- ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ & ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΜΑΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Οι ιστορικές περιπέτειες του ελληνικού έθνους άρχισαν σαφέστατα με την επιβολή της ρωμαϊκής κυριαρχίας το 146 π.χ., ωστόσο, ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΕ μετά τον περίφημο στίχο του Οράτιου, «Graecia capta ferum victorem cepit et artes intulit Latio» («Η Ελλάς κατακτηθείσα κατέκτησε τον άγριο νικητή και τις τέχνες εισήγαγε στο αγροίκο Λάτιο», και φθάσαμε στους Ρωμιούς και στον αφανισμό της μεγαλοσύνης των γενναίων Ελλήνων και του έθους τους?

Πως περάσαμε από την εγγύηση του Μέγα Κωνσταντίνου και του Λικίνιου για...«ΙΣΟΤΙΜΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ ΩΣΤΕ Η ΘΕΟΤΗΤΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΙΟ ΘΡΟΝΟ ΤΗΣ, ΟΠΟΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ, ΝΑ ΔΙΑΚΕΙΤΑΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΕΥΑΡΕΣΤΩΣ ΚΑΙ ΕΥΜΕΝΩΣ..», στον συστηματικό διωγμό και τις εθνοκαθάρσεις των Εθνικών?

Ο Γρηγορόβιος, αποφαίνεται πως..«Καθ’όλου αριθμούνται τρία γεγονότα επενεγκόντα είς το Ελληνικόν Έθνος τραύματα θανάσιμα, η παρά την Χαιρώνειαν ήττα υπό του βασιλέως της Μακεδονίας Φιλίππου, ή υπό του Μομμίου καταστροφή της Κορίνθου, και η καθαίρεσις των εθνικών θεών υπό του Αλάριχου».

ΠΟΥ έγκειται τελικά ο ρόλος της πολιτικής Ορθοδοξίας? Και ομιλώ για πολιτική Ορθοδοξία καθώς είναι μια ιστορική βεβαιότητα, σε αντίθεση με την Εκκλησία της Δύσης, ότι η Ορθόδοξη εκκλησία ΤΑΥΤΙΣΕ ΑΠΟΛΥΤΑ τη μοίρα και επιβίωση της με το Κράτος, με την πολιτική εφαρμογή και εξουσία.

Ο Χριστιανισμός, όπως και το Ισλάμ, είναι θρησκευτικός οικουμενισμός, όπως και ο Σοσιαλισμός-Διεθνισμός-Κομμουνισμός είναι η πολιτική. Θαρρώ δεν υπάρχει κανείς νοήμων άνθρωπος που να μην δέχεται αυτή την αλήθεια.

Το «Βυζάντιο» υπήρξε καθαρός Ρωμαϊσμός, και η μόνη ουσιαστική αλλαγή ήταν η θρησκευτική του τοποθέτηση. Ως προς τα υπόλοιπα, η πολιτική του ιδεολογία ήταν το imperium, η οποία «εκσυγχρονίστηκε» και κατά άλλους «μεταρρυθμίστηκε» αρκετές φορές, και εκεί ο Χριστιανισμός των «Πατέρων» και των διαφόρων Συνόδων της ανατολικής εκκλησίας έπαιξε έναν καθοριστικότατο ρόλο, ως πλήρη σκιά της εξουσίας και των σχεδίων της.

Ποιο ήταν όμως το σταδιακό ή το τελικό αποτέλεσμα αυτής της εμπλοκής του Ιουδαιοχριστιανισμού για τον Ελληνισμό?

Γραφεις:
"...Και ομιλώ για πολιτική Ορθοδοξία καθώς είναι μια ιστορική βεβαιότητα, σε αντίθεση με την Εκκλησία της Δύσης..."

Μου φαίνεται δεν ξέρεις, ότι ο λόγος του σχίσματος ήτανε από μέρους των λατίνων καθαρά πολιτικοκινητος.

Μου φαίνεται δεν ξέρεις, ότι το filioque θέλησε να το επιβάλει ο Καρλομάγνος.

"Ο Πάπας Λέων Γ' (796-816), επειδή γνώριζε από πρώτο χέρι τις πιέσεις των Φράγκων σ' αυτό το ζήτημα, προχώρησε σε μια πράξη που φανερώνει το πλήρες μέγεθος της παπικής αντίδρασης στις φράγκικες αυθαιρεσίες. Φρόντισε ώστε το ορθόδοξο Σύμβολο της Πίστεως (χωρίς το filioque) να αναγραφεί σε δύο ασημένιες πλάκες (μια στα λατινικά και μια στα ελληνικά) τις οποίες ανήρτησε σε ψηλό σημείο στο ναό του Αγίου Πέτρου για να είναι ευανάγνωστες από όλους τους πιστούς. Οι μεγάλες ΑΣΗΜΕΝΙΕΣ ΠΛΑΚΕΣ που έγραφαν το Ορθόδοξο σύμβολο της πίστης είχαν την επιγραφή: «HAEC LEO POSUI AMORE ET CAUTELA ORTHODOXAE FIDEI» δηλαδή: «Εγώ, ο Λέων βάζω εδώ (τις πλάκες) για την αγάπη και την προστασία της Ορθόδοξης Πίστης.» Σχετική αναφορά μπορείτε να βρείτε στο :VITA LEONIS , LIBER PONTIFICALIS (Ed.Duchene, TII, p.26 -η πηγή είναι από βιβλιογραφία των Παπικών!)

Ο Λέων πίστεψε ότι οι Φράγκοι δε θα τολμούσαν να προσβάλουν το ιερότερο κέντρο της δυτικής Χριστιανοσύνης. Το 809 οι τελευταίοι προχώρησαν στην επίσημη καθιέρωση του filioque με τη σύνοδο του Άαχεν. Μια και ο Πάπας εξακολουθούσε να διατηρεί την Ορθόδοξη παράδοση, ο Καρλομάγνος έστειλε μια αντιπροσωπεία στη Ρώμη υπό το μοναχό Σμάραγδο για να τον μεταπείσει. Στα πρακτικά της συνάντησης, που διασώζονται μέχρι σήμερα, φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο Λέων αρνήθηκε κατηγορηματικά. Οι διάδοχοι του συνέχισαν να είναι αντίθετοι στο filioque μέχρις ότου οι Φράγκοι κατέλαβαν δια της βίας το Πατριαρχείο Ρώμης και εγκατέστησαν οριστικά δικό τους Πάπα (πιθανόν από το 1009 και μετά).

Άλλη μία ΑΠΑΤΗ των Φράγκων αποκαλύφθηκε το 1948 από τον μεγάλο ιστορικό F. Dvornik στο έργο του «The Photian Schism», το οποίο πλέον είναι κλασσικό. Διαβάζοντας το βιβλίο αυτό, κάθε πιστός θα σοκαριστεί από τις μηχανορραφίες της δύσης, εναντίον των Ρωμηών. Σε αυτό μαθαίνουμε πως τον 12ο αιώνα οι Φράγκοι πλαστογράφησαν κάποιον δήθεν αφορισμό του Φωτίου από τον Ρωμαίo Πάπα Ιωάννη Η΄. Βεβαίως κάτι τέτοιο δεν συνέβη ποτέ! Σε αυτόν τον ψεύτικο αφορισμό στηρίχτηκαν οι θεωρίες των παπικών για το Σχίσμα , μέχρι και τον εικοστό αιώνα."

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/oikoymen/sxisma1.htm

Όσον αφορά τον ορο Ρωμιοί...

O Clifton R. Fox Καθηγητής Ιστορίας στο Tomball College, USA επισημαίνει:

«Οι άνθρωποι που ζούσαν στη "Βυζαντινή Αυτοκρατορία" ποτέ δεν ήξεραν ούτε και χρησιμοποίησαν τη λέξη "Βυζαντινός". Αυτοί ήξεραν για τον εαυτό τους ότι είναι Ρωμαίοι, τίποτα παραπάνω και απολύτως τίποτα λιγότερο. Με τη μεταφορά της πρωτεύουσας της Αυτοκρατορίας από τη Ρώμη του Τίβερη στη Νέα Ρώμη του Βοσπόρου, τη μετέπειτα Κωνσταντινούπολη, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο 1ος μετέφερε την πραγματική ταυτότητα της Ρώμης σε καινούργια τοποθεσία. Πολύ πριν τον Κωνσταντίνο τον 1ο, η ιδέα της "Ρώμης" είχε αρχίσει να διαχωρίζεται από την Αιώνια Πόλη του Τίβερη. Έτσι που το Ρωμαίος σήμαινε τον Ρωμαίο πολίτη, όπου κι αν ζούσε. Πριν την Αυτοκρατορική περίοδο (89 π.Χ.), το Ρωμαϊκό Δίκαιο χορήγησε δικαιώματα Ρωμαίου πολίτη σε όλους τους κατοίκους της Ιταλίας. (σ.σ. και άρα και στους υπόλοιπους Έλληνες της Μ. Ελλάδος) Κατόπιν, το δικαίωμα του Ρωμαίου πολίτη προσφερόταν σε όλο και μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων παντού στην Αυτοκρατορία. Το 212, ο αυτοκράτορας Καρακάλας διακήρυξε ότι όλοι οι ελεύθεροι πολίτες της Αυτοκρατορίας μπορούσαν να γίνουν Ρωμαίοι πολίτες, δίνοντας τους τη δυνατότητα να αυτοαποκαλούνται Ρωμαίοι, και όχι απλά υποτελείς των Ρωμαίων. Σε μερικές δεκαετίες οι άνθρωποι αναφερόμενοι στην Αυτοκρατορία άρχισαν να χρησιμοποιούν σπανιότερα (το Λατινικό) "Imperium Romanorum" (Κράτος των Ρωμαίων) και συχνότερα το "Ρωμανία" (Χώρα των Ρωμαίων).» [http://wwwtc.nhmccd.cc.tx.us/people/crf01/romaion/ , «Celator», Τόμος 10, Αριθμός 3: Μάρτιος 1996 , επίσης δείτε και την μετάφραση ,στα Ελληνικά, του ξενόγλωσσου άρθρου στο: www.romanity.org ].

