- ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΠΙΣΤΕΩΣ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

quote:

---

gigenis

quote:

---

Γηγενή,
το παιδάκι "ξε-πληρώνει" τις δικές σου και τις δικές μου αμαρτίες!!

---

Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του

---

κανω εγω κατι π.χ. ληστεια
αντι ο θεος να με τιμωρισει βαζει ενα παιδακι να ξεπληρωσει τις δικες μου αμαρτιες
πως το κανει αυτο;
πολυ απλα το παιδακι βρησκεται στα χερια ενος βιαστη
αφου το παιδακι ξεπληρωσει τις δικες μου αμαρτιες εχει ενα μπονους για να παει στον παραδεισο

βεβαια πρεπει να ξεπληρωθουν οι αμαρτιες του βιαστη
τι κανει τοτε ο πανσοφος θεος;;;

ριχνει στον δρομο ενος εμπορου οργανων ενα αλλο παιδακι που θα πρεπει να ξεπληρωσει τις αμαρτιες του βιαστη χανοντας τα ματια του και το νεφρο του

για τις αμαρτιες του εμπορου καποιο αλλο παιδι βιωνει κατι αλλο
και παμε απο το ενα παιδακι στο αλλο

εχεις δικιο ψηλε ειναι πολυ ψιλα γραμματα αυτα για μενα
ενω για σενα ειναι ακριβως στο υψος σου

Εκεί δείχνει έναν υπερσυντηριτικό ιερέα να κρύβει "απαγορευμένα" βιβλία εκ των οποίων ορισμένα αναφέρονται στο γέλιο.(ή κάτι σχετικό τέλος πάντων)
Δίοτι κατά την άποψή του, το γέλιο παραμορφώνει το ανθρώπινο πρόσωπο και το κάνει να μοιάζει με αυτό του πιθήκου

Οποιος φτάνει στο σημείο να θεωρεί ακόμα και το γέλιο "αμαρτία" είναι για τομάτες...

quote:

---

Έχω την εντύπωση πως όταν οι γονείς σας σάς έστελναν κατηχητικό, εσείς την κάνατε κοπάνα!!!

---

Εμένα δε με έστελναν.
Δεν ήταν για μένα το Κατηχητικό...

Πρώτα απ' όλα θα ήθελα να επικεντρωθούμε λίγο στο αρχικό ερώτημα του φίλου AINEIAN06.
Γιατί είναι χρήσιμες οι δοκιμασίες που μας στέλνει ο Θεός.
Φίλε μου, ας το δούμε το όλο θέμα από την σκοπιά της ωφέλειας.
Αν υπάρχει Θεός σίγουρα δεν έχει καμία διάθεση να παίζει με τους ανθρώπους.
Οι δοκιμασίες λοιπόν έχουν να κάνουν με σένα και μόνο, με μένα και με τον κάθε άνθρωπο.
Μπορούν να του δείξουν τα όρια του αλλά και πως μπορεί να υπερβεί τα όρια αυτά και να καταφέρει να ανέβει ένα σκαλοπάτι ψηλότερα.
Ένας άνθρωπος στην ζωή του θα έχει να αντιμετωπίσει πολλές δυσκολίες και κακουχίες.
Μπροστά σ' αυτές λοιπόν μπορεί είτε να τις περάσει και να πάει παρακάτω μαθαίνοντας κάποια πράγματα μέσα από αυτές ή να παρατήσει τα όπλα και να καταβληθεί.

Γιατί λοιπόν σε κάθε άσχημη εμπειρία που βιώνουμε βλέπουμε πάντα τα αρνητικά υπερτονίζοντας τα και δεν προσπαθούμε να βρούμε το όφελός που μπορούμε να αποκομίσουμε από αυτήν?
Σίγουρα σε πρώτο επίπεδο κυριαρχεί ο πόνος, η οργή μερικές φορές, ο θυμός, το αίσθημα της αδικίας κι όλα αυτά τα συναισθήματα είναι απολύτως φυσιολογικά κι ανθρώπινα.
Όμως δεν θα έπρεπε να περάσουμε και στο δεύτερο επίπεδο?

Και για να γίνω πιο σαφής θα αναφερθώ στον εαυτό μου.
Στο τέλος της εφηβείας μου για κάποιο λόγο έχασα την πίστη μου στον Θεό.
Κι αναφέρομαι στη λέξη Θεός επειδή εννοώ τον Θεό με την ευρεία του έννοια κι όχι μέσα από κάποιο θρησκευτικό δόγμα αφού κανένα δε με αντιπροσώπευε ποτέ στην ουσία.
Κάνοντας λοιπόν μια ανασκόπηση σε εκείνη την περίοδο αλλά και στο συμβάν εκείνο ανακαλώ στη μνήμη τα συναισθήματα εκείνα που βίωσα.
Και τα συναισθήματα αυτά ήταν ακριβώς εκείνα που ανέφερα στο πρώτο επίπεδο παραπάνω.

