- Τα ΖΩ για δεύτερη φορα!!! - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
Εκείνο τό πόμα τής Παλαιάς Διαθήκης ήταν υλικό καί έσβησε τήν σωματική τους δίψα. Τούτο τό πόμα είναι καινούργιο, δυνατό, θαυμαστό, ανυπολόγιστης αξίας, γιατί σβήνει τήν πνευματική δίψα καί χαρίζει στόν άνθρωπο αφθαρσία καί ζωή αιώνια.
Καί είναι αυτό τό καινό πόμα, τό Πανάγιο Αίμα τού Κυρίου μας, πού τό προσφέρει στόν καθένα μας, «εις άφεσιν αμαρτιών καί εις ζωήν αιώνιον».
Αυτό τό πανάχραντο Αίμα τού Κυρίου μας είναι η πιό τρανή απόδειξη τής αγάπης Του γιά μάς. Όταν αγαπάμε έναν άνθρωπο λέμε καλά λόγια γι' αυτόν. Όταν κάνουμε καλά έργα γιά χάρη του, δείχνουμε ότι τόν αγαπάμε ακόμη πιό πολύ. Μά όταν γι' αυτόν θυσιαζόμαστε, τότε η αγάπη μας είναι όχι μόνο αφάνταστα μεγάλη, αλλά καί αναμφισβήτητη.
Η προσφορά λοιπόν τού Παναγίου Αίματος τού Κυρίου μας αποδεικνύει τήν απέραντη καί αναμφισβήτητη αγάπη Του γιά τόν καθένα μας.
Η θεία κοινωνία τού αγίου Σώματος καί τού τιμίου Αίματός Του, είναι ταυτόχρονα καί ένα εκπληκτικό θαύμα, γιατί ενώ λαμβάνομε γνωστά υλικά εδη, δηλαδή άρτο καί οίνο, εν τούτοις, μετά τήν μετουσίωση, μεταλαμβάνομε αυτό τό Σώμα καί αυτό τό Αίμα τού Κυρίου μας, τό «καινό πόμα» πού προήλθε από τόν ζωηφόρο Τάφο Του.
Καί όπως αποτελεί θαύμα τής φύσεως η μεταβολή τού νερού πού παίρνουν τά φυτά από τή γή, σέ πράσινα φύλλα, σέ πολύχρωμα λουλούδια καί σέ εύχυμους, γλυκύτατους καρπούς, έτσι είναι θαύμα καί μάλιστα μοναδικό, η μεταβολή τού άρτου καί τού ονου σέ Σώμα καί Αίμα Χριστού, αλλά καί η αλλαγή τού ανθρώπου πού μεταλαμβάνει, σέ άνθρωπο τού Θεού, γεμάτο αγάπη καί στολισμένο μέ όλες τίς χριστιανικές αρετές.
Αυτό τό Αίμα τού Κυρίου μάς καθαρίζει από τήν αμαρτία καί μάς δίδει δύναμη, ώστε νά αγωνιζόμαστε νικηφόρα γιά τήν απόκτηση τής αρετής. Μάς δίδει χαρά καί ευτυχία ακόμη καί τήν υγεία μας αφού κοινωνούμε «εις ασιν ψυχής καί σώματος». Μάς ανοίγει τόν Παράδεισο καί μάς χαρίζει μιά ζωή ενωμένη μέ τόν Κύριό μας. «Ο τρώγων μου τήν Σάρκα καί πίνων μου τό Αίμα εν εμοί μένει καγώ εν αυτώ», αλλά μάς ενώνει καί μέ τούς αδελφούς μας.
Γινόμαστε Θεοφόροι καί Χριστοφόροι, μετά τήν θεία κοινωνία καί εάν πεθάνουμε αμέσως κερδίζουμε ό,τι εκέρδισαν οι Μάρτυρες μέ τά φρικτά μαρτύρια, οι Πατέρες μέ τούς ιδρώτες τους γιά προσφορά καί οι Όσιοι μέ τήν ισόβια υπακοή τους, τήν εξαντλητική νηστεία τους καί μέ τά δάκρυα τής μετανοίας τους.
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του
Λιονταρίνα έφαγε ένα άνθρωπο που μπήκε στο κλουβί της φωνάζοντας "αν υπάρχει ο Θεός θα με σώσει".