Ο Lorenz Gyomorey , λέει:

«Στην ονομασία της ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ διαψεύστηκε και διαψεύδεται κάθε δυτική προσπάθεια να επικαλείται μια νεφελώδη «ελληνορωμαϊκή» κληρονομιά σαν υψηλή αποστολή της Δύσης. Η ύπαρξη της ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ αποκαλύπτει την «Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους» ως φάρσα και αποδείχνει ότι η Αναγέννηση τίποτα άλλο δεν αναγέννησε παρά ένα φάντασμα, που ούτε καν υπήρχε. Έτσι, η ύπαρξη της Ρωμιοσύνης βεβαιώνει ότι κάθε επίκληση της αρχαίας Ελλάδας, της αρχαίας Ρώμης, της Αυτοκρατορίας, του πολιτισμού, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η ιδεολογική συγκάλυψης κατακτητικών, αποικιοκρατικών δυναστικών προσπαθειών» [Lorenz Gyomorey , Η δύση της Δύσης, εκδ. Παπαζήση]

Ο ιστορικός Otto Mazal γράφει:

«οι ρίζες της αρνητικής τοποθέτησης των Δυτικών, που ήθελαν να βλέπουν τη βυζαντινή περίοδο μόνο ως μια διαρκή πορεία κατάπτωσης μετά την ένδοξη εποχή της ελληνορωμαϊκής αρχαιότητας, βρίσκονται στους χρονογράφους του Μεσαίωνα, για τους οποίους οι δυτικοί αυτοκράτορες ήταν οι νόμιμοι συνεχιστές του Imperium Romanum, ενώ το κατά την αντίληψη της Δύσης αιρετικό ανατολικό κράτος, είχε χάσει ως «βασίλειο των Γραικών» (Regnum Graecorum) την οικουμενικότητά του και είχε αποκλεισθεί από τη σκηνή της ιστορίας. Για πρώτη φορά η Βυζαντινολογία του παρόντος δείχνει και πάλι με σαφήνεια την μεγάλη κοσμοϊστορική σημασία του Βυζαντίου (σ.σ διαβαζε: Ρωμανίας) και δίνει ώθηση για μια αναθεώρηση».

[Byzanz und das Abendland, Wien 1981, s. 8,11]

Στην Εγκυκλοπαίδεια Britannica, διαβάζουμε:

«Η ονομασία της αυτοκρατορίας συνδέεται κατά τη βυζαντινή περίοδο μόνο με την πρωτεύουσά της, που είχε ιδρυθεί στον χώρο της μικρής πόλης Βυζάντιο. Η αυτοκρατορία ονομαζόταν Ρωμαϊκή, οι πολίτες της Ρωμαίοι και ο αυτοκράτορας ήταν imperator Romano rum. Η σύνδεση της ονομασίας Βυζάντιο με την αυτοκρατορία έγινε στους νεώτερους χρόνους, με την έκδοση από τον Ιερώνυμο Wolf έργων των Βυζαντινών ιστορικών (Corpus Byzantinae Historiae 1562), και καθιερώθηκε γενικά, αδιάφορα από τις μερικότερες κατά καιρούς επιλογές (Ελληνική Αυτοκρατορία ή Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος). (...) Μερική επίσης ήταν η χρήση της ονομασίας Γραικού σ' όλη τη διάρκεια της ζωής της αυτοκρατορίας, παρά το γεγονός ότι από τον 9ο αιώνα στις λατινικές πηγές κυρίως του φραγκικού κράτους γίνεται συστηματική χρήση της για ολόκληρη την αυτοκρατορία, με σκοπό την εξουδετέρωση της ονομασίας Ρωμαίου και Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για το Βυζάντιο και την αποκλειστική οικειοποίησή τους για το φραγκικό κράτος. Η συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και η νομιμότητα της συνέχειας αυτής συνδεόταν άρρηκτα με τις ονομασίες που θεμελίωναν τη νόμιμη χρήση του τίτλου αυτοκράτωρ Ρωμαίων (imperator Romanorum) και εξασφάλιζαν τη μοναδικότητα και την αποκλειστικότητα της νόμιμης αυτοκρατορίας στην Οικουμένη.» [Εγκυκλ. Britannica, «Βυζάντιο»]

Jacques Le Goff, διευθυντής σπουδών στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales , πρώην πρόεδρός της:

«Στην προοπτική της ενωμένης Ευρώπης, η δυτική ιστοριογραφία και η δυτική κοινή γνώμη οφείλουν 1) να αναγνωρίσουν στην Ελλάδα το βυζαντινό παρελθόν της, 2) να επανεντάξουν το Βυζάντιο (σ.σ διαβαζε: Ρωμανία) στην γενική ιστορία, στο Μεσαίωνα ως σύνολο και στη μακρά διάρκειά του. Τέλος 3) οφείλουμε να παραχωρήσουμε στο Βυζάντιο (σ.σ διάβαζε: Ρωμανία) τη δική του θέση. Βυζάντιο, πρωτότυπος κρίκος δημιουργίας και εκπολιτισμού, του ελληνισμού και της ευρωπαϊκής ιστορίας» [Πηγή: Βυζάντιο και Ευρώπη, Συμπόσιο, Παρίσι, Maison de l' Europe, εκδ. Ελληνικά Γράμματα.]

Επίσης:

«Στο 16ο Διεθνές Βυζαντινολογικό Συνέδριο της Βιένης, ο ίδιος ο πρόεδρος της Αυστριακής Δημοκρατίας, Rudolf Kirschlger κατά την επίσημη έναρξη των εργασιών του συνεδρίου, συνεχάρη τον καθηγητή Hunger, πρόεδρο της Αυστριακής Ακαδημίας των Επιστημών, της Διεθνούς Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών, της Οργανωτικής Επιτροπής του Συνεδρίου και ιδρυτή και οργανωτή της Βυζαντινολογικής Σχολής της Βιέννης, διότι, όπως είπε, απέδειξε ότι ο όρος «βυζαντινισμός» δεν έχει καμμία σχέση με την βυζαντινή πραγματικότητα, αλλά προήλθε από ελλιπή κατανόηση του Βυζαντίου (σ.σ. διάβαζε: Ρωμανίας) εκ μέρους των ιστοριογράφων της Αναγέννησης. Επανειλημμένα τονίστηκε από τον καθηγητή Hunger ότι δεν πρέπει να γίνεται πλέον διάκριση μεταξύ «Byzantinistik» και «Neogrzistik», μεταξύ δηλαδή βυζαντινολογίας και νεοελληνικής φιλολογίας, διότι Βυζάντιο (σ.σ διαβαζε: Ρωμανία) και Νέος Ελληνισμός αποτελούν ενότητα. »

["Επομένοι τοις θειοις πατράσι, αρχές και κριτήρια της πατερικής “θεολογίας”, εκδ. Βρυέννιος, θεσ/κη 1997]

Πηγή: http://www.rwmania.greatnow.com/byzant-nev-exist.htm

Γραφεις:
"ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΕ μετά τον περίφημο στίχο του Οράτιου, «Graecia capta ferum victorem cepit et artes intulit Latio» («Η Ελλάς κατακτηθείσα κατέκτησε τον άγριο νικητή και τις τέχνες εισήγαγε στο αγροίκο Λάτιο»,"

Χριστιανισμός – Ελληνισμός: μια ιδιότυπη συνάντηση

...Η συνάντηση Ελληνισμού και Χριστιανισμού είναι ένα πρώτης τάξης παράδειγμα που εμφανίζει το πλαίσιο αμοιβαίων επιδράσεων μεταξύ των δύο πνευματικών μεγεθών. Ο Ελληνισμός επιδρά καταλυτικά με την γλώσσα του που μεταφέρει και όλα τα στοιχεία που συγκροτούν τον πολιτισμό του (παιδεία, φιλοσοφία, επιστήμες, τέχνη, θεσμοί, κοινωνικές αξίες κλπ. Ο Χριστιανισμός με όχημα την ελληνική γλώσσα και παιδεία προβαίνει στην επεξεργασία και εισαγωγή καινοτόμων αντιλήψεων για τον Θεό, τον κόσμο, τον άνθρωπο, την ιστορία, την κοινωνία, την ανθρωπότητα κλπ., επιδρώντας με τη σειρά του μέσα στον Ελληνισμό. Πρόκειται για ένα πλέγμα σχέσεων η σπουδή του οποίου είναι και ενδιαφέρουσα και εργώδης αλλά και βαρυσήμαντη για την εξέλιξη του παγκόσμιου Πολιτισμού.

Έλληνες ήταν σχεδόν όλοι οι λόγιοι, οι καθηγητές των ανωτάτων σχολών, οι πατριάρχες, οι επίσκοποι, οι περισσότεροι στρατηγοί και ναύαρχοι. Κατά τα μέσα χρόνια ενώ πουθενά δεν υφίστανται λαοί με εθνική συνείδηση και εθνικά κράτη, μοναδική εξαίρεση ήταν οι προγονοί μας βυζαντινοί. Θα περάσουν πολλοί αιώνες μέχρι οι δυτικοί ακολουθήσουν το παράδειγμα του Βυζαντίου και ιδρύσουν τα δικά τους εθνικά κράτη, ιδιαίτερα αυτό έγινε τον δέκατο ένατο αιώνα.

