- Μετεμψύχωση & μετενσάρκωση - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Με την λογική της ελληνικής Εκκλησίας και ο πατριάρχης Βαρθολομαίος ενσάρκωση του Ασταρώθ είναι (ο Πάπας του Βασσάγκο και κάθε Ιμάμης παιδί του Λούσιφερ, ενώ η οικογένειά του καθενός καθαρά βελζεεβουλική. Άντε για να μην πούμε τώρα για αυτούς τους καθαρά Ασμοδαϊκούς (μη σου πω λεβιαθανικούς) τύπους με τον Βούδα, τον αιρετικό, τον αντίχριστο, τον 665,98721)
Τρέχα γύρευε... Εγώ το ξέρω πως ο Αβραξάς δεν είναι από το κάτω πάτωμα, απλά δεν τον πολυσυμπαθώ.
-ΥΗVH
Light in extension
quote:
Λέω πως ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ από την ΕΚΚΛΗΣΙΑ (αχαχούχα!!!) δαίμονας (ξέρεις, αυτός ο τύπος με την πηρούνα και τα κέρατα.)Με την λογική της ελληνικής Εκκλησίας και ο πατριάρχης Βαρθολομαίος ενσάρκωση του Ασταρώθ είναι (ο Πάπας του Βασσάγκο και κάθε Ιμάμης παιδί του Λούσιφερ, ενώ η οικογένειά του καθενός καθαρά βελζεεβουλική. Άντε για να μην πούμε τώρα για αυτούς τους καθαρά Ασμοδαϊκούς (μη σου πω λεβιαθανικούς) τύπους με τον Βούδα, τον αιρετικό, τον αντίχριστο, τον 665,98721)
Τρέχα γύρευε... Εγώ το ξέρω πως ο Αβραξάς δεν είναι από το κάτω πάτωμα, απλά δεν τον πολυσυμπαθώ.
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
"Mετα απ'αυτο ο Βασιλιδης ο Αιρετικος ξεπερασε τα ορια.Ισχυριζεται οτι υπαρχει ενας υπερτατος θεος,με το ονομα Αμπραξς;,απο τον οποιο δημιουργηθηκε η Διανοια(MAHAT),την οποια οι Ελληνες αποκαλουν Νου.Απο αυτην εκπορευτηκε ο Λογος-απο τον Λογο,η ΘειαΠρονοια,απο την Πορονοια , Αρετη και η Σοφια-απ'αυτες τις δυο παλι εγιναν οι Αρετες ,οιΑρχες και οι Δυναμεις-και απ'αυτες απειρες δημιουργιες και εκπορευσεις αγγελων.Αναμενσα στους κατωτ.αγγελους,στ'αληθεια ,και σ'εκεινους που εκαναν αυτον τον κοσμο,τοποθετει τελευταιο απ'ολους τον θεο των Ιουδαιων για τον οποιο αρνειται οτι ειναι ο ιδιος ο Θεος, βεβαιωνοντας οτι δεν ειναι παρα ενα απο τους αγγελους* "
---αποσπασμα απο την "Αποκαλυμμενη Ισις" στον 'εσωτ.χαρακτηρα των ευαγγελιων"/Ε.Π.Μπλαβατσκι
*σχολιο της συγγραφεως:"Αναντηρητα οφειλεται μονο σε ενα καυστικο ταχυδακτιλουργικο επιχειρημα, τ'οτι ο Ιεχωβας,ο οποιος στην Καμπαλα ειναι απλα μια σεφιρα-η τριτη-αρνητικη δυναμη αναεσα στις εκπορευσεις -μπινα-,ειχε ανυψωθει στο αξιωμα του Ενος απολυτου Θεου.Ακομη και στη βιβλο δεν ειναι παρα ενα απο τα Ελοχιμ(Γενεση ΚεφΙΙΙ,V,22'Ο Κυριος ο Θεος που δεν κανει διακριση αναμεσα στον εαυτο του και στους αλλους)
φως εν σκοτει!
