- ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
"Από ποιόν ορίζεται το ποιά πρέπει να είναι τα χαρακτηριστικά του Θεού και πως γίνεται αυτός ο ορισμός;"
Ως ανθρώπινα, ατελή και δυνάμει εξελισσόμενα όντα αναζητούμε το Θείο μέσα από διάφορες οδούς και κατευθύνσεις, διδασκαλίες, μεθόδους, θρησκείες και διαμορφώνουμε κάποια αντίληψη για αυτό.
Μπορούμε όμως να ορίσουμε εμείς ποιά είναι ή ποιά θα πρέπει να είναι τα χαρακτηριστικά του;
Γιατί πρέπει πχ να συγκεντρώνει τα στοιχεία Α, Β, Γ & Δ;
Πως μπορούμε ως ανθρώπινες νοήσεις να συλλάβουμε αλλά και να οριοθετήσουμε τα χαρακτηριστικά του Θείου που είναι κάτι το ανώτερο από εμάς;
Αυτό το αναφέρω διότι η λέξη "πρέπει" μου φέρνει στο νου κάποια όρια, την εκτέλεση μιας δράσης μέσα σε συγκεκριμένα πλαίσια από τα οποία δεν είναι καλό να παρεκκλίνει.
Είναι δόκιμο λοιπόν να λέμε ότι ο Θεός πρέπει να έχει κάποια χαρακτηριστικά γνωρίσματα, άρα να τον οριοθετούμε;
Γιατί να έχουμε μια τόσο ανθρωποκεντρική αντίληψη;
Βέβαια, πολλές φορές ο άνθρωπος για να κατανοήσει κάποιες αρχές ανώτερες από αυτόν ή αρχές που βρίσκονται πέραν του άμεσα γνωστικού του πεδίου, κάνει μια προσπάθεια να τις "εξανθρωπίσει" προκειμένου να μπορέσει να τις κατανοήσει και να τις επεξηγήσει προκειμένου να τις αποδεχθεί ή να τις απορρίψει.
Ειδικά για τον Θεό, πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι προσπαθούμε να τον φέρουμε στο μέτρο εκείνο όπου θα ικανοποιεί τις επιθυμίες μας, τις προσδοκίες μας κι ίσως και κάποιες φοβίες μας. 
In anticipation of my resurrection...
«Ο Θεος ειναι προσωπο.Μιλαω για νοηση.Για κατι που δημιουργει και πραττει συνειδητα.Οχι ενεργεια.Μια ενεργεια δεν θα μπορουσα να την ονομασω θεο γιατι πολυ απλα εχει ήδη το ονομα ενεργεια.»
Οι έννοιες, η ενδεχόμενη αυθαιρεσία ή και η έωλη υποστασιοποίηση, συχνά δημιουργούν περισσότερο σύγχυση παρά αποτελέσματα.
Θεός είναι η αντίληψη της μεταβλητότητας του Κόσμου, όπου ως Κόσμο αντιλαμβανόμαστε τη φανερή πραγματικότητα.
Ο άνθρωπος βλέποντας ότι αλλάζει ο Κόσμος ΟΠΩΣ ΑΥΤΟΣ ΑΛΛΑΖΕΙ, αντιλαμβάνεται το ΟΠΩΣ αυτό ως Θεό.
Συνάμα, κάθε μεταβολή της πραγματικότητας ΕΙΝΑΙ αποτέλεσμα της Νόησης. Συνεπώς, αυτό που ορίζουνε οι άνθρωποι ως Θεό είναι το μέρος της Νόησης που παράγει το μέρος της πραγματικότητας που λέμε Κόσμο. Και φυσικά όπου Κόσμος ίσον η φανερή πραγματικότητα.
Μια ερώτηση που προκύπτει είναι: πόθεν ο ορισμός του προσώπου για τον Θεό?
Απο την στιγμή που ο θεός «ζει» και βρίσκεται στο μυαλό μας (ως αντίληψη), τότε για ποιό λόγο δεν πρόκειται περί ψέματος?