Τι έφταιγε όμως μ' αυτό, φίλοι μου?
Η δοκιμασία, ο Θεός ή εγώ?
Μάλλον έφταιγε το τρίτο...
Η δοκιμασία που γεύτηκα εγώ ήταν μια δοκιμασία που είναι πιθανόν να συμβεί στον κάθε άνθρωπο.
Ο Θεός δεν είχε κανένα λόγο να παίξει μαζί μου.
Εγώ όμως δε μπόρεσα να δώ πέρα από τα συναισθήματα εκείνα κι εγκλωβίστηκα σ' αυτά.
Αν όμως είχα τότε την ικανότητα να δώ πέρα από εκείνα θα είχα καταλάβει και τι θα μπορούσα να διδαχθώ μέσα από αυτήν την εμπειρία και πως να ανέβω ως άνθρωπος ένα σκαλί παραπάνω.

Ας μην βλέπουμε λοιπόν, φίλοι μου, τις όποιες δοκιμασίες βιώνουμε ως κατάρα ή ως μια ανεξήγητη τιμωρία που βιώνουμε κι ας μην απογοητευόμαστε που χτύπησε την πόρτα μας.
Ας ψάξουμε μέσα μας να βρούμε την δύναμη εκείνη που θα μας κάνει να τη μετατρέψουμε σε ένα ακόμη μάθημα ζωής.

In anticipation of my resurrection...

ΕΥΤΥΧΩΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Πιστευοντας και ερευνοντας , προχωρας στο να την βαφτισεις αληθεια σου .

Πως και τι ερευνας σωστα , νομιζω ειναι αυτονοητο .
Την αληθεια σου , στην οποια πιστευεις την εκθετεις δημοσια με καθημερινα σου βιωματα και οχι με πνευματικη τροφη , που δανειστηκες .

Ο θεος διδαξε καποια πραγματα , για τον λογο του ενος & μοναδικου αληθινου θεου .
Για να μαθει ο καθενας , αν αυτη την αληθεια μπορει να την υιοθετηση στην σκληρη, η ομαλη καθημερινοτητα του , πρεπει να την δοκιμασει στην πραξη .

Παρακαλω εκθεστε (οσοι πιστοι προσελθετε ) , προσωπικα βιωματα σας ,ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΤΑΙ Η ΓΝΩΡΙΖΕΤΑΙ .
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ .

ΔΙΟΡΘΩΣΗ .
Ο ΧΡΙΣΤΟς ΔΙΔΑΞΕ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ , ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΝΑΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΘΕΟ .

quote:

---

[quote] το παιδάκι "ξε-πληρώνει" τις δικές σου και τις δικές μου αμαρτίες!!

---

ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΣΑΣ ΑΝΔΡΕΑΣ......

Είναι γνωστές τόσες και τόσες περιπτώσεις εκτελεστών των Γερμανικών στρατευμάτων κατοχής (SS-Truppen), που έζησαν έως τα βαθιά τους γεράματα ανενόχλητοι ή απαρατήρητοι, που επεκτείνοντας την σκέψη σου θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι επρόκειτο περί μιας «σατανικής» σύμπτωσης.

Προσωπικά, πιστεύω ότι περί αυτού επρόκειτο στην περίπτωση που μας περιγράφεις, άσχετα εάν ο δυστυχής πατέρας αισθανόμενος τύψεις αναζήτησε στα ενδότερα του την «αιτία» αυτής της «τιμωρίας», διότι προφανώς μονάχα έτσι μπορούσε να εξηγήσει πλέον στον εαυτό του τον αναπάντεχο χαμό του γιού του.

Βλέπεις, οι άνθρωποι σύμφωνα με την μόρφωση και τις επιρροές που έχουνε δεχθεί στη ζωή τους, σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν καταγράψει στο υποσυνείδητο τους ως πλαίσιο «ζωής και ανταπόδοσης», πορεύονται και ερμηνεύουν ότι και όσα τείνουν να τινάξουν στον αέρα τα όνειρα και τις προσδοκίες τους.

Το να προσπαθούμε συνάμα να ερμηνεύσουμε ή να δώσουμε υπόσταση στα άπειρα παιχνίδια της ζωής, δεν είναι τίποτα άλλο από μια δικαιολογία, μια διέξοδο από την σκέψη ότι όλα και τα πάντα δεν έχουνε απαραίτητα μια «λογική» σημασία ή αιτία.

Διότι, ποια «λογική», ποια «δύναμη» θα θέσουμε στην προκρούστια κλίνη της ανθρώπινης ματαιοδοξίας ώστε να αιτιολογήσουμε την μια αδικία (ο θάνατος του κακομοίρη γερμανού στρατιώτη) με την διάπραξη μιας άλλης?

