- ΕΛΛΑΔΑ - ΤΟΥΡΚΙΑ προφητειες για κοντινο πολεμο??? - No. 1 - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

"Το αντικείμενο μελέτης για να εντοπίσουμε μια σωστή στρατηγική για την τοποθέτηση στην αγορά είναι χωρίς αμφιβολία ο καταναλωτής. Κατά την διάρκεια των χρόνων αναπτύχθηκαν διάφορες θεωρίες για να γίνει αντιληπτό πως αναπτύσσεται το προτσές αγοράς, πως γεννιούνται και ποιές είναι επιθυμίες που ωθουν το άτομο να αγοράσει ένας προϊόν αντί για ένα άλλο.

Από την πυραμίδα του Μάσλοου όπου μπορούμε να εντοπίσουμε επτά βασικές ανάγκες που κάθε άτομο προσπαθεί να ικανοποίησει, και από την θεωρία του Χεζμπεργκ όπου πρωταρχική θέση έχει η επικοινωνία με τον καταναλωτή και αντιληψή του για την μοναδικότητα της προσφοράς που θα του κάνουμε.

Ο εντοπισμός ενός «διαφοροποιητικού παράγοντα» είναι βασικός, δεδομένου ότι κάθε άτομο είναι σε θέση να θυμηθεί επτά μάρκες από κάθε κατηγορία προϊόντων. Αντί λοιπόν να είμαστε στην όγδοη θέση μεταξύ των πολλών άλλων, είναι σπουδαιο να δημιουργήσουμε μια νέα κατηγορία προϊόντων και υπηρεσιών ώστε να είμαστε οι πρώτοι στην κατηγορία των αναγκών.

Η απόφαση αγοράς εξαρτάται από την ικανότητα που έχουν τα προιόντα να ικανοποιούν ανάγκες, και όχι μόνο λειτουργικές αλλά κυρίως ψυχολογικού και συναισθηματικού χαρακτήρα. Ο καταναλωτής δεν λειτουργεί μόνο με λογικό τρόπο, ωθείται κυρίως από αισθήσεις. Για να τον κερδίσουμε είναι απαραίτητο να του πουλήσουμε συγκινήσεις!! Δεν πρέπει απλά να του πουλάμε ένα αγαθό αλλά να του ΔΩΡΙΖΟΥΜΕ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ!

Η συναισθηματική προσέγγιση που ποντάρει πάνω στην ενεργοποίηση ακριβώς, των συναισθημάτων του πρέπει να στοχεύει να του προκαλεί αισθήματα ικανοποίησης και να τον βοηθάει να συνδέει την ικανοποίηση των αναγκών που αναφέρονται παράπάνω όταν θα μπαίνει σε συντονισμό με το προιόν.

Αγαπητε Dying_Incubus,
Παρα πολυ ωραιο και επικοδομητικο το θεμα που ανοιξες!

Να πω κι εγω απο μεριας μου πως ολα αυτα που παρατηρησε και ανελυσε ο κυριος Abraham Maslow ειναι ιδανικα ωστε να μας βοηθουν να εστιαζουμε στον στοχο που εχουμε χωρις να ξεφευγουμε.

Νομιζω ομως πως οσες γνωσεις και να εχουμε,οσο εκπαιδευτικοι κι αν ειναι οι γονεις στα παιδια τους,το κυριο συστατικο δεν ειναι η βαση αυτης της πυραμιδας.

Αλλα οι αρετες που πρεπει να μαθουμε να εχουμε!
Αν εχουμε την αρετη της υπομονης,
αν εχουμε την αρετη της επικοινωνιας,κ.α.

Τοτε σιγουρα μπορουμε να τηρησουμε μια μεθοδο ωστε να επιτυχουμε στον στοχο/σκοπο μας.

Καλο ειναι καποιες φορες να μην υποκυπτουμε στα παθη μας,να αρκουμαστε στα απαραιτητα και να μην επιθυμουμε πολλα πραγματα μαζι.
Ενα καθε φορα.

Αρκει κατα την γνωμη μου η αγαπη και η προσπαθεια για επικοινωνια ωστε να μπορουμε να διατηρουμε την ισσοροπια που πρεπει να εχουμε.
Να νιωθουμε και να βλεπουμε το ποτηρι μισογεματο και οχι μισοαδειο.

Αυτα προς το παρον..
Και παλι συγχαρητηρια για το ωραιο θεμα!

Αγαπητή μου Κίρκη, την πυραμίδα του Maslow την διδάχθηκα κι εγώ στην σχολή που φοιτούσα, αν και την διδάχθηκα μέσα από ένα πρίσμα πιο οικονομολογικό παρά ψυχολογικό - κοινωνικό.
Σχετικά με το παράδειγμα που αναφέρεις (πολυτελές φαγητό - στρώμα ύπνου) πιστεύω οτι δεν εκφράζουν ακριβώς ανάγκες Αυτοπροβολής.
Εγώ θα τις χαρακτήριζα ως ανάγκες Κοινωνικής Αποδοχής.
Μια τέτοια συμπεριφορά από εμάς θα έδειχνε μόνο μια διάθεση αυτοπροβολής ή μια επιθυμία μας να γίνουμε αρεστοί, αποδεκτοί από τους άλλους έστω και μέσα από μια λανθάνουσα τέτοια συμπεριφορά?
Η επίδειξη αυτή με άλλα λόγια έχει ως στόχο να δούμε το αποτέλεσμα εμείς οι ίδιοι ή για να το εκτιμήσουν οι άλλοι?

