- Υβρεις κατά των Ελλήνων στα εκκλησιαστικά βιβλία... 2 - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

quote:

---

elo:
Δυστυχώς το πάρτυ συνεχίζει…

---

Δε θυμάμαι να σε κάλεσα!!!.....
(πλάκα κάνω....)

"Ο πιο σοφός άνθρωπος μπρος στο Θεό θα φανεί πίθηκος και στη σοφία και στην ομορφιά και σ' όλα τ' άλλα."(Ηράκλειτος).

Νομίζω ότι στο παρόν, δεν θα δυσκολευτείτε να βρείτε κατάλληλο παραλήρημα, ας είναι τουλάχιστον σχετικό...

Σας ευχαριστώ που θα το καταλάβετε αυτό!!!

ΕΛΛΑΝΙΟΝ ΦΩΣ

quote:

---

γιαπετ:
ευρωπαίοι, μπορείτε να συνεχίσετε το παραλήρημα για τους πατριάρχες, στο σχετικό θέμα;

Νομίζω ότι στο παρόν, δεν θα δυσκολευτείτε να βρείτε κατάλληλο παραλήρημα, ας είναι τουλάχιστον σχετικό...

Σας ευχαριστώ που θα το καταλάβετε αυτό!!!

---

"Ο πιο σοφός άνθρωπος μπρος στο Θεό θα φανεί πίθηκος και στη σοφία και στην ομορφιά και σ' όλα τ' άλλα."(Ηράκλειτος).

quote:

---

Διάλογο, βρε διάλογο...

---

Σου είπα > διάλογο με τον Κατέλη (κάτμαν). Μόνο με αυτόν.

Α. ΓΕΝΙΚΑ

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, η ορθόδοξη εκκλησία δεν αντιστρατεύτηκε με κανέναν τρόπο τις επιλογές του κατακτητή. Αντίθετα, τις νομιμοποιούσε και τις προωθούσε μέσα από ένα εσχατολογικό πλαίσιο, που εν ολίγοις συνοψιζόταν στο εξής: "Οι ορθόδοξοι είχαν υποταχθεί στους Οθωμανούς ως τιμωρία που επέβαλλε ο θεός στους χριστιανούς. Η ανατροπή αυτής της κατάστασης επαφίονταν στη θέληση του θεού. Οποιαδήποτε ανθρώπινη παρέμβαση στο ... θείο έργο (π.χ. επανάσταση) ήταν βλασφημία και στρεφόταν άμεσα κατά του ίδιου του θεού".

Ας αφήσουμε όμως το Γρηγόριο πασά τον Ε΄ να μας τα πει με δικά του λόγια:
"Αι ταραχαί αντίκεινται προς την των υπηκόων οφειλουμένην πίστην και υπακοήν εις την άνωθεν εφ' ημάς τεταγμένη βασιλεία, αντιβαίνουσι δε και εις αυτάς τας εντολάς της εκκλησίας και του Ευαγγελίου".

Οποιαδήποτε λοιπόν εξέγερση ήταν αντίχριστη... Οποιαδήποτε επανάσταση ήταν ενάντια στο θεό...

Η θέση και πρακτική αυτή δεν ήταν άσχετη με την τοποθέτηση του πατριαρχείου ως τοποτηρητή ουσιαστικά της θέλησης του σουλτάνου, με την προσφορά σ'αυτό πλείστων όσων προνομίων, ως αντάλλαγμα των υπηρεσιών του πατριαρχείου προς την Υψηλή Πύλη: φοροαπαλλαγές, ασυλίες, αξιώματα, τιμητικές φρουρές γενιτσάρων, πολιτική και δικαστική εξουσία, δικαίωμα φορολόγησης των ραγιάδων και άλλα. Ηταν τόσο μεγάλη η θέση του πατριάρχη ως υπαλλήλου του οθωμανικού κράτους που ο Κολοκοτρώνης τον ονομάζει "αντιβασιλέα", δηλαδή δεύτερο μετά το σουλτάνο, που εκτελούσε τη θέλησή του.

"Σαν είδε τούτο ο σουλτάνος, διόρισε ένα βιτσερέ (viceré=αντιβασιλέας στα ιταλικά), τον πατριάρχη και του έδωσε την εξουσία της εκκλησίας. Αυτός και ο λοιπός κλήρος έκαμαν ό,τι τους έλεγε ο σουλτάνος".

Το πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης ταυτίζει έτσι τη θέση του με τη θέση της οθωμανικής εξουσίας, αποτελώντας ουσιαστικά το συνέταιρο του σουλτάνου στη διατήρηση της δουλείας των ραγιάδων. Αυτό είναι εύκολα κατανοητό καθώς τόσα και τέτοιας φύσης προνόμια δεν έδειχναν απλά την "ανοχή" των Οθωμανών έναντι των ορθοδόξων αλλά προβιβάζουν την ηγεσία τους στη θέση του ανώτερου υπαλλήλου της αυτοκρατορίας, ενός τόσο εμπίστου που λογοδοτεί μόνον και απ'ευθείας στο σουλτάνο.

Οι υποχρεώσεις του πατριάρχη έναντι του σουλτάνου (ως αντάλλαγμα της θέσης του και των προνομίων του) ήταν πολλές και ποικίλλες: από τη σίτιση των γενιτσάρων μέχρι την ενίσχυση του σουλτανικού ταμείου. Οι υποχρεώσεις όμως αυτές ήταν παράπλευρες και διάφορες σε μέγεθος, καθιερώνονταν δε και αίρονταν κατά καιρούς. Η βασική όμως υποχρέωση του πατριάρχη ήταν η διατήρηση της υποταγής των Ελλήνων στους Τούρκους. Αλλά, ας αφήσουμε τον Μιλιέτ Μπασή Γρηγόριο πασά τον Ε΄ να μας πει ποιά ήταν η δουλειά του:

"Αλλ' ο πατριάρχης θεωρείται εγγυητής της ησυχίας των χριστιανών"

Αυτή η βασική υποχρέωση καθιερώθηκε άμα τη χειροτονία του πρώτου μιλιέτμπαση τουρκορθόδοξου πατριάρχη, του Γεννάδιου και τηρήθηκε με θρησκευτική ευλάβεια για 367 ολόκληρα χρόνια απ'όλους.

Στα τέλη του 18ου αιώνα, με τις ιδέες του Διαφωτισμού να σαρώνουν την Ευρώπη, η μάχη του Ρουμ Πατρικανεζή έγινε λυσσαλέα κατά των ιδεών που αυτός έφερνε και ιδιαίτερα εκείνη της Ελευθερίας. Και στον αγώνα κατά της Ελευθερίας των Ελλήνων επιστρατεύτηκαν όλοι: Από τον αγύρτη κήρυκα της εθελοδουλείας Κοσμά (άγιος σήμερα), τον εμετικό Αθανάσιο Πάριο (άλλος άγιος) μέχρι τον ανώτατο τουρκοϋπάλληλο Γρηγόριο πασά τον Ε΄ (τρίτος άγιος) και τους παρατρεχάμενούς του.

Ο αγώνας του πατριαρχείου δεν στρέφεται μόνο κατά αυτής της ελευθερίας των Ελλήνων· στρέφεται και κατά των ιδεών που θα ήταν δυνατό να τη δημιουργήσουν. Αφορίζονται από τα γραπτά του Ρήγα ... μέχρι οι επιστήμες και τα ελληνικά ονόματα. Αφορίζονται ιδέες, άνθρωποι, έντυπα, βιβλία, ενέργειες...

Σημαντική βοήθεια στον αγώνα τους αυτόν έχουν το πατριαρχικό τυπογραφείο που δημιουργείται με τη βοήθεια του σουλτάνου το 1798 από το Γρηγόριο πασά τον Ε΄ για να ενισχυθεί ο αγώνας του πατριαρχείου κατά της ελευθερίας. Δεκάδες τα ανθελληνικά και εμετικά έντυπα που τυπώνονται εκεί (ορισμένα θα τα δούμε αναλυτικά), όλα προς μία κατεύθυνση: "Ο θεός μας έδωσε τους οθωμανούς και οποιαδήποτε αμφισβήτηση της κυριαρχίας τους στους Ελληνες είναι αμφισβήτηση της ίδιας της θέλησης του θεού". Δεκάδες και οι προσπάθειες των εμετικών ανθελλήνων και μετέπειτα αγιοποιηθέντων από τους χριστιανούς τουρκοϋπαλλήλων του πατριαρχείου.

Η ελευθερία όμως των Ελλήνων ήταν απλά θέμα χρόνου. Ούτε η λυσσαλέα αντίδραση των τουρκορθοδόξων του πατριαρχείου, ούτε ο θεός ο ίδιος δεν θα κατάφερνε να γυρίσει πίσω το ποτάμι που είχε πλέον πάρει το δρόμο του...

Συνεχίζεται

macedon

quote:

---

europaios2 - Δε θυμάμαι να σε κάλεσα!!!..... (πλάκα κάνω....)

---

Μην ανησυχείς….
Έχω ελευθέρας (είσοδο) για τα πάρτυ….

quote:

---

zip
Executive manager, το να παρουσιάζεις ένα βίβλιο και να το σκανάρεις, δεν σημαίνει πως αυτό είναι και απόδειξη ε; [το καταλαβαίνεις αυτό ; Μπαααα! δεν νομίζω αλλά λέμε... ] Μπορούμε άλλα τόσα να σου φέρουμε που να λένε ακριβώς το αντίθετο. Δηλ. τι ; Πήραμε ένα βιβλίο και εντάξει ; μας είπε την αλήθεια το ένα βιβλίο ; Άσε δηλ. που όλα αυτά είναι άσχετα με το θέμα ... άλλα 'νταξ' νόμιζε εσύ πως μας αποδεικνύεις κάτι ...

---

*

Γρηγόριος ελέω Θεού αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, νέας Ρώμης και Οικουμενικός Πατριάρχης.

Οι τω καθ' ημάς αγιωτάτω, πατριαρχικώ, αποστολικώ και οικουμενικώ θρόνω υποκείμενοι ιερώτατοι μητροπολίται και υπέρτιμοι και θεοφιλέστατοι αρχιεπίσκοποι τε και επίσκοποι, εν αγίω Πνεύματι αγαπητοί αδελφοί και συλλειτουργοί, και εντιμότατοι κληρικοί της καθ' ημάς του Χριστού μεγάλης εκκλησίας και εκάστης επαρχίας ευλαβέστατοι ιερείς και οσιότατοι ιερομόναχοι, οι ψάλλοντες εν ταις εκκλησίαις της Πόλεως, του Γαλατά και όλου του Καταστένου και απανταχού, και λοιποί απαξάπαντες ευλογημένοι Χριστιανοί, τέκνα εν Κυρίω ημών αγαπητά, χάρις είη υμήν και ειρήνη παρά Θεού, παρ' ημών δε ευχή, ευλογία και συγχώρεσις.

