Φοίνιξ

Αι γενεαί πάσαι, ύμνον τη Ταφή σου, προσφέρουσι Χριστέ μου.
Καθελών του ξύλου, ο Αριμαθείας, εν τάφω σε κηδεύει.
Μυροφόροι ήλθον, μύρα σοι, Χριστέ μου, κομίζουσαι προφρόνως.
Δεύρο πάσα κτίσις, ύμνους εξοδίους, προσοίωμεν τω Κτίστη.
Ους έθρεψε το μάννα, εκίνησαν την πτέρναν, κατά του ευεργέτου.
Ιωσήφ κηδεύει, συν τω Νικοδήμω, νεκροπρεπώς τον Κτίστην.
Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;
Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω;
Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι.
Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον.
Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους.

Άν ποτέ στα βρόχια του πιαστείς
κανείς δεν θα μπορέσει να σε βγάλει
μονάχος βρες την άκρη της κλωστής
κι αν είσαι τυχερός ξεκίνα πάλι

Αυτό το δίχτυ έχει ονόματα βαριά
που 'ναι γραμμένα σ' εφτασφράγιστο κιτάπι
άλλοι το λεν του κάτω κόσμου πονηριά
κι άλλοι το λεν της πρώτης άνοιξης αγάπη

Ο Πλούταρχος ήταν μεμυημένος και ως τέτοιος σιωπούσε. Ο Αριστοτέλης όμως;

Παρά την ιστορική τους αξία και τη διαφοροποίηση στην αρχετυπική αλλά και μυητική διαδικασία (π.χ. δημόσια εξομολόγηση) με άλλες μυστηριακές τελετές της εποχής, η φρυγικής προέλευσης λατρεία των Καβείρων, μάλλον έθετε τη σημασία της επίκλησης της γονιμότητας πάνω από την αξία της ανθρώπινης ύπαρξης.

Φοίνιξ

Μη δώτε το άγιον τοις κυσί μηδέ βάλητε τους μαργαρίτας υμών έμπροσθεν των χοίρων

Κοίτα να δεις που με την πυγή κάνεις και αναπαραγωγή...

Ένα μόνο θα πω: Κώλαση το site αδελφοί μου! Κώλαση!

Και μη χοιρότερα...

Γιώργο, κοίταξε γύρω σου τη Βαβέλ και θα καταλάβεις (ελπίζω) ότι ο λόγος είναι απωλεσθείς.

AvatarGR, πράγματι η ενέργεια δεν χάνεται, ποτέ. Έχει δίκιο και ο Archon Αυτό που λέει η θερμοδυναμική είναι ότι το σύμπαν, όπως και όσο το γνωρίζουμε, οδηγείται διαρκώς από τη δημιουργία του σε κατάσταση μεγαλύτερου χάους, λιγότερης οργάνωσης, περισσότερο πρωταρχικής μορφής σύσταση (ύλη;) Το χάος λοιπόν θα πάρει τη θέση της τάξης. Αυτό λέει ο φυσικός νόμος. Υπάρχει κάτι ή κάποιος που αντιστέκεται σε αυτό; Αφήνω το ερώτημα για συζήτηση. Πολλά μπορεί να πει κανείς, λιγότερα να εννοήσει και ακόμα λιγότερα να βιώσει.

AvatarGR οι πνευματικές δυνατότητες των ανθρώπων σήμερα γνωρίζουμε καλά πως είναι βιολογικά φαινόμενα που ερμηνεύονται από τη γενετική, τη μοριακή βιολογία και από τις επιδράσεις του περιβάλλοντος. Κάθε σκέψη και κάθε συναίσθημα προκαλεί ηλεκτροχημικές και νευρο-ενδοκρινικές αντιδράσεις στον φλοιό (αλλά και βαθύτερα) του εγκεφάλου και ως τέτοια έχουν πολλές σκέψεις και πολλά συναισθήματα μελετηθεί αναλυτικά από πολλές ειδικότητες της επιστήμης.

