- ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ - ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
«Δηλαδή όποιος ζητάει βρίσκει. Το θέμα όμως είναι τι ζητάει και πως…άσε που μπορεί να παρασυρθεί και να πάει ...από εκεί που πάνε κι οι άλλοι…»
Εσύ φίλτατε Ampere, ΠΛΗΝ των όσων ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ από ένα μοναχά βιβλίο μας γράφεις, έχεις ποτέ σου ψάξει και κάτι άλλο?? Επειδή δεν φαίνεται, ας σε βοηθήσω……
Ας δούμε και λίγο τους τόπους μας, διότι πριν πάμε στην γη των Ιουδαίων με τα πολλά και ΑΜΦΙΣΗΜΑ μηνύματα (έργα και λόγια..), έχουνε όλα όσα μπορείς να σκεφτείς ΗΔΗ αναφερθεί από Έλληνες φιλοσόφους αγαπητέ. Δίχως πολύ θόρυβο, δίχως διθυράμβους και άλλα παράγωγα.
1) «Αφετηρία των αρετών είναι η Ευσέβεια, και κορυφαίο όριό τους η Αγάπη», Πυθαγόρας ο Σάμιος.
2)«Όλους αγάπα», Φωκυλίδης
3)«Αγάπα τον πλησίον», Θαλής ο Μιλήσιος.
4)«Αγαπάσθαι και οικείν ευδαιμόνως», Πλάτων Πολιτεία. Να αγαπιέστε και να κατοικείτε με ευδαιμονία (μεταξύ σας).
5)«Φιλότητα αντί διαφοράς εθέλειν», Ανδοκίδης. Να θέλετε Αγάπη αντί της έχθρας.
6)«Η Αγάπη προς τους ανθρώπους είναι καθήκον, αφού είμαστε όλοι παιδιά του ίδιου θεού», Επίκτητος.
7)«Ν’ ανταποδίδης την Αγάπη με Αγάπη», Ησίοδος.
8)«Συμπονείν τοις κακοπαθούσι», Πλούταρχος, Αντ. 43
9)«Στοργήν δε στοργή οπώπαμεν», Εμπεδοκλής. Γνωρίσαμε την Αγάπη μέσα από την αγάπη.
10)«Ούτοι συνέχθειν, αλλά συμφιλείν έφυν». Σοφοκλής, Αντιγόνη. Γεννήθηκα για ν’ αγαπώ, όχι για να μισώ.
11)«Ένα σπίτι γεμάτο Αγάπη είναι μια ζεστή γωνιά», Λυσίας.
12)«Ακόμα κι αν σε βρίσουν η σε εξευτελίσουν ή σε χτυπήσουν, μη θυμώνεις» Σωκράτης.
13) «Καταφέρετε να βλέπετε τον χειρότερο εχθρό σας σαν φίλο σας, με την ίδια λαχτάρα», Σωκράτης
14)«Η Αγάπη που έχει κανείς για την πατρίδα του, προέρχεται από την Αγάπη που ένοιωσε για την μητέρα του στην παιδική του ηλικία», Πυθαγόρας.
Και εάν «πάμε και μια βόλτα» από τα Δελφικά Παραγγέλματα αγαπητέ, τότε θα αντιληφθείς πόσο «έψαξες», πόσο «ζήτησες» πριν σχηματίσεις άποψη και προτροπή προς τρίτους……..
Τι σημασία έχει εάν πήγες στην εκκλησία την Ανάσταση, δεν μου λέει κάτι η δήλωσή σου, μου λέει όμως πολλά η λέξη που επαναλαμβάνεις σε κάθε σου φράση.
Όταν διάβασα το post σου άσχετα από την συμφωνία ή διαφωνία μου σε όσα λες, η λέξη αυτή με έκανε να νιώσω άσχημα, έκανε το στομάχι μου να σφιχτεί, μου χάλασε την διάθεση. Εάν λοιπόν εγώ που απλώς διαβάζω ένιωσα έτσι πως νιώθεις εσύ που την έγραψες?
Δεν είναι θέμα ηθικής και ούτε σου λέω να νοιαστείς για κάποιον άλλον, σου λέω να ενδιαφερθείς για τον εαυτό σου. Η αγάπη είναι ένας ασφαλής δρόμος για όλους μας.
Να είσαι καλά.
----------
Βρε Ermis -3E- γιατί πρέπει να κατατάξεις κάπου τον Θεό κρίνοντας από τους πιστούς που πιθανόν να κάνουν λάθη?
ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ.
ΕΚΑΝΑ ΑΚΡΙΒΟΣ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ.
---------
Άνθρωποι είναι Ermis όπως εσύ και όλοι όσοι συζητάμε εδώ μέσα. Τι είναι αυτό που μας κάνει καλύτερους από εκείνους?
Δεν είπα ότι είμαι καλύτερος, έχω δήλωση ότι είμαι τιποτένιος που όμως τουλάχιστον το παραδέχεται.
---------
Τι σημασία έχει εάν πήγες στην εκκλησία την Ανάσταση, δεν μου λέει κάτι η δήλωσή σου, μου λέει όμως πολλά η λέξη που επαναλαμβάνεις σε κάθε σου φράση.
Θα έπρεπε να σου λέει ότι δεν είμαι χριστιανός κατά αρχήν αλλά όχι τόσο σε εσένα όσο στην ποιο πάνω άσχετη απάντηση που είναι τόσο άσχετη όσο και η ερωτήσεις που απαντήθηκαν με απόλυτη ειλικρίνεια και ακρίβεια.
Γενικά τα αίσχη της αρχαίας θρησκείας δεν είχαν καμία σχέση να κάνουν με τους φιλόσοφους που άλλοι έκλαιγαν με την θρησκευτική κατάντια(Ηράκλειτος) και άλλοι γέλαγαν (Δημόκριτος).
Αλλά όπως ξέρεις και ξέρω, τίποτα δεν πειράζει. Όλα έχουν το σκοπό τους. Πειράζει μόνο που πειραζόμαστε.
Θα αρχίσω από το τέλος και με άλλη σειρά. Και θα σου πω πως ο Θεός με αξίωσε να γεννηθώ δίπλα σε παραγματικούς φάρους της ορθοδοξίας. Ποτίστηκα από την ορθοδοξία, όχι σε επίπεδο θεολογικό (αυτο αλήθεια μου είναι πλέον αδιάφορο) αλλά ποτίστηκα βιωματικά. Την βίωσα την ορθοδοξία, και συνεχίζω να την βιώνω αφού πρώτα όμως την απέρριψα.
Ναι τη απέρριψα, κι αλήθεια καταννοώ τώρα πως έτσι έπρεπε να το κάνω. Έτσι έπρεπε να γίνει. Αν δεν το έκανα η ορθοδοξία θα ήταν άλλο ένα μεγάλο κενό που θα γέμιζε τα απεριόριστα κενά μέσα μου.
Η αρχή ξανάρχισε με τη συνειδητή επιλογή μου να μετέχω ξανά στα μυστήριά της. Όχι γιατί αυτό είναι άλλη μια κοινωνική επιταγή υποταγής στον κοινωνικό καθωσπρεπισμό μας, αλλά γιατί έτσι το κατανόησα ως το ορθό. Το ορθό του σεβασμού προς τον θεματοφύλακα της αλήθειας.
Η εσωτερική μεταβολή μου, παρατηρήσιμη και μετρήσιμη από τη λογική, έδωσε και την κατάλληλη ποιότητα της πίστης να συνεχίσω. Και για να συνεχίσω έπρεπε να υποτάξω το είναι μου στο Χριστό. Την κεφαλή της εκκλησίας.
Πλέον είχα την επίγνωση του ανώτερου σκοπού. Και μέσου αυτού δεν ταυτίστηκα σε τίποτα με τις μικρότητες και τις μικροψυχίες των ανθρώπων εντός της.
Αν με ρωτήσεις τί θεωρώ την ορθοδοξία, θα σου απαντούσα πως την βλέπω σαν μια συνεχής μεταβολή, μια συνεχής εσωτερική κίνηση προς τη θέωση και την υπέρτατη ελευθερία. Αλλά για να φτάσεις εκεί, πρέπει να κεντρώσεις. Πρέπει να βγάλεις τις κρεμμύδες που τύλιξαν στους υπέρλαμπρους καρπούς της. Ναι, η οθοδοξία είναι η οδός προς το κέντρο. Το κέντρο της ουσίας των πάντων. Αυτό φίλε μου το καταννοώ απόλυτα. Θα σου πω όμως, πως αν τραβήξουν για το γκρεμό, να είσαι σίγουρος πως δεν δεσμεύομαι από τίποτα και δεν θα τους ακολουθήσω. Το μόνο που με δεσμεύει είναι η αγάπη μου και η υπακοή προς το Θεό, όσο το εσωτερικό μου φως μου επιτρέπει να βλέπω στα σκοτάδια του έσω μου.
Με ρώτησες για τη σχέση κτιστού και άκτιστου.