Οι Έλληνες είχαν απόλυτα την συνείδηση ότι το Βυζαντινό κράτος ήταν δικό τους, συνέχεια των Ελληνιστικών κρατών, και αγωνίστηκαν πάντοτε για να το υπερασπισθούν. Γι’ αυτόν τον λόγο ακριβώς επέζησε το ανατολικό τμήμα της άλλοτε Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, σε αντίθεση με το δυτικό που υπέκυψε στους βαρβάρους επειδή στερούνταν στερεού εθνοφυλετικού πυρήνα

Ο Ελληνισμός, ήταν ένα μεγάλο τμήμα του πολυφυλετικού «Βυζαντίου». Δεν ήταν μια επιλογή, αλλά μια αναγκαστική πορεία προσγείωσης. Οι λέξεις, με λάθος χρήση, εύκολα μας οδηγούν σε λάθος συμπεράσματα πολλές φορές….

symbol:
«Η βυζαντινή αυτοκρατορία ήταν πολυφυλετικό κράτος, γιατί περιλάμβανε και μη Έλληνες.»

Η Αυτοκρατορία των Ρωμαίων, ακόμα και ως εκχριστιανισμένων πλέον, αποτελούνταν ΚΥΡΙΩΣ από μη Έλληνες. Μέρος των διαφόρων φυλών, ήταν και οι Έλληνες.

Το «Βυζάντιο» δεν υπήρξε ποτέ Κράτος ομοιογενές. Σε αυτό μιλούσαν συνολικά εβδομήντα δυο γλώσσες!

symbol:
«Οι Έλληνες είχαν απόλυτα την συνείδηση ότι το Βυζαντινό κράτος ήταν δικό τους, συνέχεια των Ελληνιστικών κρατών, και αγωνίστηκαν πάντοτε για να το υπερασπισθούν.»

Το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, ονόμαζε Ρωμαίους/Ρωμιούς όλους τους ορθόδοξους. Στην ουσία όμως Ρωμαίοι/Ρωμιοί ήταν όλοι οι ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ.

Ο Έλληνας, ΠΟΤΕ δεν είχε την συνείδηση ότι η Νέα Ρώμη ήταν η συνέχεια των προγόνων του, και τούτο κυρίως διότι ο Χριστιανισμός υπήρξε πολέμιος κατά κύριο λόγο του Ελληνισμού ως ζωής αλλά και ως σκέψης. Αλήθεια, τι θα απαντούσε ένας Έλληνας του 3ου ή 4ου ή και 7ου αιώνα μ.Χ. εάν του θέταμε έτσι την κατάσταση της υποταγής του στους ρωμαίους, δηλαδή ως «συνέχειας»?

Θαρρώ ότι είναι αστείο ως θέμα.

Η Ελλάδα, κυριαρχούσε μεν σε μεγάλο τμήμα του πνευματικού κόσμου του «Βυζαντίου», ωστόσο αυτό υπήρχε και πριν και σίγουρα δεν αποτελούσε εφεύρεση των εκχριστιανισμένων και των διαφόρων «Πατέρων».

Το θεοκρατικής μορφής πολίτευμα του «Βυζαντίου» αντιμάχονταν τους δημοκρατικούς θεσμούς που είχαν θεσπίσει οι Έλληνες, και φυσικά οι πολίτες της Αυτοκρατορίας δεν είχαν καν λόγο στην εκλογή των αρχόντων. Επίσης, ΚΑΝΕΝΑΣ ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΕΙ ΣΤΑ ΑΝΩΤΑΤΑ ΑΞΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ «ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ».

Αλήθεια, ΠΟΣΟΙ εκ των Αυτοκρατόρων υπήρξαν ΕΛΛΗΝΕΣ? Και ομιλούμε για Έλληνες και όχι ελληνόφωνους αλλά ούτε και για κατόχους της Ελληνικής γλώσσας ή ελληνικών ονομάτων. Παράξενο είναι το τι θεωρούν τελικά ορισμένοι ως «συνέχεια του Ελληνισμού»…..

Οι Έλληνες, υπήρξαν όντως συχνότατα κυρίαρχοι ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΖΩΗ, μια κατάκτηση που δεν την έφερε ο 3ος αιώνας μ.Χ. αλλά υπήρξε για πολλούς αιώνες μια κατοχυρωμένη θέση των Ελλήνων και της παιδείας τους. Ταυτόχρονα όμως, υπήρξαν ΟΥΡΑΓΟΙ στις πολιτικές εξελίξεις, κάτι που επιβλήθηκε συνειδητά.

Πως θα μπορούσε αλλιώς, όταν ολάκερη η ιστορία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είναι μια μονότονη ιστορία ραδιουργιών από ιερωμένους, ευνούχους και γυναίκες, μια ιστορία φαρμακειών, συνωμοσιών, γενικευμένης αγνωμοσύνης, αδιάκοπων αδελφοκτονιών….

Σχετικά μας πληροφορεί ο ιστορικός Γρηγορόβιος:

«Η λέξις Ελλάς ένεκα των μετ’αυτής αδιασπάστως συνδεομένων αναμνήσεων της δημοκρατικής ελευθερίας, ενέπνεεν αποστροφήν είς την βυζαντιακήν δεσποτικήν αυταρχία…αλλά κυρίως είς ταπείνωσιν αυτής συνετέλεσε και κατέστησεν αυτήν μισητήν ή Ελληνική Εκκλησία. Αϋτη δεν περιωρίσθη θεωρούσα τους Θεούς των Ελλήνων πλάσματα της φαντασίας υστερημένα υπάρξεως αλλ’αντελήφθην αυτών ως κακών δαιμόνων ως διαβολικών εχθρών του χριστιανισμού».

Νομίζω ότι είναι ηλίου φαεινότερο το εάν θεωρούσαν οι Έλληνες την εκχριστιανισμένη Αυτοκρατορία των Ρωμαίων ως «συνέχεια του Ελληνισμού» ή όχι!

Το Βυζάντιο βρήκε δυστυχώς τον Ελληνισμό σε παρακμή, και την Ελλάδα σε έσχατη εξαθλίωση. Μετά την κλασική εποχή είχαν μεσολαβήσει οι περίπου οχτώ, εννιά αιώνες ερημώσεως της κυρίως Ελλάδας και της μεγάλης παρακμής του Ελληνισμού.

Η παρακμή ήταν τόση που τον 1ο αιώνα, ολόκληρη η Ελλάδα δεν μπόρεσε να εξοπλίσει παρά μόνον 3.000 οπλίτες , όσους άλλοτε μόνο τα μέγαρα είχαν στείλει στη μάχη των Πλαταιών.
(Πλούταρχος – Βίοι ρητόρων, 8)

Ο Κικέρωνας το 45 π.χ. λέει «εκεί στην Ελλάδα άλλοτε υπήρχαν ακμάζουσες πόλεις. Τώρα αυτές κείτονται σε ερείπια» και «υπήρχε κάποτε η Ελλάς. Τώρα υπάρχουν μόνο ερείπια μνημείων» (Οrat.XXXIII και VII).

H παρακμή δεν είναι μόνο υλική, αλλά και ηθική και Πνευματική (γραικυλισμός).

«Η Ελλάδα έμεινε έρημη και από ποιητές, καλλιτέχνες, ρήτορες».
(C. Barbagallo, Τα αίτια παρακμής της Αρχαίας Ελλάδος, εκδ. Δημιουργία, σ. 222, 224, 241).

Αυτή ακριβώς η άθλια κατάσταση εξηγεί γιατί ο Χριστιανισμός δεν είχε πουθενά μεγαλύτερη ανταπόκριση από όση στην Ελλάδα.

Εννέα Ιλλυριοί : Κωνσταντίνος Α΄ο Μέγας , Κωνσταντίνος Β΄, Κωνστάντιος , Κώνστας , Ιουλιανός ο φιλόσοφος ( ή παραβάτης κατά τους χριστιανούς ) , Ιοβιανός , Ουάλης , Μαρκιανός , και Αναστάσιος Α’ ο Δίκορος

Τρεις Ίβηρες : Θεοδόσιος ο Μέγας , Αρκάδιος και Θεοδόσιος Β’ ο Μικρός .

Ένας Δάκιος ( Ρουμάνος ) : Λέων Α’ ο Μάκελλος .

Τέσσερις Ίσαυροι : Λέων Β’ , Ζήνων , Κωνσταντίνος Ε’ ο Κοπρώνυμος , και Κωνσταντίνος ΣΤ’ .

Τρεις Σλάβοι : Ιουστίνος Α’ , Ιουστινιανός ο Μέγας , και Ιουστίνος Β’ .

Τρεις Βάρβαροι : Φωκάς , Αναστάσιος Β’ , και Θεοδόσιος Γ΄ ο Αδραμιτινός .

Δώδεκα Αρμένιοι : Ηράκλειος , Κωνσταντίνος Γ΄ , Ηρακλείονας , Κώνστας Β΄, Κωνσταντίνος Δ΄ ο Πωγωνάτος , Ιουστινιανός Β΄ ο Ρινότμητος , Λεόντιος , Τιβέριος Γ΄ Αψίμαρος , Μιχαήλ Α΄ Ραγκαβές , Λέων Ε΄ ο Αρμένιος , Νικηφόρος Β΄Φωκάς , και Ιωάννης Τσιμισκής .

