- Εν αρχή ην ο λόγος - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Ο ανθρωπος ρε παιδια δεν ειναι μονο ενα "ζωο με λογικη" ειναι ψυχη, πνευμα, συναισθημα, λογικη κλπ.Για αυτο αλλοστε κατα τη Χριστιανικη θρησκεια ειναι i "special" δημιουργια του θεου.-ετσι ξεχωριζει απ τα ζωα.

Να προσθέσω πως ο Λόγος/Νόηση ( άραγε απαντά στο "Ποιός"; )για να εκφραστεί χρειάζεται Πνεύμα/Πνοή και για να γίνει αντιληπτός πρέπει να πάρει Μορφή/Χροιά/Λέξη ( άραγε απαντά στο "Πως"; ).

Κατεβαίνοντας ένα σκαλί παρακάτω βλέπουμε πως η Μορφή/Χροιά/Λέξη πρέπει να υπακούσει σε κάποιους Κανόνες ή πρέπει να δημιουργηθούν αυτοί οι Κανόνες ( άραγε απαντά στο "Πότε"; ) ώστε τα Πάντα ( άραγε απαντά στο "Που"; )να είναι Πλήρη και Αρμονικά μεταξύ τους ( άραγε απαντά στο "Γιατί" ; ).

Και Είπεν ο θεός Γεννηθήτω Φως Και εγένετω Φως!!!

Συγνώμη για την μονοτονία της σκέψης...

να είσαι πάντα καλά

ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΝΑ ΜΕΤΑΚΙΝΕΙ ΒΟΥΝΑ ΝΑ ΕΧΩ
ΑΓΑΠΗ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΩ
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΩ

Πληροφορίες, πληροφορίες, πληροφορίες....

Ο λόγος που μεταφέρει την πληροφορία.

Η εξέλιξη στη ζωή ξεκινά με την οργάνωση των πληροφοριών, το δομικό λίθο της ζωής στην ύλη,το DNA. Oργάνωση των πληροφοριών στις αλυσίδες των αμινοξέων, στην αλυσίδα της ζωής. Οι πληροφορίες για πρώτη φορά αποθηκεύονται με τρόπο που να μπορούν να μεταφερθούν από γενιά σε γενιά και να τροποποιηθούν. Από τη μια σταθερότητα σε αυτό που είναι, και από την άλλη κινητικότητα σε αυτό που θα υπάρξει. Να έχουμε δηλαδή την εξέλιξη. Μια εξέλιξη που στο περιορισμένο του χρόνου φαντάζει, αργή, αλλά είναι μόνο θέμα χρόνου. Η ζωή όμως έχει χρόνο μπόλικο, στεριώνεται και οι πληροφορίες κινούνται μέσα στους άπειρους συνδιασμούς της βιοποικιλότητας. Κινούνται διαρκώς,

ψάχνωντας τί;

Μα φυσικά να αποδράσουν από το περιορισμένο της ύλης. Ψάχνουν να βρούνε διέξοδο και να ξεχυθούνε εκεί έξω, πέρα από τα δεσμά της σάρκας και του αίματος.

Και μέσα στους συνδιασμούς που η ζωή επιλέγει, έρχεται το θαύμα, ο άνθρωπος. Η πληροφορία για πρώτη φορά αποδεσμεύεται από τη σάρκα και το σπέρμα αυτής. Γίνεται άυλη, και ο λόγος γίνεται το νέο μέσο, ο νέος δομικός λίθος εξέλιξης στο πνεύμα. Όπως το DNA στην έμβια ζωή χτίζει το σαρκίο του οργανισμού, έτσι και ο λόγος χτίζει το πνεύμα του ανθρώπου με βάση την ποιότητα των πληροφοριών που περικλύει.

Ο άνθρωπος περνά σε ένα νέο επίπεδο, δεν είναι ζώο στην βάση της απελευθέρωσης των πληροφοριών που επιτυγχάνεται από την εξέλιξη μέσα στα όρια της ύπαρξής του.