Φίλε μου, μπορεί να είμαι πρόχειρος και γι αυτό καλά θα κάνεις να με κρίνεις πολύ αυστηρά γιατί το αξίζω. Αλλά γι αυτή τη σχέση θα σου πω μιλώντας για τη δική μου σχέση με το Άκτιστο. Για μένα δεν είναι το άκτιστο. Για μένα είναι ο επουράνιος πατέρας μου. Ο αληθινός μου πατέρας που τον αγαπώ απεριόριστα. Μιλώ μαζί του καθημερινά, και γνωρίζω με λόγο ψυχής πως με ακούει και στέκεται δίπλα μου κάθε στιγμή. Σε παρακαλώ κατανόησε πως δε μιλώ μέσα από το πέπλο της υποκρισίας μου, αλλά πραγματικά τον νιώθω πιο κοντά, πιο συναισθηματικά, πιο βαθιά, πιο ολοκληρωτικά και από τον σαρκικό πατέρα μου που υπερ-αγαπάω και εκτιμάω ατελείωτα. Έχω κλάψει στα πόδια του, έχω χαρεί στην άπειρη αγκαλιά του, μου έχει σφίξει το χέρι στις δυσκολότερες στιγμές μου, με καθοδήγησε τέλεια στο λαβύρινθο των αδιεξόδων μου, τον έχω δει τόσες φορές μπροστά μου, τόσες πολλές φορές μπροστά μου, που ότι κι αν πω, τα λόγια δεν φτάνουν να περιγράψουν τον πλούτο των συναισθημάτων που με κατακλύζουν μιλώντας για Εκείνον. Πώς μπορώ τώρα να φιλοσοφίσω για τη σχέση κτιστού άκτιστου, ειλικρινά σου λέω δεν με αφορά. Δεν έχει να μου προσφέρει τίποτα σε εμένα αυτού του είδους η φιλοσοφική εμβάθυνση.
Με ρώτησες και για την Αγία Γραφή. Τί θες να πω; Να σου πω πως όταν μιλάει το Πνεύμα του Θεού μήπως μιλάει κάποιος άνθρωπος; Όχι βέβαια. Εσύ γνωρίζεις καλύτερα τον τρόπο. Δεν το έχεις νιώσει; Δεν βίωσες τις ανώτερες κατανοήσεις στην εσωτερική μεταβολή σου; Δεν ένιωσες την πληρότητα, το καθάριο της νόησης στο κεντράρισμα;
Αν κάποιος από εμάς τους τίποτα, μπορεί στα πλατσουρίσματα των λασπόνερων να νιώθουν την ελευθερία της κίνησης, τότε φαντάσου τους Γίγαντες του πνεύματος που κολυμπάνε στο άπειρο της αιώνιας θάλασσας. Φαντάσου μια σταγόνα από αυτήν τη θάλασσα.
Καλύτερα να γίνουμε και εμείς σταγόνα αυτής της καθαρής, της κρυστάλινης θάλασσας. Η σταγόνα, είναι σταγόνα πεπερασμένη, αλλά ποτέ δεν παύει αυτήν η σταγόνα να περικλύει την ουσία της άπειρης θάλασσας. Είτε τη βγάλουμε από εδώ, είτε από εκεί, η διαφορά είναι μόνο στο μέγεθος. Στην ουσία των πραγμάτων είναι και παραμένει το ίδιο. Μια σταγόνα από την άπειρη θάλασσα...
Με ρώτησες και για το κατ΄ εικόνα και το καθ΄ ομοίωση, πιστεύω όμως πως μόλις απάντησα, έστω κι αν δεν το έκανα με τη σειρά που με ρώτησες.
Πάντως θέλω να σε ρωτήσω και εγώ κάτι, εσύ που στέκεσαι μέσα σε όλα αυτά; Αναζητάς κάτι που δεν το έχεις βρει ακόμα;
Θα μου πεις όμως, και εσύ δηλαδή τί γυρεύεις εδώ; Αναζητάς τίποτα;
Για να σου είμαι ειλικρινής προβληματίζομαι. Κι αυτός ο προβληματισμός με κρατάει στο Forum. Αλήθεια σου λέω πως προβληματίζομαι με τον εαυτό μου. Προβληματίζομαι γιατί βλέπω από τη μια να εξυπηρετώ τις ανάγκες μου, και από την άλλη βλέπω να αναδύεται το ανώτερο στο σκοπό μου. Προβληματίζομαι και θέλω να δω τελικά πιο από τα δυο είναι πιο ισχυρό.
Αλλά αυτό θα μας το δείξει μόνο ο κατάλληλος χρόνος, έτσι δεν είναι φίλε μου;
Σου εύχομαι υγεία, χαρά και ευτυχία
. =======-------«Η αλήθεια της Εκκλησίας για τον κόσμο δεν είναι μια θεωρητική θέση, μια αφηρημένη θεώρηση, μια «δογματική» ερμηνεία της πραγματικότητας. Είναι μια γνώση που κερδίζεται δυναμικά, ένα κατόρθωμα σχέσης με τον κόσμο…»
Μου άρεσε μια φράση που συνδέει με ποιητική λακωνικότητα χριστιανισμό και φιλοσοφία: «…από τους πρώτους αιώνες της Εκκλησίας, οι Πατέρες είχαν «βαπτίσει» τον πλατωνισμό και οι μοναχοί είχαν «εκχριστιανίσει» τη στωική άσκηση.»
Αν η πιο πάνω φράση μπορεί να χρησιμέψει ως «κλειδί» για να γίνουν κατανοητά πολλά στοιχεία τις χριστιανικής «γλώσσας», δεν θα μπορούσε, πιστεύω, όμως να μας φανερώσει κάτι περισσότερο από το ό,τι όπως ξαναέγραψα «Είναι άλλο το να χρησιμοποιείς τη γλώσσα της φιλοσοφίας για να περιγράψεις, να κοινωνήσεις την εμπειρία του φωτισμού της καρδιάς που οι πατέρες κέρδισαν (ή ίσως σωστότερα με την οποία χαριτώθηκαν) με την ασκητική τους και άλλο να βασίζεσαι στη φιλοσοφία για να στηρίξεις ή να απορρίψεις λόγια που δεν είναι γέννημα απλού (ή σύνθετου) διανοητικού στοχασμού.»
Όπως το καταλαβαίνω, στην καρδιά της Χριστιανικής Ορθοδοξίας βρίσκεται ο Ησυχασμός και στην καρδιά του Ησυχασμού η προσευχή … της καρδιάς. Χωρίς αυτή τη γνώση είναι πολύ δύσκολο αν όχι αδύνατο να καταλάβουμε την χριστιανική «φιλοσοφία».
Γιατί η προσευχή είναι η Μητέρα των Αρετών σύμφωνα με τον Ιωάννη της «Κλίμακος»
(όπου «Κλίμαξ» λόγος ασκητικός «διηρημένος εις τριάκοντα κεφάλαια, τα οποία ως βαθμίδες κλίμακος, αναβιβάζουν όσους τα ακολουθούν από τα χαμηλότερα στα υψηλότερα, εξ ού και το βιβλίον ωνομάσθη κλίμαξ»).
ή όπως έγραψε ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος, «αιχμαλώτισε την μητέρα κι αυτή θα σου δώσει τα παιδιά. Μάθε πρώτα πώς να αποκτήσεις την δύναμη της προσευχής κι έπειτα χωρίς δυσκολία θα κατορθώσεις την εφαρμογή όλων των άλλων αρετών.»
Κι όταν μιλάμε για προσευχή μιλάμε για το «αδιαλείπτως προσεύχεσθαι», για το «πάσα πνοή μου αινεσάτω τον Κύριον», κ.ο.κ
Εκ των ων ουκ άνευ, κατά τη γνώμη μου για το θέμα της αδιαλείπτου προσευχής είναι το βιβλίο «Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού», βιβλίο αγνώστου συγγραφέα που πρωτοκυκλοφόρησε στη ρωσική γλώσσα το 1853.
Αλλά πριν συνεχίσω με αυτό, ένα μικρό ποιητικό διάλεγμα, κάτι δηλαδή σαν διάλειμμα , και …εντάσεων διάλυμα .
=======-------ΟΙ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΤΩΝ ΝΑΥΤΙΚΩΝ
Οι Γιαπωνέζοι ναυτικοί, προτού να κοιμηθούν,
βρίσκουν στην πλώρη μια γωνιά που δεν πηγαίνουν άλλοι
κι’ ώρα πολλή προσεύχονται βουβοί, γονατιστοί
μπρος σ’ ένα Βούδα κίτρινο που σκύβει το κεφάλι.
Κάτι μακριά ως τα πόδια τους φορώντας νυχτικά,
μασώντας οι ωχροκίτρινοι μικροί Κινέζοι ρύζι,
προφέρουνε με την ψιλή φωνή τους προσευχές
κοιτάζοντας μια χάλκινη παγόδα που καπνίζει.
Οι Κούληδες με τη βαριά βλακώδη τους μορφή
βαστάν σκυφτοί τα γόνατα κοιτώντας πάντα κάτου,
κι’ οι Αράπηδες σιγοκουνάν το σώμα ρυθμικά,
κατάρες μουρμουρίζοντας ενάντια του θανάτου.