Η πρώτη βάσις της ηθικής, ότι είναι η προς τους ευεργετούντας ευγνωμοσύνη είναι ηλίου λαμπρότερον και όστις ευεργετούμενος αχαριστεί είναι ο κάκιστος των ανθρώπων. Αυτήν την κακίαν βλέπομεν πολλαχού στηλιτευομένην και παρά των ιερών γραφών και παρ' αυτού του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού ασυγχώρητον, καθώς έχομεν το παράδειγμα του Ιούδα.

Όταν δε η αχαριστία ήναι συνωδευμένη και με πνεύμα κακοποιόν και αποστατικόν εναντίον την κοινής ημών ευεργέτιδος και τροφού, κραταιάς και αηττήτου βασιλείας, τότε εμφαίνει και τρόπον αντίθεον, επειδή ουκ έστι, φησί, βασιλεία και εξουσία ειμή υπό Θεού τεταγμένη' όθεν και πας ο αντιττατόμενος αυτή τήθεόθεν εφ' ημάς τεταγμένη κραταιά βασιλεία, τη του Θεού διαταγή ανθέστηκε.

Και τα δύο ταύτα ουσιώδη και βάσιμα ηθικά και θρησκευτικά χρέη κατεπάτησαν με απαραδειγμάτιστον θρασύτατα και αλαζονείαν ο, τε προδιορισθείς της Μολδαυίας ηγεμών ως μη ώφειλε, Μιχαήλ (Σούτσος), και ο του γνωστού αγνώμονος και φυγάδος Υψηλάντου αγνώμων υιός Αλέξανδρος Υψηλάντης.

Εις όλους τους ομογενείς μας είναι γνωστά τα άπειρα ελέη, όσα η αένναος της εφ' ημάς τεταγμένης κραταιάς βασιλείας πηγή εξέχεεν εις τον κακόβουλον αυτόν Μιχαήλ' από μικρού και ευτελούς τον ανύψωσεν εις βαθμούς και μεγαλεία' από αδόξου και ασήμου τον προήγαγεν εις δόξας και τιμάς' τον επλούτισε, τον περιέθαλψε, τέλος πάντων τον ετίμησε και με τον λαμπρότατον της ηγεμονίας αυτής θρόνον και τον κατέστησεν άρχοντα λαών.

Αυτός όμως, φύσει κακόβουλος ων, εφάνη τέρας έμψυχον αχαριστίας και συνεφώνησε μετά του Αλεξάνδρου Υψηλάντου, υιού του δραπέτου και φυγάδος εκείνου Υψηλάντου, όστις παραλαβών μερικούς ομοίους του βοηθούς ετόλμησε να έλθη αίφνης εις την Μολδαυίαν, και αμφότεροι απονενοημένοι επίσης, αλαζόνες και δοξομανείς, ή μάλλον ειπείν, ματαιόφρονες, εκήρυξαν του γένους ελευθερίαν και με την φωνήν αυτήν εφείλκυσαν πολλούς των εκεί κακοήθεις και ανοήτους, διασπείραντες και αποστόλους εις διάφορα μέρη δια να εξαπατήσωσι και να εφελκύσωσιν εις τον ίδιον της απωλείας κρημνόν και άλλους πολλούς των ομογενών μας.

Διά να δυνηθώσι δε τρόπον τινά να ενθαρρύνωσι τους ακούοντας μετεχειρίσθησαν και το όνομα της Ρωσσικής Δυνάμεως, προβαλλόμενοι, ότι και αυτή είναι σύμφωνος με τους στοχασμούς και τα κινήματά των' πρόβλημα διόλου ψευδές και ανύπαρκτον, και μόνον της ιδικής των κακοβουλίας και ματαιοφροσύνης γέννημά τε και αποκύημα' επειδή, εν ω το τοιούτον είναι αδύνατον ηθικώς και πολλής προξένον μομφής εις την ρωσσικήν αυτοκρατορίαν, και ο ίδιος ενταύθα εξοχώτατος πρέσβυς αυτής έδωκεν έγγραφον πληροφορίαν, ότι ουδεμίαν ή είδησιν ή μετοχήν έχει το ρωσσικόν κράτος εις αυτήν την υπόθεσιν, καταμεμφόμενον μάλιστα και αποτροπιαζόμενον του πράγματος της βδελυρίαν' και προσεπιπλέον η αυτού εξοχότης ειδοποίησεν εξ επαγγέλματος τα διατρέχοντα, υπομνήσας το βασίλειον κράτος, ότι ανάγκη πάσα να φροντίση ευθύς εξ αρχής τον αποσκορακισμόν και την διάλυσιν των τοιούτων κακών' και τόσον εκ της ειδοποιήσεως τάυτης, όσον και από τα έγγραφα, τα οποία επιάσθησαν από μέρους των μουχαφίσιδων των βασιλικών σερχατίων, και από άλλους πιστούς ομογενείς επαρρησιάσθησαν, έγεινε γνωστή εις το πολυχρόνιον κράτος η ρίζα και η βάσις όλου αυτού του κακοήθους σχεδίου.

Με τοιαύτας ραδιουργίας εσχημάτισαν την ολεθρίαν σκηνήν οι δύο ούτοι και οι τούτων συμπράκτορες φιλελεύθεροι, μάλλον δε μισελεύθεροι, και επεχείρησαν εις έργον μιαρόν, θεοστυγές και ασύνετον, θέλοντες να διαταράξωσι την άνεσιν και ησυχίαν των ομογενών μας πιστών ραγιάδων της κραταιάς βασιλείας, την οποίαν απολαμβάνουσιν υπό την αμφιλαφή αυτής σκιάν με τόσα ελευθερίας προνόμια, όσα δεν απολαμβάνει άλλο έθνος υποτελές και υποκείμενον, ζώντες ανενόχλητοι με τας γυναίκας και τα τέκνα των, με τας περιουσίας και καταστάσεις, και με την ύπαρξιν της τιμής των, και κατ' εξοχήν με τα προνόμια της θρησκείας, ήτις διεφυλάχθη και διατηρείται ασκανδάλιστος μέχρι της σήμερον επί ψυχική ημών σωτηρία.

Αντί λοιπόν φιλελευθέρων εφάνησαν μισελεύθεροι, και αντί φιλογενών και φιλοθρήσκων εφάνησαν μισογενείς, μισόθρησκοι και αντίθεοι, , διοργανίζοντες, φευ, οι ασυνείδητοι με τα απονενοημένα κινήματά των την αγανάκτησιν της ευμενούς κραταιάς βασιλείας εναντίον των ομογενών μας υπηκόων της, και σπεύδοντες να επιφέρωσι κοινόν και γενικόν τον όλεθρον εναντίον παντός του γένους.

. Και αγκαλά είναι γνωστόν, ότι, όσοι είναι κατηρτισμένοι τω όντι εις την ευσέβειαν, όσοι νουνεχείς και τίμιοι και των ιερών κανόνων και θείων νόμων ακριβείς φύλακες δεν θέλουν δώσει ευηκοιαν εις τας ψευδολογίας των αχρείων εκείνων και κακόβουλων' επειδή όμως είν' ενδεχόμενον να σηνηρπάσθησάν τινές και παρασυρθώσι και άλλοι, διά τούτο προκαταλαμβάνοντες εκ προνοίας εκκλησιαστικής υπαγορεύομεν πάσιν υμίν τα σωτήρια, και γράφοντες μετά των περί ημας ιερωτάτων συναδελφών, του μακαριωτάτου πατριάρχου των Ιεροσολύμων, των εκλαμπροτάτων και περιφανεστάτων προυχόντων του γένους, των τιμιωτάτων πραγματευτών, των αφ' εκάστου ρουφετίου προκριτωτέρων και όλων των εν τη βασιλευούση ορθοδόξων μελών εκάστης τάξεως και εκάστου βαθμού, συμβουλεύομεν και παραινούμεν και εντελλόμεθα και παραγγέλλομεν πάσιν υμίν τοις κατά τόπον αρχιερεύσι, τοις ηγουμένοις των ιερών μοναστηρίων, τοις ιερεύσι των εκκλησιών, τοις πνευματικοίς πατράσι των ενοριών, τοις προεστώσι και ευκαταστάτοις των κωμοπόλεων και χωρίων, και πάσιν απλώς τοις κατά τόπον προκρίτοις να διακηρύξετε την απάτην των ειρημένων κακοποιών και κακοβούλων ανθρώπων, και να τους αποδείξετε και να τους στηλιτεύσετε πανταχού ως κοινούς λυμεώνας και ματαιόφρονας, και να προσέχετε όσον το δυνατόν εις τας απάτας αυτών και ραδιουργίας, γινώσκοντες, ότι η μόνη απόδειξις της αθωότητος των είναι να εμφανίσωσιν όσα γράμματα λάβωσι τυχόν εις χείρας περί της αυτής υποθέσεως, ή ειδήσεις μάθωσι, και να παρρησιάσωσιν οι μεν ενταύθα εν βασιλευούση προς ημάς, οι δ' εν τοις έξω μέρεσιν εις τους κατά τόπον αρχιερείς και τους διοριζομένους παρ' ημών εκκλησιαστικούς εξάρχους και τους βασιλικούς εξουσιαστάς και διοικητάς, δηλοποιούντες και παραδίδοντες και εκείνους τους απλουστέρους, όσοι ήθελαν φωραθή ότι ενεργούν ανοίκεια του ρεαγιαδιακού χαρακτήρος' καθότι οι τοιούτοι διαταράττουσι την γενικήν ησυχίαν, και κατακρημνίζουσι τους αδυνάτους και αθώους ομογενείς μας εις της απωλείας το βάραθρον.

