- Ο ρόλος του Πνευματικού Δασκάλου σήμερα - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Φίλε μου Avatar η δική μου γνώμη όσον αφορά τους Διδασκάλους, την οποία έχω ξαναγράψει, είναι αυτή που αναφέρει ο aenaon:
«όταν ο μαθητής είναι έτοιμος, ο Δάσκαλος εμφανίζεται.»
Οσον αφορά τα μυητικά τάγματα έχω τους ενδοιασμούς μου,κατά πόσο είναι υγιή.
Καλησπέρα σε όλους
Πολύ ωραίο το θέμα της συζήτησης!
Καλό θα είναι να ξεκαθαρίσουμε τι εννοούμε Πνευματικό Δάσκαλο!
Συνήθως δημιουργούμε απίστευτους Μύθους γύρω από το "πρόσωπο" κάποιου Δασκάλου!
Ήταν αλήθεια ο Θ.Κολοκοτρώνης Πν.Δάσκαλος και αν ναι ή όχι γιατί;
Είναι ο "Δάσκαλος" κάποιος "Σούπερ Ήρωας" που ακτινοβολεί; 
Μήπως έχουμε χάσει ευκαιρίες να διδαχτούμε από τον "βρομερό" ζητιάνο που μας πλησιάζει;
Τον έχουμε ποτέ κοιτάξει στα μάτια;
Πως γνωρίζουμε εκ των πρωτέρων ποιός θα είναι ο "Δάσκαλός" μας;
Το "γράφει στην Ούγια";
Έχει κάποιο "Θεϊκό Πιστοποιητικό";
Όταν ρώτησαν τον Ιησού Χριστό (Αλήθεια ο Μιχαήλ Χριστός ποιός είναι; Μανώλης δεν είναι στα Ελληνικά ο Ιησούς;) για ψευδοπροφήτες και ψευτοδιδασκάλους τους απάντησε
Το Δέντρο φαίνεται από τοςυ Καρπούς του
Αν είναι Μηλιά δεν μπορεί να κάνει αχλάδια! 
Μπορούμε να ψάχνουμε να βρούμε τον Δάσκαλο, μπορεί όμως να ψάχνουμε να βρούμε τον μπελά μας ή το Κάρμα μας!
Πιστεύω πως δεν κάνει η Γνώση τον Δάσκαλο, όπως τα Ράσα τον παπά (ένδυμα είναι και αυτή).
Αν είναι έτσι τότε ο Υπολογιστής μας θα γίνει ο καλύτερος Πν. Δάσκαλος σε λίγα χρόνια! 
Δάσκαλος ΔΕΝ είναι αυτός που προβάει το "Μεγαλείο του Εγώ του"!
Δάσκαλος είναι αυτός που γίνεται η Γέφυρα, που θυσιάζεται κάθε μέρα για να μας βοηθήσει, που σηκώνει τα δικά μας Βάρη για να κα΄νουμε Βήματα.
Ειλικρινά το λέω, Καλύτερος Δάσκαλος είναι η Μάνα μας (συνήθως), από πολλούς άλλους με Τήβενο, Σκήπτρο και Χλαμύδα.
Δάσκαλος είναι αυτός που Ελευθερώνει και δεν δεσμεύει Ψυχές με τις "Απόψεις" του!
Δάσκαλος είναι αυτός που ΑΓΑΠΑ!
Γιατί πως θα διδάξεις χωρίς Αγάπη μέσα σου;
Δάσκαλος είναι αυτός που ΜΕΙΩΝΕΤΑΙ για να ΑΝΕΛΘΕΙ ο Μαθητής!
Τέλος ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ δίνει και δεν ποτέ δεν ζητάει για τον εαυτό του!
Με Σεβασμό και Αγάπη.
FILOI MOU aenaongr KAI nagual NOMIZW PWS PROSPATHOUME NA POUME TO IDIA APANDHSH STO AYTO THEMA.