Οι Ευρωπαίοι τα χέρια τους κρατώντας ανοιχτά,
εκστατικά προσεύχονται γιομάτοι από ικεσία
και ψάλλουνε καθολικές ωδές μουρμουριστά,
που εμάθαν όταν πήγαιναν μικροί στην εκκλησία
Και οι Έλληνες με τη μορφή τη βασανιστική,
από συνήθεια κάνουνε, πριν πέσουν, το σταυρό τους
κι’ αρχίζοντας με σιγανή φωνή «Πάτερ ημών…»
το μακρουλό σταυρώνουνε λερό προσκέφαλό τους.
Νίκου Καββαδία από τη συλλογή «Μαραμπού»
=======-------Αυτό με τους «Αράπηδες» το βρίσκω συγκλονιστικό, …και εννοείται, και για τους Έλληνες απλά, άψογο.
Ακολουθούν …διαφημίσεις (ελπίζω σύντομες) και επανερχόμαστε. Μείνετε συντονισμένοι.
ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ
Πολλές φορές είχα αντικρύσει στις εικόνες τον εσταυρωμένο,
Τον κοιτούσα αλλά δεν καταλάβαινα τι?
Τι θέλει να δούμε? Τι προσπαθεί να μας κάνει να καταλάβουμε?
Γιατί έπρεπε να αφήσει να τον σταυρώσουνε?
Κάποια μέρα κοιτώντας Τον καρφωμένο πάνω στο σταυρό ένιωσα να μου ανοίγει τα ματιά της ψυχής μου και να με έκανε να δω.
Αυτή η στιγμή της θυσίας του ήταν ένα μεγάλο ξεσκέπασμα για την ανθρωπότητα, που δυστυχώς ακόμα και θυσιάζοντας τον εαυτό Του δεν ξερώ πόσοι είδαμε –νιώσαμε και κατανοήσαμε όλα όσα ήθελε να γνωρίσουμε.
Ο σταυρός αυτό το σύμβολο που χρόνια τώρα εμείς τιμούμε και τόσο είναι ιερό για εμάς ,δηλώνει «το είναι μας», αυτό που όλη ανθρωπότητα «είναι».
Ένας σταυρός που κουβαλάμε στη ζωή μας, που μας τον έβαλαν ,που ποτέ όμως δεν βλέπουμε, αφού είναι πίσω μας στους ώμους μας, εμείς τον κουβαλούμε νιώθουμε το βάρος του, νιώθουμε να μας λυγίζει αλλά δεν τον διαλέξαμε και δεν τον είδαμε [δεν τον γνωρίσαμε].
Είναι ο λόγος που μας φύτεψαν και αναπτύξαμε στη ζωή μας ,αλλά δεν τον επιλέξαμε και δεν τον γνωρίσαμε αφού είναι στη πλάτη και πίσω από τα ματιά μας.
Και ότι δεν επιλέξαμε και δεν γνωρίζουμε, είναι ασυνείδητο. Αυτός είναι ο σταυρός μας , «ο λόγος μας ο ασυνείδητος» που δημιουργεί το είναι μας.
Και έτσι το σώμα μας, το φυσικό μας, δηλαδή το χρηστικό μας κομμάτι, βρίσκεται αιχμαλωτισμένο πάνω στο σταυρό και καρφωμένο στα άκρα του με καρφιά, με τέσσερα μεγάλα καρφιά ,ένα για κάθε ένα άκρο και άκρα είναι τα πόδια μας –τα πεδία δηλαδή των δυνάμεων που μας στηρίζουν στη γη, και τα χέρια μας που με αυτά δημιουργούμε.
Τα τέσσερα καρφιά είναι τα τέσσερα σαμάρια –τα τέσσερα θέατρα που παίζουμε στη ζωή μας και αυτά είναι τόσο βαθιά καρφωμένα μέσα μας που κάνουν το σταυρό να κολλά και να γίνεται ένα με το σώμα μας.
Και πάνω στο κεφάλι μας ένα ακάνθινο στεφάνι που αφού μας το φόρεσαν μας κάνει να νομίζουμε πως είμαστε και βασιλιάδες ,ξεχωριστοί.
Βασιλιάδες σε ποιους? Στους όμοιους μας? Δούλος σε δούλους?
Ένα αγκάθινο στεφάνι μπηγμένο μέσα στο κεφάλι μας τόσο βαθιά που μας τρυπά, και το αίμα στάζει και σκεπάζει τα μάτια μας, και τα κάνει να μένουν κλειστά η στην καλύτερη περίπτωση να κοιτούν χαμηλά –τη γη.
Ο πόνος από τα αγκάθια σπρώχνει το κεφάλι προς τα κάτω για να μη βλέπουμε τα υψηλά ,τα πάνω από εμάς.
Αυτό το αγκάθινο στεφάνι είναι και το μεγαλύτερο καρφί στη ζωή μας στο είναι μας.
Η υποκρισία που κάνει τους ανθρώπους ψεύτικους που τούς κάνει να νιώθουν ξεχωριστοί ,σπουδαίοι, βασιλιάδες, που κλείνει τα ματια στις καρδιές των ανθρώπων και κρατά το κεφάλι ,δηλαδή τη νόηση μας μακριά από τα υψηλά και τα ουράνια-από την ουράνια διάνοια, στρωμένο κάτω στα γηινα.
Αυτό λοιπόν είμαστε -και ο Κύριος μας το έδειξε και το απέδειξε.
Και αφού το έδειξε μας έδωσε και τον τρόπο να ελευθερωθούμε διατηρώντας την θέληση μας ελεύθερη.
Για να ελευθερωθείς πρέπει πρώτα να δεις ,ναι να δεις τι είσαι,
που είσαι καρφωμένος ,να δεις τη φυλάκιση σου, τη στέρηση της ελευθερίας σου.
Και αφού δεις, έχοντας οδηγό τον Διδάσκαλο ,να πετάξεις ψηλά, πολύ ψηλά, όσο εσύ θελήσεις, στους γαλάζιους και όμορφους ουρανούς, εκεί που δεν υπάρχουν βασιλιάδες και δούλοι που όλοι είναι ένα.
Εκεί που όλα ξεκινούν από το ΕΝΑ και καταλήγουν στο συνεχές ΕΝΑ.
ΕΥΧΟΜΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΝΑ ΑΝΑΣΤΗΣΕΙ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.
=======-------συνέχεια Περί Προσευχής…
Αντιγράφω από τον πρόλογο του μεταφραστή (+Παντελεήμων Καρανικόλας, Μητροπολίτης Κορίνθου) του «Οι περιπέτειες ενός Προσκυνητού» (εκδ. Παπαδημητρίου)
«Ο προσκυνητής …., από ένα μοναχό και με τη βοήθεια του βιβλίου «Φιλοκαλία των νηπτικών Πατέρων», κατορθώνει να μάθη να εμβαθύνει και να εφαρμόσει, την αδιάλειπτη προσευχή που λέγεται και νοερά προσευχή ή προσευχή της καρδιάς και συνοψίζεται εις τα λέξεις “Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με”».
.
.
.
Στο βιβλίο «Φράνυ και Ζούι» -(βιβλίο που “θέλει” να ανήκει στο χώρο της λογοτεχνίας, με “στόρυ” σχετικό με την προσευχή της καρδιάς, και αρκετά ενδιαφέροντα “ευφυολογήματα”, παραταγμένα πάντως με τρόπο που τελικά κουράζει)- του J. D. Salinger (εκδ. Επίκουρος), καταγράφεται η «σκεπτικιστική» προσέγγιση των όσων περιέχονται στο βιβλίο του «Προσκυνητή».
«… στην ανατολική ορολογία, υπάρχουν εφτά λεπτά κέντρα στο σώμα, τα λεγόμενα τσάκρα, κι αυτό που συνδέεται στενότερα με την καρδιά λέγεται αναχάτα κι υποτίθεται πως είναι φοβερά ευαίσθητο και ισχυρό, κι όταν ενεργοποιηθεί, ενεργοποιεί με τη σειρά του εν’ άλλο απ’ αυτά τα κέντρα, ανάμεσα στα φρύδια, που λέγεται άτζνα – πρόκειται στην πραγματικότητα για την επίφυση του εγκεφάλου ή μάλλον για ένα ρευστό γύρω από την επίφυση- και τότε , μπαμ, ανοίγει αυτό που οι μυστικοί ονομάζουν «τρίτο μάτι».
Δεν είναι τίποτα το καινούργιο, για τ’ όνομα του Θεού. Δεν πρωτάρχισε με την παρέα του προσκυνητάκου μας, θέλω να πω. Στην Ινδία, Κύριος οίδε πόσους αιώνες τώρα, είναι γνωστό σαν τζαπάμ. Τζαπάμ είναι απλώς η επανάληψη οποιασδήποτε από τις ανθρώπινες ονομασίες του Θεού. Ή τις ονομασίες των ενσαρκώσεών του –των αβατάρ του, αν θες να μιλήσουμε τεχνικά. Κι η ιδέα είναι πως, αν εκφωνείς την ονομασία αρκετόν καιρό και αρκετά ταχτικά και κυριολεκτικά από την καρδιά, αργά ή γρήγορα θα ΄χεις μιαν απάντηση. Όχι ακριβώς απάντηση. Μιαν ανταπόκριση».