Σε αυτό το επίπεδο δεν χρειάζεται να περιμένουμε τις επόμενες γενιές για να δούμε τη διαφοροποίηση. Απλώς αυτήν φαίνεται μέσα στο συνεχόμενο παρόν, σε μια αέναη διαδικασία αυτοεξέλιξης μέσα από την προσωπική επιλογη. Την επιλογή, του τί ποιότητα πληροφοριών θα επιλέξουμε για να χτίσουμε το πνεύμα μας. ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

Έχουμε πια μια γεωμετρική επιτάχυνση στην εξέλιξη, σε όλους τους χρόνους και σε όλα τα επίπεδα. Απλά, γιατι πλέον η πληροφορία δεν περιορίζεται μέσα στην ύλη, έσπασε τα δεσμά της. Δεν εξαρτόμαστε, δεν περιοριζόμαστε από τις γεννετικές καταγραφές των προγόνων και μόνον πια, αλλά μας δίνεται το μέγιστο δώρο να επιλέγουμε εμείς το είδος των πληροφοριών, να γίνουμε εμείς οι χτίστες της ύπαρξής μας στο γίγνεσθε της κάθε στιγμής μας.

Και ο άνθρωπος σήκωσε το βλέμμα του ψηλά, κοίταξε τον ουράνιο θόλο, κοίταξε τη γη, είδε τη δημιουργία του σύμπαντος κόσμου. Τα είδε όλα διαμέσου της λογικής. Τον αποδικωποιητή των πληροφοριών.

Λεωνίδα! αυτό που αναφέρεις σχετικά με τον Λόγο, πράγματι ισχύει. Η αριστοτέλεια φιλοσοφία πραγματεύεται τον Λόγο και τους νόμους του (σε αντίθεση με την πλατωνική που ασχολείται με το κόσμο των ιδεών). Το κείμενο του Ιωάννη αποτελεί την πρώτη γραπτή μαρτυρία προσέγγισης των δυο κόσμων : του Ιουδαϊσμού (μέσα απο την θρησκεία του Χριστιανισμού) και του Ελληνισμού ( μέσα από την ανάπτυξη της ελληνικής φιλοσοφίας υπό την οπτική γωνία της τότε νέας θρησκείας ).

Οπότε είναι λογικό ότι μέσα από την έννοια Λόγος ορίζεται κάτι παραπάνω από αυτό που ίσως να καταλάβαινε ο συγγραφέας. Έχεις καμία ιδέα τι θα μπορούσε να είναι αυτό;

Δεν γνωρίζω αν ο συγγραφέας "έκλεψε" το κείμενο αυτό από κάπου, γνωρίζω όμως πως αποτελεί μια βιωματική αποκάλυψη της αλήθειας.
Μιας αλήθειας που μέσα της περικλύει με λίγες λέξεις το Όλον. Όπως μέσα έτσι και έξω, κι όπως τα πάνω έτσι και τα κάτω. Και αφού δεν αποκλύει τίποτα και κανέναν αλλά η εφαρμογή είναι καθολική προς τα πάντα, τότε είμαστε βέβαιοι πως ο Λόγος αυτός προέρχεται, εκπορεύεται, μέσα από την τελειότητα.

Η τελειότητα λοιπόν δεν είναι διαχωριστική ουσία αλλά ουσία που ενοποιεί. Και εδώ όλοι αναγνωρίζουμε την ενοποιητική δύναμη αυτού του λόγου. Την ενοποιητική δύναμη που συνθέτει την παρατηρούμενη ύλη-δομή με τη λογική και το πνεύμα, και την αιώνια ψυχή. Ύλη-Πνεύμα-Ψυχή, ενοποιημένα στο ένα. Ενοποιημένα για πάντα μέσα από το Λόγο που φέρνει στέλνει το Πνεύμα το Άγιο. Αυτόν, που συγκρατεί και ενώνει τα πάντα. Και ενώ βρίσκονται ενωμένα μέσα από το Λόγο, υπάρχουν και χωριστά, διαιρεμένα. Κι αυτό τυγχάνει να συμβαίνει πάλλι μέσα από το λόγο, το δικό μας.

Γιατί το ατελές διαιρεί, αφού αντί να βλέπει τις ενώσεις, βλέπει τις διαφορές. Το ατελές κατανοεί μέσα από τις διαφορές. Αλλά ακόμα και έτσι, ακόμα κι αν διαιρέσουμε την ύλη, τα άτομα, τα μόρια, τα quarks, στο τέλος θα φτάσουμε πίσω στην αρχή και θα θα δούμε την μεγάλη αλήθεια, πως τελικά όλα είναι Ένα.