Ο άνθρωπος ήδη από τα πρώτα του, τρυφερά χρόνια, ξεκινά τη δοκιμασία που τελειωμό δεν έχει.

Σχολείο, αθλήματα, φλερτ, εξετάσεις, επάγγελμα, αγορές, κοινωνικές σχέσεις, .....

Και όλα αυτά προς τι;;
Για να γίνει "καλύτερος" ο ίδιος αλλά και για να επιλέξει το "καλύτερο"!!

Αν βλέπαμε, με τα ίδια μάτια, και τις "δοκιμασίες πίστεως", ίσως τότε καταλαβαίναμε και τον λόγο του παππούλη του Παΐσιου!

quote:

---

Σκεφτήκατε ποτέ ότι όλη μας η ζωή είναι μια συνεχής δοκιμασία;;

---

Πολύ συχνά, φίλε Ψηλέ!
Κάθε άνθρωπος δεν αγωνίζεται, δε μοχθεί για το καλύτερο?
Από τον Χριστιανό έως τον Βουδιστή, από τον Ινδιάνο έως τον Κινέζο.
Και στην διάρκεια της ζωής του έχει ανάγκη να πιστέψει κάπου από το οποίο θα επανατροφοδοτείται και θα παίρνει κουράγιο για να συνεχίσει κάπου.
Για αυτό λοιπόν πιστεύω πως δεν έχει νόημα το πως θα το ονομάσουμε αυτό το κάτι.
Το να του δώσουμε ένα όνομα είναι ίσως μια ανάγκη μας να νιώσουμε οτι εντασσόμαστε κάπου, να συγκεκριμενοποιήσουμε αυτό που πιστεύουμε.

Αυτό όμως εξυπηρετεί μια ανάγκη μας και με πρώτη ματιά δεν είναι καθόλου κακό.
Κακό γίνεται, φίλοι μου, όταν μας κλείνει τα μάτια και δε μας αφήνει την ουσία.
Κι η ουσία για μένα είναι οτι ο Θεός είναι ένας και μια έννοια ανώτερη από τον Θεό που παρουσιάζεται σε κάθε θρησκεία.
Οπότε ας μην κολλάμε και τόσο στις απεικονίσεις αυτής της ανώτερης δύναμης μέσα στα διάφορα δόγματα γιατί είναι πιθανόν να είναι κι ελλειπείς αλλά και να μας βάζουν παρωπίδες...

In anticipation of my resurrection...

quote:

---

Σκεφτήκατε ποτέ ότι όλη μας η ζωή είναι μια συνεχής δοκιμασία;;

---

'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-

ΟΙ ΕΜΠΕΙΡΙΕς ΠΟΥ ΑΠΟΚΩΜΕΙΖΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ , ΤΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΜΕ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΟΥΜΕ ΠΡΟς ΤΟ ΚΑΛΎΤΕΡΟ Η ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ .

Η ΜΕΣΗ ΟΔΟς ΕΙΝΑΙ ΒΕΒΑΙΑ Η ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ .

ΓΙΑ ΠΕΣΤΕ ΜΟΥ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΑς , ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΟς ΑΠΟ ΕΜΑς ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΟς ΑΠΟ ΤΙς ΔΙΚΕς ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕς ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕς ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕς ,ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ Ο ΤΡΟΠΟς ΑΥΤΟς ( που εκθετουμε την προσωπικη μας υπαρξη ) ΝΑ ΜΑς ΙΚΑΝΟΠΟΙΕΙ ΨΥΧΟΣΩΜΑΤΙΚΑ ;;;

Μπορουνε καποιοι απο εμας να εχουνε φτασει στο σημειο αυτο ;;;

Ο κοσμος ο προσωπικος μας , ειναι ιδιωτικη μας υποθεση .
Ο κοσμος γενικα στο κοινωνικο επιπεδο ως συνολο ατομων , ειναι συνθετος και περισσοτερο απαιτητικος ,γιατι πρεπει να μοιραζομαστε καποια πραγματα .

Καθημερινα μοιραζομε αγαπη, σεβασμο, ορεξη για ζωη ,μερακι για δημιουργηκοτητα , πνευματικο ενθουσιασμο, δικα μου προσωπικα αντικειμενα ,με τους συνανθρωπους μου .

Που θελω να καταληξω ;;;

ποια πραγματα πολυτιμα ( κατα την δικη σας καθαρα προσωπικη αποψη ),μοιραστικατε και ισως μοιραζεσται ακομη, με τους συνανθρωπους σας (δεν αναφερομε σε συγγενικα προσωπα ) ;;;

Οσο για τον πατερα που εχασε τον γιο του , ηξερε πολυ καλα τι ελεγε ,γιατι ειχε συνηδητοποιησει οτι ο χαμος του υιου του ,ητο η αποδειξης που εψαχνε στην ζωη του , για την υπαρξη του θειου πνευματος .
βιωσε την αποδειξη ,μεσα απο ενα κομματι που αγαπουσε ως εαυτον του .

