- Το ελιξήριο της θλίψης. - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

διαβαζω τα τοτε ολων εδω...
και μου φαινεται σαν τωρα...

παντως πινω ακομα πολλα
φαρμακια...μα δεν εχω
αγγιξει την φορμουλα του
ελιξιριο Της...

θε να μην υπαρχει?
θε να ειναι μοναχα
η ηδονη της αναζητησης της...?

Ryche...in pain

Μα το πιο μεγάλό φάρμακο είναι η Ευγνωμοσύνη. Ευτυχώς που υπάρχουν συν άνθρωποι μας σε πνευματική εξέλιξη και έτσι εξελισσόμαστε κα εμείς.

Να είστε καλά. Η ζωή είναι ένα παιχνίδι. Όποιος την παίρνει στα σοβαρά χάνετε. Ας γίνουμε και πάλι μικρά παιδία και ας απολαύσουμε το παιχνίδι.

Με αγαθή Αγάπη.
Just A Man

Να ‘στε πάντα καλά!

Δεν ξέρω τι σε κάνει να νιώθεις την θλίψη, όμως δεν πειράζει….
Καλά καλά δεν ξέρω τι φταίει που την νιώθω και εγώ.

Αν όμως σε κάτι βοηθάει …
Θα σου πω εγώ τι κάνω για να γευτώ ο ελιξίριο της θλίψης.

Παίρνω ένα μεγάλο δοχείο φτιαγμένο από το χαμόγελο αυτών που αγαπώ.
Βάζω μέσα μια κουταλιά ευγνωμοσύνη, που υπάρχουν και με αγαπούν όπως τους αγαπώ και εγώ (ή ακόμα και με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο).

Μετά βάζω μια γουλιά από τις μικρές καθημερινές χαρές της ζωής. ( μια μπύρα με το φιλαράκι μου, ένα ανέκδοτο που με έκανε να γελάσω, η προσπάθεια αυτού που μου είπε το ανέκδοτο για να με κάνει να χαρώ, μια βόλτα στην θάλασσα, το αγαπημένο μου τραγούδι και άλλα πολλά πολλά πολλά ).

Τέλος βάζω μέσα στο δοχείο μια ματιά προς τα πίσω.
Για να δω τους άλλους που είναι πολύ χειρότερα από εμένα.
Ακόμα και αυτούς που έχουν λιγότερα αλλά είναι πιο ευτυχισμένοι.

ΠΡΟΣΟΧΗ. Η τελευταία δόση πρέπει να είναι πολύ μικρή. Μεγάλη δόση από αυτή την ματιά μπορεί να δημιουργήσει σοβαρές παρενέργειες.

Αν κάποιος μπορεί να εμπλουτίσει την φόρμουλα παρακαλώ να το κάνει.

"Το Γυάλινο Βάζο"
http://www.startpoint.gr/fullarticle.asp?article=glassvase

ö
...ö

...ö
ö

ö..ö..
ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ ΑΛΛΑ
ΜΟΝΟ ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΦΙΛΟΙ ΘΑ ΑΦΗΣΟΥΝ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ........

Άλλο ένα συστατικό του ελιξιρίου της θλίψης...
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην ψυχούλα που δεν με αφήνει να το ξεχάσω το συγκεκριμένο!

"For the strength of the wolf is the pack and the strength of the pack is the wolf"

Sorrows of the Moon
Tonight the moon dreams in a deeper languidness,
And, like a beauty on her cushions, lies at rest;
While drifting off to sleep, a tentative caress
Seeks, with a gentle hand, the contour of her breast;

As on a crest above her silken avalanche,
Dying, she yields herself to an unending swoon,
And sees a pallid vision everywhere she’d glance,
In the azure sky where blossoms have been strewn.

When sometime, in her weariness, upon her sphere
She might permit herself to sheda furtive tear,
A poet of great piety, a foe of sleep,

Catches in the hollow of his hand that tear,
An opal fragment, iridescent as a star;
Within his heart, far from the sun, it’s buried deep.