Ακόμα και το σαλέ στην Ελβετία θα το κατέτασσα στην τρίτη βαθμίδα για τους ίδιους ακριβώς λόγους.
Γνώριζα οτι το 4ο επίπεδο μπορεί να περιλαμβάνει τις Ανάγκες Αυτοεκτίμησης όπως και τις ανάγκες Αυτοπροβολής που αναφέρεις.
Πιστεύω όμως οτι όσο εξελισσόμαστε αναζητούμε κάτι ανώτερο από τα άλλα 3 επίπεδα - ή έστω κάτι που σχετίζεται με πιο εσωτερικές αξίες - και πιστεύω οτι η Αυτοπροβολή σχετίζεται με την προσπάθεια Κοινωνικής Αποδοχής από τους άλλους.

quote:

---

Δυο αποριες μου:
1. Το sex , το οποιο ο Maslow το κατατασσει στις βασικες αναγκες, θεωρετε πως προηγειται των αναγκων ασφαλειας; Εγω θεωρω το αντιθετο, εκτος αν μεσα στο sex συμπεριλαμβανει και την αυτοικανοποιηση οποτε και συμφωνω.
2.Ο γαμος και η σταθερη σχεση (οχι ο ερωτας), εντασσονται στις αναγκες ασφαλειας ή στις κοινωνικες;

---

Το sex κατατάσσεται στην πρώτη Κατηγορία ως μια βιολογική ανάγκη καθώς στο πρώτο επίπεδο έχουμε τις βιολογικές ανάγκες του ανθρώπου.
Ο γάμος κι η σταθερή σχέση από την άλλη πιστεύω πως μπορούν να ενταχθούν στην τρίτη βαθμίδα καθώς εκφράζουν ένα μέρος της κοινωνικής μας φύσης.
Από την άλλη προσφέρουν και μια αίσθηση ασφάλειας στο άτομο οπότε δεν ξέρω αν μπορώ να σου απαντήσω με σιγουριά σε αυτή την ερώτηση.
Ίσως κάποιος άλλος φίλος να δώσει μια καλύτερη ιδέα.

Φίλη μου vasiliskos, είναι όντως πολύ φτωχή αυτή η αφθονία, όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται αυτό.
Ο άνθρωπος δεν αποτελείται ούτε από ύλη μόνο ούτε από πνεύμα.
Αποζητάει υλικά αγαθά αλλά και πνευματικά προκειμένου να είναι σε μια αρμονική ισορροπία.
Πιστεύω οτι όλοι μας έχουμε την επιθυμία να φτάσουμε στην Αυτοπραγμάτωση, αυτό που μας εμποδίζει όμως είναι όλα τα δεσμά που έχουμε να σπάσουμε προτού φτάσουμε σ' αυτήν.

Φίλη μου whiz, έδωσες μια πολύ σωστή παράμετρο στο θέμα!
Αυτήν των αρετών που πρέπει να θυμόμαστε.
Οι αρετές θα μας βοηθήσουν σε σημαντικό βαθμό όταν ο έλεγχος μας κινδυνεύσει επικίνδυνα να χαθεί, θα μας υπενθυμίζουν οτι όχι μόνο όλα έχουν ένα μέτρο αλλά κι οτι πρέπει να προχωρήσουμε λίγο παρακάτω.
Το να μην υποκύπτουμε στα πάθη μας απαιτεί μεγάλο αυτοέλεγχο και μεγάλη προσπάθεια από τη μεριά μας, από την άλλη όμως λειτουγεί κι ως ένα είδος δικαιολογίας όταν παρόλα αυτά το κάνουμε...

quote:

---

Αρκει κατα την γνωμη μου η αγαπη και η προσπαθεια για επικοινωνια ωστε να μπορουμε να διατηρουμε την ισσοροπια που πρεπει να εχουμε.

---

Πως ακριβώς εννοείς την επικοινωνία, αγαπητή μου?
Ως μια προσπάθεια γνωριμίας κι ανοίγματος στους γύρω μας ή στον ίδιο μας τον εαυτό?

In anticipation of my resurrection...

Εχεις δει μηπως το εργο I AM SAM?

Αν το εχεις δει τοτε σιγουρα θα κατανοησεις τι εννοω.
Αν παλι οχι,θα επανελθω στο θεμα διοτι δεν μπορω να συγκεντρωθω αυτη την στιγμη.
Δεν ξερω τι εχω παθει εχω αποσυντονιστει χωρις λογο.

Να επανέλθεις όποτε θέλεις βέβαια!

quote:

---

Δεν ξερω τι εχω παθει εχω αποσυντονιστει χωρις λογο.

---

Ελπίζω να μην σε αποσυντόνισα εγώ...

In anticipation of my resurrection...

Δεν με αποσυντονισες εσυ απλα αυτες τις ημερες ειμαι λιγο αλαλλουμ!
Μαλλον εχω αναγκη απο λιγη ξεκουραση!

Ευχομαι καλη χρονια σε ολους!

Καλή χρονιά και σε σένα!

In anticipation of my resurrection...

Μερικές σκέψεις...