ΤΟΝ ΧΑΜΟ ( ΘΥΣΙΑ ,ΑΠΩΛΕΙΑ ) ΤΟΥ ΜΟΝΑΚΡΙΒΟΥ ΣΠΛΑΧΝΟΥ ΤΟΥ .

ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΔΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙς ΕΤΣΙ ΑΚΡΙΒΩς ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ,ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΙΩΣΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΠΑΡΟΜΟΙΟ ;;;

και πως αλοιως θα συμβει κατι τετοιο ,αν δεν αναζητησουμε σε αυτην την ζωη :

ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΑς ΚΑΘΑΡΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΠΙΣΤΗ, ΣΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑς ΙΚΑΝΟΠΟΙΕΙ ΣΩΜΑΤΙΚΑ ,ΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ,Η ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΨΥΧΟΣΩΜΑΤΙΚΑ .

τι κανουμε λοιπον στην καθημερινοτητα , αναζηταμε & αν ναι τι αναζηταμε και πως ,με ποιον τροπο ;;;

Τα παντα ειναι σε εξελιξη ,ανα πασα στιγμη , εμεις σε τι δραστηροποιουμαστε παρακαλω καθημερινα , εχουμε την τολμη & το θαρος να το δηλωσουμε δημοσια ;;;

Φιλε ψηλε , αφου οπως γραφεις πιστευεις στον χριστο ( σου ) ,ασε τους αλλους να πιστευουνε στον δικο τους ιδανικο πτοτυπο ανθρωπου ,η αν θες θεανθρωπου .

Μην προσπαθεις να τους επιβαλλεις ( να τους κανεις να υιοθετησουνε την δικη σου πιστη ) ,ο δικος σου χριστος τους βλεπει και ασε να τους κρινει αυτος ,γιατι τους γνωριζει καλλυτερα απο εσενα και εμενα .

ΑΦΗΣΕ ΝΑ ΤΟΥς ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΙ ΑΥΤΟς ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙς ΝΑ ΑΡΚΕΣΘΕΙς ΣΕ ΑΥΤΟ ( ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΙς ) ,ΤΟΤΕ ΓΡΑΨΕ ΚΑΙ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΣΤΑΥΡΟ , ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑς ( ΑΝ ΤΟΝ ΚΟΥΒΑΛΑς) ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ .

εγω κουβαλαω τον δικο μου και μπορω να σου πω ενα πραγμα ,καθε ημερα γινεται ολο και ποιο βαρυς ,γιατι η πνευματικη τελειοποιηση ειναι το μεγιστο που επιδιωκω σε αυτην την θνητη ζωη μου .

Με ποιον τροπο ;;;

προσπαθωντας καθε στιγμη να ειμαι ενα θετικο ατομο .

ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ, ΠΡΟς ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΣΜΟ .
ΣΗΜΕΡΑ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ , ΗΜΟΥΝΑ ΘΕΤΙΚΟς ΣΤΗΝ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ αυτων.
πως το επεδιωξα ,απλα εκανα μονο θετικες σκεψεις πειθοντας τον εαυτο μου , οτι οι αρνητικες πληττουνε πρωτα εμενα και την ψυχη μου και μετα οτιδηποτε αλλο .

ΕΠΕΙΔΗ ΟΜΩς ( ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΚΑΤΙ ΣΤΕΝΑ ΜΥΑΛΑ ) ,ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΠΑΙΝΕΥΕΙς ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΓΙΑ ΤΙς ΚΑΛΕς ΠΡΑΞΕΙς ΠΟΥ ΚΑΝΕΙς ΔΗΜΟΣΙΑ ,ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΑΦΕΡΘΩ ΣΕ ΑΥΤΕς ,ΕΚΤΟς ΚΑΙ ΑΝ ΑΝΤΙΛΗΦΘΟΥΜΕ ΟΜΑΔΙΚΑ ,ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΟΥΤΟ ΚΑΙ ΒΛΑΚΩΔΕς .

οΠΟΙΟς ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟ , ΔΕΝ ΤΟ ΚΡΑΤΑΕΙ ΜΥΣΤΙΚΟ ,ΠΟΥ ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ ΜΟΝΑΧΑ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟ ΘΕΟ ,ΑΛΛΑ ΤΟ ΕΚΘΕΤΕΙ ΔΗΜΟΣΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΓΟΝΙΜΟς ΔΙΑΛΟΓΟς ,ΟΠΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ, ΘΑ ΔΕΧΘΕΙ ΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ, ΤΩΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΟΥ (ενοειτε την καλοπροαιρετη ).

quote:

---

Έχω την εντύπωση πως όταν οι γονείς σας σάς έστελναν κατηχητικό, εσείς την κάνατε κοπάνα!!!

---

Ωχ ! Εσυ πως το ξερεις ; Μας ειδες ; Ποιος στο ειπε ; Ο big brother μηπως ;;;;;;;;;;;;; %$#*@!?