Και τόσον υμείς οι αρχιερείς, οι μοναστηριακοί, οι ιερωμένοι, και οι προεστώτες και ευκατάστατοι και πρόκριτοι εκάστου τόπου με την άγρυπνον προσοχήν σας, όσον και οι λοιποί εκάστης τάξεως και βαθμού άνθρωποι με τας εκ μέρους σας αδιαλείπτους συμβουλάς και νουθεσίας, και κατά τας πατρικάς και προνοητικάς εκκλησιαστικάς ημών οδηγίας και παραινέσεις να γενήτε εδραίοι και αμετακίνητοι επί του κέντρου του ρεαγιαλικίου, και εξ όλης ψυχής και καρδίας σας να διαφυλλάττετε την πίστιν και κάθε υποταγήν και ευπείθειαν εις αυτήν την θεόθεν εφ' ημάς τεταγμένην κραταιάν και αήττητον βασιλείαν, και να αποδεικνύετε εντελώς με όλα τα πραγματικά της ειλικρινείας σημεία' καθότι η μετ' ευχαριστίας και ειλικρινείας υποταγή χαρακτηρίζει και την προς Θεόν αγάπην και πίστιν, και την προς τας θείας αυτού εντολάς και τας υπαγορεύσεις των θείων νόμων και ιερών κανόνων υπακοήν, και την ευγνωμοσύνην της καρδίας ημών διά τ' άπειρα ελέη, οπού απολαμβάνομεν παρά της βασιλικής φιλανθρωπίας.

Επειδή δε προς τοις άλλοις εγένετο γνωστόν, ότι οι το σατανικόν της δημεγερσίας φρόνημα επινοήσαντες, και εταιρίαν τοιαύτην συστησάμενοι προς αλλήλους συνεδέθησαν και με τον δεσμόν του όρκου, γινωσκέτωσαν, ότι ο όρκος αυτός είναι όρκος απάτης, είναι αδιάκριτος, και όμοιος με τον όρκον του Ηρώδου, όστις, διά να μη φανή παραβάτης του όρκου του, απεκεφάλισεν Ιωάννην τον βαπτιστήν. Αν ήθελεν αθετήσει τον παράλογον όρκον του, τον οποίον επενόησεν η άλογος επιθυμία του, έζη βέβαια τότε ο θείος πρόδρομος' ώστε ενός απλού όρκου επιμονή έφερε τον θάνατον του προδρόμου.

Η επιμονή άρα του όρκου εις διατήρησιν των υποσχεθέντων παρά της φατρίας αυτής, πραγματευομένης ουσιωδώς την απώλειαν ενός ολοκλήρου γένους, πόσον είναι ολεθρία και θεομίσητος είναι φανερόν' εξ εναντίας, η αθέτησις του όρκου αυτού, απαλλάττουσα το γένος εκ των επερχομένων απαραμυθήτων δεινών, είναι θεοφιλής και σωτηριώδης. Διά τούτο τη χάριτι του παναγίου Πνέυματος έχει η εκκλησία αυτόν διαλελυμένον, και αποδέχεται και συγχωρεί εκ καρδίας τους μετανοούντας και επιστρέφοντας, και την προτέραν απάτην ομολογούντας, και το πιστόν ρεαγιαλίκι αυτών εναγκαλιζομένους ειλικρινώς.

Ταύτα αμέσως να κοινολογήσετε εις όλους του γνωστούς σας, και να κατασταθήτε όλοι προσεκτικώτεροι, ανατρέποντες και διαλύοντες ως αραχνιώδη υφάσματα, όσα η απάτη και η κακοβουλία των πρωταιτίων εκείνων καθ' οιονδήτινα τρόπον συνέπλεξε.
Επειδή, εάν, ο μη γένοιτο, δεν ήθελε καθαρισθή η θανατηφόρος αύτη λύμη, και φωραθώσί τινες τολμώντες εις επιχειρήματα επιχειρήματα εναντία των καθηκόντων του ρεαγιαλικίου, κοντά οπού οι τοιούτοι έχουσι να παιδευθώσι χωρίς ελέους και οικτιρμών (μη γένοιτο, Χριστέ βασιλέυ!) αμέσως θέλει εξαφθή η δικαία οργή του κράτους του καθ' ημών, και ο θυμός τής εκδικήσεως γενικός των εχλιϊσλάμιδων, και θέλουν εκχυθή τόσων αθώων αίματα αδίκως και παραλόγως, καθώς αποκριματίστως ταύτα πάντα διεσάλπισεν η κραταιά και αήττητος βασιλεία διά του εκδοθέντος και επ' ακροάσει κοινή ημών αναγνωσθέντος υψηλού βασιλικού προσκυνητού ορισμού.

Εκείνους δε τους ασεβείς πρωταιτίους και απονενοημένους φυγάδας και αποστάτας ολεθρίους ολεθρίους να τους μισήτε και να τους αποστρέφεσθε και διανοία και λόγω, καθότι και η εκκλησία και το γένος τους έχει μεμισημένους, και επισωρέυει κατ' αυτών τας παλαμναιοτάτας και φρικωδεστάτας αράς' ως μέλη σεσηπότα, τους έχει αποκεκομμένους της καθαράς και υγιαινούσης χριστιανικής ολομελείας' ως παραβάται δε των θείων νόμων και κανονικών διατάξεων, ως καταφρονηταί του ιερού χρήματος της προς τους ευεργέτας ευγνωμοσύνης και ευχαριστίας, ως εναντίοι ηθικών και πολιτικών όρων, ως την απώλειαν των αθώων και ανευθύνων ομογενών μας ασυνειδήτως τεκταινόμενοι,αφωρισμένοι υπάρχειεν και κατηραμένοι και ασυγχώρητοι, και μετά θάνατον άλυτοι, και τω αιωνίω υπόδικοι αναθέματι, και αυτοί, και όσοι τοις ίχνεσιν αυτών κατηκολούθησαν του λοιπού, αν μη θελήσωσιν εννοήσαι την αρπαγήν και απάτην, και επιστραφήναί τε και βαδίσαι την ευθείαν της σωτηρίας οδόν, αν δεν αναλάβωσιν, ό εστι, τον εντελή χαρακτήρα του ρεαγιαδικού αυτών επαγγέλματος.

Τα αυτά δε και κατά της αρχιερωσύνης σας και ιερωσύνης σας επανατείνομεν, εαν μη βαδίσετε, εις όσα εν Πνέυματι αγίω αποφαινόμεθα δια του παρόντος εκκλησιαστικώς, εαν δεν δείξετε εν έργω την επιμέλειάν σας και προθυμίαν εις την διάλυσιν των σκευωριών, εις την αναστολήν των καταχρήσεων και αταξιών, εις την επιστροφήν των πλανηθέντων, εις την άμεσον και έμμεσον καταδρομήν και εκδίκησιν των επιμενόντων εις τα αποστατικά φρονήματα, εαν δεν συμφωνήσετε τη εκκλησία του Θεού, και, εν ενί λόγω, εαν καθ' οιονδήτινα τρόπον δολιευθήτε και κατενεχθήτε κατά της κοινής ημών ευεργέτιδος κραταιάς βασιλείας, έχομεν υμάς αργούς πάσης ιεροπραξίας, και τη δύναμει του πανάγιου Πνέυματος εκπτώτους του βαθμού της αρχιεροσύνης και ιερωσύνης και το πυρί της γεέννης ενόχους, ως την κοινήν του γένους απώλειαν προτιμήσαντας.

Ούτω τοίνυν γινώσκοντες, ανανήψατε προς Θεού και ποιήσατε καθώς γράφομεν εκκλησιαστικώς και γενικώς παρακελευόμεθα, και μη άλλως εξ αποφάσεως, ότι περιμένομεν κατά τάχος την αισίαν των γραφομένων αποπεράτωσιν, ίνα και η του θεού χάρις και το άπειρον έλεος είη μετά πάντων υμών.

Υπεγράφη συνοδικώς επάνωθεν του ιερού θυσιαστηρίου παρά της ημών μετριότητος και της μακαριότητός του και πάντων των συναδέλφων αγίων αρχιερέων.
Ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως αποφαίνεται
Ο Ιεροσολύμων Πολύκαρπος συναποφαίνεται
Ο καισαρίας Ιωαννίκιος
Ο Νικομηδείας Αθανάσιος
Ο Δέρκων Γρηγόριος
Ο Αδριανουπόλεως Δωρόθεος
Ο Βιζύης Ιερεμίας
Ο Σίφνου Καλλίνικος
Ο Ηρακλείας Μελέτιος
Ο Νικαίας Μακάριος
Ο Θεσσαλονίκης Ιωσήφ
Ο Βερροίας Ζαχαρίας
Ο Δυδιμοτοίχου Καλλίνικος
Ο Βάρνης Φιλόθεος
Ο Ρέοντος Διονύσιος
Ο Κυζίκου Κωνστάντιος
Ο Χαλκηδόνας Γρηγόριος
Ο Τουρνόβου Ιωαννίκιος
Ο Πισειδίας Αθανάσιος
Ο Δρύστας Άνθιμος
Ο Σωζοπόλεως Παίσιος
Ο Φαναρίου και Φερσάλων Δαμασκηνός
Ο Ναυπάκτου και Άρτης Άνθιμος

!!!!!!!!!!!!!

ΕΛΛΑΝΙΟΝ ΦΩΣ

Την απολογητική δικαιολογία την έχεις, όπως και οι υπόλοιποι χριστιανόπληκτοι, στην άκρη της γλώσσας, για να κουκουλώσεις τους ρασοφόρους προδότες.

quote:

---

Αγαπητέ μου sesostris,ξέρεις πολύ καλά, ότι πολλές φορές
στην ιστορία, κλήρος και πολιτεία, καταδίκασαν ενέργειες
επαναστατικού χαρακτήρα απο άτομα, μόνο και μόνο για να μην
υπάρχξουν συνέπειες στον λαό, ή στον κλήρο...

---

Αυτό έχει γίνει μόνο μέσα στο κεφάλι σου. Αν και εφόσον συμβαίνει κάτι τέτοιο, σαν ενέργεια χαρακτηρίζεται προδοτική.
Άλλωστε η ιστορία βρίθει από παραδείγματα τέτοιων ενεργειών απ' την εκκλησία, μόνο για τη σωτηρία τη δική της και των κηφήνων που την απαρτίζουν.
Ποτέ δεν έκανε κάτι με γνώμονα το καλό του λαού στην πράξη.
Το μόνο που έκανε ήταν να το ισχυρίζεται μετά, κατόπιν εορτής, για καλύψει την προδοσία της ή για να καρπωθεί το θετικό αποτέλεσμα, όπως και με την εθνεγερσία του '21.

quote:

---

Ευτυχώς που πυάρχουν κι οι άλλες ενέργειες των, ώστε να έχουμε
πλήρη εικόνα του καθενός...

