lavelle
Νέο ΜέλοςΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Του ενός ο ανιψιός θυμήθηκε πως ήταν βατραχάνθρωπος, του αλλουνού η γιαγιά ήταν η Μαρία Αντουανέτα, ο άλλος ήταν με φίλους του στο γήπεδο και μόλις μπήκε το γκολ του φάνηκε ότι σαν κάπου να το είχε ξαναδεί κοκ.
Λείπει νομίζω, η διάχυση της γνώσης και της γνώμης που βασίζεται σε μελέτη (ή έστω ανάγνωση) και οι εμπειρίες που αυτός ο οποίος τις αναφέρει έχει προβληματιστεί σχετικώς.
Αυτό το στυλ "ο ανιψιός θυμήθηκε ... λέτε να υπάρχει προηγούμενη ζωή ?" θυμίζει περισσότερο επίσκεψη αφελούς πελάτη σε τσαρλατάνο εσωτεριστή ...
Ένας απλός βοσκός στους πρόποδες των Άνδεων, ένας μανάβης κατά την εποχή της Αναγέννησης, ένα μικρό βατραχάκι σε κάποιο χωριό της Μεσοποταμίας, ή κάτι άλλο οτιδήποτε ΑΛΛΑ ΑΣΗΜΑΝΤΟ !
Ή θα ήταν βασιλιάδες, ή αγγελιοφόροι που μετέφεραν μηνύματα ζωής και θανάτου ή κάτι άλλο οτιδήποτε ΑΛΛΑ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ !
Το κακό είναι ότι δεν καταλαβαίνουν πως με αυτές τις ανοησίες που διηγούνται, ερεθίζουν την έπαρση άλλων που τρέχουν με την μια στον οποιονδήποτε τσαρλατάνο με την βεβαιότητα ότι θα τους ανακοινωθεί πως κάποτε ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος ...
Στην προκειμένη το "μέτρον" δεν αναφέρεται στην ποσότητα που θα πάρεις για να "φτιαχτείς" αλλά στο πως θα ξεκινήσεις.
Συνισταται μια χαλαρή προσέγγιση καταρχήν (κανένα valium από το φαρμακείο του μπαμπά ή prozac από την κάβα της μανιοκαταθλιπτικής μαμάς) και μετά περνάμε στα πιο "δυνατά" ....
Το 1975 ήταν ακόμη ανοιχτό το πρόβλημα αν υπάρχουν όντως μελανές οπές στον κόσμο ή αν αυτές αποτελούν απλώς ένα θεωρητικό αποτέλεσμα χωρίς φυσική σημασία. Εκείνη τη χρονιά ο Χόκινγκ έβαλε στοίχημα με τον εκκεντρικό αμερικανό αστροφυσικό Κιπ Θορν σχετικά με τη φύση του αστρικού αντικειμένου που ονομάζεται Κύκνος X-1. Αν το αντικείμενο αυτό ήταν μια μελανή οπή, ο Χόκινγκ θα πλήρωνε στον Θορν μια ετήσια συνδρομή στο περιοδικό «Πεντχάουζ», ενώ αν δεν ήταν, ο Θορν θα πλήρωνε στον Χόκινγκ τρία χρόνια συνδρομή στο σατιρικό περιοδικό «Ιδιωτικός Ντετέκτιβ». Οι παρατηρήσεις που επακολούθησαν συγκέντρωσαν ισχυρότατες ενδείξεις ότι το αντικείμενο αυτό είναι όντως μελανή οπή και το 1990 ο Χόκινγκ αποφάσισε να παραδεχθεί ότι έχασε το στοίχημα, με έναν πολύ εκκεντρικό μάλιστα τρόπο. Οχι μόνο πλήρωσε τη συνδρομή, αλλά με τη βοήθεια ενός κοινού φίλου μπήκε στο γραφείο του Θορν και έβαλε το δακτυλικό του αποτύπωμα στο έγγραφο του στοιχήματος, ως ένδειξη παραδοχής της ήττας του.