Lioness in zoo kills man who invoked God
Κάπως έτσι δεν γινόταν και τότε με τους Χριστιανούς μάρτυρες;
Και κάτι άλλο. Η αυτοθυσία του Ιησού που του ζήτησε ο Πατέρας του (ο Θεός) να πεθάνει για να σώσει τους ανθρώπους, τι διαφορά έχει από την θυσία ενός όποιου ανθρώπου (συνήθως παιδιού ή νέου ατόμου) που θυσιάζεται κατ' εντολή του όποιου Θεού για να σώσει τους υπόλοιπους ανθρώπους από κάποιο λιμό ή λοιμό κλπ;
Και να προσθέσω ότι σύμφωνα με την ΚΔ ο Ιησούς δεν ήταν και τόσο πρόθυμος να θυσιαστεί τελικά. Αλλά ακολούθησε την εντολή όπως τόσοι άλλοι...
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
Edited by - Ostria on 06/06/2006 22:54:40
quote:
Να ρωτήσω κάτι γιατί αυτό το ακούω πρώτη φορά. Όταν λες "θυσίες" εννοείς τελετουργικές θυσίες ή απλά εκτελέσεις;
macedon
Σίγουρα όχι τελετουργικές θυσίες , οι Σταυροφόροι όμως μετά την σφαγή , έβρασαν και έφαγαν τα θύματά τους , σύμφωνα με τους Άραβες ιστορικούς της εποχής .
quote:
Σίγουρα όχι τελετουργικές θυσίες , οι Σταυροφόροι όμως μετά την σφαγή , έβρασαν και έφαγαν τα θύματά τους , σύμφωνα με τους Άραβες ιστορικούς της εποχής .
θα το θεωρησω ως προπαγανδιστικο απο τους αραβες ιστορικους
αν και δεν αποκλειω την πιθανοτητα να το εκαναν αλλα μονο κατω απο συγκεκρυμενες συνθηκες
αν εχεις στοιχεια που θα ριχνουν περισοτερο φως καλο θα ηταν να τα δουμε
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του
Για σκεφτείτε το....
Αστρονομική απόδειξη περί της υπάρξεως φούξια ελεφάντων...
quote:
gigenis
αν εχεις στοιχεια που θα ριχνουν περισοτερο φως καλο θα ηταν να τα δουμε
Ομολογώ ότι το μήνυμα του Sesostris μου κίνησε την περιέργεια σχετικά με τους κανιβαλισμούς των χριστιανών σταυροφόρων. Βρήκα ένα βιβλίο λοιπόν που τιτλοφορείται "Οι σταυροφορίες μέσα από τα μάτια των Αράβων", του Άραβα ιστορικού Αμίν Μααλούφ (μετάφραση στα αγγλικά John Rotchild, έκδοση: 1995). Είμαι ακόμη στην αρχή, αλλά μέχρι τώρα μου έχει σηκωθεί η τρίχα. Ήξερα ότι οι σταυροφόροι έκαναν αίσχη αλλά δεν ήξερα ότι έκαναν ΤΕΤΟΙΑ αίσχη.
Ενδεικτικά: Ένα από τα περιστατικά συνέβηκε στην πόλη Μάαρα Αλ Νουμάν της Συρίας κατά την πρώτη σταυροφορία (το 1098). Ο Φράγκος ιστορικός Ροδόλφος της Καέν περιγράφει όχι μόνο την ομαδική σφαγή των μη-χριστιανών κατοίκων αλλά και τον κανιβαλισμό που ακολούθησε. Λέει κατά λέξη:
"Στη Μάαρα τα στρατεύματά μας έβρασαν παγανιστές ενηλίκους σε κατσαρόλες. Κάρφωσαν παιδιά σε σούβλες και τα έψησαν". (σελ. 39)
Ο επίσης Φράγκος ιστορικός της εποχής Αλβέρτος της Αί συμπληρώνει για το παραπάνω γεγονός:
"Τα στρατεύματά μας δεν έτρωγαν τους Σαρακηνούς επειδή πεινούσαν. Το έκαναν γιατί ήταν πιστοί και φανατικοί χριστιανοί" (σελ. 40).
Όταν προχωρήσω παρακάτω θα σας μεταφέρω κι άλλα από τη δράση των στρατιωτών του Χριστού...
macedon
Edited by - macedon on 08/06/2006 09:57:48
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του
quote:
Από πού άραγε πηγάζει αυτό το πρωτόγονο αίσθημα που υπαγορεύει - Θυσία ανθρώπου ή ζώου = ικανοποίηση του αντίστοιχου Θεού - ???
Agnostic
όλη η φύση, όλη η ύπαρξη, αποτελεί μια αλυσσίδα που ξεκινάει από τις ανόργανες πέτρες και τα ορυκτά, περιλαμβάνει τα φυτά, τους μικροοργανισμούς, τα ζώα, τους ανθρώπους και εκτείνεται προς τα πιο τελειοποιημένα όντα από εμάς - τους Θεούς (κατανοώ πως το τελευταίο, μπορεί να αμφισβητηθεί από όσους δεν πιστεύουν πως υπάρχουν οντότητες που είναι πνευματικά πιο εξελιγμένες από τον άνθρωπο και που πιθανόν να κινούνται σε πεδία που δεν μπορούμε να συλλάβουμε, αλλά γι' αυτόν ακριβώς το λόγο - το ασύλληπτο της υποθέσεως - η ερμηνεία που σου δίνω κινείται στα όρια του μυστικισμού).