Οι δύο τελευταίες βαθμίδες της πυραμίδας, αυτοεκτίμηση και
αυτοπραγμάτωση, ανήκουν σε αυτό που εγώ θα ονόμαζα Προσωπική
Ζωή, ή Συνείδηση Ταυτότητας του ατόμου. Συγκεκριμένα, μέσα
από την αυτοεκτίμηση, το άτομο μπορεί να φτάσει στην αυτοπραγμάτωση,
που είναι, θα έπρεπε να είναι το ζητούμενο για τον κάθε άνθρωπο.

Ωστόσο, τί είναι αυτό, που κάνει πολλούς ανθρώπους να παραμένουν
στις 3 κατώτερες βαθμίδες και να μην μπορούν μέσα από την 4η να
φτάσουν την 5η βαθμίδα;

Θα σταθώ στην 3η βαθμίδα, που θεωρώ σημαντική, για το λόγο ότι εκεί
καταλήγουν και ολοκληρώνονται οι 3 κατώτερες βαθμίδες, και εκεί
ακριβώς είναι που εκδηλώνεται το πρόβλημα, του γιατί είναι τόσο
δύσκολο να ανέβουμε στις 2 επόμενες. Αντί να ανεβαίνουμε από την
3η στην 4η βαθμίδα και από εκεί στην 5η, κλωθογυρίζουμε ανάμεσα
στην 3η και την 4η...

Η Προσωπική Ζωή, είναι η κατάσταση κατά την οποία το άτομο τα έχει
καλά με τον εαυτό του και με την έννοια αυτή, είναι αυτάρκες, ελεύθερο
και ανεξάρτητο. Μπορεί λοιπόν να κάνει τις δικές του επιλογές και να
είναι σε θέση να δεχτεί τις συνέπειες των επιλογών του. Δεν εξαρτάται
από τους άλλους, δεν έχει την ανάγκη της αποδοχής των άλλων, αν και
αρέσκεται να βρίσκεται ανάμεσα στους άλλους. Είναι λοιπόν ελεύθερος, και
λόγω επιλογής προσωπικής του, ένα μέλος μιας ομάδας, μιας κοινωνίας.

Η ανθρώπινη κοινωνία ωστόσο, είναι ένα σύστημα κύκλων, ομάδων,
περιβάλλοντων, μέσα στα οποία ο άνθρωπος καλείται να υπάρξει και να
υπάρξει αρμονικά, να συμβιώσει. Αν δεν μπορέσει να συμβιώσει αρμονικά,
τότε περιθωριοποιείται, και αυτό είναι κάτι που απεχθάνεται, είναι
κάτι που τον φοβίζει.

Πώς μπορεί όμως να συμβιβάσει την προσωπική ζωή του, την συνείδηση
ταυτότητάς του με τα διάφορα περιβάλλοντα, όταν κάθε ένα από αυτά, του
επιβάλλει και έναν συγκεκριμένο ρόλο; Πώς μπορεί να "παλέψει" την
ανάγκη να "είναι αρεστός", ώστε να ανήκει στην ομάδα, όταν αυτή η ανάγκη
για να εκπληρωθεί, μπορεί να βγάλει τον άνθρωπο αυτό από την προσωπική του
ζωή; Πώς, με άλλα λόγια, να κρατήσει αυτή του την ταυτότητα, και ταυτόχρονα
να ταυτίζεται με όλους τους ρόλους, που η κοινωνικοποίηση του επιβάλλει;

Πώς να αυτοπραγματωθεί, να είναι ο εαυτός του, και ταυτόχρονα να
ανήκει σε μια κοινωνία, σε έναν κύκλο, μια ομάδα, και να είναι
αποδεκτός;

Το "έτσι είμαι, για όποιον του αρέσει!" είναι μια δήλωση, που θέλει θάρρος,
ανδρεία, και επιφέρει πόνο, όταν το "είμαι" δεν γίνεται αποδεκτό. Και οι
ομάδες, κύκλοι, περιβάλλοντα της κοινωνίας, είναι συστήματα με νόμους δικούς
τους, που πολλές φορές έρχονται σε σύγκρουση με τις προσωπικές αξίες του
κάθε ανθρώπου.

Το άτομο μέσα από αυτήν την πίεση, εύκολα μπορεί να πέσει σε μια από τις
δύο παγίδες: Την παγίδα της απόλυτης ανεξαρτησίας και την παγίδα της
καθολικής ομαδοποίησης.

Στην πρώτη περίπτωση, στην αγωνία του να κρατήσει
την ταυτότητά του, γίνεται ανένταχτο άτομο, συγκρατημένο, ποτέ πραγματικά
"μέσα στο παιχνίδι", αλλά αντίθετα γυροφέρνοντας στην περιφέρεια, κάνοντας
μικρά βηματάκια προς τα μέσα ή προς τα έξω. Παίζει με την ιδέα της ομάδας,
αλλά ποτέ δε γίνεται μέρος αυτής. Ως αποτέλεσμα, συγκρατείται σε μια κατάσταση
ανολοκλήρωτου, στην οποία νιώθει μοναξιά, αφού δεν αναπτύσσει βαθιές,
ειλικροινείς σχέσεις και δεσμεύσεις. Τί να την κάνεις την ταυτότητα, όταν δεν
έχεις να την μοιραστείς με κάποιους, να την εκφράσεις;!
(το άτομο αυτό φαινομενικά "πηδά" στην 5η βαθμίδα, ενώ δεν υπάρχει
η 3η βαθμίδα)