Καθώς το μυαλό μας για να ενεργεί σημαίνει αλλαγή της πραγματικότητας, άρα μια ενέργεια της Νόησης (μέρους αυτής) κινεί την σκέψη μας. Έτσι, ακόμα και μια δευτερεύουσα Νόηση (όπως η δική μας) μπορεί στο επίπεδο της να φαίνεται ψεύτικη αλλά ως ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ είναι αληθινή. Το ψέμα δηλαδή παράχθηκε πλέον ως πραγματικότητα.
Η διαφορά ψέματος με αλήθεια για τον άνθρωπο είναι σχετική με το τι παρατηρεί, έτσι ο άνθρωπος ορίζει τι είναι ψέμα και αλήθεια γι΄αυτόν.
Και ευθέως το δεύτερο ερώτημα: πόθεν η βεβαιότητα της Νόησης για τον Θεό?
Ποιά τα κατηγορήματα που συνοδεύουνε αυτή την παραδοχή της Νόησης?
Dr Jekyll Mr Hyde:
«Αναφερομαι γενικα τι χαρακτηριστηκα θα αποδιδαμε(θα θεωρουσαμε σωστο να εχει) ο ιδανικος για μας θεος.Εξου και ο τιτλος "ΑΝ υπαρχει θεος..."»
Το ερώτημα είναι με τι ελπίδες θα ντύσουμε την μηδαμινότητα μας? Το ερώτημα είναι το πως θα θέλαμε να μας αφηγηθούνε ένα παραμύθι ώστε να αισθανθούμε ήρεμα?
Μήπως θα έπρεπε να ξεκινήσουμε απο το τι ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΣΤΕ πως απο όλα αυτά δεν έχει ο/ή Θεός/Θεοί?
Αναζητώντας την πηγή, πάμε αντίθετα με το ρεύμα....
quote:
Schwabe:
Και ευθέως το δεύτερο ερώτημα: πόθεν η βεβαιότητα της Νόησης για τον Θεό?Ποιά τα κατηγορήματα που συνοδεύουνε αυτή την παραδοχή της Νόησης?
H σοφία που υπάρχει στη φύση!
quote:
Schwabe:
Το ερώτημα είναι με τι ελπίδες θα ντύσουμε την μηδαμινότητα μας? Το ερώτημα είναι το πως θα θέλαμε να μας αφηγηθούνε ένα παραμύθι ώστε να αισθανθούμε ήρεμα?Μήπως θα έπρεπε να ξεκινήσουμε απο το τι ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΣΤΕ πως απο όλα αυτά δεν έχει ο/ή Θεός/Θεοί?
Αναζητώντας την πηγή, πάμε αντίθετα με το ρεύμα....
Για ξεκίνα............
"Μηνύστε με, μηνύστε με σε δίκες ξεφτιλίστε με"
Λοιπόν, το σκέφτηκα από δω, το σκέφτηκα από κει και κατέληξα ότι δεν μπορώ να φανταστώ πώς μπορεί να είναι ο "θεός", αν υπάρχει. Οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν ότι ο θεός είναι ένα ανώτερο ον ή μία ανώτερη δύναμη, αθάνατη και αμετάβλητη, με πλήρη συνείδηση, παντοδυναμία και έναν συγκεκριμένο σκοπό. Πώς θα σας φαινόταν αν όλα αυτά δεν ίσχυουν και ο "θεός" είναι κάτι πολύ διαφορετικό από ό,τι μπορούμε να φανταστούμε; (μάλλον τότε δεν θα του ταίριαζε ο όρος "θεός" όπως έχει καθιερωθεί).
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
Edited by - Ostria on 24/06/2008 13:44:40
quote:
είναι κάτι πολύ διαφορετικό από ό,τι μπορούμε να φανταστούμε;
Το βρίσκω πολύ πιθανό!
"Γιατί τα σπάσαμε τ'αγάλματά των, γιατί τους διώξαμεν απ' τους ναούς των, διόλου δεν πέθαναν γι' αυτό οι θεοί"
Έχει ενδιαφέρον φίλοι μου κατά τη γνώμη μου , να δούμε και το πως αντιλαμβανόντουσαν το Θεό οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι και οι ποιητές , και τι ερμηνείες έδιναν γι αυτόν .