NOMIZW PWS THA SYMFWNISOUME OLOI MAS DEN YPARXEI METHODOS APOKTHSHS SOFIAS ANEY DIDASKALOU.
ALLA FILOI GIA NA EINAI ETOIMOS O MATHITHS THA PREPEI NA PSAKSEI
NA DEI , NA KRINEI KAI NA APOFASISEI KAI SIGOURA THA TON DEI KAI O DIDASKALOS KAI SHGOURA THA TON DEI OXI MESA STO SPITI TOU ALLA SE MIA SYGEDRWSEI KAI NOMIZW PWS OLOI KATALABAINETAI TI ENOW.
OTI DEN EINAI MONO TA BIBLIA ALLA KAI SYGEDRWSEIS, OMILIES, OPOU EKEI
THA DIAMORFOTHEI ALLA KAI PANDA SYMFWNA ME THN PAIDEIA POU THA EXEI.
EKEI THA TON DEI O DIDASKALOS KAI THA TON KRINEI.
KAI O DIDASKALOS EINAI PSARAS .... ME THN XRISTIANIKH ENOIA TO LEW.
EYXARISTW.
** FWS PERISSOTERO FWS **
** EAN NIOSEIS THN SKIAS SOU NA FEYGEI MHN GYRISEIS PISW NA THN KOITAXEIS **
εχει ανοιχτει ενα πολυ σημαντικο θεμα.Ισως θα επρεπε να ορισουμε τι εννοουμε οταν λεμε πνευματικο Διδασκαλο.Υπαρχει διαφορα αναμεσα σε εναν πνευματικο Οδηγο και σε εναν Δασκαλο.Αν ο Διδασκαλος ειναι ενα ανωτερο ον,με την εννοια του οτι υπαρχει,κατανοει και εργαζεται για με πληρη συνειδητοτητα για την Δημιουργια,το Σχεδιο τοτε σαφως ο ρολος του παραμενει αναλειωτος,εξω απο τα τοποχρονικα ορια μιας παρουσης προσωπικοτητας.Χωρις αυτο να σημαινει οτι δεν μπορει να ενσαρκωθει αν το Σχεδιο το απαιτει.Για να φτασουμε στο δικο μας "ηλιακο Αγγελο","ψυχη Αυτοεπιγνωση" ή οπως αλλιως κι αν τον ονομασουμε,τοτε χρειαζομαστε εναν πνευματικο Οδηγο.Κι αυτο διοτι πρεπει να ξεφυγουμε απο τα στενα ορια της διαχωριστικοτητας ωστε να μην τυφλωθουμε απο την Αληθεια.Τον χρειαζομαστε για να παραλαβουμε ενεργειες,που δεν ειμαστε ετοιμοι να μορφοποιησουμε.Ωσπου να μπορουμε να μπαινουμε στην Ακασα εναρμονισμενοι με την Θεια Βουληση...
Κι επιπλεον και ισως το σημαντικοτερο ειναι να ορισουμε την θεση μας και τον στοχο της αναζητησης μας,ο καθενας προσωπικα.Γιατι ο μαθητης οριζει τον δασκαλο...και τον μαθητη τον οριζει ο σκοπος του...
FILE morent11 KALWS EILTHES STO ESOTERIKA.
FILE MOU EXW TIS ADIRISEIS MOU SXETIKA ME TON DIDASKALO ETSI OPWS TON ENNOEIS.
O DIDASKALOS DEN STEKETAI WS ENA ALLOS OLYMBIOS THEOS STON THRONO TOU KAI DIALOGIZETAI.
O DIDASKALOS EINAI MAXHTHS.
FILE morent11 AS MHN PROSPATHISOUME NA DWSOUME STON DASKALO DIAFORES ONOMASIES ....
EINAI O SYN-MAXHTHS,O SYN-ODIPOROS,O ADELFOS,O PNEYMATIKOS ODHGOS
ALLA PANW APO OLA EINAI O DIDASKALOS.