Στη δεύτερη περίπτωση, το άτομο εντάσσεται μέσα στην ομάδα ολοκληρωτικά,
χάνοντας την ταυτότητά του. Επειδή του λείπει η έκφραση της ταυτότητάς του,
είτε ταυτίζει (βλέπει) στην ομάδα αυτό, που θα ήθελε να είναι, είτε που
καταπιέζει την ταυτότητα, και χάνει τον εαυτό του. Βέβαια, κάποια στιγμή
έρχεται η στιγμή της αλήθειας, όπου το άτομο συνειδητοποιεί ότι "δεν είναι",
κατάσταση η οποία προηγείται της βασικής ερώτησης: "ποιός είμαι τελικά;"
(το άτομο παραμένει στην 3η βαθμίδα, από όπου φαινομενικά αγγίζει
και την 4η, για να ξαναγυρίσει πάλι πίσω)

Μέσα από την 4η βαθμίδα, την αυτοεκτίμηση, το άτομο εύκολα μπορεί να
επιστρέψει στην 3η βαθμίδα, ή από την 3η βαθμίδα να πηγαίνει στην 4η, με άλλα
λόγια να γυροφέρνει ανάμεσα σε αυτές τις δύο βαθμίδες, νομίζοντας ότι έχει βρει
τον εαυτό του. Με την βοήθεια της κοινωνικής αποδοχής το άτομο εκτιμά τον
εαυτό του. Την εκτίμησή του τη χρησιμοποιεί ώστε να γίνει περισσότερο κοινωνικά
αποδεκτός. Βέβαια, είναι ολοφάνερη η πλάνη που υπάρχει σε αυτή την κατάσταση,
αφού η αυτοεκτίμηση του ανθρώπου εξαρτάται από την αποδοχή, και αντίστοιχα η
αποδοχή γίνεται και ο στόχος της αυτοεκτίμησης του ανθρώπου!

Φαίνεται λοιπόν, ότι οι δύο ανώτερες βαθμίδες της πυραμίδας, η αυτοεκτίμηση
και η αυτοπραγμάτωση, έρχονται σε σύγκρουση με την τρίτη βαθμίδα της
κοινωνικής αποδοχής. Τα άτομα, είτε παραμένουν λοιπόν στην τρίτη βαθμίδα, αποδοχή,
είτε προχωρούν, (νομίζουν ότι προχωρούν) στην 4η και 5η βαθμίδα, αλλά χάνοντας
την προηγούμενη, χάνουν τη βάση τους, τελικά βρίσκονται στο 0.

Δε γίνεται λοιπόν κατά την άποψή μου να υπάρξει ένα άτομο στις ανώτερες
βαθμίδες, παρά μόνο αν καταφέρει να εναρμονίσει την 3η βαθμίδα (κοινωνικό ον)
με τις υπόλοιπες δύο.

Όποιος έχει μπει στο συλλογισμό που καταγράφω παραπάνω, ίσως έχει συνειδητοποιήσει
την τρομαχτική δυσκολία που έχει η σύνδεση της 3ης με την 4η και 5η βαθμίδα!..
Δυσκολία, που οδηγεί τους περισσότερους ανθρώπους σε χιλιάδες συμβιβασμούς, ή
κάποιους άλλους στο περιθώριο και στην κοσμάρα τους.

Αυτός ο οποίος καταφέρει την εναρμόνιση, κατά τη γνώμη μου είναι ένας πολύ
καλός ισορροπιστής! Και σίγουρα, ένας ανδρείος πολεμιστής!

Σε κάποια στιγμή λοιπόν αφού ο συγγραφέας έχει αναλύσει σε προηγουμενα κεφάλια τη έννοια της προσωπικότητας και πως αυτή είναι κάτι το οποίο διαμορφώνεται σιγά σιγά από τις προηγούμενες μετενσαρκώσεις και πως χαρακτηριστικά από κάθε μετενσάρκωση η ψυχή φέρει στην επόμενη (εμπειρίες που έχει αποκτήσει, ταλέντα, τρόπους αντίληψης των γεγονότων, επιθυμίες , αναγνώριση των σφαλμάτων που έχει διαπράξει, επιβράβευση των καλών πράξεων που επίσης έχει διαπράξει κλπ) αναφέρει τα παρακάτω :

«Κατά συνέπεια ο άνθρωπος είναι το άρθοισμα των προηγούμενων προσωπικοτήτων του. Μέσα από τις φυσιολογικές πεποιθήσεις του εξηγεί τις αρχές εκείνες που πήραν μορφή πεποιθήσεων στον χαρακτήρα του από μαθήματα του παρελθόντος. Ακολουθώντας τους ηθικούς κανόνες του θα εφάρμοζε εκείνα τα πράγματα, που έχει μάθει ότι ήταν οι καλύτερες πολιτικές αρχές.Οι αδυναμίες που μπορεί να εκδήλωνε αυτός ο άνθρωπος θα σήμαιναν τάσεις από την προηγούμενη εμπειρία.”