Ο Ελληνικος φιλοσοφικος στοχασμος απορριπτει διαρρηδην τον ασιατικης εμπνευσεως δυισμο του Θειου
Ο Παρμενιδης διακηρυσσει ότι το Θειο είναι το μονο Εόν, το μονο πραγματικως υπαρχον .
Και βρισκεται εξω από τον χωροχρονο, ξεχωριστο από την υλικη υπαρξη, "το περιεχομενον" , ενώ αυτό είναι το "περιεχον", το οποιο "αγέννητον και ανώλεθρον εστιν – ούλον, μονογενές τε και ατρεμές ήδ ατέλεστον"
Δηλαδη, το Ον είναι απολυτη, αγεννητη και αναλλοιωτη παρουσια, "ουδέ διαιρετόν", αλλ "άναρχον και άπαυστον", μη υποκειμενο σε κινηση και ευρισκομενο παντοτε ολοκληρο μεσα στον εαυτο του.
Είναι υπερβατικη , εξωκοσμια νοουσα αρχη, που περιεχει τον κοσμο του γιγνεσθαι, τον οποιο και κατευθυνει.
Γι αυτό και το Θειον μπορει να γινει αντιληπτο μονο με την διανοια
Ο Αριστοτελης αποριπτοντας και αυτος τον ανθρωπομορφισμο του Θειου, συμφωνει με τον Παρμενιδη και αποφαινεται ότι "εί τις ημίν κοινωνία μετά του Θείου δια της του νού αρετής συνίσταται", δηλαδη εάν υπαρχει καποια δυνατοτητα επικοινωνιας με το Θειον, αυτή είναι δυνατη μονο με τη νοηση
Επισης αποφαινεται ότι το Θειον είναι "Έν" , το "Πρώτον κινούν ακίνητον", είναι αιωνιο και κινει τα παντα χωρις αυτό να κινειται, είναι εξωκοσμικη Ουσια και Ενεργεια, "έστι τε ό ου κινούμενον κινεί και ουσία ενέργεια ούσα"
Και συμπληρωνει: "και ζωή δε γε υπάρχει τω Θεώ. Η γαρ νού ενέργεια ζωή, εκείνος δε ενέργεια. Ενέργεια δε η καθ αυτή εκείνου ζωή αρίστη και ο ίδιος. Φαμέν δε τον Θεόν είναι ζώον (ζών όν) αϊδιον και άριστον, ώστε ζωή και αιών συνεχής υπάρχει τω Θεώ"
"Από δυοίν αρχοίν έννοιαν Θεών έλεγε γεγονέναι εν τοις ανθρώποις, από τε των περί ψυχήν συμβαινόντων και από των μετεώρων", δηλαδη ελεγε ότι η καταγωγη της εννοιας των Θεων στην πιστη των ανθρωπων οφειλεται σε δυο αιτιες, στα συμβαινοντα στην ψυχη και στα φυσικα φαινομενα – που προκαλουσαν και τον φοβο και τον θαυμασμο (Σεξτος ο Εμπειρικος για τον Αριστοτελη)
Επομενως κατά τον Αριστοτελη, οι Θεοι, πολλοι και πολυωνυμοι, είναι γεννηματα του δεους και του θαυμασμου της λαϊκης ψυχης, ενώ το Θειο, αγεννητο, ανωλεθρο, κινουν ακινητον κλπ είναι ανακαλυψη του Λογου, του φιλοσοφικου στοχασμου
Ο Εμπεδοκλης πρεσβευει: "Φρήν ιερή και αθέσφατος έπλετο μούνον φροντίσει κόσμον άπαντα καταϊσουσα θοήσιν", δηλαδη, πνευμα ιερο και ανεκφραστο ο Θεος, διατρεχει και φροντιζει τον κοσμο μονο με το πνευμα του
Ο Ηρακλειτος αποφαινεται: "το περιοδικόν πύρ αϊδιον (είναι Θεον), ειμαρμένην δε λόγον εκ της εναντιοδρομίας δημιουργόν των όντων" , δηλαδη , ο θεος είναι πυρ αϊδιο, περιοδικη και αιωνια φωτια, που δημιουργει τα οντα κατά λογο της ειμαρμενης, με την εναντιοδρομια, είναι δε και Λογος και Σοφια, που "τα παντα οιακίζει", όλα τα κυβερνα κατά παραχωρηση δε θεια και ο ανθρωπος προικισθηκε από τον Θεο Λογο, με λογον, λογικη ικανοτητα, χαρη στην οποια μπορει , αναπτυσσοντας την να κοινωνει με τον Θειο Λογο. Γι αυτό και χρεος του ανθρωπου είναι να γινεται φιλο – λογος, φιλος του Λογου, της Σοφιας.