---

Προσπαθώντας να στηρίξεις αυτά περί πλήρους εικόνας, φέρνεις για παράδειγμα, μία στιγμή ενός δικτάτορα, που προφανώς, αγνοείς τις συνθήκες και τα λόγια του, τα οποία έχουν μείνει ως το "όχι" του Μεταξά.

quote:

---

Ο Ιωάννης Μεταξάς, π.χ., είπε το "όχι" στους Ιταλούς,αλλά κανείς
πια δεν θέλει να του αναγνωρίσει αυτή την σημανιτκή πράξη..Λένε ήταν δικτάτορας, ενώ έιχε εκλεγεί απο την ελληνική βουλη...

---

Όπως πάντα, χάνεσαι μέσα στις αντιφάσεις της λογικής σου.

Για σένα η 4η Αυγούστου, δεν ήταν δικτατορία, επειδή ο Μεταξάς "είπε" όχι στους Ιταλούς, άσχετα με όλα τα υπόλοιπα, ενώ ο Γρηγόρης ο πασάς, που ολόκληρος ο βίος του ήταν προδοτικός για να βολευτεί, είναι ήρωας, επειδή έχεις καταπιεί ότι για το καλό του έθνους, ζούσε πλουσιοπάροχα και σε ασφάλεια και αφόριζε την επανάσταση , καλώντας τους ραγιάδες να μην κάνουν τίποτε για να αποτινάξουν το ζυγό και να καταριούνται αυτούς που αμφισβητούσαν το "αήττητο βασίλειο" του σουλτάνου, που "τους έκανε ανθρώπους".

Λίγη ντροπή ίσως να ήταν χρήσιμη απ' τους ελεύθερους Έλληνες του σήμερα, όταν συμφωνούν με την καταδίκη της επανάστασης που τους ελευθέρωσε, τότε.

ΕΛΛΑΝΙΟΝ ΦΩΣ
http://www.mindfloga.blogspot.com/

quote:

---

trexagireve
Αγαπητέ μου sesostris,ξέρεις πολύ καλά, ότι πολλές φορές
στην ιστορία, κλήρος και πολιτεία, καταδίκασαν ενέργειες
επαναστατικού χαρακτήρα απο άτομα, μόνο και μόνο για να μην
υπάρχξουν συνέπειες στον λαό, ή στον κλήρο...Ναι, ο φόβος,
αλλά και πολιτική σκοπομότητα, έκανα τις εκάστοτε ηγεσίες λαού
και κλήρου, να λένε αντιφατικά με το δίκαιο πράγματα...
Ευτυχώς που πυάρχουν κι οι άλλες ενέργειες των, ώστε να έχουμε
πλήρη εικόνα του καθενός...

---

B. ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΡΑΙΟΣ ΚΑΙ ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ

Ο Ρήγας Φερραίος αποτελεί για το πατριαρχείο και το κύκλωμα των Φαναριωτών τον πρώτο ορατό και σοβαρό κίνδυνο. Αποτελεί τον κίνδυνο για όλη αυτόν το συρφετό του πατριαρχείου που "υπέπεσε ενωρίς υπό την υλικήν εξάρτησιν της τουρκικής εξουσίας, απεμακρύνθη του συνόλου του έθνους και με μυρίους δεσμούς συνδεδεμένος προς την κρατούσαν τάξιν πραγμάτων κατέστη φυσικός σύμμαχος της τουρκικής και ιθαγενούς ολιγαρχίας" όπως σημειώνει χαρακτηριστικά ο Πιπινέλης.

Τόσο ο Ρήγας όσο και τα γραπτά του ξεσηκώνουν τους Ελληνες και απειλούν "την ησυχία των χριστιανών"· μια "ησυχία" (δουλεία) που το πατριαρχείο διατηρούσε επί πάνω από τρεις αιώνες, όντας το κύριο αντικείμενο της υπαλληλίας του προς το Σουλτάνο.

Το πατριαρχείο καταδικάζει σφοδρά τόσο τον ίδιο το Ρήγα όσο και τα γραπτά του. Ο ίδιος χαρακτηρίζεται από τους χριστιανούς υπαλλήλους του σουλτάνου ως "πονηρός διάβολος", "παράφρων", "συνωμότης", "αντίχριστος", "δόλιος" κτλ., ενώ το έργο του (και ιδιαίτερα η "Νέα Πολιτική Διοίκησις") χαρακτηρίζεται ως "σαθρό", "δόλιο", "αντιχριστιανικό", "βρωμερό", "επιβλαβές", κτλ.

Η αντίδραση του πατριαρχείου εναντίον του Ρήγα που απειλεί τα συμφέροντα των τουρκοϋπαλλήλων και της τάξης τους, έχει τρεις άξονες: την πολεμική των ιδεών του Ρήγα σε "θεωρητικό" επίπεδο (π.χ. πόσο χρήσιμη και θεόσταλτη είναι η δουλεία και πως όποιος επαναστατήσει πάει στην Κόλαση...), τον αφορισμό και την επικήρυξη των κειμένων του Ρήγα (και ιδιαίτερα της "Νέας Πολιτικής Διοίκησης") και, οπωσδήποτε, τη φυσική εξόντωση του Ρήγα.

Οταν λοιπόν το Δεκέμβρη του 1797 ο Ρήγας με τον Περραιβό βρίσκεται στην Τεργέστη, συλλαμβάνεται "κατόπιν εμπιστευτικών καταγγελιών", όπως αναφέρεται στην έκθεση της σύλληψης. Ποιοί ήταν όμως αυτοί που προέβησαν σ'αυτές τις "εμπιστευτικές καταγγελίες"; Την παραμονή του στην Τεργέστη την γνώριζαν μόνον οι πολύ στενοί του συνεργάτες και ο Μητροπολίτης Βελιγραδίου Μεθόδιος. "Πες μου ποιόν ωφελεί, να σου πω ποιός το έκανε". Κι αυτούς που ωφελούσε ο φυσικός θάνατος του Ρήγα ήταν το πατριαρχείο και οι Φαναριώτες. Και όπως σημειώνει ο Κορδάτος, "Ηθικοί αυτουργοί στη δολοφονία του Ρήγα ήταν το πατριαρχείο και οι Φαναριώτες". Γιατί από μία επανάσταση ήταν οι μόνοι που είχαν να χάσουν.

Ο θάνατος του Ρήγα γεμίζει με χαρά τη συμμορία του πατριαρχείου. Για την πολύτιμη βοήθειά του, αλλά και για τη συνολική του προσπάθεια στην υπόθεση του Ρήγα, ο πρέσβυς της Αυστρίας στην Κωνσταντινούπολη Ράτκηλ πλέκει το εγκώμιο του Γρηγορίου του Ε΄: "Πρόκειται για ιεράρχην συνετόν, πολέμιον των γαλλικών αρχών και υπέρ τινα ενδιαφερόμενον υπερ της συντηρήσεως της τάξεως".

Ας δούμε μερικές απόψεις των χριστιανών για το θάνατο του Ρήγα.

Ο μοναχός Κύριλλος ο Λαυριώτης, στον "Κώδικά" του σημειώνει: "Και ο παράφρων Ρήγας που εξέδιδε εγκύκλια επαναστατικά γράμματα χωρίς την ευδοκίαν του Χριστού, είχε το θάνατο που του ταίριαζε. Κι αυτός και οι συνωμότες του έγιναν τροφή των ψαριών στον ποταμό Ιστρο(...) Ήταν ο ίδιος ο διάβολος που παρουσιάστηκε με ανθρώπινη μορφή"

Στο ίδιο πνεύμα είναι και η επιστολή του μητροπολίτη Ιωαννίνων Δωρόθεου προς τους κατοίκους της Πάργας:

"Ακούετε και ακολουθείτε, ως μανθάνω, τας συμβουλάς του Περραιβού, ο οποίος σας απατά. Δεν ηξεύρετε ότι αυτός με κάποιον Ρήγαν Θεσσαλόν και μερικούς άλλους παρομοίους λογιωτάτους, συνεννοούμενοι με τους Φραντζέζους, εσκόπευαν να κάμουν επανάστασιν κατά του κραταιότατου σουλτάνου μας; Αλλά ο μεγαλοδύναμος θεός τους επαίδευσε κατά τας πράξεις των, με θάνατον όπου τους έπρεπε"

Πριν από τη σύλληψη του Ρήγα, το τουρκορθόδοξο πατριαρχείο εκδίδει την "Πατρική Διδασκαλία", ένα εμετικό τουρκόφιλο κείμενο, αντάξιο του πατριαρχείου, που υπογράφεται από τον ετοιμοθάνατο πατριάρχη Ιεροσολύμων Ανθιμο, αλλά που οι ιστορικοί αποδίδουν την πατρότητά του στον Γρηγόριο τον Ε΄. Σ' όποιον κι αν ανήκει όμως αυτό το χριστιανικό κουρελόχαρτο, είναι βέβαιο πως φέρει την έγκριση του πατριάρχη, Γρηγορίου πασά του Ε΄, μια και εκδίδεται από το πατριαρχικό τυπογραφείο. Το κείμενο είναι ένας ύμνος στη σουλτανική δουλεία και επιτίθεται ενάντια στις ιδέες του Ρήγα, θεωρώντας τες ... διαβολικές και σημειώνοντας πως όποιος τις ενστερνίζεται θα πάει ... στην κόλαση.

Ταυτόχρονα με το θάνατο του Ρήγα, με την πολύτιμη βοήθεια του πατριάρχη και των Φαναριωτών, και την επίθεση εναντίον των ιδεών του μέσα από τα τουρκορθόδοξα εμετικά κείμενα της "Πατρικής Διδασκαλίας", απέμενε ένα πράγμα: Να μη φτάσουν τα κείμενα του Ρήγα στο λαό.

Ετσι, ο Γρηγόριος στέλνει εγκύκλιο προς τους μητροπολίτες με την οποία καλούνται να εντοπίσουν τα κείμενα αυτά, να τα κατάσχουν και να τα αποστείλουν στο πατριαρχείο.