Η ψυχή όμως; Το συνειδητό, το υποσεινήδητο; Εκεί ακόμα το τοπίο είναι θολό. Η πρόοδος είναι μεγάλη βέβαια όμως ακόμα πολλά είναι άγνωστα, δίνοντας βέβαια ως συνήθως έδαφος στους μωρούς να διατυπώσουν τις εκάστοτε δοξασίες τους. Θα μπορέσει όμως ποτέ αυτή να ερμηνευθεί με την λογική. Μπορεί το πνεύμα να περιγράψει και άρα να καλύψει την ψυχή και το βίωμα; Μήπως δηλαδή έτσι μπορούμε να βρούμε όπως ήταν της μόδας την δεκαετία του 80 τις μαθηματικές εξισώσεις του Θεού (sic);

Λες κάτι ιδιαίτερα σημαντικό AvatarGR ο εσώτερος διδάσκαλος (όποιος και αν είναι αυτός για τον καθένα) δεν υψώνει πνευματικά οικοδομήματα. Μήπως τελικά το ότι προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε με την επιστήμη τα του Θεού είναι αγώνας άγονος; Και που είναι η διαχωριστική γραμμή; Υπάρχει;

Ίσως αυτό είναι που λέει ο Knight Mixail ότι η μύηση με το θείο ξεκινά από τη προσπάθεια να εφαρμόσουμε παγκόσμιους νόμους στη καθημερινή μας ζωή και ότι τελικά η μύηση είναι μία διαρκής άσκηση σε συγκεκριμένο πλαίσιο, με συγκεκριμένα εργαλεία προς συγκεκριμένη οδό, αντίθετη τελικά με το 2ο νόμο της θερμοδυναμικής και ίσως σύμφωνη με το λατινικό Ordo Ab Chao ή αν προτιμάται με το γνώθι σ' αυτόν.

Άν ποτέ στα βρόχια του πιαστείς
κανείς δεν θα μπορέσει να σε βγάλει
μονάχος βρες την άκρη της κλωστής
κι αν είσαι τυχερός ξεκίνα πάλι

Αυτό το δίχτυ έχει ονόματα βαριά
που 'ναι γραμμένα σ' εφτασφράγιστο κιτάπι
άλλοι το λεν του κάτω κόσμου πονηριά
κι άλλοι το λεν της πρώτης άνοιξης αγάπη

We met one magic summer day
A dream came true and blew away
For as your love began to grow
The time had come for me to go

Now all that I am living for
Is to comeback to you once more

Lovely lady of Arcadia
Promise you will wait for me
In your arms I found my shangrila
And it's where I long to be
Lost in love eternally

I feel alone among the crowds
And sunny skies are filled with clouds
I miss your kiss and your embrace
The empting smile that lights your face
And just as long as we're apart
The same old song will haunt my heart

Lovely lady of Arcadia
Promise you will wait for me
In your arms I found my shangrila
And it's where I long to be
Lost in love eternally

Lovely Lady of Arcadia...Shangri La...Maria M

Προτείνω το esoterica να οργανωθεί σε κύκλους έτσι ώστε να μην έχουν όλοι πρόσβαση στο περισσότερο εσωτερικό περιεχόμενο. Ειδάλλως να χορηγούνται ατελώς αντικαταθλιπτικά...

Αι γενεαί πάσαι, ύμνον τη Ταφή σου, προσφέρουσι Χριστέ μου.
Καθελών του ξύλου, ο Αριμαθείας, εν τάφω σε κηδεύει.
Μυροφόροι ήλθον, μύρα σοι, Χριστέ μου, κομίζουσαι προφρόνως.
Δεύρο πάσα κτίσις, ύμνους εξοδίους, προσοίωμεν τω Κτίστη.
Ους έθρεψε το μάννα, εκίνησαν την πτέρναν, κατά του ευεργέτου.
Ιωσήφ κηδεύει, συν τω Νικοδήμω, νεκροπρεπώς τον Κτίστην.
Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;
Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω;
Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι.
Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον.
Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους.