Το στοίχημα όμως αυτό δεν αντανακλούσε τις επιστημονικές απόψεις του Χόκινγκ. Στην πραγματικότητα ο μεγάλος αυτός επιστήμονας, που αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της επιστημονικής του δραστηριότητας στη μελέτη των μελανών οπών, πίστευε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στην ύπαρξή τους. Απλά έβαλε το στοίχημα για τον ίδιο λόγο που οι οπαδοί του Ολυμπιακού στοιχηματίζουν μερικές φορές υπέρ του Παναθηναϊκού στα παιχνίδια μεταξύ των δύο ομάδων. Αν κερδίσει ο Ολυμπιακός χαίρονται για την ομάδα τους και αν κερδίσει ο Παναθηναϊκός χαίρονται για τα χρήματα που θα κερδίσουν. Ηταν για αυτόν ένα είδος «ασφάλειας» της επιστημονικής ζωής του.
Τα άλλα δύο στοιχήματα όμως βασίζονταν στα συμπεράσματα του Χόκινγκ για τις πιο «παράδοξες» ιδιότητες των μελανών οπών. Οπως είναι γνωστό στους ειδικούς, όχι όμως στον πολύ κόσμο, η μελανή οπή δεν είναι ένα φυσικό αντικείμενο αλλά μόνο μια σφαιρική, στην απλούστερη περίπτωση, επιφάνεια, στο κέντρο της οποίας συμβαίνει κάτι πραγματικά ασύλληπτο. Εκεί ο χώρος «τελειώνει» και ο χρόνος παύει να υπάρχει, γι' αυτό και το σημεία αυτό ονομάζεται «ανωμαλία». Αν ένα υλικό σώμα περάσει μέσα από την ανωμαλία, επανεμφανίζεται με τυχαίες ιδιότητες, γεγονός που αντιβαίνει στους γνωστούς σε εμάς νόμους της φύσης, σύμφωνα με τους οποίους τα διάφορα γεγονότα δεν συμβαίνουν τυχαία αλλά το καθένα αποτελεί αποτέλεσμα των όσων προηγήθηκαν. Για να αποφύγουν αυτό το «παράδοξο» πολλοί επιστήμονες, μεταξύ των οποίων και ο Χόκινγκ, είχαν υποθέσει ότι στη φύση δεν υπάρχουν ανωμαλίες έξω από μελανές οπές. Στην περίπτωση αυτή το πρόβλημα παύει να υπάρχει, αφού κάθε υλικό σώμα που «μπαίνει» σε μια μελανή οπή δεν είναι δυνατόν να «βγει» πάλι έξω, και έτσι δεν μας ενδιαφέρει τι παθαίνει στο εσωτερικό της.
Ενα άλλο πρόβλημα, σχετικό με το παραπάνω, είναι το τι συμβαίνει με τα σώματα που «πέφτουν» μέσα σε μια μελανή οπή. Σύμφωνα με τη θεωρία που αναπτύχθηκε από τον Χόκινγκ, τα σώματα αυτά χάνουν όλες τις υπόλοιπες ιδιότητές τους εκτός από τη μάζα και το ηλεκτρικό φορτίο. Με άλλα λόγια, αν ρίξουμε σε μια μελανή οπή μια σιδερένια σφαίρα δέκα κιλών και ένα ξύλινο κάθισμα επίσης δέκα κιλών, το αποτέλεσμα θα είναι ακριβώς το ίδιο, δηλαδή να μεγαλώσει η μάζα της μελανής οπής κατά δέκα κιλά. Κάθε πληροφορία όμως για τον τρόπο κατασκευής και το χρώμα του καθίσματος ή για το υλικό από το οποίο αποτελείται η σφαίρα θα έχει χαθεί. Αυτό το γεγονός όμως παραβιάζει βασικούς νόμους της Φυσικής, σύμφωνα με τους οποίους η πληροφορία που χρειάζεται για να διαπιστώσουμε με ποιον τρόπο αυξήθηκε η μάζα της μελανής οπής δεν μπορεί να χαθεί, γι' αυτό και ονομάστηκε «παράδοξο της πληροφορίας».