aum mani padme hum
Edited by - ΑΤΜΑ on 25/08/2004 04:17:30
Αβραξας ή Αβρασαξ..είναι οι μυστικες λεξεις που αναγονται όπως ηδη ανεφερθηκα ποιο πριν με την παραπομπη από τον εσωτ.χαρακτηρα των εαυγγλιων,στον πυθαγορειο Βασιλειδη της Αλεξανδρειας(90 π.Χ).Αυτος λοιπον χρησιμ. Τον ορο ως τιτο για τη Θεοτητα ,την υπερτατη των Επτα και την κατεχουσα 365 δυναμεις.Σε ελληνικη αριθμηση εχουμε Α=1,Β=2,Ρ=100,Α=1,Ξ=60,Α=1,Σ=200 Συνολο365, οιμ ερες του ετους,το ηλιακο ετος,ενας κυκλος θειας δραστηριοτητας.Ο Κ.Κινγκ,συγγραφεας του βιβλιου ΟιΓνωστικοι θεωρει τη λεξη παρομοια με την εβραικη Shemhamphorasch,μια αγια λεξη ,το εκτεταμενο ονομα του Θεου.Ενας πολυτιμος λιθος που φερει το ονομα αυτό συνηθως απεικονιζει ένα ανρθωπινο σωμα με κεφαλι πετεινου,ένα χερι με ασπιδα και το άλλο με μαστιγιο.
Αβραξας είναι το αντιστοιχο του ινδουιστικου Αμπχιμανιν* σε συνδιασμο με τον Mπραχμα.Είναι η συνθεση αυτή και οι μυστικε της ιδιοτητες που εκαναν τον Ολιβερ(μια μεαλη αυθεντια του τεκτονισμου) ,να συνδεσει το ονομα του Αβραξας με το ονομα του Αβρααμ.Αυτό ηταν αβασιμο-οι δυναμεις και οι ιδιοτητες του Αβραξας που είναι 365 σε αριθμο,επρεπε να του δειξουν ότι η θεοτητα συνδεοταν με τον Ηλιο και η την ηλιακη διαιρεση του ετους,δηλαδη ο Αβραξας είναι το αντικτυπο και ο Ηλιος ο τυπος.
Αμπχιμανιν είναι τ’ονομα του Αγκνι-πυρος,του πρεσβυτερου γιου του Μπραχμα,το πρωτο δηλαδη στοιχειο /η δυναμη που παραγεται στο συμπαν κατά την εξελιξη του--το πυρ της δημιουργικης επιθυμιας--.
Ο Αμπχιμανιν απεκτησε με την Σβαχα 3 γιους (Παβαχα-Παβαμανα-Σουτσι)και αυτοι με τη σειρα τους 45 γιους,οι οποιοι μαζι με τον αρχικο γιο του Μπραχμα και τους τρεις απογονους του συνηστουν τα «49 πυρα» του αποκρυφισμου..
---theoshopical glossary---
harehareaum...
aum mani padme hum
Πολύ σωστές οι τοποθετήσεις των συνομιλητών μας και θα ήθελα να προσθέσω την υποκειμενική μου άποψη - σκέψεις σχετικά με την λέξη ΑΜΠΡΑΞΑΣ, τη λέξη ΑΜΠΡΑΚΑΤΑΜΠΡΑ και ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ...
Η Μαγική λέξη Abracatabra (Αμπρακατάμπρα) είναι μια «σύνθετη» λέξη που ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ, μια εκδήλωση της θεότητας (όπως ΚΑΙ η λέξη Abraxas Αμπραξάς ή Αβρξάς ή Αβρασάξ)…
Abra ή Abar = Ο Θεός
Cad = Ο Άγιος
ΑΡΑ:
ABRA – CAD – ABRA = Ο ΘΕΟΣ – Ο ΑΓΙΟΣ – Ο ΘΕΟΣ
Ηταν μια μαγική εποδώς, μια επίκληση πρός τη θεότητα και θα την συναντήσουμε και ως ταλισμάν (φυλακτό)...
Υποθέτω λοιπόν ότι ο Τζέφρεϊ Χίγκινς (που εκείνος ήταν που «ΣΥΝΔΙΑΣΕ» τη λέξη ΑΜΠΡΑΚΑΤΑΜΠΡΑ με την λέξη ΑΜΠΡΑΞΑΣ), δε το έκανε και τόσο αυθαίρετα...
Φυσικά το γεγονός είναι ότι πρόκειται για 2 διαφορετικές λέξεις, ΟΜΩΣ νομίζω όπως αναλύω παρακάτω, αναφέρονται στην ΙΔΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΝΝΟΙΑ...
Η λέξη Αβραξάς ή Αβρασάξ όπως πολύ σωστά αναφέρει τόσο η αγαπητή Ζαντόκ όσο και η αγαπητή Ατμα, έχει να κάνει με την ΕΚΔΗΛΩΜΕΝΗ ΘΕΟΤΗΤΑ...
Και λέω ΕΚΔΗΛΩΜΕΝΗ, μιας και μας αποκαλύπτει μέσο την Σοφίας των Αριθμών, το ΠΛΗΡΕΣ ΚΥΚΛΟ ΤΗΣ ΓΗΣ, αυτόν των 365 ημερών...