Πάνσοφο το έργο του Δημιουργού, αφού τοποθέτησε την τελειότητα μέσα στο ατελές. "Έγω είμαι η Αρχή και το Τέλος", είπε ο Λόγος της τελειότητας. Έτσι όποια κατεύθυνση κι αν πάρουμε, είτε προς το τέλος είτε προς την αρχή, είτε προς τα μέσα, είτε προς τα έξω, κινούμαστε εν δυνάμει μέσα στην τελειότητα. Έστω κι αν βλέπουμε μόνο διαφορές, έστω κι αν βλέπουμε μόνο το ατελές, κινούμαστε εν δυνάμει και μέσα στην τελειότητα.

Αλλά αυτήν η ατέλεια αφορά μόνο εμάς. Έμάς, και μόνο εμάς που τυγχάνει να βιώνουμε μέσα στην ατέλεια...

Ο άνθρωπος φίλε Λεωνίδα είναι ο συνδετικός κρίκος της όλης δημιουργίας, ορατής και αόρατης. Είναι αυτό που στην ουσία του περικλύει ενωμένα τα πάντα, εκπληρώνοντας το καθ΄ εικόνα και το καθ΄ ομοίωση του Δημιουργού. Ύλη-Πνεύμα-Ψυχή. Όλα συνδέονται, και όλα εκπληρώνονται-πληρώνονται μέσα από το κατ΄ επιλογήν του Λόγου, είτε προς την ατέλεια είτε προς την τελειότητα, ανάλογα με το ύψος και την ποιότητά του.

Λόγο λεν την ομιλία θαρρώ,
μιλιά, μα και λαλιά και λέξη,
και η έκφραση σωστά ηχεί
η κουβέντα, όχι και τόσο,
γλώσσα θα σου πουν οι γραμματείς
θεός η εκκλησία,
έκφραση ίσως ο ποιητής
και αγόρευση ο δικηγόρος
το κήρυγμα αρμόζει σε παπα,
και υπόσχεση, σαν ομιλείς για γάμο
περιγραφή κολλάει σε ιστορικό
αναλογία κοντύτερα σε μαθηματικό
δικαίωμα για τον πολιτικό,
και αν κάτι ξεχνώ Λεωνίδα μου,
συμπαθα με σα φιλόσοφο,
μα λόγος ισως ειναι η…ΑΙΤΙΑ!

Τι περιμένεις για να γράψεις καλέ μου φίλε?
κοσμοροη, σε κάτι που κοπίασες να αντιληφθείς?
κάτι που αφιέρωσες χρόνο και ισως χρόνια τρόπου ζωής?
δεν βλέπεις Αρετή σε Νεοέλληνα, και σε πιάνει απογοήτευση?

Δεν χάθηκε η φαιά ουσία Λεωνιδα,
είναι σαν τη φωτιά,
σκεπάσθηκε από στάχτες,
σκεπάσθηκε από χαζομάρες,
από γνώμες και πιστεύω για ξένα αμπέλια,
από ένα σωρό, αχρείαστα πράγματα,

φύσα, φύσα σε ότι απέμεινε Λεωνίδα
δεν είναι χάρη, χρέος σου είναι!

Α Λεωνίδα, πόσο δίκαιο είχες…

στην αρχή σε παρεξήγησα,
κάτι είχες γράψει, εσύ,
η κάποιος σαν εσένα για τους Ινδούς

Τίποτα το άσχημο, απλά ρώτησες…

Τι τους χρειάζεσαι?

Εσένα, έφτανε ο Βίας με το περίφημο, 0+@=1
Και το εν αρχή ην ο λόγος, έτσι έγραψες

Μα ήταν μέσα στην εξίσωση… και αυτό!

Έφτανε ο Ηράκλειτος,

Α. Γι' αυτό πρέπει ν' ακολουθήσουμε τον κοινό λόγο, γιατί το κοινό είναι συμπαντικό. Ενώ όμως ο λόγος είναι κοινός, οι πολλοί ζουν σαν να έχουν μια ιδιαίτερη φρόνηση.

Β. Μ' όποιον πάνω απ' όλα αδιάκοπα συναναστρέφονται, το λόγο, που τα κυβερνάει όλα, μ' αυτόν έχουν διαφορές, και όσα συναντούν κάθε μέρα, τους φαίνονται ξένα.

Το βιωματικό ΜΕΡΟΣ. Ο Βίας, γίνεται ΒΙΟΣ.