«Ο καθένας από εμάς, είναι κατά τον ίδιο τρόπο, ένα άθροισμα των προηγούμενων προσωπικοτήτων του. Σ’αυτή τη ζωή χρησιμοποιούμε τα μεγάλα μαθήματα και τις εμπειρίες του παρελθόντος και τα εκφράζουμε σαν βασικά στοιχεία του σημερινού χαρακτήρα μας, ενώ ταυτόχρονα μαθαίνουμε – μέσω καταστάσεων και εμπειριών – καινούργιες αρχές και καινούργια στοιχεία, από τα οποία υποκινούμαστε ώστε να κοσμήσουμε , να σκιαγραφήσουμε και να σπιλώσουμε ή να εξωραίσουμε την «ομορφιά του χαρακτήρα μας». Αυτός είναι ο σκοπός της μετενσάρκωσης. Από τις δικές μας αρχές μας παρέχεται η δυνατότητα «να πιούμε όλη τη κούπα της ζωής» και να διδαχτούμε όλα της τα μαθήματα.

Με τη δική μας βούληση υπερνικούμε ότι είναι κακό, αποβάλουμε ότι είναι επιζήμιο,εδραιώνουμε ότι είναι καλό ολοκληρώνοντας έτσι το εγώ μας και πλησιάζοντας έτσι τη Θεία Συνείδηση.»

Σύμφωνα με τους νόμους της μετενσάρκωσης (για όσους πιστεύουν σε αυτούς, και για όσους πιστεύουν έστω ότι υπάρχει ψυχή η οποία ακολουθεί μια συγκεκριμένη πορεία ...) η πυραμίδα της κάθε ψυχής είναι μια ξεχωριστή μεγάλη πορεία..

Στο προαναφερόμενο βιβλίο δίνεται το υποθετικό παράδειγμα ενός ανθρώπου που κατόρθωσε να συνδυάσει στη ζωή , το επάγγελμά του , την οικογενειακή και κοινωνική του ζωή με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να εμπεριέχουν τα χαρακτηριστικά που ήταν δομημένη «η προσωπικότητά του ». Και εδραίωσε αυτό το τρόπο ζωής που συνδύαζε τα ταλέντα, τις εμπειρίες, τα διδάγματα από τα λάθη, τις συνήθειες από προηγούμενες ενσαρκώσεις.

Είχε φθάσει στην πολυπόθητη 5η βαθμίδα που αναφέρει ο Μάσλοου της αυτοπραγμάτωσης, κατορθώνοντας δηλαδεί να κάνει «πράξη» τα σπουδαιότερα κομμάτια από εκείνα που ήταν δομημένη η προσωπικότητά του από τις εμπειρίες του των προηγούμενων ενσαρκώσεων.

Το πρόβλημα είναι , πως θα μπορούσαμε επιτέλους να πλησιάσουμε τη γοητεία του πεπρωμένου και να κατανοήσουμε τις μεγαλύτερες αξίες της ζωής ξεπερνώντας και αφήνοντας στην άκρη όλα αυτά που μας απομακρύνουν από αυτό το στόχο. Πως θα γίνει κατανοητό μέσα μας ότι δεν πρέπει να είμαστε ούτε μοιρολάτρες και να αφήνουμε στην τύχη κάθε βήμα της ζωής μας πιστεύοντας ότι είμαστε έρμαιο μιας ανεξήγητης και αδικαιολόγητης δύναμης, αλλά ούτε και από τη άλλη μεριά να είμαστε μόνιμοι αρνητές όλων αυτών που τα μάτια δεν μπορούν να δουν ...

Να φθάσουμε σε εκείνη τη λεπτή γραμμή ισορροπίας, όπου αποδεχόμαστε αναγνωρίζουμε και ανακαλύπτουμε την μαγεία του σύμπαντος και των νόμων του μεν , έχουμε όμως την ευχαρίστηση, από την άλλη, ότι είμαστε ενεργά συμμετέχοντες στη παγκόσμια εξέλιξη και όχι το τυχαίο και αναίτιο όνειρο κάποιου..

Η φίλη λίλιθ αναφέρθηκε στην τρομακτική δυσκολία που υπάρχει να φθάσουμε στην 5η βαθμίδα, της αυτοπραγμάτωσης, Μα κάποτε θα φθάσουμε, μέσα από αμέτρητους δρόμους , χαράς και θλίψης, πόνου και ομορφιάς, το πότε είναι το δύσκολο ερώτημα....

Αραγε επισπεύδεται το τέλος του δρόμου ακολουθώντας τεχνικές και διαγράμματα, αν πριν δεν διανύσεις υπομονετικά και δεν βιώσεις κάθε εκατοστό του και δεν αποδειχτεί ότι ήσουν άξιος και ικανός ταξιδιώτης ?

Πίστευα και θα πιστεύω πάντα ότι η αρχή όλων των ερωτημάτων δεν είναι να μάθω από που έρχομαι ή που θα πάω, αλλά «γιατί είμαι εδώ»...

Ας δώσει ο καθένας μια απάντηση σ’αυτό το γιατί κι ας πορευθεί στη συνέχεια τα σκαλιά της δικιάς του πυραμίδας και το τέλος του δρόμου θα δείξει.

