- Αποστομώνοντας τους εχθρούς του Δανιήλ και των Χριστιανών - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Για να είναι δύο λαοί συγγενικοί θα πρέπει να είναι συγγενείς και γλωσσικά. Εμείς γιατί μέχρι στιγμής δεν έχουμε ανακαλύψει ΚΑΝΕΝΑ στοιχείο που να συνδέει την ελληνική γλώσσα με την σουμεριακή; Σου έδωσα κάποια λεξικά - ακόμα και αυτά των "όμορφων" από τον βορρά είναι σωστά, άσχετα με τι προσπαθούν να αποδείξουν. Εσύ χρησιμοποιείς την -αλήθεια σε ποιά γλώσσα είναι το "Shemeri";..- για να αποδείξεις τι;
Ότι ένας λαός που ζούσε σε μία περιοχή πριν από 5000 χρόνια είχε στενή συγγένεια με ανθρώπους που έζησαν 2000 χιλιόμετρα μακριά, 2500 χρόνια μετά; Υπάρχουν χιλιάδες σουμεριακά κείμενα έαν θέλεις να σου παραθέσω, πιστεύεις ότι μπορείς να τα διαβάσεις;
Όσο αστείο εάν φαίνεται σε κάποιον οι Σουμέριοι, οι Ούγγροι, οι Λεττονοί και οι Κιμμέριοι να είναι συγγενείς, ΕΙΝΑΙ πολύ πιο λογικό από τα μας θεωρείς συγγενείς με τους Σουμέριους - τουλάχιστον εμείς χρησιμοποιούμε το γράμμα ο στο λεξιλόγιο μας...

Γράφεις για τον Δία στην Σουμερία - που βρήκες ότι τον λατρεύανε εκεί;
Η μόνη συγγένεια αρχαίων ελληνικών θεών με τους Σουμέριους είναι ότι είχαν ανθρώπινη μορφή... Από εκεί και πέρα αρχίζει το παραμύθι χωρίς όνομα. Γράψε μου λοιπόν ποιός από τους θεούς των Σουμερίων φέρνει προς τον Δία, τον Κρόνο, την Ηρα...
Αλλά φαίνεται ότι η Νινκάσι σου έχει πάρει τα μυαλά...
Μία και είσαι τόσο σίγουρος: ξέρουμε τα ονόματα που έδωσαν οι Σουμέριοι στους ποταμούς Τίγρη και Ευφράτη από τις πινακίδες που βρέθηκαν - είναι Μπουρανούμ και Ιντιγλάτ στα σουμεριακά... Σου θυμίζουν ελληνική γλώσσα; Μπορείς να βγάλεις ρίζες που να οδηγούν σε "ωραία" αποτελέσματα όπως έγινε με το Shemeri; Λίγο δύσκολο, δεν είναι ούτε ακκαδικά, ούτε σανσκριτικά, ούετ κάποια άλλη σημιτική...

Θα πρέπει να ξέρεις ότι το όνομα Sumer το έδωσαν οι μετέπειτα πολιτισμοί σαν φόρο τιμής στον πολιτισμό αυτό που ήδη είχε χαθεί- και δη οι Ακκάδες.
Το ότι δεν το γράφουν οι "πεφωτισμένοι" αρχαίοι μας πρόγονοι δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχε.
ΚΑΝΕΙΣ από τους πεφωτισμένους δεν είχε γράψει για τον Μυνωικό πολιτισμό.
ΚΑΝΕΙΣ από τους πεφωτισμένους δεν είχε γράψει για τον πολιτισμό των Μυνίων.
Τους είχαν ήδη ξέχασει...
Όμως μπορούσαν να θεωρούνται σοφοί ακόμα και όταν είχαν σπουδάσει στην "Καδιγκίρ Ρακί" για πάρα πολλά χρόνια και ύστερα έρχονταν στην "βάρβαρη Ελλάδα"...

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αρχίζεις μετά την παραμυθολογία:

quote:

---

Διερωτάται βέβαια κανείς "καλά πως γίνεται και δεν τους ήξερε ούτε η μάνα που τους γέννησε μέχρι το 1930...

---

Οι χριστιανοί χρησιμοποιούν ως αποδεικτικά στοιχεία για την ύπαρξη του Θεού τους και του Ιησού τις γραφές δηλ. Παλαιά και Καινή Διαθήκη.

Ως γνωστόν η Παλαιά ΔΙαθήκη είναι ένα συνοθύλευμα κακίας του Εβραικού Ιερατείου απέναντι στους υπόλοιπους λαούς. Η ιστορία της εξόδου είναι ανεπιβεβαίωτη και όλη Βίβλος δεν αντέχει σε καμία επιστημονική κριτική.