"Δια της παρούσης ημετέρας πατριαρχικής επιστολής δηλοποιούμεν τή αρχιερωσύνη σου ότι συνέπεσεν εις χείρας ημών Σύνταγμα είς μίαν κόλλαν χαρτί μεγάλην, ολόκληρον εις απλήν φρασιν ρωμαϊκήν επιγραφομένην νέα πολιτική διοίκησις (...) και ανεμνήσθημεν του ποιμαντορικού χρέους. Και διά τούτο γράφομεν τη αρχιερωσύνη σου να επαγρυπνής εις όλα τα μέρη της επαρ­χίας σου με ακριβείς έρευνας και εξετάσεις (...) να συνάξης άπαν­τα τα διασπειρόμενα και να εξαποστείλης εις ημάς εν τάχει (...) Να μην παραπέση ουδέν τοιούτον σύνταγμα (...) ότι πλήρες υπάρχη σαθρότητος εκ των δολερών εννοιών τοις δόγμασι της ορθο­δόξου ημών πίστεως εναντιούμενον"

Μπορεί ο Ρήγας να δολοφονήθηκε, με τη βοήθεια του πατριαρχείου και των Φαναριωτών, μπορεί τα γραφτά του να αφορίστηκαν από το πατριαρχείο και τον κατιμερτζή του (όπως ονόμαζε κοροϊδευτικά ο Κοραής τον οσφυοκάμπτη Γρηγόριο), μπορεί να κυκλοφόρησαν "Πατρικές Διδασκαλίες" και άλλα συναφή τουρκορθόδοξα έντυπα αλλά η χαρά των βιτσερέδων του σουλτάνου και της λοιπής συμμορίας έμελλε να είναι πολύ σύντομη.

Σήμερα, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, δίπλα στον αδριάντα του εθνομάρτυρα Ρήγα Βελεστινλή, του εθνεγέρτη και οραματιστή της ελεύθερης Ελλάδας βρίσκεται ο αδριάντας του Γρηγορίου πασά του Ε΄, του αρχιϋπαλλήλου του σουλτάνου, του βιτσερέ του, όπως λέει και ο Κολοκοτρώνης. Ο φονιάς (σύμφωνα με τον Κορδάτο) πλάι στο θύμα. Κι αν αυτό δεν είναι ύβρις προς το Ρήγα και τους συντρόφους του που πετάχτηκαν στο Δούναβη μετά τις άοκνες προσπάθειες του πατριαρχείου, αποτελεί οπωσδήποτε πρόκληση στην ιστορική μνήμη των Ελλήνων.

Συνεχίζεται

quote:

---

macedon :
Ο ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ
RUM ORTODOKS PATRIKHANESI

Α. ΓΕΝΙΚΑ

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, η ορθόδοξη εκκλησία δεν αντιστρατεύτηκε με κανέναν τρόπο τις επιλογές του κατακτητή. Αντίθετα, τις νομιμοποιούσε και τις προωθούσε μέσα από ένα εσχατολογικό πλαίσιο, που εν ολίγοις συνοψιζόταν στο εξής: "Οι ορθόδοξοι είχαν υποταχθεί στους Οθωμανούς ως τιμωρία που επέβαλλε ο θεός στους χριστιανούς. Η ανατροπή αυτής της κατάστασης επαφίονταν στη θέληση του θεού. Οποιαδήποτε ανθρώπινη παρέμβαση στο ... θείο έργο (π.χ. επανάσταση) ήταν βλασφημία και στρεφόταν άμεσα κατά του ίδιου του θεού".

---

Mετά την άλωση οι παπάδες θα ήταν τελείως τρελό να τα βάλουν με τον Σουλτάνο.
Εδώ δεν μπόρεσαν να τον αντικρούσει ολόκληρο Βυζάντιο ......ο Πατριάρχης θα τον έκανε καλά?
Σωστά περνούσαν το μήνυμα ότι υποτάχθηκαν ως τιμωρία.
Γιατί η τιμωρία έχει και λήξη, ήταν το καλύτερο που μπορούσαν να κάνουν. Πάντα με σύνεση.
Με αυτόν τον τρόπο, το γένος έπαιρνε κουράγιο και θεωρούσε την κατάκτησή του από τον Τούρκο παροδική.
-Τώρα όσο για τις επαναστάσεις σε καμία περίπτωση δεν έπρεπε και δεν μπορούσε ο Πατριάρχης να βγει μπροστάρης! και να χάσει έτσι το Γένος το μοναδικό του αποκούμπι αφού η οργή του Σουλτάνου ήταν δεδομένη και οι αποφάσεις του στυγνές και αμείλικτες.

.....Οι Επίσκοποι όμως που ήσαν μακριά από τον Σουλτάνο δεν έφεραν το ίδιο βάρος .
Έτσι για παράδειγμα ο Διονύσιος Τυρνόβου και ο Διονύσιος Σκυλόφσοφος εξεγέρθηκαν, το αποτέλεσμα όμως ήταν οι επαναστάσεις αυτές να πνιγούν στο αίμα.
Και Έλληνες των περιοχών των επαναστάσεων, να σφαγιαστούν ή να παλουκοθούν.
Ο Πατριάρχης όμως έκανε τον Κινέζο και πολύ ορθά έπραττε. Αυτός ήταν ο Εθνάρχης, και απολογητής.
Σε καμία περίπτωση δεν έπρεπε να φανεί ότι η κεφαλή της εκκλησίας ενεργούσε υπέρ μιας επανάστασης και εις βάρος των συμφερόντων του Σουλτάνου, κάτι τέτοιο όχι απλά θα ήταν ηλίθιο αλλά και ταφόπλακα για το γένος.
Ουέ κι αλίμονο εάν ο σουλτάνος έβαζε ανοικτά και απροκάλυπτα ως στόχο τον εξισλαμισμό. Δε θα έμενε Έλληνας για Έλληνας.

Ο κλήρος ήταν πάντα δίπλα στο λοιπό Ελληνικό λαό και πάντα ραδιουργούσε κατά του κατακτητή όπως για παράδειγμα ο επίσκοπος Μάνης Νεόφυτος και ο Χρύσανθος μητροπολίτης Λακεδαιμόνος, οι οποίοι ήσαν τα κυριότερα όργανα προετοιμασίας μιας άλλης επανάστασης στην Πελοπόννησο το 1612 υπό το Δούκα της Τοσκάνης.

Λίγα χρόνια πριν ένας άλλος αρχιεπίσκοπος, αυτή τη φορά της Κύπρου καλούσε τον Δούκα της Σαβοΐας Κάρολος ο Β΄.
Σε συνεργασία με τον αρχιεπίσκοπο Αλβανίας Κροΐα, Πατριάρχη Ιεροσολύμων Σοφρώνιο Δ'. Μέχρι και συνθήκη υπογράφηκε ανάμεσα στους Κυπρίους και τον Δούκα για τα μετά της κατάκτησης της νήσου από τον Δούκα.
Όντως μετά βασάνων και κόπων ο Δούκας επιτέθηκε στον Τουρκικό στόλο......αρχηγός του οποίου ήταν ο Έλληνας «μεν» εξισλαμισμένος «δε» Μουσταφά".
Δυστυχώς όμως και πάλι η επανάσταση απέτυχε.

Επανερχόμενος τώρα στην προσπάθεια, του επισκόπου Μάνης Νεόφυτου και του Χρύσανθου μητροπολίτης Λακεδαιμόνος, αυτή είχε πάρει τέτοιες διαστάσεις που μιλούσαν ποια για γενική επανάσταση.
Στις 8/9/1612 στο Κούκι της Αλβανίας οι επισημότεροι των κληρικών και λαϊκών της Αλβανίας, Βουλγαρίας, Μακεδονίας Σερβίας και Εζεργοβήνης συσκέφτηκαν για τις λεπτομέρειες της επανάστασης.

Ενώ όμως ο ενθουσιασμός υπήρχε, ο Δούκας καθυστερούσε......όταν ρωτήθηκε απάντησε ότι κανόνιζε και την υποστήριξη του βασιλιά της Ισπανίας και άλλων Δυτικών.
Οι Έλληνες άρχισαν να ανησυχούν γι΄ αυτή την καθυστέρηση και οι επιστολές από τους Μητροπολίτες (Ναυπακτου-Άρτας, Δυρραχίου, Ιωαννίνων, Τορνόβου κ.α.) επισκόπους και προεστούς ήσαν συνεχείς.
Η επανάσταση όμως δεν έγινε ο Δούκας δε φάνηκε και ο Διονύσιος Σκυλόφσοφος προχώρησε μόνος του και φυσικά απέναντι στον Τουρκικό μηχανισμό κατασφαγιάστηκε όπως και τα 70 περίπου χωριά της Θεσπρωτίας που είχαν ξεσηκωθεί μαζί του.

Ο Πατριάρχης όμως της Κωνσταντινούπολης, έδινε απευθείας λόγο στο Σουλτάνο, και δεν έπρεπε σε καμία περίπτωση να είναι η αιτία της σφαγής των Ελλήνων με φετφά.
Ήταν ο Εθνάρχης η κεφαλή του Έθνους και ο ρόλος του ήταν δίκοπο μαχαίρι.
Η υποστήριξή του έπρεπε να είναι διακριτική και μέχρι τέλους, η πολιτική του έπρεπε να είναι συνετή.

Όπως για παράδειγμα ήταν η δράση του εθνικού μας ήρωα Πατριάρχη Γρηγόριου του Ε'.
Ο οποίος μέχρι και τελευταία στιγμή ξεγελούσε τον Σουλτάνο. Ακόμη και όταν ξέσπασε η επανάσταση έκανε ότι δεν ήξερε τίποτα.
Γι' αυτό και εξοργίστηκε κι ο Σουλτάνος και η κατηγορία ήταν ΡΑΔΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΥΛΗΣ.........τουτ' έστιν κρέμασμα.

Προκαλεί γέλιο βέβαια, ο ισχυρισμός ότι εμφανίστηκε ένας αντίζηλος του Πατριάρχη και απλά τον συκοφάντησε στο Σουλτάνο......λες κι ο Σουλτάνος ήταν η κυρά Βαγγελιώ απέναντι......
Προκαλεί όμως και λύπη το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι που λένε ότι είναι Έλληνες και προβαίνουν σε τέτοιες αστειότητες.
Ένας ήρωας όπως ο Γρηγόριος λοιδορείτε μόνο και μόνο επειδή ήταν ο Χριστιανός Πατριάρχης.

quote:

---

macedon :
Ας αφήσουμε όμως το Γρηγόριο πασά τον Ε΄ να μας τα πει με δικά του λόγια:
"Αι ταραχαί αντίκεινται προς την των υπηκόων οφειλουμένην πίστην και υπακοήν εις την άνωθεν εφ' ημάς τεταγμένη βασιλεία, αντιβαίνουσι δε και εις αυτάς τας εντολάς της εκκλησίας και του Ευαγγελίου".