Ο Πυθαγορας εδιδαξεν ότι Μια είναι η κοσμοποιός Αρχή, η ψυχη, ο Νούς και το Φώς του κοσμου, η Μονάς, δηλαδη το ΕΝ. "τον αριθμόν νομίζων αρχήν είναι και ως ύλην τοις ούσι - διότι και τον αριθμόν είναι ουσίαν απάντων"
Ο Ορφεας, προς τον υιον αυτου Μουσαιον και τους λοιπους αυτου ακροατας περι ενός και μονου Θεου κηρυττει λεγων ουτως: " Είς Θεός εστι, μόναρχος, αθέσφατος, αιθέρι ναίων (κατοικων), αυτοφυής, αόρατος, ορώμενος, βλέπων αυτός άπαντα. Είς Θεός, ός μόνος άρχει, υπερμεγέθης, αγέννητος, πανυπέρτατος, ός πεποίηκεν ουρανόν…"
Οι Στωϊκοί (από του Ζηνωνος του Κιτιεως, 294 πΧ, μεχρι του 529 μΧ, που εκλεισε ο Ιουστινιανος την Ακαδημια Αθηνων) διδασκαν ότι ο κοσμος αποτελειται από δυο ανωλεθρες αρχες, το Πασχον, δηλαδη τον υλικο κοσμο, το αιωνια μεταβαλλομενο γιγνεσθαι, και το Ποιουν, τον Λογον, που ενεργει και δρα επι του υλικου κοσμου
Κατ αυτους "Θεός εστιν ο των πάντων λόγος"
Ο Μελισσος, δεχομενος και αυτος ότι το θειον είναι αϊδιον και απειρον και "ότι ουκ έχει αρχήν όθεν εγένετο, ουδέ τελευτήν εις ό διδνόμενον ετελεύτησε ποτέ" αποκλειει και αυτος τη δυνατοτητα να είναι δυο, δηλαδη Αγαθον και μη Αγαθον, ή και πολλα (πολυθεϊα) διοτι "ει γαρ δύο ή πλέω είη, πέρατ αν είναι ταύτα προς άλληλα. Εν δε όν όμοιον είναι πάντη. εί γαρ ανόμοιον, πλείω όντα ουκ αν έτι έν είναι, αλλά πολλά. Αϊδιον δε όν άμετρον τε και όμοιον πάντη ακίνητον είναι το Εν"
Δηλαδη, διοτι αν υπαρχουν δυο (αγαθον και μη αγαθον) ή περισσοτερα, τοτε θα περιοριζονταν μεταξυ τους (δηλαδη ο θεος δεν θα ηταν παντοδυναμος). Επομενως, Εν μονον υπαρχει, και αυτό είναι το θειον, απολυτως Ομοιον. Διοτι αν είναι ανομοιο, δεν θα είναι πλεον Εν, αλλα πολλα.
Αλλα Αιωνιως Ιδιον, Αμετρον, Ομοιον και Ακινητον (αφθαρτον) είναι το Εν.