Η Καινή Διαθήκη είναι κι αυτή έωλη. Είναι ένα κράμα από βιβλία που έχουν εγκρίνει κάποιοι Χριστιανοί στις Οικ. Συνόδους. Υπάρχουν κι άλλα βιβλία που περιγράφουν την ίδια ιστορία και που δεν έγιναν αποδεκτά από το παπαδαριό στην πορεία.

1)Δεν έχει σημασία αν ταιριάζει στο αυτί μου. Αλίμονο αν οι γλωσσολόγοι ετυμολογούσαν με βάση ό,τι ταιριάζει στο αυτί τους. Και μένα στο αυτί μου η λέξη "μπανάνα" ταιριάζει στο ρήμα "μπαίνω" και στην "Αννα" αλλά δεν θα παρέθετα ποτέ τέτοια ετυμολογία
Η αποκατάσταση μιας ρίζας είναι πιο πολύπλοκη υπόθεση απ'το να ταιριάζει στα αυτιά μας και αν εσένα δεν σου ταιριάζει η τεκμηρίωση που δίνει το παραπάνω "ανενημέρωτο" (άκουσον άκουσον) λεξικό,με πληθώρα επιστημονικών πηγών, μείνε στην δική σου, no problem

2)Παρεπιπτόντως την ιταλική καταγωγη της λέξης ομπρέλλα δίνει και άλλος "ανθέλληνας" καθηγητής. Μετά το λεξικό Τριανταφυλλίδη και το λεξικό Δορμπαράκη (Σπουδή, δεύτερη έκδοση) υποστηρίζει την ιταλική προέλευση της λέξης. Στην γκιλοτίνα επειγόντως!

quote:

---

Παρεπιπτόντως agnostic ποία είναι η καταγωγή σου?

---

Προφανέστατα εβραϊκή!

quote:

---

ΕΡΙΩΠΙΣ

Άλφα, βήτα γάμα δέλτα. Τι λες για λίγο ζέσταμα;

---

Αλεφ,Μπεθ, Γκίμμελ, Ντάλεθ....
Προχώρα εσύ κι αν λαχανιασω θα σου πω

quote:

---

ΕΡΙΩΠΙΣ

Και για να μη ξεχνιόμαστε. Σου ξαναγράφω και πάλι. Αν μου βρεις την ετυμολογία του «στρατοπεδεύω», διπλό το κέρασμα και ότι δήλωσα για την «Υψηλή Πύλη» το παίρνω πίσω.

---

στρατόπεδον - στρατός + πέδον(τόπος, έδαφος, γη, κατοικία)

Που θα κεράσεις? Θέλω ταβέρνα με πομπώδες αρχαιοελληνικό όνομα

quote:

---

Vasiliscm

5. Ο φίλος Agnostic μας είπε ότι η λέξη όμβρος έχει ινδοευρωπαική ρίζα εσύ το πιστεύεις αυτό; Στριμώχθηκε λιγάκι κι αντί να ειπεί "έκανα λάθος δεν είναι λατινική η ρίζα" ανακάλυψε την ινδοευρωπαική καταγωγή της. Ότι να'ναι αρκεί να μην είναι ελληνική !!

---

1) Για τη λατινική λέξη "umbra" είπα(για την ακρίβεια το λεξικό)ότι προέρχεται από ΙΕ ρίζα. Η λατινική "umbella" η οποία είναι υποκοριστικό του "umbra", δίνει την ιταλική "ombrello" από την οποία προέρχεται η ελληνική "ομπρέλλα". Για το όμβρος είπα ότι ίσως να είναι ομόριζο με το αντίστοιχο λατινικό. Ψάχνοντάς το πάντως ακόμη περισσότερο, πράγματι η λέξη όμβρος προέρχεται από ΙΕ ρίζα (*mbh-) και σχετίζεται όχι με το λατινικό umbra που σημαίνει σκιά, αλλά με τη λατινική "imber" που επίσης σημαίνει βροχή και τη Σασνκριτική "abhra" που σχετίζεται επίσης με τη βροχή και το σύννεφο.

http://www.etymonline.com/index.php?search=imber&searchmode=none

Νομίζω ότι κάπως ξεκαθαρισε η κατάσταση

quote:

---

ΑΔΙΑΒΑΣΤΟΣ

Αγαπητε Agnostic , αυτο ειναι αναληθες . Οι Σιμιτες Φοινικες δεν υπαρχουν στον Ελληνικο χωρο πριν ή μετα την καταστροφη του Μυμηναϊκου πολιτισμου . Δεν εχουν εντοπιστει υλικα προϊοντα ή λατρειες τους στην Ελλαδα.
Ας μην ξεχναμε αλλωστε , οτι οι φοινικες εμφανιζοντε στην ιστορια περι το 1300 π.χ. Η παλαιοτερη εγκατασταση τους φερεται να ειναι αυτη στο Κιτιο της Κυπρου, και χρονολογειται στον 9ο αιωνα π.Χ.