Χμ…
Στο «Η ζωή Του ζωή μου» του αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (εκδ. Πουρναρά) αναφέρονται:
…παραλληλίζουν την προσευχή στο όνομα του Ιησού με την γιόγκα ή τον υπερβατικό λογισμό και τα παρόμοια. Πρέπει να τονίσω τον κίνδυνο τέτοιων σφαλμάτων, τον κίνδυνο του υπολογισμού της ευχής σαν ένα από τα απλούστερα και ευκολότερα «τεχνικά» μέσα που οδηγούν στην άμεση ένωση με το Θεό.
… ο απρόσωπος ασκητικός τύπος οδηγεί τελικά σε μια διεκδίκηση θείας αρχής σ’ αυτή καθ’ εαυτή τη φύση του ανθρώπου. Τότε ο άνθρωπος οδηγείται στηνιδέα της αυτοθεώσεώς του, δηλαδή στην αιτία της αρχικής πτώσεως.
….Ο αληθινός Δημιουργός μας αποκάλυψε τον εαυτό του σαν ένα προσωπικό Απόλυτο... Η προσευχή μας πρέπει να είναι πάντοτε προσωπική, πρόσωπο προς Πρόσωπο. Μας δημιούργησε για να ενωθούμε στη Θεία του Ύπαρξη, χωρίς να καταστραφεί ο προσωπικός μας χαρακτήρας. Είναι ο τύπος της αθανασίας που μας υποσχέθηκε ο Χριστός.
…Στον άνθρωπο Ιησού Χριστό «κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητος σωματικώς» (Κολ.2,9). Σ’ αυτόν δεν υπάρχει μόνον ο Θεός αλλά και όλη η ανθρώπινη φύση. Όταν αναφέρουμε το όνομα του Ιησού Χριστού, τοποθετούμαστε μπροστά στο πλήρωμα τόσο του Θείου Όντος όσο και του κτίσματος. Επιθυμούμε να κάνουμε τη ζωή του ζωή μας και να λάβουμε το Χριστό να κατοικήσει μέσα μας. Σ’ αυτό το σημείο βρίσκεται η έννοια της θεώσεως.
.
.
.
Σε ομιλία* του σεΐχη (=μουσουλμάνος θρησκευτικός ηγέτης) Χουσεΐν Νασρ , σε συμπόσιο (Μάρτιος 1985) ορθόδοξων και μουσουλμάνων, επισημαίνει…
«…τις σημαντικές ομοιότητες μεταξύ της Ησυχαστικής παράδοσης και του Σουφισμού, που η καθεμιά τους βρίσκεται στην καρδιά της θρησκείας από το έδαφος της οποίας έχει ανθήσει….
…Στον Ησυχασμό η καρδιά είναι το κέντρο της ανθρώπινης ύπαρξης, η έδρα της νοημοσύνης και της βούλησης, μέσα στην οποία συγκλίνουν όλες οι δυνάμεις της ανθρώπινης ζωής. Η χάρη, επίσης περνάει από την καρδιά σε όλα τα άλλα μέρη και στοιχεία του ανθρώπινου μικρόκοσμου.
Η ίδια διδασκαλία βρίσκεται στον Σουφισμό, ο οποίος, ακολουθώντας τις διδασκαλίες του Κορανίου, ταυτίζει την καρδιά (al-qalb) με τη γνώση, καθώς επίσης και με τη θέληση και την αγάπη, και ο οποίος, όπως ο Ησυχασμός, θεωρεί την καρδιά ως την έδρα του θείου, από την οποία εκπορεύεται η χάρη της παρουσίας του στην όλη ύπαρξη του ανθρώπου. Αν μπορεί κανείς να μιλήσει για την εστία της διάνοιας (νους, πνεύμα, al-aql), αυτή είναι η καρδιά, γιατί ο άνθρωπος με την καρδιά μπορεί να γνωρίσει το Πνεύμα και να «δια-νοηθεί» τις ανώτερες πραγματικότητες…
…Δεν είναι ανάγκη να πούμε πως υπάρχουν και σημαντικές διαφορές στην άσκηση της προσευχής της καρδιάς μεταξύ Ησυχασμού και Σουφισμού. Ο ένας κάνει χρήση του ονόματος του αγγελιοφόρου δηλαδή του Ιησού, και ο άλλος της πηγής της αγγελίας, δηλαδή του Αλλάχ. Ο ένας δίνει έμφαση στην αγάπη και ο άλλος στη γνώση, χωρίς κανείς τους να αρνείται την σπουδαιότητα και των δύο στοιχείων. Η μια ανάγει τους καρπούς των ενεργειών της στη χάρη που εκπορεύεται από το Χριστό και η άλλη στη “χάρη του Μωάμεθ”…»
*Αντιγραφή από το περιοδικό “Σύναξη”, τεύχος 27 - 1988
…χμ και πάλι χμ…
.
.
Τι συνάγεται από τα πιο πάνω (εκτός βέβαια από την προφανή ανεπάρκειά μου για την ανάπτυξη ενός τέτοιου θέματος);
Κάποιες, πάντως, από τις δικές μου σκέψεις (τα “χμ”, ας πούμε, στο κείμενο) βρίσκουν εν μέρει την διατύπωσή τους στα πιο κάτω αποσπάσματα από το
Η μεταστροφή ενός Ινδού Βραχμάνου στον Χριστιανισμό.
«Παρατηρώ ότι στον Δυτικό κόσμο σήμερα πολλοί άνθρωποι λένε, «Λοιπόν, όλες οι θρησκείες είναι πάνω-κάτω οι ίδιες. Ο Θεός είναι ο ίδιος σε κάθε θρησκεία. Όλες οι θρησκείες οδηγούν στον ίδιο σκοπό στο τέλος».
Όμως, ξέρετε, αυτό δεν είναι αλήθεια! Δεν συμφωνώ μ’ αυτό.
Ο σκοπός του πατέρα μου, για παράδειγμα, λεγόταν moksa, που σημαίνει απελευθέρωση από το χρόνο, το χώρο και τα στοιχεία, που σημαίνει επίσης αυτοπραγμάτωση ή θεοπραγμάτωση. Αυτό σημαίνει ότι ο πατέρας μου θα έψαχνε μέσα στον εαυτό του για να βρει τον αληθινό «εαυτό», και να ανακαλύψει ότι ο πραγματικός «εαυτός» είναι Θεός. Αυτός είναι ο υψηλότερος σκοπός του Ινδουϊσμού, να ανακαλύψεις ότι είσαι Θεός, να συνειδητοποιήσεις με άλλα λόγια, ότι είσαι Θεός.
…
Προσευχήθηκα απλά, ζητώντας από το Χριστό να έρθει στη ζωή μου, να συγχωρήσει όλες μου τις αμαρτίες, να με βοηθήσει να βρω τον αληθινό και ζωντανό Θεό.
… Μόνο τότε συνειδητοποίησα ότι όλες οι πάρα πολλές «μυστηριακές» εμπειρίες που είχα – οι ψυχεδελικές εμπειρίες χωρίς ναρκωτικά, όλα τα οράματα όπου έβλεπα τους θεούς, κ.τ.λ. – ήταν όλα αναπόσπαστο μέρος του σκοταδιού, που ήταν μέσα μου.…»
.
.
.
Τέλος, κάτι ακόμη που βρίσκω πολύ ενδιαφέρον και το αντιγράφω από το κεφάλαιο «περί Προσευχής» στο βιβλίο «ΚΛΙΜΑΞ» του αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου
Έως ότου αποκτήσουμε προσευχή εναργή (=καθαρή, ζωντανή) θα ομοιάζομε με εκείνους που γυμνάζουν στις αρχές τα νήπια πώς να βαδίζουν.
…δεν μπορούμε να με την διδασκαλία του άλλου να γνωρίσουμε το κάλλος της προσευχής. Διότι η προσευχή έχει ως διδάσκαλό της τον Θεόν, “τον διδάσκοντα άνθρωπον γνώσιν, και διδόντα ευχή τω ευχομένω…”
Χμ… Ερωτήσεις; (όχι ότι έχω καμία απάντηση, αλλά λέμε τώρα).
=======-------Αγαπητέ/ή ΑΡΧΗ ΕΙΝΑΙ.. καλώς όρισες
Διαβάζοντας τα κείμενα που παραθέτεις, ένοιωσα πως μια γεύση, πώς να το πω, αφιλοσόφητη...κατι σαν,
ο σωστός θεός είναι ο δικό μας,
αντίρρηση δεν χωράει,
κοιτάτε τον βραχμάνο…ειχε τόσες εμπειρίες, μα να τον στο δρόμο του μοναδικού αληθινού θεού.
Ετσι το ξαναδιάβασα, μιας και ο Αναστημένος απουσιάζει, και η αντιπολίτευση
ίσως και να βαρέθηκε, λέω, (φυσικά με τις ευλογίες σας 
), να κοιτάξω λίγο το βραχμανικό κείμενο
quote:
Όταν πέθανε, ο κλήρος του έπεσε σε μένα, κι άρχισα πολύ πρόθυμα να ακολουθώ τα βήματά του. Ήμουν ήδη ένα πολύ θρησκευόμενο παιδί, ακόμα και σε ηλικία επτά ετών, που ήταν κατά προσέγγιση η ηλικία μου όταν πέθανε.