Κάθε βασίλειο της φύσης, προσφέρει τον εαυτό του στο επόμενο. Έτσι, το χώμα με τα συστατικά του απορροφάται από τα φυτά για να αναπτυχθούν, τα φυτά θρέφουν τα φυτοφάγα ζώα που με τη σειρά τους αποτελούν τροφή για τα σαρκοφάγα, ενώ ο άνθρωπος, αντλεί από τα ζώα τροφή αλλά και άλλα στοιχεία που τον βοηθούν στην επιβίωσή του (το ότι κάνει κατάχρηση της φυσικής αυτής λειτουργίας ο άνθρωπος, είναι κάτι στο οποίο δε θα ήθελα να αναφερθώ περαιτέρω, για να μη βγούμε εκτός θέματος).
Αυτή η λειτουργία της φύσης, αποτελεί έναν σοφό κύκλο που μας επιτρέπει να ζήσουμε ως οικοσύστημα, αλλά τι γίνεται με τους Θεούς; Χρειάζονται μήπως και αυτοί τροφή; Και αν για τον άνθρωπο που είναι ον με φυσική υπόσταση, αρκεί η βρώση των ζώων και των φυτών και οι διάφορες άλλες "χρήσεις" τους (π.χ. ιππέυει τα άλογα, έχει τους σκύλους ως φύλακες στο σπίτι του, πίνει το γάλα από τις αγελάδες και χρησιμοποιεί τα βόδια για να οργώσει τα χωράφια, κ.λπ.) τι θα μπορούσε να θρέψει τους Θεούς, αυτές τις πνευματικές οντότητες, αν όχι οι ψηλότερες πνευματικές μας επιτεύξεις; Κάθε βασίλειο της φύσης προσφέρει στο ανώτερο ότι καλύτερο έχει. Για τον άνθρωπο, η προσφορά του στους Θεούς είναι η αγνή του καρδιά, το κέντρο της ύπαρξής του.
Όμως...
Όταν η σκόνη σκεπάζει τις αλήθειες, αυτές διαστρεβλώνονται και χάνουν το νόημά τους.
Η καρδιά λοιπόν, ως πνευματικής υπόστασης κέντρο του ανθρώπου, δε λαμβάνεται πια από τους ανθρώπους ως τέτοια. Νομίζουν πως θυσία της καρδιάς, σημαίνει να σφάξουν ανθρώπους και να προσφέρουν τις καρδιές τους στη Θεότητα. Έτσι, δεν ήταν λίγες οι ανθρώπινες καρδιές που προσφέρονταν στους Θεούς, στα ματωμένα σκαλοπάτια των αζτέκικων ναών, που από την αρχαία παράδοση της θυσίας, αυτό που κράτησαν ήταν μια διαστρεβλωμένη ερμηνεία, που οδήγησε σε μαζικούς θανάτους ανθρώπων, στο όνομα του Θεού. Η Θυσία της ανθρώπινης καρδιάς απέκτησε κυριολεκτική ερμηνεία και σταδιακά οι πολιτισμοί εστιάστηκαν περισσότερο στους τύπους, παρά στην ουσία.
Μία επιπλέον ερμηνεία για τις ανθρωποθυσίες, είναι ότι υπήρχε η αντίληψη, πως σκοτώνοντας ένα ζώο ή ακόμα και έναν άνθρωπο, αυτός που τελεί την πράξη αυτή, πέρνει και τη δύναμη του σκοτωμένου. Υπάρχουν δε αναφορές για φυλές, που έτρωγαν τον εγκέφαλο αυτών που πέθαιναν, για να πάρουν από τον εκλειπόντα τη σοφία του (αυτό το έθιμο μπορεί να υπάρχει ακόμα σε κάποιες πρωτόγονες φυλές).