Το 1991, ένα χρόνο αφού είχε χάσει το πρώτο στοίχημα, ο Χόκινγκ στοιχημάτισε ξανά με τον Κιπ Θορν και έναν άλλο γνωστό φυσικό, τον Τζον Πρέσκιλ, ότι δεν είναι δυνατόν να σχηματισθούν στη φύση «γυμνές» ανωμαλίες. Το έπαθλο του στοιχήματος ήταν 100 λίρες Αγγλίας και ένα αθλητικό μπλουζάκι. Εξι όμως χρόνια αργότερα, ο αμερικανός επιστήμονας Μάθιου Τσόπτουικ έδειξε, χρησιμοποιώντας ένα υπερυπολογιστή, ότι αν επιλέξει κανείς προσεκτικά τις συνθήκες στις οποίες συρρικνώνεται ένα αστέρι που έχει φτάσει στο τέλος της ζωής του, είναι δυνατόν να σχηματιστεί μια γυμνή ανωμαλία που δεν περιβάλλεται από μελανή οπή. Ετσι, τον Φεβρουάριο του 1997, ο Χόκινγκ έχασε και το δεύτερο στοίχημα που είχε βάλει με τον Κιπ Θορν.
Ο Χόκινγκ όμως, παρά τη φυσική του αδυναμία, είναι γνωστός για τον πολύ ισχυρό χαρακτήρα του. Ετσι, την ίδια ημέρα που πλήρωσε το στοίχημα, θέλησε να «πατσίσει» με τους δύο συναδέλφους του, βάζοντας ένα νέο στοίχημα. Τη φορά αυτή στοιχημάτισε μια εγκυκλοπαίδεια ότι η θεωρία του είναι σωστή και ότι κάθε χαρακτηριστικό των σωμάτων που πέφτουν σε μια μελανή οπή χάνεται. Φαίνεται όμως πως και αυτή το φορά δεν ήταν γραφτό του να κερδίσει. Μόλις πριν από λίγες ημέρες ένας φυσικός του Πανεπιστημίου του Οχάιο βρήκε ισχυρές ενδείξεις ότι το παράδοξο της πληροφορίας απλώς δεν είναι παράδοξο, αφού οι πληροφορίες για τη δομή και τα χαρακτηριστικά των σωμάτων που πέφτουν σε μια μελανή οπή φαίνεται ότι «αποθηκεύονται» στο εσωτερικό της. Αν το συμπέρασμα αυτό επιβεβαιωθεί και από άλλους ερευνητές, θα πρέπει ο Χόκινγκ να πληρώσει και το τρίτο στοίχημα.
Υπό αυτή την έννοια μιλάμε για ένα βαθιά δημοκρατικό άτομο, με περιορισμένο στο ελάχιστο το οποιοδήποτε ταμπού που να προκύπτει από υποβόσκουσα ρατσιστική διάθεση
Ένας απλός βοσκός στους πρόποδες των Άνδεων, ένας μανάβης κατά την εποχή της Αναγέννησης, ένα μικρό βατραχάκι σε κάποιο χωριό της Μεσοποταμίας, ή κάτι άλλο οτιδήποτε ΑΛΛΑ ΑΣΗΜΑΝΤΟ !
Ή θα ήταν βασιλιάδες, ή αγγελιοφόροι που μετέφεραν μηνύματα ζωής και θανάτου ή κάτι άλλο οτιδήποτε ΑΛΛΑ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ !
Το κακό είναι ότι δεν καταλαβαίνουν πως με αυτές τις ανοησίες που διηγούνται, ερεθίζουν την έπαρση άλλων που τρέχουν με την μια στον οποιονδήποτε τσαρλατάνο με την βεβαιότητα ότι θα τους ανακοινωθεί πως κάποτε ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος ...
Του ενός ο ανιψιός θυμήθηκε πως ήταν βατραχάνθρωπος, του αλλουνού η γιαγιά ήταν η Μαρία Αντουανέτα, ο άλλος ήταν με φίλους του στο γήπεδο και μόλις μπήκε το γκολ του φάνηκε ότι σαν κάπου να το είχε ξαναδεί κοκ.
Λείπει νομίζω, η διάχυση της γνώσης και της γνώμης που βασίζεται σε μελέτη (ή έστω ανάγνωση) και οι εμπειρίες που αυτός ο οποίος τις αναφέρει έχει προβληματιστεί σχετικώς.
Αυτό το στυλ "ο ανιψιός θυμήθηκε ... λέτε να υπάρχει προηγούμενη ζωή ?" θυμίζει περισσότερο επίσκεψη αφελούς πελάτη σε τσαρλατάνο εσωτεριστή ...
με λίγα λόγια θα μπορούσε να γραφεί μόνο από κάποιον ο οποίος ήταν συνειδησιακά νεκρός.
χαιρετισμούς στον gabriel, το απόλυτο εκφραστή της λατινοαμερικανικης λογοτεχνικής σαπουνόπερας