Οποιαδήποτε λοιπόν εξέγερση ήταν αντίχριστη... Οποιαδήποτε επανάσταση ήταν ενάντια στο θεό...

---

Τι ήθελες δηλαδή? να σήκωνε το φλάμπουρο απέναντι στο Σουλτάνο?

"Οι Πατριάρχες, όντας σκλάβοι, επίσημα ομιλούσαν υπέρ των τούρκων, αλλα ανεπίσημα ήταν ΗΓΕΤΕΣ της Ελλάδας και των επαναστατικών ενεργειών." (Steven Runciman, The Great Church in captivity)

Δεν νομίζω ότι ο νοήμων άνθρωπος θα υποστηρίξει ότι ο Πατριάρχης έπρεπε δημοσίως να αποκυρήξει τους Τούρκους και να γίνει αιτία σφαγής του Ελληνικού λαού!!!

Έτσι ο Αλ. Υψηλάντης με ημερήσιά του διαταγή 8.6.21 απεκύρηξε τους στρατιώτες του, που δεν επέμειναν στον αγώνα, να εκδικηθούν«το ιερόν αίμα των κατασφαγέντων απανθρώπως κορυφαίων «υπουργών» της θρησκείας: πατριαρχών (Γρηγορίου Ε΄ και Κυρίλλου ΣΤ΄), αρχιερέων και μυρίων άλλων αθώων αδελφών»
(Σπ. Τρικούπη, Ιστορία της Ελλην. Επαναστάσεως, τόμος Α΄, σελ.128)

Το ότι ο Υψηλάντης ενήργησε έτσι από διπλωματία μόνο το γέλωτα προκαλεί. Αφού ο Ξάνθος ήδη μας είπε ότι ο Πατριάρχης είχε ήδη κατηχηθεί.
Ενώ μέσα από επιστολές αποδεικνύεται η συνεργασία Πατριάρχη Υψηλάντη.

.....ας δούμε όμως ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Διονυσίου Κόκκινου <<Η Ελληνική Επανάσταση>> της Ακαδημίας Αθηνών για τον Πατριάρχη Γρηγόριο.......
-Σελίδα 396-397 ....."Εις το Πατριαρχείον συγκεντρώθηκαν εκείνη την ημερά αρκετοί Έλληνες από τους παρακολουθούντας τα πράγματα και ικανούς ν’ αντιληφθούν τα μελετώμενα.
Ήσαν εκεί και άνθρωποι από τους φυγαδευόμενους εκείνους, που εκινδύνευαν περισσότερων των άλλων.
Η αντίληψις όλων, ότι ο κινδυνεύων προ παντός ήτο ο Πατριάρχης. Τον συμβούλευσαν άλλη μία φορά να φύγη.Ο Γρηγόριος ηρνήθη και κατ΄ αυτήν την κρίσημηνη ώραν. Ο Τερτσέτης μας διεφύλαξε τους λόγους του:
<<Mη με προτρέπετε να φύγω. Μάχαιρα θα περάση τους δρόμους της Κωνσταντινουπόλεως και των άλλων πόλεων των Χριστιανικών Επαρχιών. Λέτε να καταφύγω μετεμφιεσμένος εις ένα πλοίον, ή να κλεισθώ εις το σπίτι κάποιου ευεργετικού πρεσβευτού και ν’ ακούω εκεί πως οι δήμιοι κατακρεουγούν τον χηρεύσαντα λαόν? Όχι. Διά τούτο είμαι πατριάρχης για να σώσω το έθνος μου.

Όχι δια να εξολοθρευτή εξ αιτίας μου δια χειρός των γενιτσάρων. Ο θάνατός μου θα ωφελήσει περισσότερο παρά η ζωή μου.

Οι ξένοι Χριστιανοί ηγεμόνες θα εκπλαγούν από τον άδικο θάνατό μου και δε θα μείνουν αδιάφοροι όταν η πίστη των εξυβρισθή εις το πρόσωπόν μου. Οι Έλληνες, οι άνδρες της μάχης θα πολεμήσουν με μεγαλυτέραν μανία. Και τούτον φέρει ως δώρον την νίκην. Είμαι βέβαιος διά αυτήν. >>"

Και τέτοιος ήρωας λοιδορείτε.......ΑΙΣΧΟΣ ΚΑΙ ΝΤΡΟΠΗ!!!!

quote:

---

macedon :
θέση και πρακτική αυτή δεν ήταν άσχετη με την τοποθέτηση του πατριαρχείου ως τοποτηρητή ουσιαστικά της θέλησης του σουλτάνου, με την προσφορά σ'αυτό πλείστων όσων προνομίων, ως αντάλλαγμα των υπηρεσιών του πατριαρχείου προς την Υψηλή Πύλη: φοροαπαλλαγές, ασυλίες, αξιώματα, τιμητικές φρουρές γενιτσάρων, πολιτική και δικαστική εξουσία, δικαίωμα φορολόγησης των ραγιάδων και άλλα. Ηταν τόσο μεγάλη η θέση του πατριάρχη ως υπαλλήλου του οθωμανικού κράτους που

ο Κολοκοτρώνης τον ονομάζει "αντιβασιλέα", δηλαδή δεύτερο μετά το σουλτάνο, που εκτελούσε τη θέλησή του.

"Σαν είδε τούτο ο σουλτάνος, διόρισε ένα βιτσερέ (viceré=αντιβασιλέας στα ιταλικά), τον πατριάρχη και του έδωσε την εξουσία της εκκλησίας. Αυτός και ο λοιπός κλήρος έκαμαν ό,τι τους έλεγε ο σουλτάνος" .

---

macedon:
Εξ όσων γνωρίζω, ο Κολοκοτρώνης δεν ήταν παρών στη συζήτηση του πατριάρχη με τον σουλτάνο. Από πού έχει την πληροφόρηση αυτή; Από πού γνωρίζει τι ειπώθηκε από τον πατριάρχη και τι απάντησε ο Σουλτάνος;

Διαβάζουμε από τα απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη:
Εἰς τὰ 1805 πηγαίνω εἰς τὴν Ζάκυνθον. Ὁ Αὐτοκράτορας Ἀλέξανδρος κάμνει πρόσκλησιν διὰ νὰ γραφθοῦν οἱ Ἕλληνες εἰς τὰ στρατεύματα.

Κάμνομεν ὅλοι μία ἀναφορά, Σουλιῶται, Ρουμελιῶται καὶ Πελοποννήσιοι, εἰς τὸν Αὐτοκράτορα καὶ τοῦ ζητοῦμεν βοήθειαν διὰ νὰ ἐλευθερώσωμεν τὸν τόπον μας.
Ὁ Ἀναγνωσταρᾶς ἐνήργησε νὰ γίνει ἡ ἀναφορά. Οἱ Σουλιῶται, Ρουμελιῶτες ἦτον στὴν Πάργαν.
Ὁ Ἀναγνωσταρᾶς ἦλθεν εἰς... καὶ ἐγράφθησαν 5.000 στρατιῶται Πελοποννήσιοι εἰς τὰ ἄρματα. Ἦλθε ἡ ἀπάντησις· τότε ἐπῆγα εἰς τὴν Ζάκυνθον, εἰς τὰ 1805 τὸν Αὔγουστο.
Ὁμιλῶ μὲ τὸν Ἀρχηγὸν τῶν Ρωσικῶν στρατευμάτων καὶ μὲ λέγει, ὅτι ὁ Αὐτοκράτωρ τὸν διέταξε νὰ παραδεχθεῖ εἰς τὴν δούλευσιν ὅσους θέλουν νὰ ἔμβουν καὶ νὰ ὑπάγουν νὰ κτυπήσουν τὸν Ναπολέοντα.
Τοῦ ἀποκρίνομαι: «Ὅσον διὰ τὸ μέρος μου δὲν ἐμβαίνω εἰς τὴν δούλευσιν. Τί ἔχω νὰ κάμω μὲ τὸν Ναπολέοντα; Ἂν θέλετε ὅμως στρατιώτας, διὰ νὰ ἐλευθερώσωμεν τὴν πατρίδα μας σὲ ὑπόσχομαι καὶ 5 καὶ 10 χιλιάδας στρατιώτας. Μία φορὰ ἐβαπτισθήκαμεν μὲ τὸ λάδι, βαπτιζόμεθα καὶ μίαν μὲ τὸ αἷμα καὶ ἄλλη μίαν διὰ τὴν ἐλευθερίαν τῆς πατρίδος μας».
Μένω 15 ἡμέρας εἰς τὴν Ζάκυνθον, δὲν συμφωνῶ, ἀφήνω 28 ἀπὸ τοὺς συντρόφους μου καὶ τὸν Νικήτα ἀνεψιό μου καὶ τοῦ Γιάννη Κολοκοτρώνη αὐτοῦ. Τὰ ἄλλα Ἑλληνικὰ στρατεύματα γράφονται καὶ πηγαίνουν εἰς τὴν Νεάπολη.
Οἱ Τοῦρκοι βλέπουν αὐτὰ τὰ κινήματα καὶ γράφουν ἀναφορὰς εἰς τὸν Σουλτάνον, καὶ τοῦ ἐξηγοῦν τὰς ὑποψίας των. Ὁ Σουλτάνος λαμβάνει τὴν ἰδέαν νὰ κόψει τὸν λαόν.
Ὁ Πατριάρχης κάμνει παρατηρήσεις καὶ λέγει: «Τί πταίει ὁ λαός; Νὰ σκοτώσωμεν τοὺς πρωταιτίους, τοὺς κακούς». Καὶ τὸν ἀντισκόβει.
Ἡ ἀναφορὰ τῶν Τούρκων συμφωνεῖ μὲ τὰς πληροφορίας τοῦ Καμπινέτου τῆς Γαλλίας, ὅτι νὰ χαλάσουν τοὺς Καπεταναίους, τοὺς λεγομένους κλέφτας, καὶ τοὺς Καπεταναίους τῶν καραβιῶν, διατὶ μία ἡμέρα ἠμποροῦν νὰ κάμουν ἐπανάστασιν.
Τότε κάμνει ἕνα φερμάνι ὁ Σουλτάνος νὰ σκοτώσουν τοὺς κλέφτας.
Ἀφοριστικὸ ἔρχεται τοῦ Πατριάρχου διὰ νὰ σηκωθεῖ ὅλος ὁ λαός, καὶ ἔτζι ἐκινήθηκεν ὅλη ἡ Πελοπόννησος, Τοῦρκοι καὶ Ρωμαῖοι, κατὰ τῶν Κολοκοτρωναίων.

