
Η ύλη ; Η ψυχή ; Το πνεύμα ;

Ποια είναι η πραγματική ζωή η υλική ή η ψυχική ;

Το βίωμα που καταγράφεται ;

Υπάρχει μετενσάρκωση και αν ναι τότε γιατί μιλάμε για «θάνατο» ;

Απλά φιλοσοφικά ερωτήματα.

Η Ακακία μοι είναι γνωστή

quote:

---

Τι ακριβώς πεθαίνει ;
Η ύλη ; Η ψυχή ; Το πνεύμα ;

---

Τίποτα δέν πεθαίνει!
Η Ύλη μεταλλάσεται ενώ η Ψυχή και το Πνεύμα εξακολουθούν να υπάρχουν!

quote:

---

Ποια είναι η πραγματική ζωή η υλική ή η ψυχική ;

---

Εχουμε την Ψευδαίσθηση οτι Είναι η Υλική, αλλά απο την στιγμή που η Υλική ζωή είναι εκ'γεννετής καταδικασμένη υποκύπτουσα στην ΦΘΟΡΑ πιθανότερα Αληθινή είναι η Ψυχική!

quote:

---

Το βίωμα που καταγράφεται ;

---

Στο ΥποΣυνείδητο της Ψυχής!

quote:

---

Υπάρχει μετενσάρκωση και αν ναι τότε γιατί μιλάμε για «θάνατο» ;

---

Πιθανότερα υπάρχει αλλά ο Θάνατος έστω και σάν ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ φαίνεται ως Θάνατος

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΧΩΡΙΣ ΑΓΚΑΘΙΑ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΕΥΤΥΧΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΦΕΛΗ

καταρχήν θεωρώ όλο το προηγούμενο μήνυμα του αγαπητού Lan Dong Xsien Ren παρένθεση, γιατί δεν υπάρχει κανένας λόγος να δούμε εδώ φαινόμενα άλλων τόπικ και με την άδεια της δημιουργού του παρόντος θέματος θα ήθελα να απαντήσω στον αγαπητό ramoglou...

Φίλτατε ramoglou χαίρομαι ιδιαίτερα που επιτέλους βρήκες την ευκαιρία να αναπτύξουμε εδώ ένα θέμα που ξέρω ότι καιρό τώρα θέλεις να συζητηθεί και ελπίζω να βρούμε όλοι κάποιες νέες απόψεις γύρω απ' αυτό...

θα μου επιτρέψεις όμως να καταθέτω τις απόψεις σε μία ερώτηση την φορά για να μην κουράζουμε με τεράστια ποστ...

quote:

---

Τι ακριβώς πεθαίνει ;
Η ύλη ; Η ψυχή ; Το πνεύμα ;

---

WARNING !
I have an attitude and I know how to use it!