Αν το Α και Β είναι ξεκάθαρα, τότε βλέπεις/ΒΙΩΝΕΙΣ, τι λέει η εξίσωση. (Συμπατικοτητα στο Α, πολλαπλότητα στο Β)

Όλα όσα έχω γράψει έχουν συνέχεια και συνέπεια. Ο “λόγος” που τα γράφω δεν είναι άλλος από το εγγενές ανθρώπινο γαργάλημα της επικοινωνίας. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μιλάμε για πολύ σοβαρά πράγματα. Πάρα πολύ σοβαρά. Και πάνω από όλα σαφή. Επικίνδυνα σαφή.

Οι ομιλούντες την Ελληνική έχουν ένα ισχυρό πλεονέκτημα έναντι των ξενόγλωσσων στην κατανόηση της γνώσης του παρελθόντος που διασώθηκε αποσπασματικά έως σήμερα μέσω της γλώσσας αυτής. Για παράδειγμα, η σωστή εκδοχή της ερμηνείας για την λέξη Λόγος που περιλαμβάνεται στο απόφθεγμα με το οποίο εισάγεται ο αναγνώστης στο κατά Ιωάννη, δεν αναφέρεται στα περισσότερα αγγλοελληνικά λεξικά. Εντούτοις αναφέρεται στα Ελληνοαγγλικά, τα γραμμένα από Ελληνόγλωσσους.

Η κατ’έκπληξη εμπεριεχόμενη στα αρχαία κείμενα απόκρυφη γνώση, αυτή κάθε αυτή, αποτελεί από μόνη της ένα μυστήριο από το γεγονός ότι προέρχεται από πολιτισμούς (π.χ. αρχαιοελληνικός) στους οποίους το αναγνωριζόμενο σήμερα επιστημονικό επίπεδο, δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει τέτοια ιδιαίτερα προηγμένη γνώση. Εντούτοις, μπορεί να αποδεικτεί το αντίθετο. Κατά συνέπεια, το εύλογο επόμενο ερώτημα αφορά το πώς μπορεί να έφθασαν σε αυτό το γνωστικό επίπεδο.

Πριν βιαστεί κάποιος να επικαλεστεί την εξωγήινη συνδρομή, θα πρέπει να ανατρέξει στην, κατά κάποιο τρόπο, εξήγηση που δίνει ο συνονόματός σου στο περίφημο Πλατωνικό Σπήλαιο, το οποίο πολλούς φιλόλογους έχει προβληματίσει. Οι τελευταίοι δεν έχουν ακόμη κατανοήσει τον ορισμό αυτό για τον ίδιο “λόγο” που τα ξαδέλφια τους οι θεολόγοι δεν έχουν κατανοήσει το εν λόγω απόφθεγμα από το κατά Ιωάννη. Η αιτία εδράζεται στην αναρμοδιότητα και των δύο «αγεωμέτρητων» αλλά και ανυποψίαστων επίδοξων ερμηνευτών.

Πολύς “λόγος” λοιπόν. Φιλολογίες, πολυλογίες, ασυναρτησίες για πράγματα για τα οποία η γλώσσα της αφαίρεσης θα χρησιμοποιούσε μόνο 2 + 2 σύμβολα για να εξηγήσει το Παν δια μέσου του εν λόγω αποφθέγματος.
Ε, δεν μπορώ να γίνω περισσότερο συγκεκριμένος! Ως εδώ.

Τους καλύτερους χαιρετισμούς μου.

ΕΝ το ΠΑΝ λοιπόν, και η εξίσωση.

0 + & = 1

Όπως επισημαίνεις, με τόσα λίγα Λεωνίδα, είπαν τα πάντα.

Θα γίνει μια προσπάθεια, βοηθούμενος της φιλοσοφίας, προς το απόκρυφο μέρος, εκείνο της σπηλιάς.

Ελεγε ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ, κατι για σπουδή θανάτου. Αν κοιτάξουμε τους αριθμούς, αυτός που είναι πλησιέστερος σε κάτι τέτοιο, είναι η όχι το 0 (μηδέν, τίποτα)?

Υπάρχει λοιπον η ΥΛΗ που βλέπουμε σαν φαινόμενο.
Μα με τις σημερινές γνώσεις, δεν θα λέγαμε πως είναι συμπυκνωμένη ενέργεια που συνεχώς μετατρέπεται?
Είναι η όχι φθαρτή?
Δεν μετατρέπεται?
Ρέουν η όχι τα πάντα?