Επτά Αρμενοσλάβοι : Βασίλειος Α΄ , Λέων Στ΄ ο Σοφός , Αλέξανδρος , Κωνσταντίνος Ζ΄ ο Πορφυρογέννητος , Ρωμανός Α΄Λεκαπηνός , Ρωμανός Β΄ , Βασίλειος Β΄ο Βουλγαροκτόνος , και Κωνσταντίνος Η΄ .

Ένας Πάρθος : Φιλιππικός ή Βαρδάνης .

Ένας Χάζαρος : Λέων Δ΄ ο Χάζαρος

Τρεις Φρύγες : Μιχαήλ Β΄ ο Τραυλός , Θεόφιλος , και Μιχαήλ Γ΄ ο Μέθυσος .

Ένας Βουλγαροαρμένιος : Ρωμανός Δ΄ Διογένης .

Δεκατέσσερις Παφλαγόνες : Μιχαήλ Δ΄ Παφλαγόνας , Ισαάκιος Α΄Κομνηνός , Αλέξιος Α΄ Κομνηνός , Ιωάννης Β΄ Κομνηνός , Μανουήλ Α΄Κομνηνός , Αλέξιος Β΄ Κομνηνός Ανδρόνικος Α΄ Κομνηνός , Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος ο Γέρων , Μιχαήλ Θ΄ Παλαιολόγος , Ανδρόνικος Γ΄ Παλαιολόγος ο Νέος , Ιωάννης Ε΄ Παλαιολόγος , Ανδρόνικος Δ΄ Παλαιολόγος , Ιωάννης Ζ΄ Παλαιολόγος , και Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγος .

Τρεις Λύδιοι : Ισαάκιος Β΄ Αγγελος , Αλέξιος Γ΄ Αγγελος , και Αλέξιος Δ΄ Αγγελος .

Τέσσερις Περσοαρμένιοι : Θεόδωρος Α΄ Λάσκαρις , Ιωάννης Γ΄Δούκας Βατάτζης Θεόδωρος Β΄Λάσκαρις , και Ιωάννης Δ΄Λάσκαρις .

Δύο Σλαβοπαφλαγόνες : Ιωάννης Η΄ Παλαιολόγος , και Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Δραγάτσης .

Ο Ελληνισμός, δεν διαμόρφωσε ΠΟΤΕ «δικό του Κράτος» μέσα στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία των εκχριστιανισμένων πλέον Ρωμαίων και άλλων εθνικοτήτων.

Οι κάτοικοι του Βύζαντα του Μεγαρέα, που όντως στην συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν Έλληνες, μιλούσαν την Ελληνική, μέρος της νομοθεσίας γράφηκε στην Ελληνική, ωστόσο ΥΠΟΧΡΕΩΘΗΚΑΝ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΝΑ ΑΠΟΒΑΛΛΟΥΝ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΤΟΥΣ ΟΝΟΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΓΟΝΤΑΙ «ΡΩΜΙΟΙ»/ΡΩΜΑΙΟΙ, υπό την νέα θρησκεία των κατακτητών τους.

Εάν δεν υπήρχε η χριστιανική λαίλαπα της σκοταδιστικής της επιρροής, δεν θα έρχονταν κανένας αυτοκράτορας ποτέ στην ιδέα να αποβάλλει το όνομα ΕΛΛΗΝ, καθώς καμία άλλη ιδεολογία στον πλανήτη έως τότε δεν είχε παρόμοιες ορέξεις και προπάντων ρατσιστικές τάσεις τέτοιου μεγέθους.

Την Ελλάδα, οι Βυζαντινοί στρατιωτικοί, αυτή την κλασική χώρα της σοφίας και των τεχνών, τη θεωρούσαν χώρο «μυχαίτατον», δηλαδή δυσάρεστο τόπο εξορίας!

Ας είμαστε σοβαροί επομένως.

symbol:
«Η μετατροπή αυτού του κράτους σε καθαρά Ελληνικό ολοκληρώθηκε τον 7ο αιώνα, μετά από την απόσπαση των ανατολικών επαρχιών (Συρία, Παλαιστίνης, Αίγυπτος), οπότε και η αυτοκρατορία περιορίστηκε σε Ελληνικές κύρια περιοχές.»

Η Ελλάδα, είτε υπό την κατοχή των Ρωμαίων ως Παγανιστών είτε ως «καλών χριστιανών», είχε στερηθεί την πολιτική της υπόσταση και εθνική της βούληση και υποβιβάστηκε σε ρωμαϊκή επαρχία παίρνοντας το όνομα Αχαΐα.

Ποτέ ξανά, έως την αφύπνιση των Ελλήνων του ’21, δεν αναφέρθηκε ή επαναφέρθηκε από κάποιον «βυζαντινό» το όνομα ΕΛΛΑΣ. Αντιθέτως, είχαν την «τιμή» να εισπράξουν το όνομα ΡΩΜΙΟΙ.

Οι λόγοι για το ότι η εκχριστιανισμένη ρωμαϊκή αυτοκρατορία ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΥΠΗΡΞΕ «ΕΛΛΗΝΙΚΗ» είναι πάμπολλοι, κυρίως δε ήσαν ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΙ. Ο χριστιανισμός έβλεπε στον Ελληνισμό την ελεύθερη αμαρτία, όχι μονάχα στην καθημερινή πράξη αλλά και στο φιλέρευνο πνεύμα που οδηγούσε στην τόσο μισητή στους χριστιανούς ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ!

Το γεγονός ότι η αλήθεια για τους Έλληνες δεν ήταν σταθερή και «εκ αποκαλύψεως» (έννοιες αδιανόητες για τον Έλληνα..), αλλά εύρημα της ανθρώπινης διάνοιας, αυτό απειλούσε ΑΜΕΣΑ το χριστιανικό κατασκεύασμα και δεν μπορούσε ποτέ να συγχωρεθεί. Επιπλέον, ο χριστιανισμός ήταν μια θρησκεία που δεν απευθύνονταν κατά προτίμηση στους μορφωμένους…

Στα όσα λες φίλτατε, για να κλείνουμε αυτό το κεφάλαιο, η μόνη αλήθεια είναι ότι από τον 11ο αιώνα αναπτύσσεται ένα ελληνικό ρεύμα στο «Βυζάντιο», το οποίο όμως αφορά ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ και όχι κάποια θεσμοθετημένη δράση καθώς το μόρφωμα των Βυζαντινών ήταν τόσο «ελληνικό» που…..ούτε καν έναν Έλληνα (εθνοτικά) Αυτοκράτορα δεν μπορώ να θυμηθώ!!!

symbol:
«Μέσα στα πλαίσια αυτού του κράτους, η μητροπολιτική Ελλάδα βγήκε από την αθλιότητα και την εξευτελιστική κατάπτωση στην οποία είχε περιπέσει.»

Μακάρι να παρέμενε ο Ελληνισμός φίλτατε όπως είχε, και ας μην έπεφτε ποτέ στα χέρια των αυτόκλητων «Σωτήρων» εξ ανατολάς….

symbol:
«Η παρακμή ήταν τόση που τον 1ο αιώνα, ολόκληρη η Ελλάδα δεν μπόρεσε να εξοπλίσει παρά μόνον 3.000 οπλίτες..»

Οι λόγοι της στρατιωτικής απώλειας δεν ήταν η «παρακμή», αλλά οι εσωτερικές έριδες. Μάθετε επιτέλους να μιλάτε και την γλώσσα της πραγματικής ιστορίας.

symbol:
«Αυτή ακριβώς η άθλια κατάσταση εξηγεί γιατί ο Χριστιανισμός δεν είχε πουθενά μεγαλύτερη ανταπόκριση από όση στην Ελλάδα.»

Αποτελεί χονδροειδέστατο ψέμα αυτή η δήλωση, και το γνωρίζουν οι πάντες.

Εάν ανατρέξουμε ΣΤΙΣ ΣΦΑΓΕΣ, στους ΔΙΩΓΜΟΥΣ, στους ΕΞΟΝΤΩΤΙΚΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ που θέσπισαν και εκτέλεσαν για αιώνες ολάκερους οι «βυζαντινοί» κατά των Ελλήνων, ώστε να επικρατήσει τελικά μέσα από τσεκούρι και κρεμάλα η «θρησκεία της αγάπης», τότε αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος της θηριωδίας που έπραξαν οι εκχριστιανισμένοι ρωμαίοι στο σώμα του Ελληνισμού.

Όμως, για κακή τους τύχη, δεν τα κατάφεραν…..

Επίσης, ας μην ξεχνούμε και το πώς τελικά κατέληξαν ως χριστιανοί οι δυο «Άγιοι» της ορθοδοξίας, ο Κωνσταντίνος και η Ελένη:

Στις 13 Αυγούστου (Ζωναράς Annales, Bibliotheca Hagiographica Graeca 365 και Χρονικό Γεωργίου Μοναχού ΧΙ, 1) γίνεται διαγωνισμός ανάμεσα σε δώδεκα Εβραίους ραβίνους και τον εκ Ρώμης γνωστό εξορκιστή επίσκοπο Συλβέστρο για το αν ο αυτοκράτωρ και η μητέρα του Ελένη θα ασπασθούν την ιουδαϊκή ορθοδοξία ή τον σχισματικό χριστιανισμό. Η θαυματοποιΐα του Συλβέστρου αποδεικνύεται πιο δυνατή και…..εντυπωσιάσας την Ελένη γίνεται ο προσωπικός της πνευματικός!!