====================================================================

quote:

---

αδιαβαστε ας δουμε λιγο την λογικη που εχει ο ψηλος

---

Δεν την εχει μονο ο Ψηλος , την εχουν ολοι "οι παρωπιδες φεροντες" . Ειναι απιστευτη η ευκολια με την αποια δικαιολογουν τα αδικαιολογητα . Ακολουθει μια χαρακτηριστικη ιστορια του παπα Παϊσιου στο κεφαλαιο: Η ΘΕΙΑ ΠΡΟΝΟΙΑ (του Ιερομοναχου Χριστοδουλου Αγγελογλου Αγιορειτου - εκδ.1996 - Αγιον Ορος).

[b]Προς αποφυγην παρεξηγησεως ( Ψηλε και λοιποι ), οφειλω να πω πως τιμω και εξαιρω τον εντιμο και εναρετο βιο του παπα Παϊσιου .

... Ο Γέροντας θέλοντας νά μας δείξει τό πώς ό Θεός προνοεί καί κρίνει γιά τά πλάσματά του, ένώ έμείς πολλές φορές άγανακτουμε καί δέν καταλαβαίνουμε τίς ένέργειές Του, μας διηγήθηκε ιστο ριες, οπως αυτη:. "
«Ένας άσκητής βλέποντας τήν άδικία πού ύπάρχει στόν κόσμο προσευχόταν στό Θεό καί του ζητουσε νά του άποκαλύψει
τό λόγο πού δίκαιοι καί εύλαβείς άνθρωποι δυστυχουν καί βασανίζονται άδικα, ένώ αδικοι καί άμαρτωλοί πλουτίζουν καί άναπαύoνται. 'Ενώ προσευχόταν ό ασκητής νά του "άποκαλύψει ό" Θεός τό μυστήριο, άκουσε φωνή πού του έλεγε:
- Μή ζητας έκείνα πού δέ φτάνει ό νους σου καί ή δύναμη της γνώσης σου. Οϋτε νά έρευνας τά άπόκρυφα, γιατί τά κρίματα του Θεου είναι άβυσσος.. Άλλά, έπειδή ζήτησες νά μάθείς, κατέβα στόν κόσμο καί κάθησε σ' ένα μέρος καί πρόσεχε αύτά πού θά δείς, γιά νά καταλάβεις άπό τή μικρή αύτή δοκιμή, ένα μικρό μέρος άπό τίς κρίσεις του Θεου. Θά γνωρίσεις τότε ότι είναί. ανεξερεύνητη καί άνεξιχνίαστη ή προνoητική διακυβέρνηση του Θεου γιά όλα. "
Ο γέροντας, όταν τ' ακουσε αύτά, κατέβηκε μέ πολλή προσοχή στόν κόσμο κι έφτασε σ' ένα λιβάδι πού τό διέσχιζε ένας πολυσύχναστος δρόμος. Εκεί κοντά ήταν μία βρύση "κι ένα γέρικο δέντρο, στήν κουφάλα του όποίου μπηκε ό γέροντας και κρύφτηκε καλά.
Μετά άπό λίγο πέρασε ένας πλούσιος πάνω στό αλογό του.
Σταμάτησε γιά λίγο στή βρύση γιά νά πιεί νερό καί νά ξεκουραστεί. Άφου ξεδίψασε, έβγαλε άπό τήν τσέπη του ένα πουγγί μέ έκατό φλουριά καί τά. μετρουσε. Otav τελείωσε τό μέτρημα, θελησε πάλι νά τά βάλεί στη θέση τους. Χωρίς όμως νά τό καταλάβει, τό πουγγί έπεσε στά χόρτα. .
" 'Έφαγε, ξεκουράστηκε, κοιμήθηκε καί μετά καβαλίκεψε τό
αλογο κι έφυγε χωρίς ν' άντιληφθεί τίποτα γιά τα φλουριά.
Μετά άπό λίγο ήρθε άλλος περαστικός στή βρύση, βρηκε
τό πουγγί μέ τά φλουριά, τό πήρε κι έφυγε τρέχοντας μέσ' άπ' τα χωραφια.
Πέρασε λίγη ώρα καί φάνηκε άλλος περαστικός. Κουρασμένος, όπως ήταν~ σταμάτησε κι αύτός στή βρύση, πήρε λίγο νεράκι, έβγαλε καί λίγο ψωμάκι άπό ΄να μαντήλι καί κάθησε νά φαει.