Τέλος, αν αναλογιστούμε πως ως ανθρωπότητα, δεν είμαστε τίποτε παραπάνω από μία έκφραση της συμπαντικής ύπαρξης και πως κανένα βασίλειο δε μας χρωστά να το θεωρούμε πως υπάρχει μόνο και μόνο για να το χρησιμοποιήσουμε προς ώφελός μας, το να σκοτώσουμε ένα ζώο για να φάμε, ή ακόμα το να κόψουμε ένα φυτό, είναι μια πράξη που πρέπει να γίνεται με απόλυτο σεβασμό και συνείδηση. Σε λιγότερο άγριους πολιτισμούς από τον δικό μας - γιατί ο δικός μας πολιτισμός αν και δε φαίνεται, χαρακτηρίζεται ωστόσο από άγρια ένστικτα και μεγάλη έλλειψη πνευματικότητας - όταν σκότωναν ένα ζώο, το έκαναν τελετουργικά, τιμώντας συγχρόνως το Θεό και τη φύση που είναι έκφρασή του. Ή ακόμα, όταν υπήρχε η ανάγκη να σκοτωθεί ένας άνθρωπος για το ανώτερο καλό - π.χ. να θυσιαστεί κάποιος αυτοβούλως σε μια μάχη - αυτοί οι θάνατοι συνοδεύονταν από τελετές που δήλωναν τιμή και εμπιστοσύνη στη θεία Δικαιοσύνη.
Είναι τουλάχιστον θλιβερό και αποτελεί ένα γεγονός που ως ανθρωπότητα κάποια στιγμή θα το πληρώσουμε - εάν δεν το πληρώνουμε ήδη - το ότι έχουμε ξεχάσει πια αυτές τις παραδόσεις και χρησιμοποιούμε τη φύση, αλλά και τους ανθρώπους με τρόπο εγωϊστικό και βάναυσο, για να ικανοποιήσουμε τις δικές μας φιλοδοξίες...
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
quote:
Ασχετο αλλά ενδιαφέρον
Λιονταρίνα έφαγε ένα άνθρωπο που μπήκε στο κλουβί της φωνάζοντας "αν υπάρχει ο Θεός θα με σώσει".
Lioness in zoo kills man who invoked GodΚάπως έτσι δεν γινόταν και τότε με τους Χριστιανούς μάρτυρες;
Όστρια,
εσένα τουλάχιστον σε θεωρούσα πιο σοβαρή, αλλά όταν φτάνεις σε σημείο να συσχετίζεις την περίπτωση ενός ανθρώπου, προφανώς με ψυχικές διαταραχές, με αυτή των αθώων Χριστιανών θυμάτων που ρίχτηκαν βίαια στα λιοντάρια ................... με αφήνεις χωρίς λόγια!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (εκτός κι αν δεν κατάλαβα εγώ το ύφος σου;;)
Όσο μοιάζει το καρπούζι με το πεπόνι, άλλο τόσο μοιάζουν μεταξύ τους και οι δύο περιπτώσεις που ανέφερες!
quote:
gigenis
συγνωμη το δεχονται και οι δυο πλευρες;;;;;;;;;
Ναι. Μέσα στι βιβλίο παρατίθενται ουσιαστικά τα ιστορικά γεγονότα από τον Αμίν Μαλούφ, ο οποίος συγκεντρώνει τις ιστορικές αναφορές της περιόδου.
Όταν όμως γίνεται λόγος για τέτοιου είδους ακρότητες, τότε ο Μαλούφ παραθέτει τις απόψεις των ίδιων των Φράγκων ιστορικών και χρονογράφων, πολλοί από τους οποίους (όπως οι δύο που αναφέρω) συμμετείχαν στις σταυροφορίες και ήταν αυτόπτες μάρτυρες, προφανώς για να μην υπάρχει περίπτωση να θεωρηθεί προπαγάνδα.
Να σημειώσω εδώ ότι ο Αμίν Μαλούφ ήταν καθολικός Άραβας (χριστιανός) και όχι μουσουλμάνος, αλλά φαίνεται ότι το θρήσκευμα δεν τον εμπόδισε να δει τα εγκλήματα που έγιναν από τους Χριστιανούς στο λαό του.
macedon
quote:
macedon :
Ήξερα ότι οι σταυροφόροι έκαναν αίσχη αλλά δεν ήξερα ότι έκαναν ΤΕΤΟΙΑ αίσχη.
Φαίνεται macedon πως μόνο Αραβική Ιστορία διαβάζεις!!...
Πάντως αν κατά λάθος άνοιξες βιβλίο Ελληνικής Ιστορίας, σίγουρα θα αφορούσε στην Αρχαία Ελλάδα και μόνο... Δεν εξηγείται αλλιώς η ΑΓΝΟΙΑ σου για τα «κατορθώματα» των Σταυροφόρων επί Βυζαντίου (βλ. 1204 μ.α.χχ. και εφεξής). Εκτός κι αν αυτό σου χαλούσε τη... συνταγή μαγειρικής!.. 
Οπότε κατανοητή και Η ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΗ, βεβαίως-βεβαίως...
© unregistered essence
quote:
macedon :
Ήξερα ότι οι σταυροφόροι έκαναν αίσχη αλλά δεν ήξερα ότι έκαναν ΤΕΤΟΙΑ αίσχη.