Αν στην εξίσωση μας, θέσουμε στη θέση του μηδέν μια τιμή, τι γίνεται?

Ας δούμε, τι μασουλάει ο Ηράκλειτος.

Στην ψυχή ανήκει ο λόγος που αυξάνει απ' τον εαυτό του. (Ανθρώπινη διάνοια / ψυχή)

Μα, λέει ακόμα πως,

Τα πέρατα της ψυχής δε θα βρεις προχωρώντας, όσο μακριά και αν σε φέρει ο δρόμος σου• τόσο βαθύ λόγο περιέχει.

Στην εξίσωση, δεν βλέπουμε το άπειρο ?

Εμείς όμως που ζούμε (σε πολλαπλότητα) σπάνια το βλέπουμε, και σπανιότερα το βιώνουμε.

Ο λόγος είναι πως δεν το επιτρέπει η σκέψη, γιατί αλλάζει συνεχώς τόσο σε αντικείμενο, όσο σαν υποκείμενο. Ταυτίζεται δηλαδή συνεχώς σε μια υλική διαδικασία, και ότι συναντά, το εξηγεί, μεταφράζει δηλαδή την πραγματικότητα σύμφωνα με τις υπάρχουσες γνώσεις, προκαταλήψεις, διαπιστώσεις, σε μια συνεχή εσωτερική κίνηση, που είναι προέκταση σκιών, συμβόλων και λέξεων. Αυτή η διαδικασία λέγεται ψυχολογικός χρόνος, και εμείς βλέπουμε μέσα από της προεκτάσεις του Χτες (μνήμες, εμπειρίες κλπ) και του Αύριο (ελπίδες, όνειρα, σχέδια)

Βλέπουμε μέσα από φίλτρα που δέχονται επηρεασμό (κρύβουν η προεκτείνουν καταστάσεις)

Τι άλλο λέει ο Φιλόσοφος? Να το δούμε καλύτερα.

Εκείνοι που μιλούν με ΝΟΥ πρέπει να στηρίζονται σ' αυτό που είναι κοινό στα πάντα, όπως ακριβώς μια πόλη πρέπει να στηρίζεται στο νόμο της, και με περισσότερη δύναμη ακόμα. Γιατί όλοι οι ανθρώπινοι νόμοι τρέφονται από τον ΕΝΑ, το θεϊκό• γιατί αυτός κυριαρχεί όσο ακριβώς θέλει, επαρκεί για τα πάντα και περισσεύει. (ΣΥΜΠΑΤΙΚΟΣ ΝΟΥΣ, ΛΟΓΟΣ, ΕΝΑ)

Ξανά (σε εμάς) Μας λεει.

Είναι τέρψη ή θάνατος για τις ψυχές να γίνονται υγρές. Είναι τέρψη γι' αυτές η πτώση τους στη γέννηση. Η ζωή μας γεννιέται από το θάνατο τους και η ζωή τους γεννιέται από το θάνατο μας.

Ο ΛΑ ΛΑ! τι λέει! Καμία σχέση λοιπόν ο ΛΟΓΟΣ, με τα ανθρώπινα.

Και,

Η ξηρή ψυχή είναι σοφότατη και άριστη.

Που να τα πεις Λεωνίδα?

Μια (Έμμεση) προσέγγιση λοιπόν στην εξίσωση. Όταν η πολλαπλότητα γίνεται ξηρή, δεν είναι κοντά στο 0? Αν η ζωή (ΒΙΟΣ) ορίζεται από την ΑΝΑΓΚΕΣ και τη ΔΥΝΑΜΗ, όσο μειώνονται οι ΑΝΑΓΚΕΣ σου (όσο πλησιάζουν το 0), δεν βρίσκεσαι πιο κοντά στο ΕΝΑ? (άπειρη δύναμη)

Όπως λες και στην υπογραφή σου Λεωνίδα,

""βάλε στόχους μικρούς αν θες να ευτυχίσεις , βάλε στόχους μεγάλους για να παραμείνεις νέος""

σκεφτομαι πως καιρός είναι, να γυρίσουμε βρέφη!

Ο Λόγος είναι η Αιτία της Δημιουργίας. Όλα έγιναν ανάλογα προς Αυτόν. Είναι η Αρχική έκφραση των Πάντων. Με βάση Αυτόν τα άλλα δημιουργούνται.