Η Ατμα μας το συνδύασε με τον Αμπχιμάνιν, που είναι μια ονομασία του Θεού Άγκνι, των Ινδουιστών, του Θεού του Πυρός...
Ο Άγκνι είναι ο ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΟΣ από τους θεούς των Ινδουιστών και είναι ΕΝΑ από τα ΤΡΙΑ πρόσωπα της ΑΡΧΙΚΗΣ «Τριμούρτη» που αυτή η ΑΡΧΙΚΗ ΙΕΡΗ ΤΡΙΑΔΑ δεν ήταν άλλη από τον ΑΓΚΝΙ, τον ΒΑΓΙΟΥ & τον ΣΟΥΡΙΑ...
ΑΛΛΑ ο Αγκνι είναι ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΟΨΕΙΣ ΜΑΖΙ, αφού αυτός είναι για τον ΕΚΔΗΛΩΜΕΝΟ ΚΟΣΜΟ η τριπλή όψη του ΠΥΡΟΣ, στον Ουρανό ως ΗΛΙΟΣ, στο αέρα (Βαγιού) ως ΑΣΤΡΑΠΗ και στη γη ως κοινό ΠΥΡ...
Να γιατί λοιπόν στον ΕΚΔΗΛΩΜΕΝΟ ΚΟΣΜΟ έχουμε μια τέτοια ονοματολογία της Θεότητας που ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ τον Κόσμο...
Περιττό ή αναγκαίο (εσείς θα το πείτε αυτό), να κάνω τώρα τον ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ σχετικά με τη λέξη CAD;;;
CAD στα Εβραϊκά σημαίνει ΑΓΙΟΣ...
CADOSH (Καδώς στην ελληνική) είναι το Ιερό της Θυσίας
ΚΑΔΜΟΝ στα Εβραϊκά (Αδάμ Καδμόν) είναι ο ΟΥΡΑΝΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ο ΕΚΔΗΛΩΜΕΝΟΣ ΛΟΓΟΣ ή αλλιώς ο ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ...
Θεωρώ ότι εδώ κρύβεται ένα ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΣΤΙΚΟ που σχετίζεται με τον Ναό της Αρετής που καλείτε ΚΑΘΕ ΜΑΣΤΟΡΑΣ να κατασκευάσει ούτως ώστε να μπορέσει να λατρέψει τον Θεό ΤΟΥ εντός ΤΟΥ...
Τον Ναό που στα αρχαία ελληνικά καλούνταν ΣΤΟΑ...
Η Αναπαράσταση του ΜΑΚΡΟΚΟΣΜΟΥ επάνω στον ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ του κάθε ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ...
Και τέλος (εάν θα μπορούσαμε να πούμε ότι υπάρχει τέλος), γιατί να μας αφήσουν ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΣ οι Μεγάλες Θεότητας του Πυρός της Αρχαίας Ελλάδας και εννοώ του Μεγάλους Θεούς της Σαμοθράκης, του ΚΑΒΕΙΡΟΥΣ καθώς και τον Τιτάνα Προμηθέα που μας ΧΑΡΙΣΕ (σε εμάς, τους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ) το Ιερό Πυρ, ως άλλος ΟΦΙΣ της Γνώσης και της Σοφίας;;;
Tην καλημέρα μου σε όλους και πάλι,
Κέλσος ο Φιλαλήθης
Ένας Συγκλητικός της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Ενετίας, ο οποίος υπέγραφε ως "Ιππότης Maffei" συνέλεξε κάποια ορειχάλκινα μετάλλια του 2ου και 3ου αιώνα. Αντιγράφησαν και τα σχέδια τυπώθηκαν σε μία αρχαιολογική εγκυκλοπαίδεια για πρώτη φορά στη Βενετία στη Λατινική γλώσσα και μεταφράστηκαν στη Γαλλική περίπου το 1780, απ' όπου και παρουσιάστηκαν μόλις το 2002 για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε σχετική έκδοση.
Σε απεικόνιση λοιπόν, του 2ου αιώνα περίπου, Ο ΑΒΡΑΞΑΣ ΤΩΝ ΓΝΩΣΤΙΚΩΝ φέρει στην αριστερά χείρα την κεφαλή της Ίσιδος και στη δεξιά τον Γνώμονα. Εμφανίζονται πτηνά, έξι τον αριθμό, τα οποία συμβολίζουν τους Έξι Πλανήτες, εφόσον ο ίδιος ως λεοντόμορφος εκπροσωπεί τον Ήλιο.