Μαρτυρίες για την Ταυτότητα των Βυζαντινών και των Ρωμιών σε Ελληνικές Πηγές

[Από το περ. 'Πεμπτουσία' τεύχ. 7, 8, 9 Δεκέμβριος 2001 - Νοέμβριος 2002]

Η ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ και η αντίληψις που έχει ένα έθνος για τον εαυτό του και τις αξίες του είναι προϊόντα της μνήμης που διατηρεί από την ιστορία του και την πολιτιστική εμπειρία πού κατέχει και ζει.

Η μνήμη του αρχαίου Ελληνισμού από τη Μυκηναϊκή εποχή καί τους μυθικούς χρόνους ως την εποχή των Ελληνιστικών χρόνων και της Ρωμαϊκής κυριαρχίας ήταν ζωντανή καθ' όλη τη βυζαντινή χιλιετία. Οι Βυζαντινοί δεν γνώρισαν ποτέ διακοπή στην ιστορία του Ελληνισμού. Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούνταν ειδωλολάτρες μεν, πλην όμως πρόγονοι. Η αυτοσυνειδησία των Βυζαντινών είχε διαμορφωθεί από τη μελέτη των ιστορικών -του Ηροδότου, του Θουκυδίδη, του Ξενοφώντα, του Πολυβίου, του Πλουτάρχου, - των ποιητών και φιλοσόφων - του Ομήρου, του Σοφοκλή, του Σωκράτη, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, των ιατρών και επιστημόνων -Ιπποκράτη, Γαληνού, Αρίσταρχου, Ήρωνα, Στράβωνα, Πτολεμαίου και άλλων των κλασσικών και μεταγενεστέρων χρόνων.

Η εικόνα που είχαν εκείνοι που κατοικούσαν στο ελληνόφωνο ανατολικό τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας για τον εαυτό τους ήταν μία σύνθεση αποτελούμενη από τη γλώσσα που μιλούσαν, τη γραμματεία που μελετούσαν, την παιδεία που διδάσκονταν και την ελληνική χριστιανική θρησκεία που λάτρευαν, στοιχεία που τους συνέδεαν αδιάκοπα με τους αρχαίους προγόνους τους.

Γνώμες Έγκριτων Ιστορικών

Υπό αυτές τις προϋποθέσεις o διάσημος Ούγγρος Ελληνιστής Ιούλιος Μοράβσικ γράφει ότι είναι προτιμότερο να μιλάμε για Ελληνολογία παρά για Βυζαντινολογία. Το ουσιαστικό «Ελληνολογία» πιο περιεκτικά και ιστορικώς με περισσότερη ακριβολογία εκφράζει τον χαρακτήρα και το ήθος του βυζαντινού κράτους καί πολιτισμού.(1)

Αλλά ο Μοράβσικ δεν ήταν ο μόνος που συνιστούσε την αντικατάσταση του ονόματος «Βυζαντινολογία» με το «Ελληνολογία» και «Ελληνισμός των μέσων αιώνων». Ο Γεώργιος Οστρογκόρσκι, ένας από τους σημαντικότερους μελετητές της υπό συζήτηση περιόδου, στο τέλος του πρώτου μέρους της Ιστορίας του γράφει ότι τώρα μπορούμε να ομιλούμε για την ιστορία της Μεσαιωνικής Ελληνικής Αυτοκρατορίας. Και ο προ ολίγων μηνών αποθανών Ρώσσος Αλέξανδρος Καζντάν σε μια πολύ σημαντική μελέτη του με θέμα «Συνέχεια και Ασυνέχεια στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία» τονίζει ότι η Αυτοκρατορία ήταν ελληνική, αν και περιείχε μερικές μειονότητες, Αρμενίους, Ιταλούς, Σλάβους. Περιορίζομαι σε τρεις μαρτυρίες μη Ελλήνων ιστορικών και φιλολόγων,(2) οι οποίοι δεν νομίζω ότι έπασχαν από ελληνικό πατριωτικό εθνικισμό, όπως θα χαρακτηρίζονταν μερικοί από μας αν θα λέγαμε το ίδιο πράγμα.

Οι όροι Ρωμαίος-Γραικός

Είναι γνωστό, βέβαια, ότι αυτοί που σε σχολικά εγχειρίδια άκριτα ονομάζονται «Βυζαντινοί» αυτοπροσδιορίζονταν ως Ρωμαίοι, δηλαδή πολίτες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Και τούτο γιατί γι' αυτούς η Ρωμαϊκή
Αυτοκρατορία δεν καταστράφηκε με την πτώση της Ρώμης. Το διάταγμα του Καρακάλλου το 212, δια του οποίου όλοι οι ελεύθεροι κάτοικοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας πολιτογραφήθηκαν ως Ρωμαίοι πολίτες, είχε αποφασιστική σημασία για τη «ρωμανοποίηση» του Ελληνισμού.

Αλλά, ενώ οι πολίτες της νέας αυτοκρατορίας θεωρούσαν τους εαυτούς τους Ρωμαίους, γι' αυτό και Ρωμιοί και Ρωμιοσύνη, επειδή το κράτος τους ήταν μια συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι γειτονικοί και άλλοι λαοί [Λατίνοι, Φράγκοι, Ρώσοι, Αρμένιοι, Γεωργιανοί, Χάζαροι, Εβραίοι] τους ονόμαζαν Γραικούς [Έλληνες] και Γιουνάνι, Γιαβάνι [Ίωνες]. Ενώ οι «Βυζαντινοί» καλούσαν το κράτος τους «Βασίλειον των Ρωμαίων» οι ξένοι λαοί το ονόμαζαν Γραικία ή Γιουναστάν ή Γιοβάν [Ιωνία].

Το όνομα «Γραικός», το οποίο κατά τον Αριστοτέλη, Απολλόδωρο, το χρονικό της Πάρου και άλλες αρχαίες πηγές είναι αρχαιότερο του «Έλληνας»,(3) χρησιμοποιούνταν περιστασιακά και από τους Βυζαντινούς για λόγους αυτογνωσίας. Τις περισσότερες όμως φορές χρησιμοποιούνταν για να δηλωθεί η παιδεία, η γλώσσα, η πολιτισμένη παράδοση. Με μερικές• μόνο εξαιρέσεις, όλοι οι ξένοι λαοί χρησιμοποιούσαν τις λέξεις «Γραικοί» και «Γραικία» για να δηλώσουν τον Έλληνα και την Ελλάδα, η οποία κατ' αυτούς ταυτιζόταν με την Βαλκανική χερσόνησο και την Μικρασία. Κατά κανόνα οι μη ελληνικές πηγές αναφερόμενες στον εθνικό ελληνικό χαρακτήρα δεν κάνουν διάκριση μεταξύ αρχαίων, μη χριστιανών, και χριστιανών Ελλήνων.

Η μέγιστη πλειονότητα αυτών των ίδιων των Βυζαντινών είχαν συνείδηση της αδιάσπαστης ενότητάς τους με τους αρχαίους Έλληνες, ειδωλολάτρες μεν, όπως προείπαμε, πλην όμως προγόνους. Αν και μετά τον τέταρτο αιώνα το εθνικό όνομα «Έλλην» είχε χάσει το αρχικό νόημά του και ταυτίστηκε με το «ειδωλολάτρες», το «Γραικός» και το «Ίωνας» επεβίωσαν ως εθνικά και συνώνυμα ονόματα και χρησιμοποιούνταν από τους γειτονικούς λαούς, της Δύσεως και της Ανατολής του Βορρά και του Νότου. Ο Πρίσκος, ιστορικός του 5ου μ.Χ. αιώνα, γράφει ότι καθ' ον χρόνον ήτο απεσταλμένος πρέσβυς στην Αυλή του Αττίλα συνήντησε κάποιον ενδεδυμένον Σκυθικά που μιλούσε Ελληνικά. Όταν ο Πρίσκος τον ρώτησε που είχε μάθει την ελληνική, εκείνος χαμογέλασε και είπεν: «Είμαι Γραικός εκ γενετής».(4)

Ο Θεόδωρος Στουδίτης

Δεν ήταν ασύνηθες στους μεταγενέστερους Βυζαντινούς συγγραφείς να χρησιμοποιούν το «Γραικός» ή «Γραικοί» ή και το «Έλληνας» ακόμη για να αναφερθούν στους γηγενείς της Αυτοκρατορίας. Ολίγα μόνο παραδείγματα. Σε γράμμα του στο πνευματικό του παιδί Ναυκράτιο, ο Θεόδωρος Στουδίτης [759-826] εκφράζει τη λύπη του για κάποιο μοναχό ονόματι Ορέστη που λιποτάκτησε στους εικονομάχους και τον ενθαρρύνει να μείνει πιστός στις αρχές του «χάριν της δόξης του Χρίστου υπέρ ου δονείται η ταπεινή Γραικία μάλα».Η Γραικία εδώ, η οποία συνταράσσεται πολύ από την εικονομαχία, είναι ολόκληρη η βυζαντινή αυτοκρατορία, όπως την περιγράφουν και μη ελληνικές πηγές της ιδίας εποχής.