Τήν ώρα, πού ό φτωχός έκείνος ετρωγε φάνηκε ό πλούσιος καβαλάρης έξαγριωμένoς, μέ άλλοιωμένο τό πρόσωπο άπό όργή, καί όρμησε έπάνω του. Μέ θυμό φώναζε. νά τοϋ δώσει τά φλουριά του. Ο φτωχός, μή εχοντας ίδέα γιά τά φλουρια, διαβεβαίωνε μέ ορκους πώς δέν είδε τέτοιο πράγμα. 'Εκείνος όμως, όπως ήταν θυμωμένος, άρχtσε νά τόν δέρνει καί νά τόν χτυπα, μέχρι πού τόν θανατωσε. Έψαξε μετά όλα τά ρούχα του φτωχου, δέν βρηκε τίποτα κι εφυγε λυπημένος. Ο γεροντας έκ:είνος τά εβλεπε όλα αύτά μέσα άπ', τήν κουφάλα καί θαύμαζε. Λυπόταν πολύ κι εκλαιγε γιά τον αδικο φόνο πού είδε καί προσευχόμενος στόν κύριo έλεγε: .
. - Κύριε, τί σημαίνει αύτό τό θέλημά Σου; Γνώρισέ μoυ Σέ παρακαλώ, πώς ύπομένει ή άγαθότητά Σου τέτοια άδικία; 'Άλ- _
λος εχασε ,τά φλουριά, άλλος τά βρηκε κι άλλος αδικα φoνεύθηκε. '. -'
~Eνω ό γέροντας προσευχόταν μέ δάκρυα, κάτέβηκε ο Αγγελος Κυρίου καί του είπε: '
- Μή λυπασαι, γέροντα, ούτε νά σου κακοφαίνεται καί να νoμιζεις οτι ολα, αύτά γίνονται τάχα χωρίς θέλημα Θεοϋ. Άλλά άπ' αύτά που συμβαίνουν, αλλα γίνονται κατα παραχώρηση αλλα γιά παίδευση κι αλλά κατ' οικονομία. 'Άκουσε λοιπόν:
. Αύτός πού εχασε τά φλουριά είναι γείτονας έκείνου πού τά. βρηκε. Ο τελευταίος είχε ενα περιβόλι ,αξίας έκατό φλουριων. Ο πλoύσιoς, έπειδή ήταν πλεoνεκτης, τόν εξανάγκασε νά του
τό ~ δώσει γιά πενήντα φλουριά. Ο φτωχός έκείνος, μή εχοντας
τί νά κάνει παρακ:αλουσε τό Θεό νά κάνει τήν έκδίκηση. Γι' αυτό και οίκονόμησε ό Θεός καί του τά εδroσε διπλά.
'Εκείνος, πάλι, ό φτωχός, ό κουρασμένος, πού δέν βρήκε τιποτα καί φονεύτηκε άδικα, είχε κάνιει μιά φορά φόνο. Μετανόησε όμως είλικρινά καί σ' όλη τήν ύπόλοιπη ζωή του τά εργα τoυ ήταν χριστιανικά καί θεάρεστα. Διαρκώς παρακαλούσε το Θεό νά τόν συγχωρέσει για ro φόνο πoύ διέπραξε καί συνήθιζε νά λέει: «Θεέ μου, τέτοιο θανατο πού εδώσα, ίδιο, νά μου δώσεις». Βέβαια, ό Κύριός μάς τόν είχε συγχωρέσει άπό τήν πρώτη στιγμή πού έκδήλωσε τή μετάνοιά .του. Συγκινήθηκε όμως ιδιαίτερα από τό φιλότιμο του παιδιου του, τό όποίο όχι μόνο φρόντιζε τήν τήρηση των έντόλών του, άλλά ηθελε καί νά πληρώσει γιά τό παλιό του φταίξιμο. 'Έτσι δέν του χάλασε τό χατήρι, έπέτρεψε να πεθάνει μέ βίαιο τρόπο - όπως του τό είχε ζητήσει - καί τό πήρε κοντά Toυ χαρίζοντας μάλιστα και λαμπρό στεφάνι γι' αύτό του τό φιλότιμo! . .
Ο άλλoς, τέλος, ό πλεονέκτης, πού έχασε τα φλουριά κι εκανε τό φόνο, θα κολαζόταν γιά τήν πλεονεξία καί τή φιλαργυρία του. Τόν αφησε λοιπόν ό Θεός νά πέσει στο άμάρτημα του
φόνου, γιά να πονέσει ή ψυχή του καί νά έρθει σέ μετάνoια. Με

την αφορμη αυτη αφηνει τωρα τον κoσμο και παει να γινει καλόγερος!
Λοιπόν, που, σέ ποιά περίπτωση, βλέπεις νά ήταν άδικος ή σκληρός καί απονος ό Θεός; Γι' άύτό, στό έξής νά μήν πολυεξετάζεις τίς κρίσεις του Θεου, γιατί Έκείνος τίς κάνει δίκαια και όπως ,ξέρει, ενώ _ έσύ τίς περνας γιά αδικιες. Γνώριζε .έπίσης ότι
καί πολλά άλλα γίνονται στόν κόσμο μέ τό θέλημα του Θεου για λόγους πού οί ανθρωποι δέν -γνωρίζουν. Κι έτσι. τό σωστο είvαι να λέει ό καθένας: «Δίκαιος εί, Κύριε, καί εύθείαι αί κρίσεις σου.» (Ψαλμ'. ΡΙΗ', ,137)