Φαίνεται macedon πως μόνο Αραβική Ιστορία διαβάζεις!!... Πάντως αν κατά λάθος άνοιξες βιβλίο Ελληνικής Ιστορίας, σίγουρα θα αφορούσε στην Αρχαία Ελλάδα και μόνο... Δεν εξηγείται αλλιώς η ΑΓΝΟΙΑ σου για τα «κατορθώματα» των Σταυροφόρων επί Βυζαντίου (βλ. 1204 μ.α.χχ. και εφεξής). Εκτός κι αν αυτό σου χαλούσε τη... συνταγή μαγειρικής!..
Οπότε κατανοητή και Η ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΗ, βεβαίως-βεβαίως...
© unregistered essence
quote:
Bartimaeus
Πάντως αν κατά λάθος άνοιξες βιβλίο Ελληνικής Ιστορίας, σίγουρα θα αφορούσε στην Αρχαία Ελλάδα και μόνο... Δεν εξηγείται αλλιώς η ΑΓΝΟΙΑ σου για τα «κατορθώματα» των Σταυροφόρων επί Βυζαντίου (βλ. 1204 μ.α.χχ. και εφεξής). Εκτός κι αν αυτό σου χαλούσε τη... συνταγή μαγειρικής!..
Αντιπαρέρχομαι το ειρωνικό σου ύφος, το οποίο όπως φαίνεται είναι σήμα κατατεθέν των ομοϊδεατών σου για να σου απαντήσω επί της ουσίας.
Απ'όσο γνωρίζω το θέμα που τέθηκε αφορούσε τα εγκλήματα των Χριστιανών εναντίον των Αράβων κατά τις Σταυροφορίες. Σ'αυτό απάντησα. Δεν μπορούσα να προβλέψω την επόμενη ερώτησή σου ούτε να μαντέψω τη σκέψη σου και να με συγχωρείς γι'αυτό.
Όσον αφορά το Βυζάντιο, οι καταστροφές που έκαναν οι Χριστιανοί Φράγκοι στους Χριστιανούς Βυζαντινούς δεν μπορεί να συγκριθεί με τα εγκλήματα που έκαναν οι χριστιανοί Βυζαντινοί εναντίον των μη χριστιανών υποδούλων λαών (συμπεριλαμβάνονται και οι Έλληνες). Άλλωστε, το Βυζάντιο δεν ήταν Ελλάδα, ήταν η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ρωμανία ονομαζόταν, Λατινικά μιλούσαν, ξένους αυτοκράτορες είχαν, Έλληνες έσφαζαν... δε βλέπω καμία σχέση με την Ελλάδα.
Όσο για την ιστορία τη γνωρίζω σε αρκετά μεγάλο βαθμό, μια και η διδασκαλία της αποτελεί αντικείμενο της δουλειάς μου. Φυσικά, η ιστορία δεν είναι στατική, όπως άλλωστε καμία επιστήμη. Μόνο το δόγμα είναι στατικό, όπως και το ντουβάρι. Η νέα γνώση οδηγεί σε νέα συμπεράσματα διορθώνοντας ή ανατρέποντας τα προηγούμενα. Σαν παράδειγμα να σου αναφέρω ότι κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, οι Σύμμαχοι κατηγόρησαν τους Γερμανούς ότι για διασκέδαση πετούσαν τα μωρά στον αέρα και τα κάρφωναν με τις ξιφολόγχες. Αυτό κατέγραψε και η Ιστορία της εποχής. Μόνον αρκετά χρόνια μετά το τέλος του πολέμου οι ίδιοι οι Βέλγοι επίσημα ζήτησαν συγνώμη από τη Γερμανική κυβέρνηση για αυτήν την προπαγανδιστική (όπως τη χαρακτήρισαν) ενέργεια. Και η Ιστορία ξαναγράφτηκε γι'αυτό. (Πηγή: Θεόδωρου Μανιάτη "Η Μάχη του Βερολίνου", έκδοση 1980).
Όσο για το τι διαβάζω, θα σου απαντούσα: ό,τι πέφτει στα χέρια μου.