Δηλ. Είχε μπει για τα καλά σε λούκι!
quote:
Για την ακρίβεια, ήμουν πάντα χορτοφάγος σαν τον πατέρα μου, δεν έτρωγα κρέας ή ψάρι ή αυγά• κι άρχισα να εξασκώ τη γιόγκα και το διαλογισμό πριν ακόμα γίνω πέντε χρόνων.
Και εγω τα πρώτα δυο δεν τα τρώω, μα δεν μου τα επέβαλε καμία θρησκεία. Αν φαω και κανα καλαμαράκι, έτσι για την παρέα, δεν αισθάνομαι και καλά τύψεις. Στα πέντε μου πάντως, τον μόνο διαλογισμό που θυμάμαι, ήταν πως κράταγα την αναπνοή μου στο νερό για τρία τέσσερα λεπτα, και στα 7 πέρναγα κάτω από καΐκι με μακροβούτι.
quote:
Μέσω της εξάσκησης της γιόγκα και του διαλογισμού, πολύ συχνά βίωνα έκσταση, ταξίδια σε άλλους κόσμους όπου έβλεπα μυστηριακά πράγματα: τους «θεούς» και λαμπρά φώτα και λαμπρά χρώματα, ψυχεδελικές κινήσεις, και ήταν υπέροχο, ή τουλάχιστον έτσι έμοιαζε.
Εγώ να δεις τι είδα, κάποτε που κλείσθηκα σε ένα δωμάτιο για μέρες.
Ήμουν πολύ υπερήφανος γι’ αυτές τις πολλές εμπειρίες που είχα, επειδή για τον Ινδουιστή όσο περισσότερα βιώνεις πνευματικά, τόσο θεϊκότερος νομίζεις ότι είσαι. Για τον Ινδουιστή το εμπειρικό είναι υψίστης σημασία.
Αυτά είναι σύνηθες φαινόμενο όταν διαβάζεις η μεγαλωσες σαν βραχμανος, (με βιβλία, προσευχες κλπ.μα και γνωρίζεις τις εμπειρίες των μυστών που πιστεύεις.)
Παλι λιγα προσωπικα,
Ο Χριστός με συντρόφευε στο κήπο της Γεσθημανή, όπως τον γνωρίζουμε, ντυμένο στα άσπρα κλπ, και εγω (ο άσωτος) αφού με οδήγησε σε μια μεγάλη πηγή που γινόταν ένα πλατύ ποτάμι, περπάτησα στη αριστερά πλευρά και ο Χριστός την δεξιά του ποταμού... κατευθηνση προς ένα θεόρατο και λαμπρότατο ήλιο, (στο βάθος) εκεί που τελειωνε διλ. ο ποταμός.
Είναι αλήθεια, αυτά τα είδα (σαν σε όραμα), μα δεν έγιναν μέσα μου κάτι ξεχωριστο η υπερβατικό.
Σας το γράφω, όχι χάριν εντυπωσιασμού, μιας και ειλικρινά απο τοτε δεν πειράζω ποτέ μου πιστό άνθρωπο.
Πριν, τους πέθαινα στις ερωτήσεις.
Επισης, δεν αισθάνομαι μέσα μου π.χ πως ανήκω κάπου, σε πιστούς η σε αγνωστικούς.
quote:
Τώρα οι Ινδουιστές γονάτιζαν επίσης στα πόδια μου, όπως έκαναν στον πατέρα μου, με λάτρευαν και μου έδιναν τα δώρα και τις προσφορές τους. Αλλά, ξέρετε, παρ’ όλα αυτά, παρ’ όλη τη θρησκευτικότητα και τις αποκαλούμενες πνευματικές εμπειρίες, παρά το γεγονός ότι ο κόσμος μου τελικά έγινε ένας κόσμος μυστικισμού, βαθιά στην καρδιά μου ήμουν κενός, ήμουν δυστυχισμένος, ήμουν ανικανοποίητος.
Βαθιά στην καρδιά του δεν επήγε ποτέ, μιας και ήταν πάντα στην επιφάνεια. Ο διαλογισμός, του έγινε συνήθεια, και αυτό *(το όλο) είναι σε ένα επίπεδο, καθόλου βαθύ. *(Γιατί έγινε συνήθεια)
quote:
Ζούσα σ’ ένα σπίτι με δεκατρείς ή δεκατέσσερις άλλους ανθρώπους, αλλά ήμουν μόνος μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Έφτασα να συνειδητοποιήσω ότι κάτι έλειπε, κάτι πήγαινε στραβά. Κάτι δεν ήταν σωστό, κι άρχισα να ψάχνω για την αλήθεια – την πραγματική αλήθεια, έντιμα και ειλικρινά με όλη μου την καρδιά.
Ακριβώς, για τον λόγο που έγραψα, η ανικανοποιηση (ο εαυτός) ετοιμάζεται να αλλάξει (αντικατάσταση) στο αντικείμενο απορρόφησης.
Το χριστιανικό μοδελλο, εχει περισσότερο (σεχ) έχει και συγχώρεση.
quote:
Έψαξα μέσα από τον Ινδουισμό, έψαξα στις ινδουιστικές γραφές. Έψαξα στις δικές μου ινδουιστικές μυστικιστικές εμπειρίες, αλλά ήμουν ακόμα άδειος. Παρά το γεγονός ότι έπρεπε να πιστεύω ως ένας θρησκευόμενος Ινδουιστής Βραχμάνος ότι ήμουν θεϊκός, ότι ήμουν τέλειος, όμως ήξερα ότι ήμουν μόνο ένας αμαρτωλός όπως όλοι οι άλλοι.
Βλέπεις? Εγραψα προηγουμενος λούκι, γιατι του είχαν βάλει από μικρό στο μυαλό τι είναι σωστό και τι λάθος. Κακό να έχεις σεξ, καλος ο διαλογισμος... και άλλα τέτοια, και ο φουκαράς, δεν θα έβλεπε την ώρα να αγαλλίαση μια γυναίκα, (ε, όλο και καμία μα....ια θα τράβαγε), και να σου οι ένοχες της αμαρτίας. Αμαρτωλοί! Αμαρτωλοί!
quote:
Ήξερα τη δική μου ατέλεια, ήξερα τους δικούς μου περιορισμούς. Ήξερα ότι δεν ήμουν θεός, και ήθελα να βρω συγχώρεση για τις αμαρτίες μου.
Βρε τι σας έχει πιάσει με τη συγχώρεση. Άντε κοφτετο να ησυχάσετε. Αμάν! (δεν πιστεύω να με ακούσετε, δεν είσαστε βλάκες, μα ούτε και αρκετά έξυπνοι, ώστε να μετουσιώνεται την πλέον,ενέργεια)
quote:
Επίσης, πίστευα πολύ ειλικρινά στη μετενσάρκωση – πως όταν θα πέθαινα θα ερχόμουν πάλι πίσω – όμως αυτό δεν μου πρόσφερε καμιά αληθινή ελπίδα:
Αυτά πέραν του σωστού η λάθους, (σαν πίστη, χρησιμεύουν όσο και ο παράδεισος.)
quote:
μόνο το να πεθάνεις και να ξανάρθεις, και να πεθάνεις και να ξανάρθεις πάλι και πάλι, δεν προσφέρει καμιά ελπίδα.
Αυτό μου αρεσει. Όχι η ελπιδα, μα του ότι καταλαβαινεις πως οσες φορες και να γενηθεις, σε μνήμες ζεις και ξαναζείς.
Αμα (θεωσεις) όπως λενε, με αλλα λογια ο χρονος δεν εχει επιρροη επανω σου…τι αραγες να συμβαίνει, βραχμάνε που δεν βραχμανιασες?
quote:
Ήθελα να βρω μια αληθινή ελπίδα, μια ελπίδα πέρα απ’ τον τάφο.
Η ελπίδα βραχμάνε είναι μια εικόνα που φτιάχνεις μέσα σου. Δεν ζεις ολικά την ζωή, και την μετατεθείς κάπου αλλού, στον ουρανό, στο μέλλον, στα πιλάφια και σε τέτοια.
Αν ζεις με τον (ζωντανό πατέρα), που παει η ελπίδα?
quote:
Και ήθελα να βρω μια αληθινή ελπίδα με την έννοια ότι έχοντας βρει αυτήν, θα ήξερα με κάποιον τρόπο που πραγματικά πηγαίνω. [
Εκεί που πηγαίνεις τώρα είναι το γνωστό! Οποίος και να τα είπε, ο Χριστός, ο βούδας, ο Μωάμεθ…είναι γνωστά μερη. Άρα δεν πας και πολύ μακριά.
quote:
Πηγαίνουμε και πηγαίνουμε … αλλά που πραγματικά πηγαίνουμε; Είχα σημαντικά ερωτήματα στην καρδιά μου: Ποιος είμαι; Γιατί ζω; Τι κάνω πραγματικά σ’ αυτόν τον πλανήτη, αλλά επίσης, που πηγαίνω; Ήθελα να ξέρω.