---

Φίλε μου Αδιάβαστε,

1) Ακόμα και να ισχύει η ημερομηνία που δίνεις για την εμφάνιση των Φοινίκων στο ιστορικό προσκήνιο, δηλαδή το 1300 π.Χ.(εγώ ξέρω λίγους αιώνες νωρίτερα ότι εμφανίστηκαν),η άποψή μου περί επαφής Ελλήνων(Μυκηναίων) - Φοινίκων δεν αντιφάσκει, αφού ο Μηκυναϊκός πολιτισμός δεν έχει καταρρεύσει ακόμη. Αυτό συνέβη το 1100 π.Χ. περίπου και οι Φοίνικες σαφώς προϋπάρχουν του 1100 π.Χ.

2) Δεν είναι απαραίτητο να βρούμε από τόσο παλιά στον ελλαδικό χώρο Φοινικικές λατρείες ή αντικείμενα για να τεκμηριώσουμε επαφή Μυκηναίων-Φοινίκων ή άλλων Σημιτικών φύλων. Το γεγονός ότι εμφανίζονται από πολύ παλιά κάποιες Σημιτικές λέξεις στην αρχαία Ελληνική και στην Γραμμική Β, υποδεικνύει σίγουρα μια τέτοια επαφή. Αλλιώς πώς εισήχθησαν αυτές οι σημιτικές λέξεις στην Ελληνική? Αλλωστε μην ξεχνας ότι επαφές γίνονταν και εκτός ελλαδικού χώρου, στην ανατολικη Μεσόγειο και στην Κύπρο για παράδειγμα.
Μην περιμένεις τίποτα τρομερές αρχαιολογικές μαρτυρίες για μια εμπορική ανταλλαγή π.χ. τροφίμων, ζώων ή μετάλλων μεταξύ των λαών.

Lost in Necropolis

La ville de la mort

Edited by - Agnostic on 04/08/2007 18:11:33

Edited by - Agnostic on 04/08/2007 18:21:39

»»» του Γεώργιου Μπαμπινιώτη

Από τις μικρές πνευματικές χαρές που βιώνει κάθε άνθρωπος είναι να ανακαλύπτει μόνος του, ξαφνικά, με κάποια ευκαιρία σκέψης ή επικοινωνίας την αρχική και συγχρόνως βασική σημασία μιας λέξης που χρησιμοποιεί. Να ανακαλύπτει, έτσι σαν έκλαμψη, την «πρώτη έννοια» μιας λέξης, την πρωταρχική σημασία της, δοκιμάζοντας τη χαρά τής έκπληξης από αυτή την ανακάλυψη. Πρόκειται για λέξεις που χρησιμοποιεί κανείς καθημερινώς χωρίς να έχει συνείδηση της πρώτης σημασίας τους.
H ελληνική γλώσσα προσφέρεται για τέτοιες λεκτικές ανιχνεύσεις και τις συνακόλουθες «λεκτικές απολαύσεις», γιατί η συνέχεια στη χρήση των λέξεων, είτε ως επιβίωσή τους από την αρχαία είτε ως αναβίωσή τους στους νεότερους χρόνους, επιτρέπει εύκολα τέτοιες αναγωγές στις πρώτες έννοιες των λέξεων ακόμη και στον μη ειδικό. H «ετυμολογική διαφάνεια» των σύνθετων λέξεων, των οποίων τα συνθετικά μέρη είναι γενικώς οικεία στον ομιλητή τής γλώσσας μας, διευρύνουν τον κύκλο τέτοιων ετυμολογικών ανιχνεύσεων και τη δυνατότητα εύκολης αναγωγής στην πρώτη έννοια. Σε τέτοιες αναγωγές κύριο ρόλο παίζουν οι «μαγικές λέξεις» τής Ελληνικής, αυτές που ξέρουμε από τη γραμματική ως προθέσεις. Είναι τα λεξίδια τής γλώσσας μας, πολύ παλιά, που «προ-τίθενται», που χρησιμοποιούνται μπροστά από άλλες λέξεις, τροποποιώντας την αρχική σημασία τους και δημιουργώντας νέες λέξεις. H αρχική σημασία τέτοιων σύνθετων λέξεων με προθέσεις (ή «προρρηματικά», εφόσον προ-τίθενται ρημάτων) ανα-καλύπτεται εύκολα, εκπλήσσει και, τελικά, διδάσκει.