Μετά την απάντηση στη σημαντική σου ερώτηση για το τι διαβάζω, τι θα ήθελες να συζητήσουμε; Το αγαπημένο μου χρώμα για παράδειγμα; Το αγαπημένο μου φαγητό ίσως;
Υ.Γ. Επειδή έχω καταλάβει πως με μερικά άτομα δεν αξίζει κανείς να συζητάει γιατί είναι ανίκανα προς τούτο, έχω αποφασίσει να συζητάω μόνο μ'αυτούς που θεωρώ σοβαρούς συνομιλητές. Στο επόμενο σχόλιό σου, αν θέλεις απάντηση, παρακαλώ να αφήσεις τις ειρωνίες κατά μέρος.
macedon
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του
Στο θέμα των ακροτήτων νομίζω ότι τα περισσότερα είναι υπερβολές. Σίγουρα υπήρξαν και ακραίες συμπεριφορές και δη κατά την διάρκεια πολέμων, αλλά μάλλον αυτές οι συμπεριφορές γενικοποιήθηκαν στην ιστορία και τις παραδόσεις απλά και μόνο για να διασύρουν τους αντιπάλους. Η ιστορία του πρώτου παγκοσμίου πολέμου νομίζω ότι είναι ενδεικτική. Γι αυτό λέμε ότι πρέπει να ξεχωρίσουμε τα πραγματικά γεγονότα από τις σκόπιμες υπερβολές.
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
Όσον αφορά το Βυζάντιο, οι καταστροφές που έκαναν οι Χριστιανοί Φράγκοι στους Χριστιανούς Βυζαντινούς δεν μπορεί να συγκριθεί με τα εγκλήματα που έκαναν οι χριστιανοί Βυζαντινοί εναντίον των μη χριστιανών υποδούλων λαών (συμπεριλαμβάνονται και οι Έλληνες).
Πότε σκλαβώθηκαν οι Έλληνες στους Βυζαντινούς; Σε ποια μάχη κρίθηκε η υποδούλωση των Ελλήνων στους Χριστιανούς «Βυζαντινούς»;
macedon
Άλλωστε, το Βυζάντιο δεν ήταν Ελλάδα, ήταν η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Το «Βυζάντιο» δεν ήταν η "Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία", αλλά η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Πόσα όμως αγαπητέ αλήθεια ήταν αριθμητικά οι Ρωμαίοι που εγκαταστάθηκαν στην Ελληνική επικράτεια, σαν μέλη Ρωμαϊκών φρουρών για να αλλοιωθούν εθνολογικά οι συμπαγείς Ελληνικοί Πληθυσμοί του κορμού της Ελληνικής χερσονήσου και της Μικράς Ασίας;
macedon
Ρωμανία ονομαζόταν, Λατινικά μιλούσαν,…..
Ρωμανία ονομάζονταν, Έλληνες ήταν, Ελληνικά μιλούσαν, μέχρι και την Επιστολή στους Ρωμαίους, στα Ελληνικά την έγραψε ο απόστολος Παύλος, τον δε Όμηρο τον ξέραν απέξω και ανακατωτά.
Οι Έλληνες θρήνησαν για τις συμφορές της, και χάρηκαν με τις λαμπρές σελίδες δόξης και κλέους της.
Μην κολλάς με το όνομα Ρωμανία, Ρωμιοσύνη, όλα δικά μας είναι.
macedon
…..ξένους αυτοκράτορες είχαν, Έλληνες έσφαζαν... δε βλέπω καμία σχέση με την Ελλάδα.
Μετά την απελευθέρωση όλοι οι Έλληνες βασιλείς ξένοι ήταν, μήπως πάψαμε γι΄αυτόν τον λόγο να ήμαστε και εμείς … Εθνικά Έλληνες.
Και αυτούς τους Έλληνες πότε σταμάτησαν να τους σφάζουν; Και πόσοι απομείναν μετα τις σφαγές;
Με εκτίμηση
quote:
Εμένα αυτό που μου προκαλούσε πάντα έκπληξη και απορία είναι πώς είναι δυνατόν πάρα πολλοί αρχαίοι λαοί και μερικοί μάλιστα ευρισκόμενοι σε τεράστιες αποστάσεις μεταξύ τους, να έχουν σαν τελετουργική πράξη την ανθρωποθυσία και όλοι σχεδόν τις θυσίες ζώων? Π.χ. ανθρωποθυσίες έκαναν οι Αζτέκοι στην Αμερική, ανθρωποθυσίες έκαναν και οι Ασσύριοι στην Ασία. Μιλάμε για τρομερά μεγάλες αποστάσεις κι όμως η πρακτική της ανθρωποθυσίας κοινή. Από πού άραγε πηγάζει αυτό το προτόγονο αίσθημα που υπαγορεύει - Θυσία ανθρώπου ή ζώου=ικανοποίηση του αντίστοιχου Θεού-???
Για σκεφτείτε το....
Θα σου δώσω την απάντηση του Μπάμπη Δερμιτζάκη με την οποία και συμφωνώ σε μεγάλο βαθμό.