Το όλο σύστημα περικλείεται από τον Ουροβόρο Όφι.
Σε ένα άλλο μετάλλιο, από τα πρώτα και ίσως η αυθεντικότερη εκδοχή, η μία όψη απεικονίζει το θεό-Ήλιο, τον Άγνωστο Θεό των Γνωστικών, το άρμα του οποίου συμβολίζει τον υλικό κόσμο και σύρεται από τέσσερεις ίππους, οι οποίοι συμβολίζουν τους τέσσερεις αιθέρες. Έτσι, ο υλικός κόσμος οδηγείται στην πορεία του θείου σχεδίου μέσω των τεσσάρων αιθέρων, τους οποίους διευθύνει ο Ύψιστος Νους.
Η άλλη όψη του ίδιου μεταλλίου εικονίζει το θείο Ον (Αβραξάς), το οποίο φέρει κεφαλή πετεινού, σώμα ανθρώπου και αντί για πόδια, όφεις.
Ο πετεινός συμβολίζει την εγρήγορση ή την αφύπνιση, εφόσον είναι το ζώο, το οποίο προαναγγέλει την έλευση του Ηλίου.
Οι δύο ιεροί όφεις την ισορροπία και την αφύπνιση των δύο πολικοτήτων, τις οποίες έχει ενεργοποιημένες κάθε θείο Ον ή κατά μία άλλη άποψη, τους δύο όφεις ή Δυνάμεις (την Ίντα και την Πιγκάλα), τις οποίες οφείλει να ενεργοποιήσει κάθε ανθρώπινο ον, το οποίο επιθυμεί να αφυπνισθεί στους θείους κόσμους.
Τα γράμματα στο εσωτερικό (όπως φαίνονται και στην πρώτη εικόνα της παρούσας σελίδας): Ι, Α, Ω, αποτελούν συνδυασμό, ο οποίος προφέρεται όπως τα ινδικά μάντραμ. Τα υπόλοιπα γράμματα αποτελούν συλλαβές λέξεων σε αναγραμματισμό.
Σε μία τρίτη εκδοχή, επίσης του 2ου περίπου αιώνα, ο ΑΒΡΑΞΑΣ εικονίζεται όπως και στο προηγούμενο, αλλά συνοδευόμενος από τα έξι ονόματα των Αρχαγγέλων.
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
quote:
Ο Βασιλείδης έδρασε περίπου το 150. Η Διδασκαλία του έλεγε ότι από το Πλήρωμα της Θεότητος απέρρευσαν 365 Αιώνες ή Ουρανοί, από τους οποίους ο δικός μας (ο υποσελήνιος) είναι ο κατώτερος και κυβερνάται από το δημιουργό θεό της Παλαιάς Διαθήκης.
Ο θεός του κόσμου μας είναι κατώτερος θεός, ενώ ο αγαθός Θεός παραμένει άγνωστος στον άνθρωπο.
Η λύτρωση του ανθρώπου συνίσταται στην ενεργοποίηση του νου του, για να γνωρίσει τον Λυτρωτή και να επιτύχει την επιστροφή των πνευματικών στοιχείων του στο Πλήρωμα της Θεότητος. Η σωτηρία αναφέρεται μόνον στις ψυχές, γιατί τα σώματα είναι φθαρτά και θνητά.
Ο αγαθός Θεός έστειλε τον πρωτογενή Αιώνα-Νου, τον επονομασθέντα Χριστό, για να λυτρώσει τους ανθρώπους από την εξουσία του θεού του Ιουδαϊσμού.
Ο Χριστός παρουσιάστηκε φαινομενικά με ανθρώπινη μορφή, φαινομενικά έπαθε και φαινομενικά σταυρώθηκε.
Στην πραγματικότητα, σταυρώθηκε ο Σίμων ο Κυρηναίος, στον οποίο ο Χριστός προσέδωσε τη μορφή του, ενώ ο Χριστός επέστρεψε στο Πλήρωμα.
Όσοι πιστεύουν στον Εσταυρωμένο Χριστό είναι δούλοι των Δυνάμεων, οι οποίοι δημιούργησαν τον υλικό κόσμο, ενώ όσοι αναγνωρίζουν στον Χριστό τη Λύτρωση από το θεό της Παλαιάς Διαθήκης αποκτούν τη λυτρωτική γνώση.
Οι οπαδοί του Βασιλείδου έδρασαν στη Συρία, την Αίγυπτο και τη Ρώμη, ασκούσαν αυστηρή εγκράτεια για να φθείρουν το σώμα, απέρριπταν το γάμο κι εφάρμοζαν θεουργικές τελετές.