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

Σε καποιο παλιοτερο ποστ μου ελεγα οτι καποια στιγμη θα μιλουσα και εγω - ακολουθωντας το παραδειγμα της πολυ αγαπητης μου Βαφτιστηρας--δεν θα μπορουσε φυσικα να ειναι κατι αλλο απο αγαπητη σε οσους την γνωριζουν - για καποιον που (οπως ειχα αναφερει) ο χαρακτηρας του και η συμπεριφορα του εκανε και την δικη μου συμπεριφορα να αλλαξει.
Οταν σε καποια φαση της ζωης μου -χωρις να το πολυσκεφτω- αρχισα το τσατ ειχα την τυχη -σχεδον απο την αρχη- να μπω σε ενα ρουμ του οποιου τα μελη δεν με εκαναν να θελω να ριξω μαυρη πετρα πισω μου-οπως συμβαινει με παρα πολλα αλλα τσατρουμς.
Εκει ειχα -επισης - την τυχη να γνωρισω καποιον που -κατα γενικη ομολογια - ειναι Ο χαρακτηρας! + Ο ανθρωπος .
Καποια στιγμη -υστερα απο αρκετο καιρο + εχοντας σχηματισει καποια γνωμη -θελησα να ανοιχτω καπως περισσοτερο + να τον εμπιστευτω σε καποια θεματα μου.. + εδω αρχιζει το καλο μερος..!
Στις μερες μας δεν ειναι ευκολο να εμπιστευτεις καποιον.. παρα το οτι γνωριζεις -μεσω των διαφορων ιρσ κλπ κλπ ατομα που μπορεις να μιλησεις μαζι τους για διαφορα θεματα προσωπικα ,αλλα γρηγορα απομακρυνεσαι επισης.
Ηθελα να μιλησω λοιπον για αυτον τον ανθρωπο που παρα το οτι τον εμπιστευτηκα - συνειδητα- τον περασα απο τοοοοοσα πολλα κρας τεστς που απορω πως αντεχει + και επιμενει..!
Ενας ανθρωπος που μπορει να μην ειναι ακριβως ελιξηριο αλλα που θα βρεθει διπλα και θα δωσει κουραγιο και δυναμη σε αυτους που θα κρινει οτι το χρειαζονται.
Αλλωστε αυτο δεν ειναι κατα καποιο τροπο το ελιξηριο?
κατι που σε κανει να παιρνεις δυναμη για να προχωρησεις.
Θελω σε αυτον τον Ανθρωπο -αν διαβασει οτι γραφω- να πω ενα Ευχαριστω που παρα τις πιεσεις μου + παρα το φορτωμενο προγραμμα του ,λογω δουλειας-ευτυχως..,θα ειναι κοντα αν +οταν ερθει καποια δυσκολη στιγμη.

Ευχαριστω

<Νομίζω βάλατε όλα τα συστατικά του!!
Να προσθέσω λίγη ακόμα αισιοδοξία?>>

Και προσθέτω ένα ακόμα μήνυμα....
<<Αύριο θέλω να σας αγαπώ ακόμα!>>
Σας χαιρετώ με εκτίμηση.

Και ξαφνικά έρχεται μια σχέση να ζευγαρώσει με την μοναξιά.
Και γεννούν μια αγκαλιά ένα χάδι και την αγάπη.

Και εγώ να κάθομαι - σαν να βλέπω μια ανατολή – και να παρακολουθώ τις αλλαγές του φίλου μου. Του ερωτευμένου φίλου μου. Αυτού που νοιάζεται για την κοπέλα του. Αυτού που αγωνιά με τις δικές τις αγωνίες και θέλει να είναι δίπλα της σε όλα.

Είμαι πολύ τυχερός που μου επιτρέπεται να βλέπω αυτό
«το άτρωτο της ψυχής σου».

Στο ελιξίριο της θλίψης λοιπόν και αυτό. Δώρο σε όλους εσάς που δεν το αφήσατε να χαθεί στα άδυτα του εσωτερικά.

Αυτη τη στιγμη δεν μπορω να σκεφτω καποιο αποτελεσματικοτερο <ελιξηριο της θλιψης>εκτος απο αυτο.Η συνταγη ειναι η παρακατω:
1)Μια υπεροχη καλοκαιρινη νυχτα
2)Χιλια αστρα στον λαμπερο ουρανο
3)Μια πολυ σημαντικη επετειος στη ζωη μου ,σαν σημερα
4)Αυτος που λατρευω,ο αγαπημενος μου ,μαζι μου
5)Τα αρωματα μας γινονται ενα στο αερακι
6)Μια συναυλια στο Λυκαβητο
7)Μουσικη απο ενα συγκροτημα που αγαπω ιδιαιτερα(EVANESCENCE)
8)Μια μεγαλη δοση ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΕΝΑ
9)Και τελος ενα εξαιρετικο τραγουδι για οσους δε θα ειναι εκει μαζι μας

MY IMMORTAL-EVANESCENCE

i'm so tired of being here
suppressed by all of my childish fears
and if you have to leave
i wish that you would just leave
because your presence still lingers here
and it won't leave me alone

these wounds won't seem to heal
this pain is just too real
there's just too much that time cannot erase
when you cried i'd wipe away all of your tears
when you'd scream i'd fight away all of your fears
and i've held your hand through all of these years
but you still have all of me

you used to captivate me by your resonating light
but now i'm bound by the life you left behind
your face it haunts my once pleasant dreams
your voice it chased away all the sanity in me

these wounds won't seem to heal
this pain is just too real
there's just too much that time cannot erase
when you cried i'd wipe away all of your tears
when you'd scream i'd fight away all of your fears
and i've held your hand through all of these years
but you still have all of me

i've tried so hard to tell myself that you're gone
and though you're still with me
i've been alone all along

these wounds won't seem to heal
this pain is just too real
there's just too much that time cannot erase
when you cried i'd wipe away all of your tears
when you'd scream i'd fight away all of your fears
and i've held your hand through all of these years
but you still have all of me

ALL OF ME ....FOR YOU,.........FOR EVER AND EVER
I LOVE ..... ALL OF YOU!!!!!

αλλο ενα συστατικο για το ελιξηριο...

ημασταν με μια φιλη μου μια φορα και ειχαμε καιρο να ιδωθουμε.μολις βρεθηκαμε,δεν μιλουσαμε...αυτη η εκκωφαντικη σιωπη...η οπτικη κατανοηση...