Όλοι γνωρίζουμε λ.χ. τις σημασίες των λέξεων συμφωνώ, συμβαίνει, συγνώμη, συγχωρώ, συζητώ, συγκρίνω ή λέξεων όπως σύζυγος, συγχρωτίζομαι κ.τ.ό. Αν σταθούμε και τις αναλύσουμε γλωσσικά, μπορούμε σχετικά εύκολα να αναχθούμε και στις πρώτες τους έννοιες. Ετσι το συμ-φωνώ (από το σύμ-φωνος) σημαίνει αρχικά «εκφέρω ήχους μαζί και συγχρόνως με κάποιον», ήχους που είναι ομόηχοι, που συνηχούν, άρα «βρίσκομαι σε αρμονία, εναρμονίζομαι, συμπίπτω με κάποιον, συμφωνώ». Εξάλλου και τα γνωστά από τη γραμματική σύμφωνα δεν είναι παρά «οι φθόγγοι που συμ-φωνούνται, που προφέρονται μαζί με άλλους (τα φωνήεντα)», οι φθόγγοι δηλαδή που δεν υπάρχουν μόνοι τους στον λόγο. Αυτό που συμβαδίζει, που συνεμφανίζεται, που συμπίπτει με συγκεκριμένες συνθήκες (χρόνο, πρόσωπα, καταστάσεις) λέμε ότι συμ-βαίνει (συν + βαίνει). Κι αν καλέσεις κάποιον να δεχθεί να μοιρασθεί μαζί σου τη γνώμη σου για κάτι, να δείξει κατανόηση για κάτι «συγγνωστό» και να δεχθεί να σε καταλάβει, τότε βρίσκεσαι στην πρώτη έννοια τής συγ-γνώμης (συν + γνώμη). Κι αν δεχθεί να συγ-χωρήσει, να συμβαδίσει με τη σκέψη σου, τότε μπορεί να περάσει από την απλή συγγνώμη (συμφωνία) στην έμπρακτη συγ-χώρηση (υπέρβαση τής παράβασής σου και απάλειψή της). Βέβαια, τέτοιες γενναιόδωρες στάσεις προαπαιτούν να έχεις μιλήσει και ανταλλάξει σκέψεις με κάποιον, να έχεις συν-ζητήσει, να έχεις ζητήσει να βρείτε μαζί με κάποιον την αλήθεια των πραγμάτων, να έχετε εξετάσει και ερευνήσει από κοινού τι συμβαίνει. Αυτή είναι και η πρώτη έννοια τού συν-ζητώ (συζητώ). Και εν πάση περιπτώσει, προτού κρίνεις οτιδήποτε, οφείλεις να το παραβάλεις, να το κρίνεις μαζί με άλλα ομοειδή, να το συγ-κρίνεις. Γιατί τίποτε δεν μπορείς να ξεχωρίσεις, να διαχωρίσεις, να δια-κρίνεις, αν δεν το συγ-κρίνεις πρώτα. Γενικά, η αναζήτηση αυτών που συν-υπάρχουν, συν-δέονται, συμ-βαίνουν, η αναζήτηση «των σύνθετων τού συν-» μπορεί να σε οδηγήσει, μεταξύ πολλών άλλων, σ' αυτούς «που τελούν από κοινού στον ίδιο ζυγό» (συν + ζυγός = σύζυγος), σ' αυτούς «που διατηρούν σχέσεις και κάνουν συντροφιά σαν σώμα με σώμα», που συγ-χρωτίζονται (συν + χρως, χρωτός «δέρμα, σώμα») κ.ο.κ.