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
Υπάρχει άραγε διαφορά της έννοιας του "τυχαίου" από αυτήν του "αυθόρμητου" τόσο σε επίπεδο ανθρώπινης συμπεριφοράς, όσο και σε επίπεδο κοσμικών φαινομένων?
Ισως σε επίπεδο ανθρώπινης συμπεριφοράς να διακρίνουμε ευκολότερα μια στοιχειώδη τουλάχιστον διαφοροποίηση. Συνήθως εμείς οι άνθρωποι δεν αφήνουμε τη ζωή μας στην τύχη, αντιθέτως θέτουμε στόχους, βάζουμε τάξη, οργανωνόμαστε με βάση ένα πρόγραμμα ή ένα χρονοδιάγραμμα, κανονίζουμε το είδος της συμπεριφοράς μας ανάλογα με τις εκάστοτε κοινωνικές απαιτήσεις. Κοντολογίς, δεν ακολουθούμε μια τυχαία συμπεριφορά, αλλά προμελετήμένη και σαφώς σχεδιασμένη. Αυτή η οργάνωση διαταράσσεται κάθε φορά που ενεργούμε αυθόρμητα λόγω μιας ιδιαίτερης περίστασης. Αυθόρμητη συμπεριφορά είναι αυτή που προκύπτει χωρίς σχεδιασμό, χωρίς προμελέτη εκ μέρους μας, λόγω ενός συνταρακτικού για 'μας εξωτερικού ερεθίσματος.
Π.χ. η ενοχλητική συμπεριφορά ενός συνανθρώπου προς εμάς μπορεί να μας οδηγήσει σε ξέσπασπα θυμού και βίας, η αντιμετώπιση μιας επικίνδυνης κατάσταστασης σε εκδήλωση πανικού και φόβου, η φιλική συμπεριφορά ενός συνανθρώπου προς εμάς να μας κάνει να υπερβούμε τα προσχήματα οδηγώντας σε συμπεριφορές υπερβολικής εκδήλωσης αβροφροσύνης και επιθυμίας για οικειότητα κ.ο.κ...
Θα λέγαμε συνεπώς ότι το "αυθόρμητο", στα πλαίσια των ανθρώπινων σχέσων και αλληλεπιδράσεων ταυτίζεται με το απροσχεδίαστο, το ενστικτώδες και το αναπάντεχο...
Οταν περνάμε στα πλαίσια των κοσμικών φαινομένων τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Αναγκαστικά εδώ υπεισέρχεται ο παράγοντας τύχη ή ευφυής διάνοια? Υπάρχουν δύο βασικές θεωρήσεις για τη μορφή του κόσμου μας. Η μία θεωρεί ότι είναι αποτέλεσμα κάποιου πάνσοφού και παντοδύναμου "σχεδιαστή" - ανεξάρτητα από πώς τον αντιλαμβάνεται ο καθένας μας ή το κάθε φιλοσοφικό και θρησκευτικό σύστημα - ο οποίος καθόρισε, καθορίζει και συντονίζει τους νόμους που διέπουν το σύμπαν, αυτός έχει αποφασίσει τα πάντα για το παρόν και το μέλλον του κόσμου, και αυτή που θεωρεί ότι όλα είναι αποτέλεσμα τυχαίων συνδυασμών των κοσμικών δυνάμεων(πιθανόν ακατάληπτων για 'μας) που αλληλεπιδρούν και ευθύνονται για τη μορφή και τους νόμους του σύμπαντος(μια ανακατανομή του τίποτα?)..
Δεν επιχειρώ εδώ να καταλήξω στην ορθότητα της μιας ή της άλλης άποψης (και πώς θα μπορούσα άλλωστε) αλλά θα προσπαθήσω να εντάξω τις έννοιες του "τυχαίου" και "αυθόρμητου" στις δύο θεωρήσεις.
Το αυθόρμητο εμπεριέχεται και στις δύο θεωρήσεις. Το αυθόρμητο αφορά ειδικότερες, επιμέρους διαδικασίες ενώ το τυχαίο (και η έννοια του πάνσοφου σχεδιαστή), συνιστούν γενικότερα σχήματα θεώρησης του κόσμου. Το αυθόρμητο είναι μια διαδικασία που προκύπτει με τρόπο φυσικό, που απορρέει από τις ίδιες τις ιδιότητες και αλληλεπιδράσεις ενεργειακών και υλικών δυνάμεων. Για παράδειγμα ένας σεισμός εκδηλώνεται αυθόρμητα ως αποτέλεσμα προηγούμενων γεωλογικών διεργασιών στο εσωτερικό της γης. Το ίδιο συμβαίνει και με την έκρηξη ενός ηφαιστείου. Το μάγμα, ο μανδύας και ο φλοιός δεν σχεδιάζουν, ούτε στοχεύουν σ'ένα αποτέλεσμα(αφού δεν έχουν νόηση) και οποιοδήποτε προμελετημένο σχέδιο πίσω από ένα φυσικό φαινόμενο αφορά μόνο την υπόθεση του πάνσοφου σχεδιαστή ο οποίος έχει τους δικούς του λόγους για να πράττει έτσι όπως πράττει με τα δημιουργήματά του...