"μιαν τοίνυν ακίνητον και άπειρον αρχήν πάντων των όντων είναι το Θείον"
"αεί ήν ό,τι ήν και αεί έσται. Ει γαρ εγένετο, αναγκαίον έστι πρίν γενέσθαι είναι μηδέν. Ει τοίνυν μηδέν ήν, ουδαμά αν γένοιτο ουδέν εκ μηδενός. Ότε τοίνυν ουκ εγένετο, έστι τε και αεί ήν και αεί έσται και αρχήν ουκ έχει ουδέ τελευτήν, αλλ άπειρον εστιν" δηλαδη, παντα ηταν ο,τι ηταν και θα είναι παντοτε.
Γιατι αν εγινε, κατά αναγκαιοτητα επρεπε να μην ηταν τιποτα πριν γινει. Αν λοιπον δεν ηταν τιποτα, δε θα μπορουσε με κανενα τροπο να γινει τιποτα από το τιποτα. Επειδη λοιπον δεν εγινε, και ηταν παντα και είναι και θα είναι παντα. Και δεν εχει ουτε αρχη ουτε τελος, αλλα είναι απειρο.
Τιμαίος ο Λοκρός
"Θεόν δε τον αιώνιον νόος ορή μόνος, τον απάντων αρχαγόν και γενέτορα – τον θεο τον αιώνιο, τον αρχηγο (αρχη) και δημιουργο των παντων, μονον ο νους ορα"
Ζήνων ο Ελεάτης
" Θεόν είναι ζώον λογικόν, τέλειον… δημιουργόν όλων"
Αισχύλος
"Ζεύς εστιν αιθήρ, Ζεύς δε γή, Ζεύς δ ουρανός, Ζεύς τα πάντα"
Πρωταγόρας
"Περί μέν Θεών ουκ έχω ειδέναι, ούθ ως εισίν ούθ ως ουκ εισίν, ουδ οποίοι τινές ιδέαν. Πολλά γαρ τα κωλύοντα ειδέναι, ή τα αδηλότης και βραχύς ών ο βίος των ανθρώπων"
Αδυνατω να εχω γνωση σχετικα με τους θεους, ουτε πως υπαρχουν, ουτε πως δεν υπαρχουν, ουτε πως είναι. Γιατι πολλα είναι αυτά που εμποδιζουν τη γνωση τους, όπως η αδηλοτητα (τους) και η βραχυτητα του βιου
Εδω ο Πρωταγορας ομολογει την αδυναμια του να κατανοησει τα περι Θειου και Θεων, αποψη ομως που εγενετο αποδεκτη απο τους Ελληνες χωρις να τον κατηγορουν για την αποψη του
Τα αποσπασματα προερχονται απο το βιβλιο "Αρχαιο Ελληνικο Δικαο" του Παναγιωτη Κυριακοπουλου, δικηγορου και φιλολογου, εκδ. συγχρονη εκδοτικη
Όλα αυτά διαυτμπανίζουν τι? αν όχι ότι οι Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι είναι οι πρόδρομοι του Χριστιανσιμού?
Για δες για παράδειγμα τον Ηράκλειτο που είναι και πρόσφατο θέμα..... "Ο Ηρακλειτος αποφαινεται: "το περιοδικόν πύρ αϊδιον (είναι Θεον), ειμαρμένην δε λόγον εκ της εναντιοδρομίας δημιουργόν των όντων" , δηλαδη , θεος είναι πυρ αϊδιο, περιοδικη και αιωνιαο φωτια, που δημιουργει τα οντα κατά λογο της ειμαρμενης, με την εναντιοδρομια, είναι δε και Λογος και Σοφια, που "τα παντα οιακίζει", όλα τα κυβερνα κατά παραχωρηση δε θεια και ο ανθρωπος προικισθηκε από τον Θεο Λογο , με λογον, λογικη ικανοτητα, χαρη στην οποια μπορει , αναπτυσσοντας την να κοινωνει με τον Θειο Λογο. Γι αυτό και χρεος του ανθρωπου είναι να γινεται φιλο – λογος, φιλος του Λογου, της Σοφιας."