Όταν ξέρεις, θα φτάσεις μόνο εκεί που ξέρεις. Και αυτά γίνονται εύκολα Φώτα και λάμψεις στο μυαλό μας. Είναι σε θέση να σε κάνει να δεις, ότι επιθυμήσεις.
quote:
Και στην πιο απελπισμένη μου στιγμή – έχοντας κλειδωθεί σ’ ένα δωμάτιο επί τέσσερεις περίπου ημέρες και νύχτες δίχως να τρώω, να πίνω οτιδήποτε, δίχως να μιλάω σε κανέναν – μια Ινδή κυρία ήρθε σπίτι μας και μου μετέδωσε το μήνυμα του Ευαγγελίου του Ιησού Χριστού. Είπε, «Ράβι, ο Θεός σ’ αγαπά, και ο Ιησούς Χριστός πέθανε πάνω στο Σταυρό για να συγχωρήσει όλες σου τις αμαρτίες. Και ο Θεός θέλει να έρθει στη ζωή σου, αλλά θα έρθει μόνο δια του Χριστού, που είπε ‘’Εγώ είμαι η Οδός και η Αλήθεια και η Ζωή• κανείς δεν έρχεται στον Πατέρα, παρά μέσω Εμού’’».
Νατες πάλι οι Αμαρτίες.
Να και το ΜΕΣΩ εμού, μα προσέξεις Αμπέρ,(οι Μύστες βλέπουν πραγματικά ΦΩΣ), μα αυτό δεν θα πει θα περάσεις μέσω εμού (σαν Χριστός σώμα, πίστη μυαλού) μα μέσο φωτός.
Και το καταλαβαίνεις όταν θεραπεύει κάποιο και λέει, δεν σε έκανα εγώ καλά….
quote:
Λοιπόν, διαφώνησα πολύ μαζί της• της είπα ότι ποτέ δεν θα γινόμουν Χριστιανός, ούτε καν στο νεκροκρέββατό μου. Όμως εκείνη ήταν πολύ ευγενική και ψύχραιμη και αγαπητική, και φιλική, και με κατανόηση. Και με ανέχτηκε. Αλλά τα λόγια που μου είπε πραγματικά άγγιξαν την καρδιά μου• με έπεισαν.
Τον έπεισαν. Βλέπεις που έψαχνε να πιαστεί (πεισθεί) από κάπου?
quote:
Και ο Θεός μου έδειξε ότι ο Χριστός είναι ο δρόμος προς το Θεό είναι μέσω του Θεού, δηλαδή του ίδιου του Ιησού Χριστού.
Αφού θέλετε έτσι, μια ερώτηση κρίσεως.
Σε εσάς ήταν δεν ήταν θεός, τι αλλάζει?
Θα αλλάξει μήπως η συμπεριφορά σας?
Αν δεν ήταν, θα πάτε στο Σαι μπαμπα η στο βούδα?
Τι θα κάνετε?
quote:
Μετά από πολλές εσωτερικές μάχες, αναστάτωση και ψυχικές συγκρούσεις, μετά από τρεις εβδομάδες, τελικά γονάτισα και προσευχήθηκα με μια πολύ απλή προσευχή – γιατί ήθελα πραγματικά να γνωρίσω τον αληθινό και ζωντανό Θεό, ήθελα πραγματικά να βρω την αλήθεια, ήθελα όντως την απάντηση. Προσευχήθηκα απλά, ζητώντας από το Χριστό να έρθει στη ζωή μου, να συγχωρήσει όλες μου τις αμαρτίες, να με βοηθήσει να βρω τον αληθινό και ζωντανό Θεό. Προσευχήθηκα ειλικρινά, και δάκρυα άρχισαν να κυλούν στα μάγουλά μου, επειδή όταν είπα αυτή την προσευχή πραγματικά συνέβη κάτι στη ζωή μου. Μόνο τότε συνειδητοποίησα ότι όλες οι πάρα πολλές «μυστηριακές» εμπειρίες που είχα – οι ψυχεδελικές εμπειρίες χωρίς ναρκωτικά, όλα τα οράματα όπου έβλεπα τους θεούς, κ.τ.λ. – ήταν όλα αναπόσπαστο μέρος του σκοταδιού, που ήταν μέσα μου.
Για μένα εξακολουθεί να είναι σε σκοτάδι, και είναι φανερό με τα παρακάτω
quote:
Ο Θεός με ελευθέρωσε απ’ όλα αυτά, και ο Χριστός ο Οποίος είπε «Εγώ είμαι το Φως του κόσμου» μπήκε στη ζωή μου και μ’ έκανε έναν εντελώς καινούργιο άνθρωπο. Ο Θεός μου έδωσε μια πολύ πιο υπέροχη ελπίδα – την ελπίδα να είμαι μαζί Του στη βασιλεία Του, για πάντα. Και βρήκα την απάντηση μέσω του Ιησού Χριστού. Σήμερα ξέρω ποιος είμαι, ξέρω γιατί ζω, ξέρω από πού έρχομαι, και ξέρω που πηγαίνω.
Σαν τον Απ. Παύλο και αυτός. Καβάλα την ελπίδα, και πάμε για θεό!
Από πού έρχομαι? Από το παρελθόν. Από μνήμες…
Ποιος είμαι? Παρελθόν. Είμαι αυτός που δημιούργησα μέσα μου. Μια εικόνα, πάνω σε φτερά ελπίδας!
Πριν δεν μου άρεσε η άλλη εικόνα που είχα σαν βραχμάνος, (πολύ νηστεία και αμαρτία βρε αδερφέ ούτε λίγο σεχ), μα ο χριστιανισμός έχει από όλα. Αν και δεν το λέει καθαρά, ίσως δεν του αρέσει ακόμα τι είναι, έχει όμως ο θεός, και η ελπίδα μου.
Χωρίς αυτογνωσία Αμπέρ, εκεί χρειάζεται κυριαρχία (μεταξύ λογικής και αισθήσεων, σκέψεων και στοργής) πέφτεις συνεχώς σε σύγκρουση αντίθετων.
Έτσι πιάνεσαι όπου βρεις, τι βραχμάνος τι χριστιανός, γιατί δεν έχεις την ικανότητα να σκεφτείς καθαρά, *(επαναλαμβάνεις τα των πατέρων και του Χριστού) δεν έχεις καν την ένταση των αισθήσεων.
Να γιατί η ζωή του ακόλουθου δεν έχει ομορφιά, δεν έχει ένταση. Είναι πιασμένος σε μνήμες.
Και όμως, το είπε…
Αφήστε τους Νεκρούς να θάψουν τους Νεκρούς!
Πλάτωνας, σε χρέη αντιπολίτευσης.
quote:
Ετσι το ξαναδιάβασα, μιας και ο Αναστημένος απουσιάζει, και η αντιπολίτευση ίσως και να βαρέθηκε, λέω, (φυσικά με τις ευλογίες σας ),
πλατωνα απλα περιμενω να δω τους συνομιλητες της αλλης πλευρας να φτασουν σε επιπεδο που να αξιζει να συζητησω
οταν και αν φτασουν εδω ειμαι ως τοτε απλα παρακολουθω
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του
Ε Σ Ω Τ Ε Ρ Ι Σ Μ Ο Σ
Αγαπητοί φίλοι του esoteric forum γειά σας. Είμαι νέο μέλος στο forum. Ψάχνοντας τα θέματα τα οποία είναι προς συζήτηση διαπίστωσα ότι το βασικό θέμα το οποίο είναι ο εσωτερισμός είναι ανύπαρκτο προς συζήτηση. αυτό Με έβαλε σε σκέψεις Μιας και έχω διαπιστώσει ότι το θέμα είναι πάντα Επίκαιρο και χαίρει Μεγάλου ενδιαφέροντος από την πληθώρα των έντυπων βιβλίων και τις πωλήσεις τους που βρίσκονται σε μεγάλη έξαρση. Αυτό δείχνει ότι υπάρχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για τη γνώση των μυστηρίων του εσωτερισμού. προβληματίστηκα όταν διαπίστωσα την έλλειψη ενδιαφέροντος της θεματολογίας στο φόρουμ. τα μέλη του esoteric δεν έχουν ενδιαφέρον; Μήπως έχουν έλλειψη γνώσεων; τους απασχολούν άλλα θέματα περισσότερο; μήπως θεωρούν τον εσωτερισμό ως θέμα τετριμμένο; εκτός κι αν είναι τόσο καλά μυημένοι γνωστές όσοι δεν έχουν τίποτα άλλο να μάθουν γνωρίζοντας τα όλα για τον εσωτερισμό. Όπως και να έχει το θέμα, μιάς και για το κάθε τί κάποιος πρέπει να πέρνει πρωτοβουλία.