Θα συμφωνήσω πως οι ανώτερες βαθμίδες στην Πυραμίδα αφορούν την συνείδηση της ταυτότητας του ατόμου περισσότερο ίσως από τις 3 κατώτερες.
Ίσως πράγματι η 3η βαθμίδα να είναι η πιο σημαντική όσον αφορά την αλληλεπίδραση μας με τα άλλα άτομα και την καθιέρωση της δικής μας προσωπικότητας στο κοινωνικό σύνολο.
Τότε μπορούμε να προβάλλουμε την δική μας ταυτότητα κι άθελα μας θα επηρεάσουμε και θα επηρεαστούμε.
Μέσα από την επαφή μας αυτή το πιο δύσκολο είναι να ορίσουμε το δικό μας εγώ, να καταφέρουμε να βρούμε την χρυσή τομή που θα μας κάνει να παραμένουμε ανοιχτοί σε κάποια ερεθίσματα αλλά και να καταφέρουμε να ελέγξουμε αυτά τα ερεθίσματα από την άλλη.
Σε θεωρητικό επίπεδο φαντάζει απλό, ειδικά όταν το βλέπουμε γραμμένο.
Σε πρακτικό όμως επίπεδο είναι απίστευτα δύσκολο.
Πόσες φορές θέλουμε να είμαστε αρεστοί στους γύρω μας, πόσες φορές επιζητούμε τον καλό λόγο, μια επιβράβευση?
Και κυρίως τι κάνουμε προκειμένου να συμβούν αυτά?
Ποιό είναι το κριτήριο των πράξεων μας?
Να τις κάνουμε για εμάς ή για τους άλλους?

Κι οι 2 καταστάσεις που περιγράφεις, ενός πολύ "ανοιχτού" ατόμου αλλά κι ενός πολύ "κλειστού" σίγουρα έχει άσχημες συνέπειες για το άτομο γιατί πολύ απλά το κάνουν να εγκλωβιστεί.
Όταν θέλει να ομαδοποιηθεί απόλυτα, να είναι συνεχώς αρεστός στον περίγυρο του αναπόφευκτα θα κάνει πολλές θυσίες κι ίσως σταδιακά γίνει ένας καθρέφτης κάποιων άλλων ανθρώπων.
Όπως είπες αγγίζει την 4η βαθμίδα φαινομενικά γιατί κάπου εκεί θα αρχίσει να "χάνεται".
Στην περίπτωση ενός πολύ κλειστού ατόμου όπου φαινομενικά πάλι θα έχει ικανοποιήσει την 5η βαθμίδα θα πρέπει ο άνθρωπος αυτός να αντιμετωπίσει τη μοναξιά, θα τον απασχολεί δηλαδή η κοινωνική αποδοχή έστω κι υποσυνείδητα.

quote:

---

Αυτός ο οποίος καταφέρει την εναρμόνιση, κατά τη γνώμη μου είναι ένας πολύ
καλός ισορροπιστής! Και σίγουρα, ένας ανδρείος πολεμιστής!

---

In anticipation of my resurrection...

Πάρα πολύ ενδιαφέρον το θέμα και η συζήτηση σας.

Ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι εγώ την Πυραμίδα αξιών του Maslow έχει να κάνει και με τα βασικά ένστικτα που πιστεύω οτι έχουμε ως είδος.

Δηλαδή:
1. οι βασικές ανάγκες σχετίζονται με το ένστικτο επιβίωσης

2. Ανάγκες Ασφάλειας με το ένστικτο αναπαραγωγής που όμως "δένει" και με τις Ανάγκες Κοινωνικής Αποδοχής .

γιατί; Γιατί η ασφάλεια μας είναι τα όσα έχουμε, οι κτήσεις μας. κατά κάποιο τρόπο εδώ ανήκουν και οι προβολές μας, τα παράγωγά μας, τα παιδιά μας. Η αναπαραγωγή του είδους εξασφαλίζει την διαιώνιση του. Τα παιδιά μας, μας κάνουν να νοιώθουμε την ασφάλεια οτι δεν θα χαθεί η φαμίλια μας, και εμείς θα ζούμε μέσα από αυτά ... για πάντα!

Ομως επίσης τα παιδιά μας, όπως και τα αποκτήματα μας, καθορίζουν και την κοινωνική μας εικόνα και την θέση μας στον κόσμο. Τι είμαστε; Αυτό που έχουμε, αυτό μας κάνει να νοιώθουμε αποδεκτοί και αγαπητοί.

4. Ανάγκες Αυτοεκτίμησης ή ανεξαρτησίας (θα έλεγα) που σχετίζονται με το ένστικτο εξουσίας.
Ενα ένστικτο που θα έπρεπε να στρέφεται προς τα μέσα: εξουσία του εαυτού = αυτο έλεγχος. Ενώ εμείς το εκφράζουμε λανθασμένα προς τα έξω: κάνω κουμάντο, ασκώ εξουσία όπου με παίρνει...

5. Ανάγκες Αυτοπραγμάτωσης που εμπεριέχουν το ένστικτο αιωνιότητας.

Ναι αυτό είναι η πληρότητα και η αρμονία.

quote:

---

Αλήθεια, αυτό συμβαίνει στις μέρες μας?
Μας είναι εύκολο να ανέβουμε από κάποιο σκαλοπάτι κι ύστερα ή σκαλώνουμε σε κάποιο/α?
Γιατί έχουμε διαρκώς μια αίσθηση του ανικανοποίητου όσον αφορά τις ανάγκες των κατώτερων βαθμίδων και τι συνέπειες έχει αυτό για εμάς?