Άν ποτέ στα βρόχια του πιαστείς
κανείς δεν θα μπορέσει να σε βγάλει
μονάχος βρες την άκρη της κλωστής
κι αν είσαι τυχερός ξεκίνα πάλι

Αυτό το δίχτυ έχει ονόματα βαριά
που 'ναι γραμμένα σ' εφτασφράγιστο κιτάπι
άλλοι το λεν του κάτω κόσμου πονηριά
κι άλλοι το λεν της πρώτης άνοιξης αγάπη

Και έχεις δίκιο όταν λες ότι κάθε απώλεια όπως και αν αυτή γίνεται μάλλον έχει την ίδια συνολικά βαρύτητα για έναν εξωτερικό απομακρυσμένο παρατηρητή, όμως όταν το κακό κτυπάει το διπλανό τότε η αίσθηση (καλώς ή κακώς) φαντάζει μεγαλύτερη. Και ίσως σε ένα τέτοιο συγκινησιακό πλαίσιο μπορεί κάποιος να δικαιολογήσει και την σκληρή προσωπική αντίδραση του κατά τα άλλα προσηνούς Εχέμβροτου.

Και μέσα στο άδικο των χαρακτηρισμών (ή των πράξεων για να θυμηθούμε την αρχαία τραγωδία) του πληγωμένου Εχέμβροτου αναβλύζει μία αλήθεια: Η σιωπή. Που πάντα είναι χρήσιμη αφού πολλά μας διδάσκει, ίσως όμως ακόμα περισσότερο τώρα που έχουμε στραμμένο το βλέμμα σε εκείνους που διάγουν τον Αχέροντα να είναι περισσότερο επιβεβλημένη.

Γιατί όμως φίλοι μου θρηνούμε για το χαμό αυτών των ανθρώπων, των παιδιών αλλά και των υπολοίπων που σκοτώθηκαν σε αυτό το πολύνεκρο δυστήχημα; Μα θα πει κάποιος ότι ο θάνατός τους ήταν άδικος, πρόωρος, ότι ήταν αθώα θύματα κάποιων άλλων "υπευθύνων", ότι είναι κρίμα για αυτούς τους γονείς να θάβουν τα παιδιά τους και να πατούν το χώμα που τα σκεπάζει ή να μας καταλαμβάνει δέος και θλίψη όταν κοιτάζουμε τα δικά μας ζωντανά παιδιά και σκεφτόμαστε ότι θα μπορούσαν αυτά να είναι στη θέση τους.

Ποιός όμως θάνατος είναι ακριβοδίκαιος, ποιός θάνατος είναι ακριβόχρονος, ποιός θάνατος είναι ανεξάρτητος του σύμπαντος κόσμου οφειλόμενος αποκλειστικά στο θανόντα, γιατί να είναι λιγότερος ο πόνος του παιδιού που θάβει τους γονείς του και τι ακριβώς είναι αυτό που νιώθουμε όταν κοιτάμε τα δικά μας ζωντανά παιδιά μετά από ένα τέτοιο γεγονός; Πόνο, λύτρωση, δέος, θλίψη, ανακούφιση, χαρά; Μήπως όλα αυτά μαζί;