Τι έχετε πάθει τελευταία οι Χριστιανομάχοι?
quote:
Ο Παρμενιδης διακηρυσσει ότι το Θειο είναι το μονο Εόν, το μονο πραγματικως υπαρχον .
Και βρισκεται εξω από τον χωροχρονο, ξεχωριστο από την υλικη υπαρξη, "το περιεχομενον" , ενώ αυτό είναι το "περιεχον", το οποιο "αγέννητον και ανώλεθρον εστιν – ούλον, μονογενές τε και ατρεμές ήδ ατέλεστον"Δηλαδη, το Ον είναι απολυτη, αγεννητη και αναλλοιωτη παρουσια, "ουδέ διαιρετόν", αλλ "άναρχον και άπαυστον", μη υποκειμενο σε κινηση και ευρισκομενο παντοτε ολοκληρο μεσα στον εαυτο του.
Είναι υπερβατικη , εξωκοσμια νοουσα αρχη, που περιεχει τον κοσμο του γιγνεσθαι, τον οποιο και κατευθυνει.
Γι αυτό και το Θειον μπορει να γινει αντιληπτο μονο με την διανοια
Δε σου θυμίζει τίποτα αυτό?
Μήπως από κάλαντα?:Ἄναρχος Θεὸς καταβέβηκεν καὶ ἐν τῇ Παρθένῳ κατώκοισεν"
από ψαλμούς? γιατί από τας γραφάς δεν έχεις και την καλύτερη σχέση....
ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ
Ήχος δ’
Ο εξ υψίστου κληθείς......... Ο εκ τελώνου κληθείς εις μαθητείαν, ότε σε ο άναρχος Λόγος εφώνησεν, ακολουθείν προτρεπόμενος, καί κοινωνίαν, τής βασιλείας επαγγειλάμενος, τότε Παμμακάριστε, πάντα αφέμενος, καί ταραχώδους συγχύσεως, αναχωρήσας, αυτώ συντόνως επηκολούθησας, καί νύν θεόπτα εμφορούμενος, τής αφράστου αυτού θεωρίας τρανώς, καθικέτευε σώσαι, καί φωτίσαι τάς ψυχάς ημών.
Ευχαριστούμε πολύ για τον κόπο σου......... και την προσφορά σου για λογαριασμό μας.......
Αλήθεια το δωδεκάθεο σε όλα αυτά που λένε οι αρχαίοι ημών και σοφοί "αυτοί" πρόγονοι ...........που κολάει? στη βράση?.....
"Μηνύστε με, μηνύστε με σε δίκες ξεφτιλίστε με"
europaios2
quote:
Όλα αυτά διαυτμπανίζουν τι? αν όχι ότι οι Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι είναι οι πρόδρομοι του Χριστιανσιμού?
Βρε, λές να διατυμπανίζουν ότι είναι κλεμμένα;;;
Μπα, ε...;;;
Δεν το βλέπεις...
ΕΛΛΑΝΙΟΝ ΦΩΣ
quote:Αλληλουια αλληλουια αλληλουουουιιιιαααααα ....
Ο εξ υψίστου κληθείς......... Ο εκ τελώνου κληθείς εις μαθητείαν, ότε σε ο άναρχος Λόγος εφώνησεν, ακολουθείν προτρεπόμενος, καί κοινωνίαν, τής βασιλείας επαγγειλάμενος, τότε Παμμακάριστε, πάντα αφέμενος, καί ταραχώδους συγχύσεως, αναχωρήσας, αυτώ συντόνως επηκολούθησας, καί νύν θεόπτα εμφορούμενος, τής αφράστου αυτού θεωρίας τρανώς, καθικέτευε σώσαι, καί φωτίσαι τάς ψυχάς ημών
αμήν!!!!!! "Μηνύστε με, μηνύστε με σε δίκες ξεφτιλίστε με"
να τα δεις αλληλοσυμπληρούμενα... Και δεν ξέρεις τι χάνεις....
Φίλε μου έχουμε την τελειότητα και κάποιοι σαν εσένα,
απλά την απαρνιούνται...