Σε παρηγορητική του επιστολή στην ηγουμένη Ευφροσύνη της Μονής Κλουβίου, ο Θεόδωρος ομιλεί για στρατηγίες και δημαγωγίες «και εν Αρμενία και εν Γραικία». Η δυτικά της «αφ' ηλίου ανατολών» Αρμενίας Γραικία δεν είναι άλλη ειμή η βυζαντινή αυτοκρατορία. Οι γηγενείς ή όλοι οι κάτοικοι της αυτοκρατορίας ονομάζονται Γραικοί από τον διάσημο ηγούμενο της Μονής Στουδίου. Σε επιστολή του στον ασηκρήτη Στέφανο, ο Θεόδωρος θρηνεί την εικονομαχική πολιτική του αυτοκράτορα Λέοντα του Δ' [775-780] και ιδιαίτερα τις διώξεις εναντίον των εικονοφίλων πού εξαπέλυσε το 780.

Αποκαλεί τον αυτοκράτορα αντίχριστο προ του Αντιχρίστου και εκφωνεί: «Ακούσατε πάντα τα έθνη, ενωτίσασθε πάντες οι κατοικούντες την οικουμένην τι γέγονεν εν Γραικοίς».(5)

Κατά τον δέκατο αιώνα στην περιγραφή της ανωμαλίας και αναταραχής που προκάλεσε η Σλαβική ομάδα εγκατεστημένη στην περιοχή των Πατρών, ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος γράφει ότι οι Σλάβοι κατ' αρχήν λεηλάτησαν τις κατοικίες των γειτόνων τους Γραικών και κατόπιν πήγαν εναντίον της πόλεως των Πατρών.(6)

Η Άννα Κομνηνή

Το «Έλλην» ως εθνικό όνομα και όχι συνώνυμο του «ειδωλολάτρης» χρησιμοποιείται από την Άννα την Κομνηνή [1083-1154] και άλλους μεταγενέστερους συγγραφείς. Όταν γράφει για το τόξο τσάγγρα η Άννα τονίζει ότι το τόξο αυτό είναι άγνωστο στους Έλληνες και αναφέρεται στους συγχρόνους της Έλληνες κι όχι τους αρχαίους. Όταν η Άννα Κομνηνή καυχάται για την αρχαία κλασσική της παιδεία ομιλεί ως γνήσια απόγονος των Ελλήνων και όχι ως αλλοδαπή που διδάχθηκε την ελληνική ως ξένη γλώσσα. Γράφει για την πατρίδα της. Επαινεί την ελληνικώτατη προφορά που είχε ο Ιωάννης Ιταλός σαν να είχε έλθει στην «πατρίδα μας» και να είχε εκμάθει την ελληνική από παιδικής ηλικίας.(7)

Ο Μιχαήλ Ψελλός

Ο Μιχαήλ Ψελλός, ο «ύπατος των φιλοσόφων», κατά τον ενδέκατο αιώνα [1018-1081] είχε ελληνικότατη συνείδηση. Όταν κατακρίνει τον ιστορικό Ηρόδοτο, διότι έγραφε κολακευτικά λόγια για τους Πέρσες και προσβλητικά για τους Έλληνες, ο Ψελλός γράφει σαν να προσεβλήθη ο ίδιος, αφού ο Ηρόδοτος προσέβαλε τους προγόνους του.(8)

Ολίγες ακόμη μαρτυρίες από ελληνικές πηγές επαρκούν για να επιβεβαιώσουν το έγκυρο των απόψεων μας ότι το «Γραικός» και το «Έλλην» ως εθνικά ονόματα χρησιμοποιούνταν από τους Βυζαντινούς συγγραφείς όσες φορές το καλούσαν οι περιστάσεις.

Ο Θεοφάνης ο ομολογητής

Ο Θεοφάνης ο ομολογητής και ο Πλήθων ο Γεμιστός, ο πρώτος του 8ου καί 9ου αιώνα και ο δεύτερος του 14ου είναι περισσότερο συγκεκριμένοι στον προσδιορισμό του όρου «Γραικός» και «Έλληνας». Ο Θεοφάνης, που έγραψε στις αρχές του 9ου αιώνα, διηγείται ότι όταν πρεσβεία από την Κωνσταντινούπολη μετέβη στην Αυλή του Καρλομάγνου για να ζητήσει την κόρη του Ερυθρώ ως σύζυγο του Κωνσταντίνου του 6ου άφησε πίσω τον διδάσκαλο και μοναχό Ελισσαίο για να διδάξει στην Ερυθρώ τη γλώσσα και την παιδεία των Γραικών και τους νόμους της Ρωμαϊκής Πολιτείας. Για τον Θεοφάνη ο λαός, η γλώσσα, η παιδεία είναι Γραικοί και Γραικικοί.(9)

Κατά τον δωδέκατο αιώνα οι αδελφοί Μιχαήλ και Νικήτας Χωνιάται ή Ακομινάτοι κάμνουν ευρεία χρήση των ονομάτων «Έλληνες» και «Ελλάς», ενίοτε δε και «Γραικοί», ως εθνικά ονόματα, όχι μόνο με αναφορά στην κλασσική αρχαιότητα, αλλά ως ονόματα της σύγχρονης εποχής τους. Ο Νικήτας γράφει για «Έλληνες άνδρες» και ονομάζει τις πόλεις που κατακτήθηκαν από τους εχθρούς «ως πόλεις όλας ελληνίδας». Ο δε πρεσβύτερος αδελφός του Μιχαήλ, που έγινε και αρχιεπίσκοπος Αθηνών, θρηνεί την παρακμή των Ελλήνων λόγω των Λατινικών κατακτήσεων με τις Σταυροφορίες.(10)

Κατά τον 13ο αιώνα μέχρι το τέλος της Αυτοκρατορίας οι όροι «Έλληνες» και «Ελλάς» γίνονται περισσότερο κοινόχρηστοι. Επί παραδείγματι ο αυτοκράτορας Ιωάννης Γ' Βατάτζης σε επιστολή του στον Πάπα Γρηγόριο τον ενδέκατο βλέπει τον εαυτό του να βασιλεύει σε γένος των Ελλήνων και ότι «εν τω γένει των Ελλήνων ημών η σοφία βασιλεύει και ως εκ πηγής εκ ταύτης πανταχού ρανίδες ανέβλυσαν».(11)

Είναι γνωστόν ότι, με βάση τη γλώσσα και την παιδεία, ο τελευταίος σημαντικός φιλόσοφος του Βυζαντίου Γεώργιος Πλήθων Γεμιστός χαρακτηρίζει τους κατοίκους της φθινούσης αυτοκρατορίας «Έλληνες».(12) Με βάση λοιπόν την γλώσσα που μιλούσαν, τα γράμματα που διδάσκονταν, την ιστορική μνήμη που καλλιεργούσαν και την αυτοσυνειδησία που κατείχαν οι γνήσιοι Βυζαντινοί ήσαν Γραικοί, Έλληνες και Ρωμηοί, όροι συνώνυμοι. Η αντίληψις που είχαν για τον εαυτό τους ενισχύεται από την γνώμη που είχαν και οι γείτονες της αυτοκρατορίας. Αλλά επ' αυτού στο επόμενο κεφάλαιο.

--------------------------------------------------------------------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. - Byzantion, τομ.25 (1965), σσ. 291-301.

2. - George Ostrogorsky, History of the Byzantine State μετάφρ. στα Αγγλικά Joan Hussey (New Brunswick, N. J. 1969), σ. 86. Alexander Kazhdan and Antony Cutler, "Continuity and Discontinuity in Byzantine History", Byzantion τόμ. 32 (1982), σ. 465.

3. - Αριστοτέλης, Μετεωρολογία 1:14. Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη 1:49. Χρονικόν Πάρου Α 6, 10-12, επ. Felix Jacoby, Das Marbor Parium (Berlin, 1904), 4, βλ. ιδιατέρως σσ. 36-38,138.

4. - Πρίσκος Πανίτης, Fragments, επ. C. Müller, Fragmenta Historicum Graecorum, 4 (Paris 1868), σσ. 69-110, κυρίως σ. 86.

5. - Θεοδώρου Στουδίτου, Επιστολές 145, 458, 419, έκδοσις Georgios Fatouros, Theodori Studitae Epistulae 2, τόμοι (Walter de Gruyter: Berolini 1991) σσ. 261, 652,587.

6. - Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος, Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν, κεφ. 49. Επ. Gy. Moravcsik και μετάφρ. Β. J. Η. Jenkins, Constantine Porphyrogenitus, De Administrando Imperio (Budapest, 1949), σσ. 228-232.

7. - Άννα Κομνηνή, Αλεξιάδα, Βιβλ. 10, κεφ. 8, Πρόλογος 4-5, Βιβλ. 5, κεφ. 5, Βιβλ. 10, κεφ. 9.

8. - Μιχαήλ Ψελλός, Χρονογραφία, Κωνσταντίνος IX. 24.

9. - Θεοφάνης, Χρονογραφία AM 6274, επ. C. de Boor, Theophanis Chronographia (Lipsiae, 1883) τόμ. Ι, σ. 455.

10. - Νικήτας Χωνιάτης, Βασιλεία Ανδρονίκου του Κομνηνού, έκδ. loanness Α.. Van Dreien (Berlin 1975), σσ. 301, 496, 502, 401, 477 et all. Μιχαήλ Ακομινάτος Χωνιάτης, Τα Σωζόμενα, έκδ. Σπυρίδωνος Π. Λάμπρου, 2 τομ. (Αθήναις 1880), 1:100, 183,2:292.

Η συγκεκριμένη σελίδα είναι γνωστή, δεν απαγορεύεται να παραπέμπουμε σε πηγές, ωστόσο εάν έκανε ο καθένας το ίδιο τότε…..θα είχαμε αντί συζήτησης διαγωνισμό της συμφερότερης σελίδας!!