Αναρωτιέμαι τελικά ως πολιτισμός που σιγά αλλά σταθερά ακολουθούμε τα Δυτικοευρωπαϊκά πρότυπα ποιά παιδεία θανάτου αποκτούμε από μικροί. Πόσο πολύ διαφέρουμε σε αυτό το θέμα από τον αρχαίο πολιτισμό που κατοικούσε και φιλοσοφούσε στο ίδιο γεωγραφικό μήκος και πλάτος πριν από 2.500 χρόνια, που ελάχιστα κοινά έχουμε πια μαζί του. Γιατί δηλαδή ο θάνατος ο οποιος είναι μία φυσική συνέχεια της ζωής και από τον οποίο γεννάται ζωή τελικά να μας είναι τόσο ξένος, τόσο οδυνηρός (οποία παραφροσύνη και σχιζοφρένεια) και τόσο απεχθής. Όταν σε όλο μας το βίο ζούμε, συντηρούμαστε και υπάρχουμε επειδή σκοτώνουμε: τα ζώα, τα ψάρια τα φυτά για να τα φάμε. Σε όλη μας τη ζωή θανατώνουμε για να επιβιώσουμε, όπως άλλωστε συμβαίνει σε ολόκληρη τη φύση γύρω μας αφού αυτό επιτάσσουν οι κανόνες της φύσης. Και όμως όταν ο θάνατος χτυπήσει την πόρτα μας εμείς θλιβόμαστε, εξανιστάμεθα και κλαίμε.

Είναι σκάνδαλο καλοί μου φίλοι σε όλη μας τη ζωή να ασχολούμαστε με τη ζωή και αυτό το συμπλήρωμά της, το θάνατο που χωρίς το ένα το άλλο δεν υφίσταται να γυρνάμε την πλάτη με τρόμο και απέχθεια λες και αυτό δεν μας τρέφει. Τέτοιος παραλογισμός.

Γιατί όμως τότε τελικά πονάμε; Τι είναι αυτό που εμάς αλλά όπως έχει παρατηρηθεί και άλλα ανώτερα θηλαστικά προκαλεί πόνο η απώλεια του συντρόφου, του παιδιού, του γονέα, του όμοιου ή του άλλου; Γιατί το μεγαλύτερο σκάνδαλο εκείνου που καμμιά φορά γελά μαζί μας δεν είναι ότι δεν παιδευόμαστε με τον θάνατο και τον αγνοούμε ή τον απευχόμαστε. Το μεγαλύτερο σκάνδαλο είναι ότι σε ολόκληρο το αχανές, το μέχρι σήμερα (για εμάς) άδειο σύμπαν, σε αυτόν το κόκκο άμμου που το λέμε Γη αναπτύχθηκε ένα πρωτόγονο μα εξίσου αρχέτυπο με το φόβο αίσθημα: Η Αγάπη. Και αυτό το αρχέγονο αίσθημα είναι εκείνο που κάθε φορά αναδύεται ως πόνος απώλειας, ως ανάμνησης εκείνης της απόσχισης από το αρχέγονο είναι το θερμό αιθερικό που πλημμύριζει την ανώτερη ψυχική μας ύπαρξη. Μα ο θάνατος δεν είναι η αρχή ενός ταξιδιού προς εκείνη πάλι την κατάσταση; Δηλαδή ο θάνατος δεν ετοιμάζει την αθάνατη ψυχή μας για το αέναο ταξίδι της στο μορφικό είναι; Τότε γιατί τελικά ο πόνος; Αφού η ψυχή με το δημιουργό της συναντιέται. Έχει άλλωστε καμμία σημασία το ανθρώπινο δημαιούργημα (του χρόνου) ή του πόσο έζησαν ετούτη τη φορά σε τούτη τη γη αυτοί οι άνθρωποι στο άπειρο του ταξιδιού της ψυχής. Καμμία σημασία δεν έχει νομίζω τελικά. Και αν πονάμε το μόνο τελικά που σημαίνει είναι ότι είμαστε άνθρωποι και όχι Θεοί και έχουμε ακόμα πολύ δρόμο ακόμα.

ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ!

We met one magic summer day
A dream came true and blew away
For as your love began to grow
The time had come for me to go

Now all that I am living for
Is to comeback to you once more

Lovely lady of Arcadia
Promise you will wait for me
In your arms I found my shangrila
And it's where I long to be
Lost in love eternally

I feel alone among the crowds
And sunny skies are filled with clouds
I miss your kiss and your embrace
The empting smile that lights your face
And just as long as we're apart
The same old song will haunt my heart

Lovely lady of Arcadia
Promise you will wait for me
In your arms I found my shangrila
And it's where I long to be
Lost in love eternally

Lovely Lady of Arcadia...Shangri La...Maria M

Προτείνω το esoterica να οργανωθεί σε κύκλους έτσι ώστε να μην έχουν όλοι πρόσβαση στο περισσότερο εσωτερικό περιεχόμενο. Ειδάλλως να χορηγούνται ατελώς αντικαταθλιπτικά...