---

Τελικά τι είμαστε;
Οι ανάγκες μας καθορίζουν ή εμείς καθορίζουμε τις ανάγκες μας;

Ίσως πραγματικά η προσωπικότητα που έχουμε σε αυτή μας την ενσάρκωση να είναι το άθροισμα των υπολοίπων από τις προηγούμενες ενσαρκώσεις μας.
Είναι πιθανό οι εμπειρίες λοιπόν που αποκομίζουμε από αυτές, τα μεγάλα μαθήματα όπως είπε κι ο Spencer να μετατρέπονται σε βασικά στοιχεία της τωρινής προσωπικότητας μας.
Παίρνοντας σαν παράδειγμα τον υποθετικό άνθρωπο που αναφέρεται στο βιβλίο, αυτό που καταλαβαίνω είναι πως η άνοδος μας στις βαθμίδες δεν συντελείται σε μια και μόνο ενσάρκωση μας αλλά γίνεται σταδιακά.
Κι αυτό το σκέφτηκα επειδή ο άνθρωπος αυτός θα βρει την χρυσή τομή να συνδυάσει με αρμονικό τρόπο τις διάφορες εκφάνσεις της ζωής του (κοινωνική - επαγγελματική - οικογενειακή κτλ ζωή) έχοντας λάβει το δίδαγμα των προηγούμενων ενσαρκώσεων κι έχοντας εκτιμήσει τα λάθη και τα μαθήματα που αποκόμισε από αυτές.
Για να μπορέσει παρόλα αυτά να αποκτήσει την επίγνωση αυτή θα πρέπει να έχει υπάρξει ένα πλήθος ενσαρκώσεων, σωστά?

quote:

---

Αραγε επισπεύδεται το τέλος του δρόμου ακολουθώντας τεχνικές και διαγράμματα, αν πριν δεν διανύσεις υπομονετικά και δεν βιώσεις κάθε εκατοστό του και δεν αποδειχτεί ότι ήσουν άξιος και ικανός ταξιδιώτης ?

---

Όχι!
Το βίωμα του κάθε εκατοστού κι η συνειδητοποίηση από εμάς του ρόλου του στον δρόμο μας είναι αυτό που θα μας ωφελήσει πραγματικά, αγαπητή μου!

Φίλη μου risky, θα συμφωνήσω μαζί σου οτι θα μπορούσαμε να παραλληλίσουμε το πρώτο επίπεδο της Πυραμίδας με τα βασικά μας ένστικτα ή έστω το ένστικτο αυτοσυντήρησης.
Δεν ξέρω όμως κατά πόσο οι επόμενες 2 βαθμίδες συσχετίζονται απόλυτα με το ένστικτο της αναπαραγωγής.
Στο 2 επίπεδο δηλαδή έχουμε τις Ανάγκες Ασφάλειας στις οποίες ανήκουν οι ανάγκες μας για ένα σπίτι, ένα σταθερό περιβάλλον, την υγεία μας, την εργασία μας για την κάλυψη των αναγκαίων εξόδων μας.
Στο επόμενο στάδιο έχουμε τις Ανάγκες Κοινωνικής Αποδοχής στις οποίες ανήκουν οι σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους (φιλικές - ερωτικές).
Μήπως το ένστικτο της αναπαραγωγής έχει κάπως μικρότερη απήχηση σε αυτές τις 2 βαθμίδες ή έστω ένα μικρότερο ρόλο?

quote:

---

Πιστεύω ότι η αιτία που σκαλώνουμε δεν είναι το αν και κατά πόσο έχουμε πραγματικά ξεπεράσει τις ανάγκες του κάθε σκαλοπατιού αλλά πόσο είμαστε εξαρτημένοι από αυτές.

Τελικά τι είμαστε;
Οι ανάγκες μας καθορίζουν ή εμείς καθορίζουμε τις ανάγκες μας;

---

Ο εαυτός μας και μόνο αυτός, φίλη μου, είναι υπεύθυνος για αυτή την εάρτηση που αναφέρεις.
Οι ανάγκες αυτές από μόνες τους θα μας απασχολήσουν στον βαθμό που εμείς θα το επιτρέψουμε και στον βαθμό που η κάλυψη τους μας προσφέρει πληρότητα.
Δεν είναι πιθανόν πως με την υπερβολική μας εμμονή σε κάποιες από αυτές επιζητούμε στην ουσία να ικανοποιήσουμε κάποιες άλλες ανάγκες μας?

In anticipation of my resurrection...

Σχετικά με το συνδυασμό που έκανα περί μετνσάρκωσης και ιδιαίτερων χαρακτηριστικών ή κατευθύνσεων που μπορεί να εμφανίσουμε, θα ήθελα να κάνω μια παρένθεση αναφέροντας ένα προσωπικό βίωμα. (Αλήθεια ίσως θα ήταν χρήσιμο στις διάφορες συζητήσεις, να καταθέταμε μερικά από τα προσωπικά μας βιώματα, γιατί αυτά στην ουσία είναι που χαράζουν τον τρόπο σκέψη μας και τα πιστεύω μας και όχι τόσο τα δεκάδες βιβλία που διαβάζουμε....)