Σχεδόν ολική ήταν η ερήμωση της Ηπείρου, της Ακαρνανίας, της Φωκίδας, της Μεγαρίδας και της Πελοποννήσου. Για την Κόρινθο αναφέρεται: «απογυμνωμένη και σκυφτή, ακρωτηριασμένη στα τείχη και στους ναούς της, αποψιλωμένη από τους θησαυρούς , τις θεότητές της και τα ανάκτορά της, στερημένη από κάθε ομορφιά, δεν της απέμειναν παρά οι Αλκυόνες για να θρηνούν τη δυστυχία της.
(C. Barbagallo, Τα αίτια παρακμής της Αρχαίας Ελλάδος).

Ένας άγνωστος ποιητής θρηνεί τη μοίρα της Δήλου με τα παρακάτω λόγια:
«αν οι θεοί μ’ εγκατέλειψαν στους τέσσερεις ανέμους….
Λιγότερο δυστυχισμένη θα ήμουν….
Εγώ που άλλοτε ο ιερός ήμουν τόπος της Ελλάδος που κι’ αυτή τώρα κατάντησε άγρια έρημος».

Η Αθήνα παράκμασε εντελώς. Έκλεισαν τα περίφημα υφαντουργεία της Κω, τα εργαστήρια όπλων της Αργολίδας κα Λακωνίας, τα ορυχεία της Εύβοιας, τα μεταλλεία του Λαυρίου, τα εργαστήρια ορειχάλκου της Αίγινας, τα καλλιτεχνικά εργαστήρια της Σικυώνας, τα κεραμουργεία των Αθηνών.

Σε ολόκληρη την ύπαιθρο τα χωράφια έμειναν ακαλλιέργητα και ρημαγμένα, το ίδιο οι αμπελώνες και οι ελαιώνες ρήμαξαν. Αγρότες και βιοτέχνες καταστράφηκαν και οι άνδρες ξενιτεύονταν σαν μισθοφόροι. Η ληστεία και η πειρατεία αποτελείωσαν την καταστροφή.

Οι Στράβων, Πολύβιος, Παυσανίας , Δίων, Κικέρων, δίνουν συγκλονιστικές περιγραφές για την ερήμωση της Ελλάδας λίγο πριν το 330 μ.χ.

Η ετυμηγορία της παγκόσμιας ιστορίας για το «Βυζάντιο», είναι ότι αποτελεί την πιο ολοκληρωτικά χυδαία και αξιοκαταφρόνητη μορφή που πήρε ποτέ ο πολιτισμός. Τα πάθη του Αυτοκράτορα ήταν πάθη ανθρώπων, που έπαψαν να είναι γενναίοι δίχως να μάθουν να είναι ενάρετοι.

Η διαρκής πτωτική πορεία, κατέληξε σε αυτή την σκιά λίγων χριστιανικών εκκλησιών που απέμειναν σήμερα….

symbol:
«Σχεδόν ολική ήταν η ερήμωση της Ηπείρου, της Ακαρνανίας, της Φωκίδας, της Μεγαρίδας και της Πελοποννήσου. Για την Κόρινθο αναφέρεται: «απογυμνωμένη και σκυφτή, ακρωτηριασμένη στα τείχη και στους ναούς της, αποψιλωμένη από τους θησαυρούς..»

Εκτός από αναμασήματα προπαγάνδας, έχεις να προσθέσεις τίποτα ουσιαστικό άραγε φίλτατε? Για παράδειγμα, τις πραγματικές αιτίες που ο Ελληνισμός αποδυναμώθηκε (και όχι «παράκμασε» ) τις έχετε διδαχθεί ποτέ φίλτατε?

Η Ελλάδα, όπως και άλλες περιοχές εξάλλου, χτυπήθηκε το 166 μ.Χ. από άγριο λιμό ο οποίος ακολούθησε την φρικτή επιδημία που είχε προηγηθεί. Κατά δεκάδες χιλιάδες πέθαιναν οι άνθρωποι στις πόλεις και την ύπαιθρο, από άκρο σε άκρο της Αυτοκρατορίας. Χρόνια μετά, επικρατούσε μια κάθε άλλο παρά ζωντανή και δραστήρια εικόνα καθώς η Ελλάδα είχε χάσει την δύναμη της παρέμβασης και ήταν έρμαιο στα χέρια των απαίδευτων Ρωμαίων.

Οι Άβαροι, μαζί με τους Σλάβους, επιτέθηκαν τον 6ο αιώνα μ.Χ. δύο φορές μέχρι το Μακρό Τείχος και κατέλαβαν τη Σιγγιδώνα (Βελιγράδι), την Αγχίαλο και όλη την Ελλάδα, καταστρέφοντας και καίγοντας στο διάβα τους.

Επίσης, ισχυρότατο πλήγμα δέχθηκε ο Ελληνισμός με τη μετάδοση της πανώλης από την Ιταλία το 746 μ.Χ. Όπως παρατηρεί ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος του 10ου αιώνα, μετά από αυτό τον τρομερό λιμό όλη η χώρα εκσλαβίστηκε και έμοιαζε βάρβαρη…

Είναι αλήθεια λοιπόν ότι ο Ελληνισμός δέχθηκε πάμπολλα χτυπήματα, είναι αλήθεια ότι υπήρξε εξαιρετικά αποδυναμωμένος, αλλά οι λόγοι δεν είναι όπως παρουσιάζονται από την χριστιανική φαρέτρα συσκότισης της ιστορίας, αλλά εντελώς διαφορετικοί!

symbol:
«Σε ολόκληρη την ύπαιθρο τα χωράφια έμειναν ακαλλιέργητα και ρημαγμένα, το ίδιο οι αμπελώνες και οι ελαιώνες ρήμαξαν. Αγρότες και βιοτέχνες καταστράφηκαν και οι άνδρες ξενιτεύονταν σαν μισθοφόροι. Η ληστεία και η πειρατεία αποτελείωσαν την καταστροφή.»

Μήπως μπορείς άραγε να μας εξηγήσεις τους λόγους?

Μήπως επειδή συνέβησαν όλα τα προηγούμενα? Μήπως διότι ουσιαστικά ουδέποτε προφυλάχθηκαν οι Έλληνες στην Ρωμαϊκή κατοχή? Μήπως επειδή το τελειωτικό χτύπημα το έδωσαν οι διάφοροι εκχριστιανισμένοι πλέον αυτοκράτορες, βυθισμένοι στην θρησκευτική μισαλλοδοξία και το μίσος κατά του Έλληνα που παρέμενε πιστός στην πατρώα θρησκεία?

symbol:
«Οι Στράβων, Πολύβιος, Παυσανίας , Δίων, Κικέρων, δίνουν συγκλονιστικές περιγραφές για την ερήμωση της Ελλάδας λίγο πριν το 330 μ.χ.»

Τους λόγους δεν ακούω όμως να μας εξηγείς! ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ!

symbol:
«Το Βυζάντιο λοιπόν ούτε παρακμή έφερε στην Ελλάδα ούτε την παραμέλησε, αλλά το αντίθετο, την υπέθαλψε και την ανέπτυξε.»

Είπαμε, ότι ο λόγος της αποδυνάμωσης των Ελλήνων ήταν η κατοχή στους Ρωμαίους, σε μια Αυτοκρατορία που βρισκόταν υπό διαίρεση, έριδες και θρησκευτικές μάχες μεταξύ διαφόρων φατριών και διεκδικητών.

Ποτέ δεν μπόρεσε η Νέα Ρώμη («Βυζάντιο») να προφυλάξει ή αναπτύξει την Ελλάδα και τους Έλληνες, ποτέ δεν αναστήλωσαν την Ελληνική ομορφιά, ποτέ δεν δημιούργησαν οι Βυζαντινοί ένα σημαντικό έργο στην Ελλάδα, ένα πανεπιστήμιο, ένα θέατρο, ένα Στάδιο, μια Ακρόπολη.

Το μόνο που έκαναν, είτε ως Ρωμαίοι/Παγανιστές είτε ως Ρωμαίοι/Εκχριστιανισμένοι ήταν η καταστροφή των Ελληνικών μνημείων, επιβολή της δικιάς τους νέας θρησκείας, η δίωξη και η θανάτωση.

Μήπως μπορείς να μας πεις ΤΙ ΑΝΕΠΤΥΞΕ το «Βυζάντιο» που δεν υπήρχε πριν ήδη στην Ελλάδα? Μήπως μπορείς να μας πεις ΠΟΙΑ πνευματικά επιτεύγματα έφερε το «Βυζάντιο» για τα οποία ο κόσμος ξέχασε έναν Αριστοτέλη, έναν Πλάτωνα, έναν Σωκράτη?

symbol:
«Κατά την γνώμη μου ο όρος Βυζαντινή Αυτοκρατορία είναι λανθασμένος και τουλάχιστον από εμένα χρησιμοποιείτε συμβατικά. Ορθότερος όρος είναι το «Ελληνική Αυτοκρατορία».»

Δεν υπήρξε ΠΟΤΕ ο όρος «Βυζαντινή Αυτοκρατορία», αλλά πρόκειται για ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ των Ελλήνων αιώνες μετά την νίκη των Τούρκων επί των Ρωμαίων της Κωνσταντινούπολης, καθότι αυτό είχε μονάχα απομείνει.