Ο πάνσοφος σχεδιαστής μπορεί να ορίσει τα φαινόμενα να προκύπτουν αυθόρμητα, δηλαδή με τρόπο φυσικό, τον οποίο άλλωστε έχει ο ίδιος προκαθορίσει, αλλά δεν μπορεί να ανεχτεί την τύχη στο έργο του, διότι ο ίδιος έχει φροντίσει υποτίθεται για όλα, ώστε να εξελίσσονται τέλεια και αρμονικά με βάση τους δικούς του κανόνες και στόχους.
Θα μ'ενδιέφεραν όλες οι πιθανές θεωρήσεις για το θέμα. Υπάρχουν φιλοσοφικά ρεύματα που έχουν εξετάσει τις συγκεκριμένες έννοιες υπό ένα φάσμα διαχωριστικής γραμμής? Υπάρχει τελικά διαφοροποίηση των δύο εννοιών κι αν ναι, σε ποια επίπεδα και πλαίσια αναφοράς?
Edited by - Agnostic on 24/04/2009 09:23:35
quote:
Agnostic:
Υπάρχουν δύο βασικές θεωρήσεις για τη μορφή του κόσμου μας. Η μία θεωρεί ότι είναι αποτέλεσμα κάποιου πάνσοφού και παντοδύναμου "σχεδιαστή" - ανεξάρτητα από πώς τον αντιλαμβάνεται ο καθένας μας ή το κάθε φιλοσοφικό και θρησκευτικό σύστημα - ο οποίος καθόρισε, καθορίζει και συντονίζει τους νόμους που διέπουν το σύμπαν, αυτός έχει αποφασίσει τα πάντα για το παρόν και το μέλλον του κόσμου, και αυτή που θεωρεί ότι όλα είναι αποτέλεσμα τυχαίων συνδυασμών των κοσμικών δυνάμεων(πιθανόν ακατάληπτων για 'μας) που αλληλεπιδρούν και ευθύνονται για τη μορφή και τους νόμους του σύμπαντος(μια ανακατανομή του τίποτα?)..
Εγώ προσωπικά δεν αποδέχομαι, τον παράγοντα τύχη, ως την κύρια κινητήρια δύναμη.
Βλέπω την απέραντη σοφία διάχυτη στο σύμπαν στο Γαλαξία μας, μέσα κι έξω από τη γη! και δεν τα θεωρώ όλα αυτά τυχαία.
Νομίζω ότι το «πέτυχε» είναι αυτό που υπερισχύει του έτυχε!
quote:
Agnostic:
Ο πάνσοφος σχεδιαστής μπορεί να ορίσει τα φαινόμενα να προκύπτουν αυθόρμητα, δηλαδή με τρόπο φυσικό, τον οποίο άλλωστε έχει ο ίδιος προκαθορίσει, αλλά δεν μπορεί να ανεχτεί την τύχη στο έργο του, διότι ο ίδιος έχει φροντίσει υποτίθεται για όλα, ώστε να εξελίσσονται τέλεια και αρμονικά με βάση τους δικούς του κανόνες και στόχους.
Θα σταθώ εδώ γιατί εδώ για μένα είναι το ζουμί!
Ο πάνσοφος σχεδιαστής ορίζει τα φαινόμενα να προκύπτουν αυθόρμητα, δηλαδή με τρόπο φυσικό, τον οποίο άλλωστε έχει ο ίδιος προκαθορίσει,
μπορεί ακόμη να ανεχτεί και "την τύχη" στο έργο του, αρκεί αυτή να μην αποβεί μοιραία στο σύνολο!
Διότι ο ίδιος έχει φροντίσει για όλα, ώστε να εξελίσσονται τέλεια και αρμονικά με βάση τους δικούς του κανόνες και στόχους και μέσα σε αυτούς βρίσκει θέση ακόμη και ο παράγοντας τύχη! μόνο που αυτός δεν είναι η κινητήριος δύναμη αλλά μία δευτερευούσης σημασίας!