Λοπον απιστε gigenis ; Τι εχεις να πεις τωρα ; Ε ;

Επομενως το παιδακι που βιασθηκε (!!!!!) ,υπηρχε λογος που βιασθηκε (!!!!!!) ,αλλα εμεις δεν γνωριζουμε τον λογο για τον οποιο βιασθηκε (!!!!!), ο λογος ομως του βιασμου ηταν δικαιος (!!!!!) . Κατοπιν τουτου μην ... βιαζεις το μυαλο σου gigenis να καταλαβει τις κρισεις του μεγαλου , διοτι θα παθεις κανενα "δικαιο" εγκεφαλικο

quote:

---

Θα σας συμβούλευα να επισκεφτείτε τα κοντινά σας κατηχητικά γιατί σας πιάνω πολύ ΑΔΙΑΒΑΣΤΟΥΣ (ο Αδιάβαστος δικαιολογείται,

---

" Ο ενδοξος πολεμος ειναι προτιμοτερος απο μια ατιμωτικη ειρηνη "

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΩΡΟΣ ΓΙΑ ΘΕΟ

_________________________

Tότενες το μαύρο φίδι
το διπλό του το γλωσσίδι
πίσω από την αστοιβιά
βγάζει και κουνάει με βιά:

Αυτό που λες αξίζει μόνο για εσένα και την κοσμοθέαση που ΕΣΥ έχεις...

-Γέμισε με κενά την κοιλιά σου, άδειασε από τη γέμιση των κενών που γέμισες.
(Ο νόμος της γέμισης-κένωσης, μια αναφορά στους κοσμικούς νόμους)

Αφού γέμισες την ύπαρξή σου από αυτά τα κενά που από γύρο σου μάζεψες ε, τώρα που να χωρέσει ο Θεός; Που να μείνει χώρος και γι΄ αυτόν;

Και για να μην μείνουν κενά ως προς την παράθεση αυτού του νόμου, αποδυκνείοντας του λόγου το αληθές, θα παραθέσω ένα παράδειγμα του νόμου αυτού:
- Γέμισε στο σπέρμα του άνδρα, άδειασε στην κοιλιά της γυναίκας, γέμισε η κοιλιά της γυναίκας από το έμβρυο, άδειασε η κοιλιά, γεννήθηκε το παιδί, γέμισε το παιδί, άδειασε-πέθανε το παιδί, γεννήθηκε έφηβος. Γέμισε ο έφηβος πέθανε-άδειασε ο έφηβος, έγινε άνδρας. Γέμιση-κένωση, έγινε υπερήλικας, πνοή-εκπνοή, δράση-αντίδραση, γέμισε ο υπερήλικας πλήρης ημερών άδειασε-πέθανε, γεννήθηκε εκεί έξω στο αιώνιο. Κάθε τέλος και μια αρχή, και κάθε αρχή και ένα τέλος. Μέχρι συνειδητά να γεννηθείς στο αιώνιο.

Ναι, είμαστε όλοι έμβρυα στους κόλπους της ζωής...

Αλλά έξω από κάθε τέλος και κάθε αρχή, έξω από κάθε αναγεννητική δύναμη στέκεται η ΑΡΧΗ και το ΤΕΛΟΣ, το Α και το Ω, Ο ΘΕΟΣ και πατέρας ΟΛΩΝ.

Αλλά κι ακόμα ειδικότερα, ο καθένας από εμας με αυτά που το πνεύμα του γεμίζει μέσα του, αυτά τα ίδια με το λόγο του αδειάζει και στο έξω του.
Κι όπως ξέρεις φίλε μου από τη φυσική, ένας νόμος που είναι αληθής έχει ομοιογένεια, ισχύει δηλαδή σε όλο το σύμπαν.
Έτσι και ο κοσμικός νόμος της γέμισης-κένωσης επειδή είναι αληθινός, δεν αφήνει τίποτα απ΄ έξω από όσα εμπίπτουν στο σύμπαν του. Και αυτό το σύμπαν είναι το κοσμικό πεδίο.
Αφού δε θα πρέπει να μας διαφεύγει, πως εκτός από αυτό το πεδίο υπάρχει και το πνευματικό πεδίο με τους δικούς του νόμους. Δες το σαν ένα παράλληλο σύμπαν που αλληλοεπιδρά με το κοσμικό. Όπως το δικό μας σύμπαν αλληλοεπιδρά με τις παράλληλες διαστάσεις διαμέσου της βαρύτητας...