Θα ήθελα να επισημάνω πως η παραπάνω έκφραση, δεν είναι δηλωτική τόσο της χρονικής αρχής ή κάποιας εκπόρευσης. Πιο πολύ θέλει να δηλώσει την ουσία που μορφοποιεί τον κόσμο και όχι τόσο την εξελικτική του διαδικασία.

Ο Λόγος σαν έννοια αναφέρεται στις σχέσεις/αναλογίες/συσχετίσεις των εννοιών και των δυνάμεων μεταξύ τους. Είναι η συνεκτική ή διαζευκτική αιτία. Καταμερίζει και συνενώνει.

Η αρμονία του κόσμου στηρίζεται πανω στον Λόγο. Αν η Αρχή (Θεός) είναι η ουσία της Δημιουργίας, τότε ο Λόγος είναι η μορφοποιός αιτία του κόσμου. Η μορφοποίηση δημιουργεί τους Νόμους, και βάσει αυτών τα πάντα διαλέγονται μεταξύ τους. Συνενώνονται και καταμερίζονται.

διαβασα λιγο τα παραπανω σχετικα με το Λογο και θα ηθελα να βαλω το λιθαρακι μου σε αυτην την διανοητικη διερευνηση αυτου του - απειρου αξιας - ζητηματος..

αγαπητοι αδερφοι ειναι σημαντικο να καταλαβουμε πως τα παντα ειναι Λογος..
δεν ηπαρχει τιποτε που να μην ειναι Λογος..
ειναι η Πρωταρχικη Αιτια και ολα προηλθαν απο Αυτον.. και συνεχιζουν να προερχονται απο αυτον..
ΣΚΟΠΟΣ του ανθρωπινου οντος ειναι να ΕΝΣΑΡΚΩΣΕΙ ΤΟ ΛΟΓΟ..
αυτη ειναι η μοναδικη αποστολη του σωματος αυτου που εχουμε..

ας προσγειωσουμε λιγο το ζητημα..
Βασικη Αρχη του εσωτερισμου ειναι η κατανοηση πως τα ΠΑΝΤΑ ειναι ηχος..
τα παντα εχουν τον ΗΧΟ τους, τον ΚΡΑΔΑΣΜΟ τους, τη Συχνοτητα τους, το ΧΡΩΜΑ τους..
ολα τα παραπανω ειναι ακριβως το ιδιο πραγμα..
ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΗΧΟΣ.
η συγχρονη επιστημη - που διαβασα αρκετα να βγαινουν μεσα απο κει - λεει ακριβως το ιδιο..δηλαδη, δεν υπαρχει υλη.. παρα μονο ενεργεια.. αυτη η ενεργεια ειναι ενας ηχος, μια συχνοτητα, ενας κραδασμος..τα ατομα και τα υπατομικα σωματιδια δονουνται σε μια συγκεκριμενη συχνοτητα και στη διασταση που ζουμε παιρνουν μια χ μορφη και τους δινουμε ενα χ ονομα..

το ποιο χαρακτηριστικο παραδειγμα της συσχετισης αυτης - της υλης, μορφης με τον ηχο - ειναι αυτο της γεφυρας..
στους πεζοπορους στρατιωτες δινεται παντα η εντολη να λυσουν τους σχηματισμους τους οταν περνανε απο μια γεφυρα, διοτι ειναι πιθανο να συντονιστουν τα βηματα τους με τη υλη τησ γεφυρας και αυτη μπορει να καταρευσει.. επισης με τον καταλληλο τσιριχτο ηχο μπορει να σπασει ενα ποτηρι.. και επισης - μπαινοντας σε ποιο ουσιαστικα ζητηματα - μια καλη κουβεντα μπορει να σου φτιαξει το κεφι, ενω μια ασχημη κουβεντα να σου χαλαση τη μερα εως και να σου φερει καταθλιψη..
η μουσικη ειναι ενα αλλο τρανο παραδειγμα..