η οποία δεν αφαιρεί τίποτα από τη σοφία του Δημιουργού! αλλά αντιθέτως την ενισχύει.
Όσο για το «αυθόρμητο» ως παράγοντα, αυτό έπεται πολύ μετά από τους αρχικούς κανόνες, οπότε και δεν στέκομαι καθόλου σε αυτόν!
"Ο πιο σοφός άνθρωπος μπρος στο Θεό θα φανεί πίθηκος και στη σοφία και στην ομορφιά και σ' όλα τ' άλλα."(Ηράκλειτος).
απίθανο να έχει επηρεάσει την ύπαρξη ζωής στον πλανήτη και
γενικά στην εξέλιξη αυτού του κόσμου...
Δεν υπάρχει το πραγματικά τυχαίο στην εξέλιξη..Έχουμε μόνο το
καθ υπόδειξην τυχαίο, που κάλλιστα, μπορεί να είναι υψηλή τέχνη
δημιουργίας κι όχι τυχαίο....
το τυχαιο νομιζω οτι συνηθως το οριζουμε οταν δεν υπαρχει καποια λογικη ή καποια σκοπιμοτητα , ετσι θα ελεγα οτι τυχαια σκονταψα πανω σου , τυχαια επεσε ενα κεραμιδι στο κεφαλι μου ή τυχαια με κουτσουλισε ενα πουλι . στην περιπτωση ομως που σκονταφτω , δεν ειναι καθολου τυχαιο απλα αποτελει μια αποσεξια της στιγμης , στο κεραμιδι απλα προκειτε για κατασκευαστικο λαθος και μαζι με το πουλι μια πιθανοτητα που υπαρχει για ολους μας ...
σιγουρα οι δυο εννοιες καπου ακουμπανε η μια την αλλη , αραγε ειναι τυχαιο το ηφαιστιο που εκρηγνεται ή συμβαινει αυθορμητα λογω των καταστασεων κατω απο αυτο ?
εγω κινουμε ποιο πολυ προς την "τυχαια σκοπιμοτητα" :) οσο αστειο και εαν ακουγεται , βαζοντας την τυχη στο σημειου του δημιουργου ενος συστηματος και την σκοπιμοτητα στη λειτουργια του συστηματος. (χρησιμοποιω το τυχαιο ως τον ακαθοριστο παραγοντα που οδηγει στην εναρξη ενος γεγονοτος ανεξαρτητο ομως απο ολους τους παραγοντες που καθοριζουν το ιδιο το γεγονος)
σκοπιμα ή αυθόρμητα γυριζει η γη γυρω απο τον ηλιο λογω της βαρυτητας , αλλα η δημιουργια της ηταν πραγματικα ενα τυχαιο ή αυθορμητο γεγονος μετα απο μια σειρα διαφορων γεγοντων, βαση των ανακαλυψεων της επιστημης σημερα που ακομη βρισκεται στην αρχη , αλλα τα πρωτα βηματα ειναι ελπιδοφορα και φερνουν μεγαλες αλλαγες στο πως αντιλαμβανομαστε τον κοσμος γυρω μας , ισως καποια στιγμη μας βοηθησει στο να ξεχωρισουμε το τυχαιο και το αυθορμητο εαν υπαρχει τετοιος διαχωρισμος , γιατι νομιζω οτι και οι δυο εννοιες εχουν δημιουργηθει απο τον ανθρωπο για να περιγραψουμε καταστασεις που απλα δεν ελεγχουμε ή δεν προλαβαινουμε να ελενξουμε , τουλαχιστον στο γηινο επιπεδο , ενω σε κοσμικο επιπεδο αφορα ποιο πολυ την αγνοιας στον τροπο που δημιουργηθηκε και που αυτο λειτουγρει.
Δεν με νοιάζει τίποτα, δεν θέλω τίποτα, είμαι λεύτερος
quote:
europaios2Ο πάνσοφος σχεδιαστής ορίζει τα φαινόμενα να προκύπτουν αυθόρμητα, δηλαδή με τρόπο φυσικό, τον οποίο άλλωστε έχει ο ίδιος προκαθορίσει,
μπορεί ακόμη να ανεχτεί και "την τύχη" στο έργο του, αρκεί αυτή να μην αποβεί μοιραία στο σύνολο!