" Μπορούμε να κάνουμε την υπόθεση ότι ο πρωτόγονος άνθρωπος ένιωθε την ίδια ανασφάλεια (εννοεί με τα παιδιά), όντας εκτεθειμένος στο έλεος των φυσικών δυνάμεων. Χρειαζόταν λοιπόν την ίδια αίσθηση σιγουριάς πού έχει ανάγκη και το μικρό παιδί. Τη σιγουριά αυτή την αντλούσε από την πίστη ότι υπήρχαν γύρω του πνεύματα που μπορούσαν να του συμπαρασταθούν στον αγώνα του για την επιβίωση. Η αίσθηση ότι είναι μόνος και αβοήθητος θα τον είχε συντρίψει.
Η συμπαράσταση των πνευμάτων αυτών μπορούσε να εξασφαλισθεί με ορισμένες προσφορές, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο πού εξασφαλίζουμε τη βοήθεια και την προστασία κάποιου προσφέροντας του από τα πολύτιμα αγαθά μας. Οι θυσίες δεν αποτελούν τίποτε άλλο από τελετουργοποιημένες προσφορές. Και επειδή η ανταπόδοση είναι ανάλογη με το μέγεθος της προσφοράς, στα πρωταρχικά στάδια οι άνθρωποι θυσίαζαν ό,τι πολυτιμότερο είχαν: τον εαυτό τους. Οι ανθρωποθυσίες αποτελούν την έσχατη μορφή προσφοράς του ανθρώπου προς το θείο. Και δεν θυσιάζονταν οι οποιοιδήποτε. Το πρωτότοκο παιδί είναι ό,τι πολυτιμότερο θα μπορούσε να δώσει ένας γονιός (Αβραάμ). Και ο βασιλιάς ήταν το πολυτιμότερο δώρο πού μπορούσε να προσφέρει μια φυλή. Αργότερα ο βασιλιάς αντικαταστάθηκε από τον μεσοβασιλιά, και τα προσφιλή πρόσωπα από πιο παρακατιανούς ή αιχμάλωτους, για να περιοριστούν τελικά οι προσφορές μόνο σε ζώα και καρπούς.
Όμως οι ανθρωποθυσίες δεν είναι καθόλου μακρινό γεγονός στην ιστορία τού πολιτισμού μας. Η θυσία της Ιφιγένειας και η θυσία του Αβραάμ σαφώς περικλείουν αναμνήσεις ανθρωποθυσιών. Το ίδιο κι ο μύθος των επτά νέων κι επτά νεανίδων, που πρόσφεραν οι Αθηναίοι στους Κρήτες σαν τροφή για τον Μινώταυρο."
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
quote:
Αγαπητέ Ψηλέ, αρνείσαι ότι υπάρχουν ανάλογες ιστορίες Χριστιανών μαρτύρων; Μάρτυρες που όρμησαν στα λιοντάρια, πεπεισμένοι ότι θα τους σώσει ο Θεός; Δεν ξέρω αν ο τύπος είχε ψυχικές διαταραχές, ούτε αν οι άλλοι δεν είχαν.
Ναι το αρνούμαι!
Γνωρίζουμε πως πολλοί από τους μάρτυρες δεν λιγοψύχισαν ούτε στιγμή εμπρός στις απειλές των δολοφόνων τους, προκειμένου να απαρνηθούν την πίστη τους.
Προτίμησαν το θάνατο!!
Αυτή η βαθιά τους πίστη, τους έδινε τη δύναμη να βαδίζουν προς τα λιοντάρια χωρίς να φοβούνται!!
Τέτοια πίστη δεν τη βρίσκεις εύκολα σήμερα!!!!
Ο σημερινός άνθρωπος (ο Έλληνας για παράδειγμα, δηλαδή εμείς) προτιμά να "σκοτώνει", ή στην καλύτερη περίπτωση να υποδουλώνει, καθημερινά το πνεύμα και τη ψυχή του προκειμένου να μην χάσει το σώμα του!!
Είναι ανέντιμο να προσπαθούμε να εξισώσουμε τις δολοφονίες των Χριστιανών μαρτύρων με την περίπτωση της "αυτοκτονίας" του ανθρώπου του παραδείγματος που ανέφερες εσύ!!
Αναρωτιέμαι αν κάτι ανάλογο με αυτό που θέλησες να πεις ή να δείξεις εσύ, θα μπορούσαμε να πούμε, για παράδειγμα, και για τις Σουλιώτισες;;
Ίσως σου φανεί λίγο παρατραβηγμένο ή άσχετο το παράδειγμά μου αλλά όλα είναι δυνατά όταν υπάρχει η θέληση!