Εδώ βλέπουμε τον Κολοκοτρώνη να βρίσκεται στο στόχαστρο του Αφορισμού.......και όμως ο ίδιος ο "Αφορισμένος" Κολοκοτρώνης δικαιολογεί τον Πατριάρχη........Τον είχες μήπως τον Γέρο μειωμένης αντίληψης macedon?

Ίσως βέβαια.....το ποιο πιθανόν κατά την αντίληψη των Χριστιανομάχων......ο Κολοκοτρώνης να τα είχε τσεπώσει από την Εκκλησία.

O Mιχ. Οικονόμου (γραμματικός του Κολοκοτρώνη) σχολιάζοντας γράφει ότι "εζήτησαν (οι Τούρκοι) και την της Μ. Εκκλησίας συνδρομήν διά την καταδίωξιν και εξόντωσίν των, την ενίσχυσιν δηλαδή αυτής δι' εκκλησιαστικού επιτιμίου, όπερ και υπεχρεώθη η Μ. Εκκλησία να εκδώση...."

Ο Αμβρόσιος Φραντζής μας ενημερώνει ότι <<..Το συνοδικόν αυτό (αφορισμός) εστάλη εις χείρας του Οσμάν Πασσά....
ο Βαλής προσκαλέσας εις Τριπολιτσάν τους Αρχιερείς και τους προεστώτας, εκοίνωσεν εις αυτούς τον σκοπόν και την απόφασιν του Σουλτάνου, και πρώτον μεν ανεγνώσθη το Φερμάνι, ακολούθως δε η συνοδική επιστολή και το συνοδικόν αφοριστικόν......μετά την ανάγνωστιν....ο Βαλής λέγων "να μη τολμήση τις να κοινοποιήσει τον σκοπόν και την Σουλτανικήν απόφασιν.....διότι.....θέλω τον κάμει κομμάτια και θέλω τον ρίψει να τον φάγουν οι σκύλλοι.">>
Ο αφορισμός κανονικά έπρεπε να πάει σε κάποιον επίσκοπο, όμως πήγε απευθείας στον Τούρκο, δείγμα της απολυταρχικότητας του Τούρκου και της πραγματικότητας.

Μαζί με το αφοριστικό έγγραφο υπήρχαν και συνοδευτικές επιστολές.
Σε μία από αυτές πέρα της αναφοράς στον αφορισμό διαβάζουμε:
" Kαλλίνικος ελέω Θεού Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ρώμης και Οικουμενικός Πατριάρχης:......
Αυτά είναι αι υψηλαί βασιλικαί γενόμεναι προσταγαί εις όλους τους πιστούς Ραγιάδες, τας οποίας θέλετε βεβαιωθήτε περισσότερον, οπόταν με υψιλήν προσταγήν του Υψηλοτάτου Μορά Βαλή Εφέντη μας, θέλετε συνταχθείτε....."

Αλήθεια ποιος θα μπορούσε να πάει κόντρα στη διαταγή του Σουλτάνου?
-Ποιος σώφρων Πατριάρχης θα αρνιώταν να φτιάξει αφοριστικό προς πάσα κατεύθυνση υπό τις διαταγές του Σουλτάνου?

και κλείνει η επιστολή με την τελευταία αυτή παράγραφο:
"......καθώς και συνοδικός γράφοντες αποφαινόμεθα εναντίον εις τους τοιούτους, ότι όσοι εις το εξής δεν ήθελε καμώσιμε προθυμίαν και μεγάλην υπακοή κατά τας σταλείσας υψηλάς βασιλικάς προσταγάς και φερμάνια...."

Με λίγα λόγια σας αφορίζουμε κατά βασιλικών προσταγών και φιρμανιών.

Ο Κολοκοτρώνης ήξερε πολύ καλά λοιπόν τι έπραττε και τι έγραφε 30 χρόνια μετά από αυτά τα γεγονότα.

Και όμως ο macedon έχει απορία......macedon: "Εξ όσων γνωρίζω, ο Κολοκοτρώνης δεν ήταν παρών στη συζήτηση του πατριάρχη με τον σουλτάνο. Από πού έχει την πληροφόρηση αυτή; Από πού γνωρίζει τι ειπώθηκε από τον πατριάρχη και τι απάντησε ο Σουλτάνος;"
-Mα από πουθενά!!! macedon! από πουθενά!!!!!.......χρήματα είχε πάρει ο άτιμος από την εκκλησία....όπως και οι διακεκριμένοι ιστορικοί συγγραφείς και επιστήμονες του πολύτομου έργου "Ιστορία του Ελληνικού Έθνους"......όπως μας πληροφόρησε το ντεντεκτιβίστικο δαιμόνιό σου

Με την κοινοποίηση τώρα στους Δεσποτάδες και τους κοτζαμπάσηδες του Τουρκικού φιρμανιού ζητήθηκε με όρκο και απειλές να κρατηθεί αυτό απόλυτο μυστικό, έτσι ώστε να αιφνιδιαστούν οι κλέφτες την ημέρα που θα εξαπολυόταν η εκστρατεία.

Κάτι που φυσικά δεν έγινε. Ο ίδιος ο Γέρος του Μωριά διηγείται:
"Εμάθαμεν, ότι ήλθε το συνοδευτικό και το φερμάνι....."

Ο Κολοκοτρώνης γνώριζε καλά το ρόλο του Πατριάρχη.
Γι' αυτό και η Φιλική Εταιρεία αντί να τον αποφύγει, εφόσον επρόκειτο για έναν "προδότη του έθνους" τον κατήχησε τον Γρηγόριο, όπως ο ίδιος ο αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας Ξάνθος μας ενημερώνει.

Η Ιστoρία τoυ Ελληvικoύ Εθvoυς, Εκδoτικής Αθηvώv, τόμ. ΙΒ', σ. 32 και 36 γράφει σxετικά:
"...Επικρίθηκε εv τoύτoις o Πατριάρxης και επικρίvεται ακόμη, επειδή έστερξε στov αφoρισμό και έστειλε τις voυθετικές εγκυκλίoυς.
Οι επικριτές όμως δεv αvαλoγίζovται τί θά πάθαιvε τo ΄Εθvoς, αv o Πατριάρxης τηρoύσε αρvητική στάση απέvαvτι στις αξιώσεις τoυ Σoυλτάvoυ.
Συμμoρφώθηκε, άλλωστε, τότε o Πατριάρxης πρoς τηv σταθερή παράδoση της Εκκλησίας, πoυ με παρόμoια στάση κατόρθωvε σε αvάλoγες κρίσιμες περιστάσεις vα σώζει τo Γέvoς.
΄Αλλωστε θα ήταv εvτελώς παράλoγη και αvεύθυvη διαφoρετική απόφαση. Αv δεv γιvόταv o αφoρισμός, ήταv σxεδόv βέβαιo, ότι θα εξovτώvovταv εκατovτάδες xιλιάδες oρθoδόξωv xριστιαvώv".

Ενώ ο Ιωάννης Φιλήμων, στο Δοκίμιον Ιστορικόν περί της Φιλικής Εταιρείας γραφει την απάντηση του Γρηγορίου:
«Εμένα, μ’ έχετε που μ’ έχετε, όρκος απαραίτητος δεν είναι. Αν ποτέ στα βιβλία της Εταιρείας ευρεθή το όνομά μου, θέλει διακινδυνεύσει το Έθνος ολόκληρο και να προσέξουν οι εταίροι μήπως βλάψουν το Έθνος αντί να το ωφελήσουν».

Ακόμα, στου Φωτάκου "Βίος του Παπαφλέσσα", εκδ. Βεργίνα, σελ. 15-16 αναφέρεται:

"Μετά ταύτα ο πατριάρχης Γρηγόριος, ο αρχιερεύς Δέρκων και οι λοιποί αδελφοί της εταιρίας, ως και η εφορεία της Κωνσταντινουπόλεως εν η και ο Παναγ. Σέκερης, έδωκαν εις αυτόν, κατά παραγγελίαν του Αλεξ. Υψηλάντου, 90,000 γρόσια, και ένα άνθρωπον από το εμπορικόν του κατάστημα, Δημήτριον Δραγώνον ονομαζόμενον και καταγόμενον από το χωρίον Σέλιτσα του Δήμου Αβίας και ούτω τον εφυγάδευσαν εκείθεν."
(λίγο περίεργο να δηλώνει κάποιος ότι ο Υψηλάντης δεν εμπιστευόταν τον Πατριάρχη και παρ' όλα αυτά να του ζητάει χρήματα...)

Από το ίδιο βιβλίο του Φωτάκου (σελ. 26), σχετικά με την Εκκλησία, τον δισταγμό του Πατριάρχη και τις γνώσεις του για όσα επρόκειτο να συμβούν:
"...διότι πολλοί έλεγον τότε και εγώ ήμην εις Κωνσταντινούπολιν έμαθον, ότι κάπως δεν ήρχετο καλόν εις τον Πατριάρχην να αποφασίση το κίνημα της επαναστάσεως, φοβούμενος να μην αποτύχη τούτο ως μη ώριμον, και ούτω χαθή ολόκληρον το Έθνος αν και ο Πατριάρχης είχε περί τούτου κατηχηθή, και ιδίως ο αρχιερεύς Δέρκων, μέλος της Συνόδου και στενός του φίλος και συμπατριώτης του Πελοποννήσιος, τον έπειθε να παραδέχεται τα της εταιρίας, και τα της επαναστάσεως, διότι αύτη αφεύκτως θα γίνη, και πάντοτε του έλεγε, ότι 'θα ρουφήξωμεν και το άγιον ποτήριον εις το ιερόν της Αγίας Σοφίας και αν δεν προφθάσωμεν, θα είμεθα μάρτυρες της Ελευθερίας και του Χριστιανισμού'."