Θα μπορούσε μάλιστα να δει κανείς τι πλούτο πρώτων εννοιών, δηλαδή τι μεγάλο αριθμό σημασιών, δημιουργούν και κωδικοποιούν στην ελληνική γλώσσα τα ίδια λεξίδια (προθέσεις - προρρηματικά) στο παράδειγμα μιας και τής αυτής βασικής λέξης, τής λέξης νοώ. Ο,τι βάζω μέσα και καλά στο μυαλό μου, ό,τι αντιλαμβάνομαι και καταλαβαίνω, με οδηγεί στο εν-νοώ. Ο,τι καταλαβαίνω καλά, το κατα-νοώ. Αν προλαμβάνω πράγματα και καταστάσεις με τη σκέψη μου, τότε προ-νοώ. Αν συλλαμβάνω πρωτότυπα με τον νου μου κάτι ή και το εμφανίζω για πρώτη φορά ότι υπάρχει, το επι-νοώ. Αν δεν το λέω καθαρά, αλλά αφήνω να το καταλάβουν οι άλλοι, το υπο-νοώ. Αν επεξεργάζομαι ακόμη στο μυαλό μου διάφορες σκέψεις, τότε δια-νοούμαι. Αν καταλαβαίνω το ίδιο και υπάρχει πεδίο συναντήσεως με τους άλλους, τότε συν-εν-νοούμαι. Αν δεν καταλάβω καλά ή παρερμηνεύσω κάτι, το παρα-νοώ. Αν αλλάξω γνώμη και παραδεχθώ ότι κάτι δεν έγινε σωστά και δεν πρέπει να επαναληφθεί, τότε μετα-νοώ. Αυτή η αναδίφηση είναι φανερό ότι πάει κατ' ευθείαν στις αρχικές, βασικές, πρώτες έννοιες-σημασίες των λέξεων. Και φυσικά σ' ένα πλήθος ομορρίζων: έννοια, πρόνοια, επίνοια, υπόνοια, διάνοια, παράνοια, μετάνοια - επινόηση, διανόηση, παρανόηση, κατανόηση - επινόημα, υπονόημα, διανόημα - αδιανόητος, ακατανόητος, ασυνεννόητος, αμετανόητος κ.λπ.

Για σκεφθείτε αυτή η περιπέτεια τής αναζήτησης, απλή και εφικτή, σίγουρα ελκυστική και αποκαλυπτική και διδακτική ακόμη, πόσο χρήσιμη θα ήταν στη διδασκαλία τής γλώσσας, στη διατύπωση ενός κειμένου, στη διαδικασία τής σκέψης και τής έκφρασης, στην κατανόηση γενικά τής γλώσσας και τού κόσμου μας... οδός, άν-οδος, κάθ-οδος, έφ-οδος, πρόσ-οδος, περί-οδος, δί-οδος, είσ-οδος, έξ-οδος, δι-έξοδος, πάρ-οδος, σύν-οδος, μέθ-οδος, πρό-οδος. Ναι, μέθ-οδος και πρό-οδος... Μήπως αξίζει να δοκιμάζουμε, από καιρού εις καιρόν, τέτοιες προσεγγίσεις και αναγωγές στις πρώτες έννοιες των λέξεων τής γλώσσας μας;

http://abnet.agrino.org/htmls/E/E017.html

===

Δεν στο κρύβω φίλε μου, απολαμβάνω το χιούμορ σου. Μ’ εκείνο το «μπαίνω Άννα» για την «μπανάνα» μας αποζημίωσες για την απουσία σου.
Λοιπόν, με αυτά που αναφέρεις πιο πάνω μας δίνεις την ετυμολογία του στρατοπέδου, όχι όμως και του ρήματος «στρατοπεδεύω» να εξηγούμαστε.
Υπάρχει ρήμα «πεδεύω»;
Μιλάμε για το ρήμα στρατο-πεδεύω. Πώς προέκυψε;
Ο Μπαμπινιώτης και το συνεργείο του στο λεξικό τους το παίζουν γερμανοί όταν φτάνουν στην ετυμολόγηση του «στρατοπεδεύω».
Σίγουρα όλοι τους έχουν άγρια μεσάνυχτα από Ελληνική γλώσσα. Να ήταν μόνο το στρατοπεδεύω, καλά θα ήταν αλλά δεν πιάνονται κορόιδα. Τέλος πάντων.

Η ετυμολόγηση που δίνεις «κονσέρβα» απ’ τα ράφια των ...(άντε μέρα που είναι να μη κολαστούμε) είναι λανθασμένη.
Υπάρχει φίλε Agnostic ρήμα πεδεύω; Από πότε το πεδίο ή πέδον έγινε ρήμα πεδεύω και δεν το πήραμε χαμπάρι; Για κάνε καμιά προσπάθεια ακόμα.
Περίμενα κάτι καλύτερο απ’ εσένα. Με απογοητεύεις, και που να πιάσουμε τα Δέλτα γάμα βήτα άλφα.
Δεν κάνω τσιγγουνιές στο κέρασμα. Πάντα ισχύει. Αλλά από 100άρι ...να την κάνεις πάσα σκυταλοδρομία με τον OANNHSEA δεν το περίμενα.
Τσςς-τσςς.
Νάσαι πάντα καλά φίλε μου.