Λαμβάνοντας υπόψη μου αυτό ως κίνητρο ανοίγω ως θέμα προς συζήτηση τον εσωτερισμό. Πιστεύω ότι όλοι έχουμε να πούμε κάτι, να μάθουμε Ίσως κάτι που ξέρει κάποιος άλλος ή κάποιοι άλλοι να μάθουν αυτά που ξέρουν οι γνώστες οι οποίοι έχουν εντρυφήσει στο θέμα. Το θέμα είναι τεράστιο και με άπειρες πτυχές Από πού να αρχίσει κανείς! Το άν κάποιος είναι οπαδός του όποιου δόγματος είναι αδιάφορο. Η αμεροληψία είναι πάντα υποκειμενική Και κάθε γνώμη χρήζει σεβασμού. Αντί αντιπαράθεσης ας προσπαθήσουμε με τον διάλογο και πιστεύω πως έτσι θα ωφεληθούμε όλοι.
Relativer777, εάν ανατρέξεις στα αρχεία του φόρουμ θα βρεις πληθώρα θεμάτων που σχετίζονται με τον 'εσωτερισμό'. Κατά τ'άλλα, εάν έχεις κάτι συγκεκριμένο να πεις μπορείς να το πεις...εάν θέλεις να μάθεις κάτι συγκεκριμένο τότε μπορείς να ρωτήσεις και όλο και κάποιος μπορεί να γνωρίζει την απάντηση. Καθαρή έκφραση χρειάζεται και σαφήνεια.
Το τί είναι ο Εσωτερισμός λίγο πολύ το γνωρίζουμε όλοι. Αυτό όμως που μας ενδιαφέρει εδώ είναι πώς να κατανοήσουμε τη φύση του εσωτερικού εαυτού μας ο οποίος είναι ο πνευματικός μας εαυτός ή αλλιώς η ψυχή μας αποκαλούμενη και ως υπερεγώ. Το ότι όλοι μας είμαστε υλικές οντότητες είναι το βέβαιο. Εκτός όμως από υλικές οντότητες έχουμε και άλι μία φύση. Δηλαδή αποτελούμε μιά διττή φύση ως υπαρξιακή υπόσταση, που σημαίνει ότι εκτός τη φυσική μας υπόσταση έχουμε και μία δεύτερη η οποία είναι η πνευματική. Η υλική μας υπόσταση μας είναι
αισθαντικώς γνωστή μέσω της επίγνωσης του ατόμου - εαυτού, που αποτελεί την αντιληπτή ζώσα ταυτότητά μας ως έμβιες οντότητες. Παρ' ότι δέν έχουμε την απόλυτη γνώση της υλικής μας υπόστασης, ούτε Φυσικά τον απόλυτο έλεγχο
του βιολογικού μας σώματος μιάς και πολλές λειτουργίες διενεργούνται αυτόματα και ασυναίσθητα χωρίς την επιδίωξη και έλεγχο Από εμάς. Αυτά προς την υλική μας υπόσταση. Αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ κατά πολύ περισσότερο είναι ο Εσωτερικός μας εαυτός τον οποίο όχι μόνο δέν ελέγχουμε αλά ούτε και γνωρίζουμε. Επιδίωξη μας είναι να τον γνωρίσουμε και να αποκτίσουμε την γνώση των δύο υποστάσεών μας .Το να γνωρίσουμε τον εσωτερικό μας εαυτό είναι πολύ δύσκολο μιάς και αφ ενός δέν τον έχουμε γνωρίσει και αφ'ετέρου δέν έχουμε εξοικειωθεί μαζί του μιάς και βρίσκεται στο υποσυνείδητο μας. Η γνώση του υπερεγώ μας είναι το ζητούμενο. Η διαδρομή προς αυτή την γνώση απαιτεί θέληση πίστη και υπομονή εκτός από αυτά χρειάζεται και γνώση μέσω έρευνας ωστε να συλλέξει κάποιος τις γνωστικές πληροφορίες των τρόπων και μεθόδων που μπορεί να ακολουθήσει ώστε να κάνει πρακτική εξάσκηση τις γνώσεις που θα παιχτεί ώστε να φτάσει στο Επιθυμητό σημείο να μπορεί θα μεταφέρει από το ασυνείδητο στο συνειδητό γνώσεις και εμπειρίες αυτό όμως όταν φτάσουμε σε κάποιο σημείο απαραίτητη προϋπόθεση πάλι είναι να βρούμε κάποιον καθοδηγητή οδηγώντας τον όπως θέλετε Διδασκάλου οποίος θα επιτηρεί τις ασκήσεις μας και θα μας βοηθάει και θα διαδραματίζει και ρόλο προστάτη σε πολλές επικίνδυνες ασκήσεις διότι αρκετές από αυτές είναι πολύ επικίνδυνες και δεν πρέπει να γίνονται χωρίς την επιτήρηση κάποιου ο οποίος είναι γνώστης βαθύτατα και όποιος μπορεί ανά πάσα στιγμή θα προσφέρει την κατάλληλη βοήθεια. Άλλωστε όλοι οι διδάσκαλοι και κούρου που ασχολήθηκαν και ασχολούνται με τον αστερισμό είχαν ασχοληθεί παλαιότερα και έχουν τώρα πλέον αποβιώσει και δεν μπορούμε να έχουμε τις γνώσεις τους και αυτή συνεχόμενα μας εφιστούν να μην κάνουμε τις ασκήσεις ποτέ μόνοι μας αλλά κάτω από το έμπειρο βλέμμα κάποιου μυημένου Διδασκάλου λόγω της επικινδυνότητας ένα παράδειγμα τέτοιων καθοδηγητών είναι και ο λοψα κράμπα που στα περισσότερα δουλειά του το διατυμπανίζει συνεχώς προσέχετε μην κάνετε μόνοι σας τις ασκήσεις να δοκιμάζεται Γιατί δεν είστε σε θέση να ανταπεξέλθετε στους κινδύνους που Θα παρουσιαστούν να έχεις πάντα μαζί σου ένα οδηγό να Σε καθοδηγεί και να σε προσέχει. Το ότι κάποιος Διάβασε κάποια βιβλία οι κάποιοςδιδάχτικε προφορικά δέν σημαίνει ότι είναι έτοιμος να αρχίσει της διάφορες ασκήσεις πνευματικού εσωτερισμού μόνος του. Όλοι μας πρέπει να κατανοήσουμε ότι οι μυημένοι στα μεταφυσικά μυστήρια έχουν χρειαστεί πολλά χρόνια για να καταφέρουν να έχουν τα πρώτα αποτελέσματα. Αυτό σημαίνει ότη ο Εσωτερισμός δέν είναι για όποιον θέλει γρήγορα αποτελέσματα και αποδείξεις.
προς το παρόν αυτά για τον εσωτερισμό ελπίζω να παρουν και άλλα μέλη θέση συμμετοχής στην συζήτηση.
relativer777
Πρώτα απ' όλα πρέπει να κατανοήσουμε πως η αφετηρία για το ξεκίνημα των ασκήσεών μας
πρέπει να δημιουργηθεί Μιά κατάσταση χαλάρωσης και ηρεμίας. Πώς θα το πετύχουμε αυτό: πρέπει να βρούμε ένα χώρο που να μας παρέχει ησυχία μακριά από θορύβους οι οποίοι θα μας αποσπούν την προσοχή. Όταν έχουμε βρει αυτό τον χώρο τώτε πρέπει να καθήσουμε αναπαυτικά. Δέν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη στάση όπως του λωτού. Έχοντας καθίσει αναπαυτικά η θέση που έχουμε βρει τότε το πρώτο πράγμα που έχουμε να κάνουμε είναι να σταματήσουμε τον εσωτερικό διάλογο ο όποιος θα αποτελεί το μεγάλο εμπόδιο για την όποια περεταίρω άσκηση χρειαζόμαστε για να έχουμε έμπρακτα αποτελέσματα. Αυτό είναι το αρχικό στάδιο της μύησης. Το σταμάτημα των όποιων σκέψεων είναι το δυσκολότερο σημείο της εκπαίδευσής μας στον εσωτερισμό. Θέλει πολύ υπομονή, επιμονή και εξάσκηση. Όσω δέν έχουμε καταφέρει να σταματάμε της σκέψεις μας ,δέν θα έχουμαι κανένα αποτέλεσμα. Ένας το δυσκολότερο κομμάτι της εκπαίδευσης μας για την περεταίρω εξέλιξη της πρακτικής μας για να μπορέσουμε να πάμε στο επόμενο στάδιο που είναι ο διαλογισμός, που είναι το δεύτερο στάδιο διαδρομής προς την επίγνωση. Τώρα πρέπει να ξεκινήσουμε από το αρχικό στάδιο της μύησης, το σταμάτημα της σκέψης. Πιστέψτε με,είναι πολύ δύσκολο, διώτη δέν έχει μάθει το συνειδητό μας να σιωπά.Έτσι μας κατακλύζουν σκέψεις αδιάκοπα. Σε αυτό το σημείο θα σταθούμε προς το παρών. Για το επόμενο βήμα θα ασχοληθούμε όταν πετύχετε το σταμάτημα της σκέψης κατά την βούλησή σας.