Στα παραπάνω λεγόμενά σου νομίζω ότι διακρίνω μια αντίφαση. Δηλαδή αναφέρεσαι σε πάνσοφο σχεδιαστή που αποδέχεται μεν την τύχη στο έργο του αλλά από τη στιγμή που αφήνεις περιθώριο αυτή να αποβεί μοιραία για το σύνολο, σημαίνει ότι ο πάνσοφος σχεδιαστής δεν κατασκευάζει και τόσο τέλεια ή ελεγχόμενα κάποιες πτυχές του κόσμου. Η τύχη επίσης ισοδυναμεί με ανεξέλεγκτες καταστάσεις, επομένως δεν συμπλέει με ένα σοφο, και εξαρχής τέλεια καθορισμένο έργο μιας ανώτερης αψεγάδιαστης θεϊκής διάνοιας.
Εν ολίγοις διαφωνώ με την ένταξη του παράγοντα τύχη στο έργο ενός τέλειου και πάνσοφου σχεδιαστή, διότι όπως κι εσύ άφησες να εννοηθεί, η τύχη προκαλεί ανεξέλεγκτα αποτελέσματα. Ο σχεδιαστής υποτίθεται ότι πάντοτε είχε, έχει και θα έχει τον έλεγχο στον κόσμο που δημιούργησε και συντονίζει.
.
.
.
.
.
Θα συμφωνήσω γενικά και με την ενδιαφέρουσα άποψη του φίλου makfor, ειδικότερα με το σημείο που λέει ότι οι έννοιες του τυχαίου και του αυθόρμητου ακουμπούν η μια την άλλη. Νομίζω κανείς δεν διαφωνεί σ'αυτό και είναι θέμα περαιτέρω προσεκτικής έρευνας ο καθορισμός της διαχωριστικής εννοιολογικής τους γραμμής από εμάς.
τι ειναι αραγε αυτο που συμβαινει στη τυχη , αραγε συμβαινει στην τυχη ή ΑΠΛΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ??
ο ανθρωπος μεσα απο την ΑΤΟΜΙΚΗ ΤΟΥ παρατηρηση την εντονα εγωιστικη ,βλεπει τυχαια και φτιαχτα πραγματα , θεωρει οτι τυχαια σκονταψε ενω το επαθε γιατι δεν προσεχε , τυχαια τρακαρε ή ειδε κατι , τυχαια κερδισε ...
ας παρουμε την περιπτωση του τζοκερ , το κερδισε απο τυχη , οχι δεν το κερδισε απο τυχη απλα ΣΥΝΕΒΕΙ να το κερδισει , καποιος θα το κερδιζε , καποιος απο τους ανθρωπους που επαιξαν θα το κερδιζε , εαν εγω δεν κερδισα και κερδισε ο φιλος μου λεω οτι ηταν τυχερος , ΕΑΝ εγω ειμαι αυτος που κανει το τζοκερ , τοτε για μενα δεν υπαρχει κανενας τυχερος γιατι απλα ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ.
εαν ενας μετεωριτης περασει απο την γη και με κανει μαρμελαδα δεν ειναι τυχαιο γεγονος , Ο ΜΕΤΕΩΡΙΤΗΣ θα περνουσε ουτε ή αλλως , εαν εγω δεν υπηρχα εχει τοτε το γεγονος δεν θα ηταν τυχαιο αλλα θα ηταν μια πορεια ενος κομητη προς την γη, ΤΟ ΟΤΙ ΥΠΗΡΧΑ και με πλακωσε ΚΑΝΕ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΥΧΑΙΟ , τυχη που την ειχε τον πλακωσε μετεωριτης !!!!
στην πραξη υπαρχουν γεγονοτα, συμβαντα , που εξελισονται καποια στιγμη , οχι απαραιτητα απροσδιοριστης αιτιας ή λογου , καποιος πεταξε το μπουκαλι απο το αυτοκινητο , το πατησα εγω με την μηχανη και το μπουκαλι χρυπησε την καρυδιά στο παρκο και το καρυδι επεσε στο κεφαλι καποιου , ΠΟΣΟ ΤΥΧΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ? εαν η παρατηρηση γινει απο αυτο που εφαγε το καρυδι στο κεφαλι , αποτελει ενα "τυχαιο" γεγονος (εισαγωγικα γιατι απλα μπορει να ωριμασε το καρυδι και ηταν η ωρα του και απλα καποιος βρεθηκε απο κατω) , εαν το δει ο παρατηρητης εξω απο το γεγονος θα δει οτι τιποτα δεν ηταν τυχαιο αλλα αποτελειτε απο μια σειρα ενεργειων ...
δεν υπαρχει τυχαιο , υπαρχει μια αλληλουχια γεγονοτων , που ειτε τα γνωριζουμε και τα κατανουμε ειτε οχι , στην πρωτη περιπτωση μιλαμε για γεγονος , στην δευτερη για τυχη