Και του μίλησα για σένα και για μένανε.
Και τα μάτια του βουρκώναν, κι όλο κλαίγανε.
Του 'πα για το φέρσιμο σου, και για τ' άλλα σου.
Τ' ασυγχώρητα τα λάθη, τα μεγάλα σου.

Κι ύστερα με πιάσαν Θεέ μου, κάτι κλάματα.
Που με βρήκανε κουρέλι, τα χαράματα.
Με το άγαλμα στο δρόμο, προχωρήσαμε.
Μου εσκούπισε τα μάτια, και χωρίσαμε.

Κοίτα να δεις που με την πυγή κάνεις και αναπαραγωγή...

Ένα μόνο θα πω: Κώλαση το site αδελφοί μου! Κώλαση!

Και μη χοιρότερα...

Και του μίλησα για σένα και για μένανε.
Και τα μάτια του βουρκώναν, κι όλο κλαίγανε.
Του 'πα για το φέρσιμο σου, και για τ' άλλα σου.
Τ' ασυγχώρητα τα λάθη, τα μεγάλα σου.

Κι ύστερα με πιάσαν Θεέ μου, κάτι κλάματα.
Που με βρήκανε κουρέλι, τα χαράματα.
Με το άγαλμα στο δρόμο, προχωρήσαμε.
Μου εσκούπισε τα μάτια, και χωρίσαμε.

Ο Πλούταρχος ήταν μεμυημένος και ως τέτοιος σιωπούσε. Ο Αριστοτέλης όμως;

Παρά την ιστορική τους αξία και τη διαφοροποίηση στην αρχετυπική αλλά και μυητική διαδικασία (π.χ. δημόσια εξομολόγηση) με άλλες μυστηριακές τελετές της εποχής, η φρυγικής προέλευσης λατρεία των Καβείρων, μάλλον έθετε τη σημασία της επίκλησης της γονιμότητας πάνω από την αξία της ανθρώπινης ύπαρξης.

Φοίνιξ

Μη δώτε το άγιον τοις κυσί μηδέ βάλητε τους μαργαρίτας υμών έμπροσθεν των χοίρων

(ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΣ ΑΚΟΜΑ ΕΧΕΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΟΠΩΣ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΟΤΙ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ - ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΡΧΗ ... ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΛΑΚΗ)

ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ ΛΕΞΕΙΣ (Διονύσης Σαββόπουλος)

Σα βγω από αυτή τη φυλακή κανείς δεν θα με περιμένει
οι δρόμοι θα 'ναι αδειανοί κι η πολιτεία μου πιο ξένη
Τα καφενεία όλα κλειστά κι οι φίλοι μου ξενιτεμένοι
αγέρας θα με παρασέρνει, σα βγω απ' αυτή τη φυλακή.

Κι ο ήλιος θα αποκοιμηθεί μες στα ερείπια της Ολύνθου
θα μοιάζουν πράγματα του μύθου κι οι φίλοι μου κι οι εχθροί
Μαρμαρωμένοι θα σταθούν οι ρήτορες κι οι λωποδύτες
ζητιάνοι εταίρες και προφήτες, μαρμαρωμένοι θα σταθούν.

Μπροστά στην πύλη θα σταθώ με τις κουβέρτες στη μασχάλη
κι αργοκουνώντας το κεφάλι θα χαιρετίσω τον φρουρό
Χωρίς βουλή, χωρίς θεό σαν βασιλιάς σ' αρχαίο δράμα
θα πω τη λέξη και το γράμμα, μπροστά στην πύλη θα σταθώ.