Πριν από πολλά χρόνια (ήμουν σε πολύ νεαρή ηλικία), κι ενώ όλα κυλούσαν ήσυχα και απλά στην Αθήνα όπου και έμενα εντελώς ξαφνικά ο πατέρας μου πήρε μια απόφαση και φύγαμε ξαφνικά για ένα άλλο κράτος.
Εφτασα στην πόλη όπου και έζησα πολλά χρόνια στη συνέχεια, κάποιο ξημέρωμα. Μόλις κατέβηκα συνέβη ένα γεγονός που δεν θα μπορέσω να ξεχάσω ποτέ. Αισθάνθηκα ότι ήμουν κάπου που όλα ήταν γνωστά.

Η αμέσως επόμενη συνέχεια της ιστορίας ήταν ότι σε 2-3 μήνες μίλαγα με άνεση μια γλώσσα που ποτέ πριν δεν είχα μιλήσει και αγνοούσα παντελώς και ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή ένοιωθα και πίστευα (ήμουν 14 ετών) άρχισαν να ανατρέπονται και να πηγαίνουν σε ανυποψίαστες κατευθύνσεις με ένα τρόπο που δεν με παρεξένεψε ποτέ.

Θα ήταν εντελώς εκτός θέματος να περιγράψω τι συνέβει σε λίγα χρόνια που άλλαξαν όλη τη πορεία μου, αλλά θα σημειώσω το εξής. Σε όλη την υπόλοιπη ζωή μου ακόμα και το επάγγελμα που ακολούθησα κατευθύνθηκε από την κουλτούρα και την γλώσσα που ανακάλυψα τότε..

Ισως αυτά φανούν συνδυασμοί που έκανα στο μυαλό μου για απόλυτα φυσιολογικά πράγματα, όμως δεν είναι έτσι, γιατί πια το έχω ψάξει από πολλές πλευρές.

Σήμερα είμαι βέβαιη ότι σ'εκείνο το ταξίδι δεν πήγα καθόλου τυχαία. Δεν υπήρξε μια αφομοίωση με μια νέα χώρα όπως γίνεται σε κάποιο μετανάστη που σιγά σιγά μαθαίνει νέους τρόπους και συνήθειες κλπ, υπήρξε μια ανάδειξη ενός άλλου ευατού που έγινε "αυτόματα" και που συμβιώνει αρμονικά με την ελληνίδα που είμαι.

Είναι λίγο πολύπλοκο να το εξηγήσω αλλά είναι κάτι που ίσως κάποτε μπορέσω να ανακαλύψω καλύτερα.

Ισως θα έπρεπε να αναφέρω λεπτομέρειες στη συζήτηση περί μετενσάρκωσης αλλά είναι δύσκολο.

Αυτά.. μια μικρή παρένθεση ίσως εκτός θέματος.

Δεν απάντησα σε αυτό που ρώτησες γιατί κι εγώ για το θέμα που συζητάμε έχω διαβάσει διάσπαρτα πράγματα έχω κατανοήσει τι περίπου εννοεί και γι αυτό μπήκα στη συζήτηση για να ακούσω την γνώμη και των υπόλοιπων φίλων και να αναπτύξω τις δικές μου ιδέες πάνω σ'αυτά που συζητάμε και να μάθω και από τους άλλους.

Δυστυχώς είμαι από εκείνα τα τεμπέλικα άτομα που κάποια στιγμή στη ζωή τους, στα νιάτα, άφησαν δύο λαμπρά πτυχία στη μέση και έκανα άλλα αντ'άλλων .

Πιστεύω ότι κάποιος φίλος που έχει συνοπτικές γνώσεις για το θέμα δηλ.γνωρίζει μια καλή βιβλιογραφία και έχει σπουδάσει πάνω σ'αυτό μπορεί να συμβουλέψει και να διαφωτίσει και εμάς καλύτερα γιατί όπως είπες το χρειάζεσαι για μια εργασία και αυτό είναι σοβαρό δεν μπορεί να στηριχθεί σε ιδέες ή γνώμες αλλά σε βιβλιογραφία.

Για αυτό και δεν απάντησα φίλη μου.

Με αυτή την οπτική, σαν αναπαραγωγή δεν εννοώ μόνο το αποτέλεσμα της σεξουαλικής πράξης και την τεκνοποίηση αλλά την οποιαδήποτε αναπαραγωγή.

Σε υλικό επίπεδο (το σπίτι μου, το αμάξι μου κλπ.),
συναισθηματικά (το δικό μου παιδί, ο δικός μου άντρας κλπ.)
και σε νοητικό επίπεδο ακόμα ( η δική μου ιδέα, η δική μου έμπνευση κλπ.)

Ολα αυτά τα "μου" με κάνουν να νοιώσω "ασφάλεια", μου επιβεβαιώνουν το ποιός είμαι, οτι έχω συνέχεια στο χρόνο = ασφάλεια, και άρα μια θέση στον κόσμο και το κοινωνικό σύστημα = αποδοχή.

Ετσι το ερμηνεύω.

Οσο για την μετενσάρκωση, χωρίς να έχω να παραθέσω ένα τόσο ξεκάθαρο βίωμα σαν την vasiliskos και εγώ πιστεύω οτι οπωσδήποτε έχει σχέση με την διαμόρφωση αυτών των αναγκών στη ζωή μας.