relativer777
Θα συμφωνησω μαζι σου οτι η ο ελεγχος η καποιος σχετικος ελεγχος του νου ειναι ενα δυσκολο σταδιο
Αυτο ....κυριως ,διοτι ,ο καθενας απο εμας ,εχει να κανει με ενα καινουργιο αντικειμενο που θα πρεπει να ερευνησει
Και η ερευνα δεν ειναι και το πιο συχνο φαινομενο
Η αποδοχη και ο οπαδισμος απο την αλλη ειναι απειρως ευκολοτερα
Ειναι η φυσικη μας ταση
Θα συμφωνησω επισης οτι ειναι αναγκη να υπαρχει καποια βοηθεια στην κατανοηση βασικων αρχων ,που θα συνεισφερουν στην κατανοηση της θεωριας
Αυτο , να μην χανεται πολυτιμος χρονος
Να γινει το δυνατον γρηγοροτερα κατανοητο , με τι θα πρεπει να ασχοληθει κανεις ,διοτι η θεωρια ειναι πραγματικα δεδαλωδης ,για τον αρχαριο
Κατι σαν αορατος τοιχος
Ετσι καποια ταξη σειρα ειναι τελειως απαραιτητα στοιχεια
Καποιος νεοεισερχομενος ξεχνα πολυ ακομα και τον σκοπο ,για τον οποιο ενταχθηκε σε καποια ομαδα λογω ολων των παραπανω
Για εμενα ο ελεγχος του νου δεν ειναι το αρχικο σταδιο
Το αρχικο σταδιο κατ εμε ξεκινα απο την κατανοηση της διδασκαλιας στο επιπεδο που αυτο μπορει να γινει εφικτο ,αλλα κυριως την συνδεση της με την ζωη
Και αυτο ακομα και με βοηθεια μπορει να παρει καμποσο καιρο ακομα και αν υπαρχει θεληση ,και βοηθεια
Υπαρχουν δυστυχως ανθρωποι , στον χωρο ,που μετα απο παρα πολλα χρονια παραμονης στους δεν εχουν καταφερει να κανουν την συνδεση αυτη
Φίλε Χρήστο, διάβασα το θέμα η επίγνωση που είχες ανοίξει στις 7-12-2013 και βρήκα ότι εκτός του ότι ήσουν πολύ συγκροτημένος και σαφής , έχεις ερευνήσει πολύ και είσαι γνώστης του εσωτερισμού και γνωρίζεις πολύ καλά το θέμα, έχοντας περάσει και αντιμετωπίσει τα ίδια "Δυστιχώς" όπως κι'εγώ, ξέρω πως αυτά που έγραψες είναι η πραγματικότητα. Θα μπορούσες όμως να γράψεις για τις πρακτικές και τους τρόπους που οδηγούν στην επίγνωση. Περιορίστηκες στο θεωρητικό τμήμα της επίγνωσης. Φίλε Χρήστο, πολύ καλή η επίγνωση, μα δέν αρκεί από μόνη της για να φτάσει κάποιος στα ανώτερα πνευματικά επίπεδα, αποκτώντας πνευματικές εμπειρίες, ώστε να εξελιχθεί το πνευματικό του επίπεδο. Μιάς και έχω διαπιστώσει ότι είσαι ένας γνώστης, Αλλά όχι ακόμη στο πρακτικό επίπεδο του "βλέποντος" ή άλλως του μύστη. Σου προτήνω να δώσεις τα φώτα σου σε όσους αναζητούν την γνώση με σαφήνεια όστε να κατανοήσουν τα βασικά της θεωρίας και εγώ θα εξηγήσω την πρακτική εφαρμογή, των ερευνητών που δέν είναι μυημένοι στην εσωτεριστική πρακτική εξάσκηση. Άλοστε η επίγνωση είναι ένα ενδιάμεσο στάδιο και όχι το αποτέλεσμα του σκοπού ώς "Στόχου". Ο σκοπός είναι η συνταύτιση του υποσυνείδητου με το συνειδητό. Ή άν το θέμα η συνταύτιση του εγώ με το υπερεγώ, ώστε ο άνθρωπος να αποκτήσει την συνολική του υπόσταση ώς ύπαρη συνειδητά. Αυτό προϋποθέτει γνώση και πρακτική προσπάθεια. Το σημαντικότερο εργαλείο για την απόλυτη επιτυχία του είναι η πίστη ότι θα έχει αποτέλεσμα. Αυτή η μέθοδος είναι απλή και η ποιό ακίνδυνη για τον νέο εσωτερριστή ερευνητή. Μέσω των αποδείξεων που σταδιακά θα παρέχω ο ασκούμενος θα βιώνει τα αποτελέσματα ως γεγονότα. Δέν θα προσφέρεται μόνο θεωρητική γνώση. Η γνώση η οποία δεν παράγει αποτελέσματα είναι άχρηστη "Γνώση για την Γνώση "
Φίλε Χρήστο ελπίζω, πέρα από της θεωρίες να συνεισφέρεις στην πρακτική εξάσκηση των όσων επιθυμούν να μάθουν της πρακτικές μεθόδους που οδηγούν στο υπερεγώ. Να θυμάστε πάντα πως η γνώση πρέπει να μεταδίδεται για να έχει νόημα ως σκοπός.
relativer777
quote:
Φίλε Χρήστο ελπίζω, πέρα από της θεωρίες να συνεισφέρεις στην πρακτική εξάσκηση των όσων επιθυμούν να μάθουν της πρακτικές μεθόδους που οδηγούν στο υπερεγώ.
Χαχα Φίλε Χρηστάκη, η επίγνωσή σου τελικά βρήκε συνοδοιπόρο. Καιρός για πρακτική τώρα. Θα κάνεις εκπομπή στην τηλεόραση, να σε βλέπουμε και να σε αντιγράφουμε όπως τις γκόμενες της γυμναστικής?
relativer777
Αν σου πω, πως υπάρχουν άνθρωποι, που ακολουθώντας τις οδηγίες του Ράμπα, πέτυχαν αστρικό ταξίδι και επίσκεψη σε Ακασικά Αρχεία, θα θεωρήσεις πως λέω μαλακίες.
Γι αυτό κι εγώ δεν σου λέω τίποτα!
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Το αίτιο για το άνοιγμα του θέματος είναι ότι διαβάζοντας το θέμα Tuesday Lobsang Ramba είδα ότι τα ίδια συμπτώματα και προβλήματα υγείας παρουσιάστηκαν και σε άλλους που ακολούθησαν τις οδηγίες του Ramba
Δέν έχεις παρά να επισκεφθείς το θέμα και ελπίζω να καταλάβεις. Όσω για να πώ ότι λές μαλακίες έχεις λάθος φίλε μου. Άλλο έχω να σου πω.Να μάθεις να διατυπώνεις την άποψή σου με επιχειρήματα και πίστεψέ με δεν πρόκειται κανείς να σε αποκαλέσει μαλάκα ή οτιδήποτε άλλο.
relativer777
quote:
Χαχα Φίλε Χρηστάκη, η επίγνωσή σου τελικά βρήκε συνοδοιπόρο.
Νικομαχιους Χριστιους = love
quote:
Θα κάνεις εκπομπή στην τηλεόραση, να σε βλέπουμε και να σε αντιγράφουμε όπως τις γκόμενες της γυμναστικής?
Γκρρρρρρρρρρρρρ
Μου έγραψες ότι άν μου πεις... Ότι θα σου πώ ότι λές μακακίες και γι'αυτό δέν θα μου γράψεις τίποτα. Όπως θα διαπίστωσες δεν σου έγραψα τίποτα από ότι νομίζεις απλά και μόνο γιατί το να έχει κάποιος διαφορετική γνώμη δεν είναι μαλακία αλλά άγνοια. Το να μή γνωρίζεις κάποια θέματα τα οποία είναι πολύ εξεζητημένα και που ανήκουν στη σφαίρα του αποκρυφισμού μόνο αφύσικο δεν είναι αλλά ούτε και μειωτικό.
από τα γραφόμενά σου συμπεραίνω ότι είσαι ένα πολύ νεαρό άτομο το οποίο στοχεύει να κάνει το χαβαλέ του.
φίλε μου δεν λαμβάνεις υπόψη σου οτι με το να ειρωνεύεσαι το Χριστό χωρίς καν να αναφέρεις το αίτιο της ειρωνείας σου, όχι μόνο δεν τον μειώνεις αλλά τον δικαιώνεις κιόλας.
δεν λαμβάνεις υπόψη σου Τα εξής: κατά Πρώτον 667 άτομα έχουν απαντήσει παίρνοντας θέση στα γραφόμενα του Χρήστου. δεύτερον 32.295 Άνθρωποι έχουν ενδιαφερθεί και ανάγνωση αυτά που γράφει. Δέν σου κινεί την περιέργεια γιατί τόσοι άνθρωποι ενσκήπτουν στα γραφόμενά του,μιάς και για σένα αποτελούν μία φτηνή διδασκαλία ανάξια λόγου.
Μήπως απλά αδυνατείς να λάβεις μέρος στη συζήτηση και προσπαθείς να την απαξίωσης με ειρωνία; Οπότε το συμπέρασμα είναι ότι μάλλον είσαι φοβηκός στον διάλογο.
Δέν κατανοώ το τί σου συμβαίνει και αντιδράς με αυτό τον τρόπο. Ενδεχομένως έχεις και κάποια άλλη πλευρά ως χαρακτήρας και σου προτείνω να μας εκπλήξεις.
relativer777