Το υπόλοιπο, για την «Ελληνική Αυτοκρατορία», το προσπερνώ ως αστείο καθώς μόνο ως τέτοιο μπορεί να εκληφθεί….

symbol:
« αυτοκρατορία μας άντεξε στον κατακλυσμό των βαρβαρικών επιδρομών, επέζησε, έγινε και παρέμεινε για χίλια χρόνια το ισχυρότερο, πλουσιότερο, και πιο πολιτισμένο κράτος της γης, γιατί στηρίχτηκε στον παράγοντα Ελληνισμός που του έδωσε την ενότητα και συνοχή, για να πετύχει αυτόν τον μοναδικό άθλο.»

Η χώρα μας ονομάστηκε Ελλάδα, διότι κατοικήθηκε από τους απογόνους του Δευκαλίωνα και της Πύρρας, και εκ του Έλλην, η Ελλάς και οι Έλληνες.

Η κατοχή των Ελλήνων στους Ρωμαίους, είτε αυτοί είχαν ως θρήσκευμα τον Μίθρα είτε αργότερα την αίρεση του Ιουδαϊσμού ονόματι Χριστιανισμός, αποτελεί για τον Ελληνισμό τροχοπέδη και αναστολή της εξελικτικής του πορείας.

Το ότι ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΑΝ οι Ρωμαίοι την ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ (κάτι αντίστοιχο στις ημέρες μας με τα Αγγλικά), δεν λέει τίποτα απολύτως. Το ότι ΥΠΟΧΡΕΩΘΗΚΑΝ οι Έλληνες να αφήσουν το όνομα τους και να καταλήξουν ως Ρωμαίοι/Ρωμιοί, είναι η πλέον ξεκάθαρη απάντηση για το εάν μιλάμε για «Ελληνισμό» ή για το αποκορύφωμα της θρησκευτικής τύφλωσης και ραγιαδισμού.

Ας απολαύσουμε και λίγες απόψεις από την «Ελληνική Αυτοκρατορία» των Βυζαντινών αλλοεθνών και αλλόθρησκων:

Τι φυσώσι και βομβεύουσι οι Έλληνες?
Τι φαντάζονται προς Άρατον τον τρισκατάρατον?
Τι πλανώνται προς Πλάτωνα?
Τι Δημοσθένην στέργουσι τον ασθενή?
Τι μη νοούσιν Όμηρον όνειρον αργόν?
Τι Πυθαγόραν θρυλλούσι τον δικαίως φιμωθέντα?
Τι δε μη τρέχουσι και σέβουσι οίς ενεμφανίσθη
Το Πανάγιον Πνεύμα?

quote:

---

Η αυτοκρατορία μας άντεξε στον κατακλυσμό των βαρβαρικών επιδρομών, επέζησε, έγινε και παρέμεινε για χίλια χρόνια το ισχυρότερο, πλουσιότερο, και πιο πολιτισμένο κράτος της γης, γιατί στηρίχτηκε στον παράγοντα Ελληνισμός που του έδωσε την ενότητα και συνοχή, για να πετύχει αυτόν τον μοναδικό άθλο.

---

Όχι και χίλια κόψε λιγάκι
Εδώ τα τελευταία 500 χρόνια μιά λωρίδα γής είχε γύρω απο την βασιλεύουσα Κωνσταντινούπολη που δέν μπορούσε να την κρατήσει ούτε με τα δόντια πέφτοντας απο τον έναν κατακτητή στον άλλον.
Για τα άλλα που λές οτι ήταν το ισχυρότερο κράτος χάρη στον Ελληνισμό είναι κάτι γελοίο ανάξιο σχολιασμού. Χωρίς να χρειαστεί να κάνω εκτενή αναφορά σε παραπέμπω στο κλείσιμο των φιλοσοφικών σχολών, στις αμέτρητες σφαγές εθνικών, την κατάργηση των Ολυμπιακών αγώνων, την ομαδική καταστροφή ελληνικών ναών με την παράλληλη οικοδόμηση χριστιανικών στην θέση τους και πάρα πάρα πολλά άλλα.

Σίγουρα οι Έλληνες του 3ου μ.Χ. αιώνα δεν ήταν οι ίδιοι με τους Έλληνες της εποχής του Αριστοτέλη. Οι αιώνες της Ρωμαϊκής κατοχής (προσοχή 5 αιώνες, σκεφθείτε πόσα αλλάζουν σε 5 αιώνες) ήταν οι πρώτοι στην ιστορία που αυτός ο πάλαι ποτέ σπουδαίος λαός με το ελεύθερο πνεύμα υποδουλώθηκε.

Το ψυχολογικό-πολιτισμικό σοκ που υπέστη δεν το γνωρίζουμε, πάντως θα πρέπει να ήταν μεγάλο, ειδικά αν λάβουμε υπόψη ότι οι Ρωμαίοι δεν ήταν και τα καλύτερα παιδιά. Μάλλον δεν σταυρώναν μόνο στην Παλαιστίνη, αλλά ίσως και ...λίγο πιο δυτικά!

Μήπως θα πρέπει να αναζητήσουμε τις αιτίες της παρακμής του Ελληνισμού λίγο παλαιότερα; Εκτός αν θεωρούμε ότι η Αθήνα και η Σπάρτη του 300 μ.Χ. ήταν οι ίδιες πόλεις με αυτές της εποχής του Σωκράτη. Ήταν; Κι αν ναι, γιατί δεν το γνωρίζουμε;

Όταν τα ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ενός πολιτισμού ΑΦΑΝΙΣΤΟΥΝΕ και ΔΙΑΜΕΛΙΣΤΟΥΝΕ, τότε προφανώς θα μιλήσουμε για παρακμή καθώς η εικόνα δεν θυμίζει τις παλαιές εικόνες.

Βέβαια, ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ των Ελλήνων βασίλευε και βασιλεύει, ωστόσο μόνο με «πνεύμα» δεν μπορούσε να υπάρχει ικανοποιητική εικόνα για τον παρατηρητή…

Η τελευταία Ολυμπιάδα ήταν η 293η το έτος 393 μ.Χ. καθώς εφεξής ΠΑΥΟΥΝ αυτοί οι Πανελλήνιοι με διάταγμα του χριστιανού Αυτοκράτορα Θεοδόσιου Α. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι οι Ολυμπιακοί αγώνες αποτελούσαν σημείο αναφοράς της Ελληνικής πραγματικότητας.

Μέχρι το 529 διήρκησε και η Ακαδημία του Πλάτωνα, μια από τις τελευταίες φωνές του Ελληνισμού και της Σοφίας του. Η απαγόρευση και ο διωγμός ήρθε και εδώ από χριστιανικό έργο….

Επίσης, το θέατρο, ένα από τα πλέον ζωντανά στοιχεία του Ελληνικού πολιτισμού, της Ελληνικής καθημερινότητας, απαγορεύτηκε δια ροπάλου. Το 375 μ.Χ. οι εκχριστιανισμένοι ρωμαίοι κλείνουν το Ασκληπιείο της Επιδαύρου και απαγορεύουν τις θεατρικές παραστάσεις. Φυσικά, όλα τα αμέτρητα υπαίθρια κτίσματα θεάτρων τα καταστρέφουν ή τα μπαζώνουν με χώματα, και όπου το κρίνουν «σωστό» χτίζουν χριστιανικές εκκλησίες, όπως στη Τεγέα όπου η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως ένα εξαιρετικής κατασκευής θέατρο.

«Να αποφεύγεις τα άσματα των μίμων και των χορευτών…δια της γλώσσης αυτών ο διάβολος φθέγγεται». Ταύτα από τον σημερινό….προστάτη της ελληνικής παιδείας παρακαλώ!!

Βέβαια η καταστροφή του Ελληνικού κόσμου, η λεία και η λαφυραγώγηση των ελληνικών μνημείων είχε αρχίσει πολύ νωρίτερα της επιβολής του χριστιανισμού. Του τελειωτικού χτυπήματος.

Το 167 π.χ. ο Καικίλιος Μλετελλος ΑΠΟΓΥΜΝΩΣΕ συστηματικά την Μακεδονία από τα αμέτρητα καλλιτεχνήματα της. Ανάμεσα στα λάφυρα ξεχώριζε η χάλκινη ίλη ιππικού του Λύσιππου από το Δίον, το σύνταγμα δηλαδή του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Εκτός όμως από τα πάμπολλα γλυπτά και έργα, οι ρωμαίοι δεν δίστασαν να μεταφέρουν και αρχιτεκτονικά μέλη από την Ελλάδα για την διακόσμηση της Ρώμης. Ο Σύλλας αφαίρεσε κορινθιακούς κίονες από το Ολυμπείο Αθηνών με προορισμό τον ναό του Δία στο Καπιτώλιο, ο Μάρκος Αιμίλιος Σκούρος άρπαξε πάνω απο760 κίονες για την κατασκευή ενός θεάτρου στην Ρώμη ενώ ο Λεύκιος Αιμίλιος Παύλος (176 π.χ.) αφού νίκησε τον Περσέα στην Πύδνα της Μακδονίας κατέσκαψε εβδομήντα Μεκεδονικές πόλεις και λεηλάτησε όλα τα μνημεία τους.

Ο κατάλογος μακρύς, επίσης και στις ημέρες των «χριστιανικών ημερών».

quote:

---

Ο Ελληνισμός, ήταν ένα μεγάλο τμήμα του πολυφυλετικού «Βυζαντίου». Δεν ήταν μια επιλογή, αλλά μια αναγκαστική πορεία προσγείωσης. Οι λέξεις, με λάθος χρήση, εύκολα μας οδηγούν σε λάθος συμπεράσματα πολλές φορές….

---

Φιλικά.-
E.X.O

quote:

---

αποτελούν-πιστεύω και οι Νεοέλληνες- τον Ελπιδοφόρο Λαό του Κόσμου,

---