Και o Αvαστ. Εμμ. Παπάς σε γράμμα τoυ: "... τέτoιoι εξoρκισμoί δεv έxoυv πέραση, γιατί είvαι φκιαγμέvoι κατά διαταγή τoύ Σoυλτάvoυ...".

quote:

---

macedon :
Το πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης ταυτίζει έτσι τη θέση του με τη θέση της οθωμανικής εξουσίας, αποτελώντας ουσιαστικά το συνέταιρο του σουλτάνου στη διατήρηση της δουλείας των ραγιάδων.
Αυτό είναι εύκολα κατανοητό καθώς τόσα και τέτοιας φύσης προνόμια δεν έδειχναν απλά την "ανοχή" των Οθωμανών έναντι των ορθοδόξων αλλά προβιβάζουν την ηγεσία τους στη θέση του ανώτερου υπαλλήλου της αυτοκρατορίας, ενός τόσο εμπίστου που λογοδοτεί μόνον και απ'ευθείας στο σουλτάνο.

---

Ο σουλτάνος πολύ καλά έπραξε αλλά ο Πατριάρχης ακόμη καλύτερα......

quote:

---

macedon :
Οι υποχρεώσεις του πατριάρχη έναντι του σουλτάνου (ως αντάλλαγμα της θέσης του και των προνομίων του) ήταν πολλές και ποικίλλες: από τη σίτιση των γενιτσάρων μέχρι την ενίσχυση του σουλτανικού ταμείου. Οι υποχρεώσεις όμως αυτές ήταν παράπλευρες και διάφορες σε μέγεθος, καθιερώνονταν δε και αίρονταν κατά καιρούς. Η βασική όμως υποχρέωση του πατριάρχη ήταν η διατήρηση της υποταγής των Ελλήνων στους Τούρκους.

---

Υποχρεώσεις?
Διαταγές εκτελούσε εάν μπορούσε φανερά ας έκανε κι αλλιώς!
Κρυφά έκανε ότι έκανε και γι΄ αυτό ο Σουλτάνος όταν ποια κατάλαβε ότι τόσον καιρό ο Γρηγόριος τον δούλευε ψιλό γαζί λύσσαξε και τον κρέμασε.

quote:

---

macedon :
Αλλά, ας αφήσουμε τον Μιλιέτ Μπασή Γρηγόριο πασά τον Ε΄ να μας πει ποιά ήταν η δουλειά του:

"Αλλ' ο πατριάρχης θεωρείται εγγυητής της ησυχίας των χριστιανών"

Αυτή η βασική υποχρέωση καθιερώθηκε άμα τη χειροτονία του πρώτου μιλιέτμπαση τουρκορθόδοξου πατριάρχη, του Γεννάδιου και τηρήθηκε με θρησκευτική ευλάβεια για 367 ολόκληρα χρόνια απ'όλους.

---

Έτσι ακριβώς ας δούμε το πλήρες κείμενο.
"Αντιθέτως ο Γρηγόριος εκλύθη από τον μέγα Βεζύρι να μεταβή εις την Πύλιν ...Η Πύλη είχε πληροφορηθεί τα των συνεννοήσεων μεταξύ του Μιλώς Οβρένοβιτς και του Αλέξανδρου Υψιλάντη και εβολοδοσκοπούσε τον Πατριάρχην δια να πεισθεί αν ήτο εν γνώσει του κινήματος. Ο Γρηγόριος απήντησεν ότι η επιτήρησις ήτο δύσκολος....Την επομένην εκλήθη πάλιν εις την Πύλην ο Πατριάρχης με τον Μουρύζιν. Ο μέγας Βεζύρης τους ηρώτησεν αν εγνώριζαν τίποτα περί <<των τεκταινομένων εις βάρος της Τουρκίας>>.
-Όχι Υψηλότατε, απήντησαν. Ούτε ηκούσαμεν, ούτε γνωρίζομεν τέτοιο πράγμα.
Τότε ο Βεζύρης εστράφη προς τον Πατριάρχην και του είπε:
-Εγγυάσθαι διά την ησυχίαν των Ελήνων υπηκόων?
-Ο Πατριάρχης, απήντησεν εκείνος <<ως εθνάρχης των Ελλήνων, πρέπει να θεωρείται και εγγυητής της ησυχίας των Χριστιανών>>, όσο εξαρτάται από την πνευματική του εξουσία......

Κατά την Κυριακή των Βαΐων, αφού προ ολίγων ημερών είχε αναγκασθή ο Πατριάρχης προς αποτροπή σφαγών ν’ αφορίσει τον Υψηλάντη, τον Μιχαήλ Σούτσον και τους επαναστάτες εν γένει,του εζήτησαν να στήλη εις την Πύλην κατάλογο λεπτομερή των Ελληνικών οικογενειών του Φαναρίου.

Του εζήτησαν δηλαδή να δώση τα ονόματα των προσώπων που κατεδιώκοντο......
Ο Γρηγόριος απήντησε ότι δεν έχει τέτοιον κατάλογο εις το Πατριαρχείον. Διά δευτέρας διαταγάς διετάχθησαν δύο ιερείς ν΄ ακολουθήσουν ως οδηγοί τρεις γενίτσαρους, εκ των οποίων οι δύο ήσαν Τουρκοκρητικοί γνωρίζοντες τα Ελληνικά, δια την καταγραφή των Φαναριωτών.
Εις το Πατριαρχείον συγκεντρώθηκαν εκείνη την ημερά αρκετοί Έλληνες από τους παρακολουθούντας τα πράγματα και ικανούς ν’ αντιληφθούν τα μελετώμενα.
Ήσαν εκεί και άνθρωποι από τους φυγαδευόμενους εκείνους, που εκινδύνευαν περισσότερων των άλλων. Η αντίληψις όλων, ότι ο κινδυνεύων προ παντός ήτο ο Πατριάρχης. Τον συμβούλευσαν άλλη μία φορά να φύγη.Ο Γρηγόριος ηρνήθη και κατ΄ αυτήν την κρίσημηνη ώραν. Ο Τερτσέτης μας διεφύλαξε τους λόγους του:
<<Mη με προτρέπετε να φύγω. Μάχαιρα θα περάση τους δρόμους της Κωνσταντινουπόλεως και των άλλων πόλεων των Χριστιανικών Επαρχιών. Λέτε να καταφύγω μετεμφιεσμένος εις ένα πλοίον, ή να κλεισθώ εις το σπίτι κάποιου ευεργετικού πρεσβευτού και ν’ ακούω εκεί πως οι δήμιοι κατακρεουγούν τον χηρεύσαντα λαόν? Όχι. Διά τούτο είμαι πατριάρχης για να σώσω το έθνος μου. Όχι δια να εξολοθρευτή εξ αιτίας μου δια χειρός των γενιτσάρων. Ο θάνατός μου θα ωφελήσει περισσότερο παρά η ζωή μου. Οι ξένοι Χριστιανοί ηγεμόνες θα εκπλαγούν από τον άδικο θάνατό μου και δε θα μείνουν αδιάφοροι όταν η πίστη των εξυβρισθή εις το πρόσωπόν μου. Οι Έλληνες, οι άνδρες της μάχης θα πολεμήσουν με μεγαλυτέραν μανία. Και τούτον φέρει ως δώρον την νίκην. Είμαι βέβαιος διά αυτήν. >>

Πραγματικός Έλληνας ήρωας ο Γρηγόριος.
Συνεχίζεται........

"Ο πιο σοφός άνθρωπος μπρος στο Θεό θα φανεί πίθηκος και στη σοφία και στην ομορφιά και σ' όλα τ' άλλα."(Ηράκλειτος).

Edited by - europaios2 on 24/03/2009 10:58:58

quote:

---

europaios2
(λίγο περίεργο να δηλώνει κάποιος ότι ο Υψηλάντης δεν εμπιστευόταν τον Πατριάρχη)

---

Τις παραμονές της έκρηξης του αγώνα, ο Υψηλάντης συντάσσει και στέλνει στην εφορία των Φιλικών στην Κωνσταντινούπολη το "μερικόν προς Κωνσταντινούπολιν σχέδιον", σύμφωνα με το οποίο θα καταλαμβάνονταν ο τουρκικός στόλος άμα τη εκρήξει της επανάστασης. Ο Υψηλάντης είναι σαφής στις οδηγίες του προς τους συμμετέχοντες:

"Σημειώσατε όμως ότι πρέπει ούτοι να κρύπτωνται εν καιρώ της τελευταίας νυκτός εις φιλικά παραθαλάσσια σπίτια. Προς τούτοις μη δώσετε πίστιν μήτε εις τον Αγιώτατον ασκητικόν και φιλογενέστατον καλόγηρον (δηλ. τον πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε) ούτε εις τους στενούς φίλους αυτού" (Φιλήμονας, "Δοκίμιον ιστορικόν περί Ελληνικής Επαναστάσεως", τόμος Α, σελ. 62).

Είχε τόση εμπιστοσύνη ο Υψηλάντης στον τουρκοϋπάλληλο Γρηγόριο που δίνει σαφή εντολή να μην τον πλησιάσουν ούτε αυτόν ούτε τους φίλους του, προκειμένου να πετύχει το σχέδιο.

Τα υπόλοιπα που γράφεις είναι μια απέλπιδα προσπάθεια να δικαιολογήσεις ανθελληνικές πράξεις του πατριαρχείου, βασιζόμενος σε προσωπικές πεποιθήσεις και οσφυοκαμπτικές πρακτικές, και ως εκ τούτου ανάξια λόγου.

macedon

quote:

---

Αγαπητέ μου Γιάπετ, θα μπορύσα απλά να σου επιστρέψω τους
χαρακτηρισμούς και να λήξει το θέμα, αλλά, λέω να επιμείνω
στο "οι δυιλίζοντες τον κώνωπα και καταπίνοντες την κάμηλο"
και μάλιστα, κατά βούλησην...
Φίλε μου,Ελλάδα και χριστιανισμός, πολεμάνε μαζί για τα κοινά
ιδεώδη, εδώ και χιλιάδες πια χρόνια..Ποιός εείσαι εσύ, που
πιστεύεις ότι μπορείς να διασπάσεις αυτή την ένωση που έγινε
με αίμα εκατομμυρίων μαρτύρων Ελλήνων χριστιανών;
Προσβάλλεις την χώρα σου όλη την ώρα με τις εμφυλιοπολεμικές
σου τάσεις, αλλα, πιστεύω ότι έχεις καταλάβει ότι απομονώνεσαι
με τέτοιες ιδέες...Εκτός αν θέλεις να μείνεις...μόνος...
Περί προδοσίας, τι να πω; Παραληρήματα....

---