τωρα.. εσωτεριστικα μιλωντας (στο εσοτερικα.γρ. δεν ειμαστε ..!!)
μπορουμε και πρεπει να κανουμε διαχωρισμο αναμεσα στο ΛΟΓΟ και στον ΗΧΟ.
ο διαχωρισμος αυτος γινεται για πολαπλους σκοπους.
απο τις μελετες μου εχω καταλαβει πως οταν μιλαμε για τον Λογο (εν αρχη ην ο Λογος) ενοουμε τον ηχο εκεινο που προερχεται απο την Πρωταρχικη Αιτια (σε χριστιανικα πλαισια ειναι και το Θελημα του Κυριου) ειναι σιγουρα νοημων, εφταπλος (η και τριπλος αναλογα την περιπτωση η και εννιαπλος)και το σημαντικο ειναι οτι ειναι ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΣ, δηλαδη δημιουργει.. ζουμε μεσα στην ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ που προηλθε απο την εκδηλωση αυτου του Λογου.
οταν αναφερομαστε στον ΗΧΟ (με μια πιο 'ξερη' αντιμετωπιση) σε αντιδιαστολη με το Λογο, εννοουμε την καταστροφικη δυναμη..
ενω δηλαδη ο μεν Λογος ειναι προδιαγεγραμενος να δημιουργει αεναως, κατεβαινωντας στις δικες μας διαστασεις - που ειναι εξω απο τα πλαισια του αεναου και του Θειου - καταστρεφει..

για να γινουμε πιο συγκεκριμενοι - εσωτεριστικα μιλωντας.!! - ο τροπος με τον οποιο το ανθρωπινο ον χειριζεται τον ηχο υποδηλωνει το πνευματικο του επιπεδο.
εαν ειναι εναρμονιζμενος με τον Λογο τοτε Δημιουργει εαν οχι τοτε καταστρεφει..
διοτι ο ΛΟΓΟΣ εχει τον ΑΝΤΙ-ΛΟΓΟ του.. παρομοιος ΗΧΗΤΙΚΑ αλλα πολυ διαφορετικος στα αποτελεσματα του..
εαν ειναι εναρμονισμενος με τον ΛΟΓΟ σημαινει πως γνωριζει την ΛΟΓΙΚΗ του, την ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ του, την ΟΥΣΙΑ του (πραγμα που μαθαινουν οι αυθεντικες εσωτερικες Επιστημες - με κεφαλειο Εψιλον).
εαν ειναι εναρμονιζμενος με τον ΑΝΤΙΛΟΓΟ τοτε καταστρεφει διοτι οι ηχοι δεν μπαινουν σε αρμονια,σε σωστη ταξη και διαταξη κτλ..αποτελεσμα ειναι.... εμεις..φυλακισμενοι και δεσμιοι ως ημαστε στον κυκλο της ζωης και του θανατου..
ο Ιησους Χριστος - και καθε χριστικοποιημενο Ον - εχει αποδειξει τι σημαινει η κατανοηση και η ενσαρκωση του Λογου.. αθανατη ζωη και επιστροφη στο Αεναο και την Πρωτη Αρχη..

η φυση γυρω μας υποκυπτει στην ισσοροπημενη αλληλεπιδραση των δυο ΗΧΩΝ του Λογου και του Αντι- Λογου.. ως μια ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ και προδιαγεγραμενη πορεια.
το ανθρωπινο ον εχει τι δυνατοτητα χειρισμου του Λογου - δηλαδη των παντων που υπαρχουν γυρω του, ορατων και αορατων - με σκοπο την απελευθερωση απο την καταστροφικη δυναμη του Αντι-λογου

ο Σωκρατης μας πληροφορει πως ο μονος τροπος κατανοησης του Λογου ειναι η ΗΘΙΚΗ..
ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΗΧΟΣ.. ποια η συσχετιση τους..?

ξαναδιαβασα τα παραπανω και ελπιζω να βγηκε καποιο νοημα:)καθως και να πυροδοτησει παραπερα διερυνησεις..

υγεια σας..

Και μιας και ανάφερες στο μήνυμα σου ως παράδειγμα την μουσική ,αξίζει να ψάξεις αν δεν γνωρίζεις τον συμβολισμό που υπάρχει στην επτάτονη μουσική κλίμακα ή οκτάβα .(κοσμική οκτάβα) .

Βέβαια η λέξη λόγος έχει και άλλη ερμηνεία από αυτήν που γνωρίζουμε .
Δηλαδή με την λέξη λόγος περιγράφεται το αντίθετο της αίσθησης ,το μη αισθητό ,το κρυφό .
Η αν θέλεις όπως έλεγε και ο Ηράκλειτος «Η αληθινή δομή των πραγμάτων συνήθως κρύβεται»