Βελόνια και ψαλίδια υπάρχουν, ένας καλός ράπτης μας λείπει μόνο!!
quote:
symbol
Σε ποια μάχη κρίθηκε η υποδούλωση των Ελλήνων στους Χριστιανούς «Βυζαντινούς»;
Να σου απαντήσω με ερώτηση: Πότε πολέμησαν οι Έλληνες με τους Βουλγάρους και υποδουλώθηκαν κατά το Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο; Κι όμως κατά τη διάρκεια της Κατοχής (1941) η Θράκη και Ανατολική Μακεδονία ήταν υπό την κατοχή των Βουλγάρων.
Εν πάσει περιπτώσει, στο ερώτημά σου απαντάς παρακάτω ο ίδιος.
quote:
symbol
Το «Βυζάντιο» δεν ήταν η "Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία", αλλά η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Η Ελλάδα υποδουλώθηκε στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία το 146 παχχ
quote:
symbol
Ρωμανία ονομάζονταν, Έλληνες ήταν, Ελληνικά μιλούσαν, μέχρι και την Επιστολή στους Ρωμαίους, στα Ελληνικά την έγραψε ο απόστολος Παύλος, τον δε Όμηρο τον ξέραν απέξω και ανακατωτά.
Η Ρωμανία περιελάμβανε τα Βαλκάνια και τη Μικρά Ασία. Ποιοί απ'αυτούς ήταν Έλληνες και μιλούσαν ελληνικά; Οι Ρουμάνοι; Οι Βούλγαροι; Οι Σέρβοι; Οι κάτοικοι της Ανατολίας;
Όσο για την επίσημη γλώσσα του κράτους ήταν τα Λατινικά στα οποία άλλωστε γράφτηκαν και οι κώδικες του Ιουστινιανού, του Θεοδόσιου κτλ. Επί εποχής Ηρακλείου μόνο ορίζεται ως επίσημη γλώσσα στην αυλή του αυτοκράτορα τα ελληνικά. Τα λατινικά παραμένουν επίσημη γλώσσα του κράτους όσον αφορά τη νομοθεσία και τη διοίκηση.
quote:
symbol
Μετά την απελευθέρωση όλοι οι Έλληνες βασιλείς ξένοι ήταν, μήπως πάψαμε γι΄αυτόν τον λόγο να ήμαστε και εμείς … Εθνικά Έλληνες.
Τουλάχιστον αυτοί μιλάγανε ελληνικά. Για παράδειγμα, η Αμαλία (όχι η διαχειρίστρια αλλά αυτή του Όθωνα) ντυμένη ελληνίδα πέθανε.
Άρα, συνοψίζοντας:
1. Το Βυζάντιο (ο όρος εμφανίστηκε επίσημα περίπου 100 χρόνια μετά την πτώση της πρωτεύουσάς του) ήταν στην ουσία η Χριστιανική Αυτοκρατορία της Ανατολής που περιελάμβανε διαφορετικές εθνότητες που δεν ήταν Έλληνες και δεν μιλούσαν ελληνικά.
2. Η Ελλάδα υποδουλώθηκε στους Ρωμαίους το 146 παχχ. Μέχρι το 1829 δεν υπάρχει πράξη απελευθέρωσης της Ελλάδας. Κι επειδή ο ίδιος επισημαίνεις ότι η Ρωμανία ή Βυζαντινή Αυτοκρατορία ή Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ήταν στην ουσία η συνέχεια της Ρώμης (άλλωστε η Κωνσταντινούπολη ονομαζόταν "Νέα Ρώμη") μπορούμε να θεωρήσουμε ότι η Ελλάδα παρέμεινε υπόδουλη στους Ρωμαίους. Άρα πού διαφωνείς ακριβώς;
3. Το να θεωρούμε ότι οι κάτοικοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ήταν Έλληνες είναι το ίδιο σα να θεωρούμε ότι οι κάτοικοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν Τούρκοι.
macedon
quote:
Ναι το αρνούμαι!
Γνωρίζουμε πως πολλοί από τους μάρτυρες δεν λιγοψύχισαν ούτε στιγμή εμπρός στις απειλές των δολοφόνων τους, προκειμένου να απαρνηθούν την πίστη τους.
Προτίμησαν το θάνατο!!
Αυτή η βαθιά τους πίστη, τους έδινε τη δύναμη να βαδίζουν προς τα λιοντάρια χωρίς να φοβούνται!!
Τέτοια πίστη δεν τη βρίσκεις εύκολα σήμερα!!!!
Αγαπητέ Ψηλέ, πως μπορείς να είσαι τόσο σίγουρος για αυτό που λές?
Μπορούμε να γνωρίζουμε τα κίνητρα των ανθρώπων την στιγμή που προσπαθούμε καθημερινά να μάθουμε και να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας?
Μπορούμε να πούμε κάτι τόσο απόλυτο όπως οτι τέτοια πίστη δεν βρίσκεται σήμερα?
In anticipation of my resurrection...