Αλλά έτσι κι αλλιώς τις απαντήσεις σου τις έχεις (γεμίσει), δεν μένει λόγος να συνεχίζουμε έτσι δεν είναι; Εσύ λοιπόν στο σύμπαν σου, και γω στο δικό μου, παρατηρητές και οι δυο της βαρυτικής δύναμης να σμιλεύει τα σύμπαντα (Ο νόμος της έλξης-αντίδρασης).

ΤΥΧΗ-ΑΤΥΧΙΑ, πως λέμε είμαι τυφλός και τυχαία σε κουτούλησα, ΟΥΠΣ, δε το ήθελα! Είμαι τυφλός φίλε μου συγχώραμε!

Τί κάνεις σε μια τέτοια περίπτωση; Μα φυσικά και τον συγχωρείς!

Αυτό που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε κολλάμε μια ταμπέλα περί τυχαίου γεγονότος και βγαίνουμε από τη δύσκολη αναγκαιότητα να το εξηγήσουμε και να το κατανοήσουμε. Αυτό είναι τελικά δύναμη ή αδυναμία;

Οι δυνάμεις τις τυχαιότητας και της αναγκαιότητας...Χμμ!

Ε, αφού είναι δυνάμεις δεν μπορούμε και να τις κατηγορίσουμε. Απλά να τις αφήσουμε να εκφραστούνε. Αν δεν αντιδράσουμε απέναντί τους κατηγορώντας τες, θα περάσουν και θα φύγουν. Αν αντιδράσουμε όμως, θα παραμένουν εκεί φράζοντάς μας το δρόμο. Ίσως και τη θέα...αντιδρώντας και αυτές εναντίων μας.

Οπότε φίλε Velial όλα είναι μια αναγκαιότητα, ακόμα και αυτήν η αναγκαιότητα της ύπαρξης του τυχαίου. Γιατί χωρίς την έκφραση της τυχαιότητας πώς θα δούμε και θα κατανοήσουμε στο τέλος την αρμονικότητα του όλου;

quote:

---

quote:

---

Σκεφτήκατε ποτέ ότι όλη μας η ζωή είναι μια συνεχής δοκιμασία;;

---

Γιατί να βλέπουμε την ζωή ως συνεχή δοκιμασία βρε Ψηλέ μου και να μην την βλέπουμε ως ένα ενδιαφέρον ταξίδι γεμάτο με ευχάριστες και δυσάρεστες εμπειρίες; Και οι δύο μας πλουτίζουν εξ ίσου και μας δίνουν την αναγκαία ισορροπία.

---

quote:

---

Μήπως ο άνθρωπος έχει δώσει την προτεραιότητα στην ύλη, εις βάρους του πνεύματος;

---

Πάντα ο άνθρωπος έδινε προτεραιότητα στην ύλη. Από τα προϊστορικά χρόνια που κυνηγούσε αγρίμια για να γεμίσει το στομάχι του και να φτιάξει πρωτογονα "πουλόβερ" για να ζεστένεται, μέχρι και σήμερα που αγοράζει αρνάκι από τη Βαρβάκειο, στέλνει SMS από το κινητό του και γράφει σε φόρουμς από το κομπιούτερ του.

Ας μην ταυτίζουμε την προτεραιότητα στην ύλη με κάτι αρνητικό. Αλλο η προτεραιότητα στην ύλη και άλλο η απληστία και η υπερβολή.

Η υπερβολή και στο μεν και στο δε επιφέρει αρνητικά αποτελέσματα. Να χλαπακιάζεις 100 κιλά ποπ κορν είναι κατάντια. Να προβάλλεις τα υλικά σου πλούτη και αγαθά για να αρέσεις στους άλλους είναι επίσης κατάντια.

Ομως για σκέψου και την αντίθετη περίπτωση. Π.χ. έναν που δίνει υπερβολική προτεραιότητα στο πνεύμα και την έχει δει σούπερ-ουάου υπερκουλτουριάρης φιλοσοφος-φωστήρας και ενώ του λες μια απλή κουβέντα, αυτός σου απαντάει με 200 (αμπελο)φιλοσοφίες που ίσως και ο ίδιος να μην καταλαβαίνει. Σκέψου έναν που ψάχνει να βρει απόκρυφα υψηλα πνευματικά μηνύματα...μέχρι και στο λεωφορείο που περνάει από μπροστά του ή μέχρι και στην πορδή του. Ενας τέτοιος άνθρωπος μπορεί να καταντήσει εύκολα ψωνισμένος, κουραστικός, αλλαζώνας(μιας και νομίζει ότι έπιασε τα ανωτερα πνευματικά μηνύματα του θείου) και σαλταρισμένος-ίσως και ψυχάκιας με "πνευματικές εμμονές".

Γι'αυτό θα πω, πως μάλλον είναι καλύτερο να ψάχνουμε την χρυσή τομή ανάμεσα στην ύλη/υλικά αγαθά και στην πνευματική καλλιέργεια.

Ευχαριστώ.

Lost in Necropolis

La ville de la mort