EXEI TON YPERTATO ROLO THS DIDASKALIAS.
KAI O MATHHTHS MESW THS ANAZHTHSHS THA BREI TON DASKALO.
O ENAS THA ANGNWRISEI TON ALLON.
O MATHITHS TOS DIDASKALO KAI O DIDASKALOS TON MATHITH.
EYXARISTW
** FWS PERISSOTERO FWS **
** EAN NIOSEIS THN SKIAS SOU NA FEYGEI MHN GYRISEIS PISW NA THN KOITAXEIS **
Με παρεξηγησες αν νομισες οτι επιχειρω να δωσω ονομα σε εναν διδασκαλο.Απλα χρησιμοποιησα καποια ονοματα που του αποδιδονται σε διαφορες σχολες.Ουτε και νομιζω οτι στεκει σαν καποιος ολυμπιος θεος και κοιταζει αφ'υψηλου τις προσπαθειες μας.Αλλα οτι βρισκεται σε συνεχη διαλογισμο...ναι,αυτο το πιστευω.Και σαν ερευνητης θελω να αγγιξω αυτο το θεμα με αρκετη περισκεψη.Και γι'αυτο θετω το ερωτημα του τι εννοουμε οταν λεμε Πνευματικος Διδασκαλος,ο καθενας προσωπικα.
Μιλαμε για τον προσωπικο Διδασκαλο ή γενικα για τις ψυχες που εχουν ανεβει τα σκαλοπατια μιας ιεραρχιας?Διοτι αν δεχτουμε οτι υπαρχει η αντιχτοιχια του πανω με το κατω,τοτε,οπως ενα μικρο παιδι διδασκεται πρωτα απο την οικογενεια του,μετα απο εναν δασκαλο,μετα απο εναν καθηγητη που του δινουν την γνωση που αυτο ζητησε ωστε να μπορεσει να λειτουργησει συνειδητα μεσα σε μια τοποχρονικη κοινωνια,ειτε για το καλο,ειτε για το κακο...τοτε σαφως μιλαμε για Διδασκαλους που λειτουργουν με συγκεκριμενο ρολο που τους εχει ανατεθει.Και τον Διδασκαλο τον οριζει ο σκοπος,η επιθυμια του μαθητη.Μην παρεξηγηθω σε αυτο που λεω:εννοω,οτι ενας μαθητης αναλογα το επιπεδο που βρισκεται,αναλογα την εφεση,την αφομοιωση της γνωσης λαμβανει και την αναλογη βοηθεια απο τον Διδασκαλο που ειναι εξουσιοδοτημενος να δωσει αυτην την γνωση.
Το πραγμα αλλαζει οταν μιλαμε για τον Προσωπικο μας Διδασκαλο.Την ιδια μας την Ψυχη.Αυτη που ειναι ιδιας ουσιας με το Θειο και ειναι παντα κοντα μας σαν παρατηρητης και σαν βοηθος περιμενοντας να κλεισουμε το ταξιδι μας,τις οφειλες μας ωστε "το θνητο να ντυθει την αθανασια"...
FILE morent11 ME THN SYBLIRWSH THS B APANDHSHS SOU SYMFONW APOLYTA.
NAI MEN DIALOGIZETAI ALLA EINAI KAI MAXHTHS.
PANDA BROSTA STIS MAXES.
AS MHN TO XEHNAME AYTO.
EYXARISTW
** FWS PERISSOTERO FWS **
** EAN NIOSEIS THN SKIAS SOU NA FEYGEI MHN GYRISEIS PISW NA THN KOITAXEIS **
Πραγματικά το θέμα είναι πολύ ΛΕΠΤΟ και πάρα πολύ ΟΥΣΙΟΔΕΣ...
ΛΕΠΤΟ, γιατί οι έννοιες αυτές είναι λίγο πολύ ΣΥΓΚΕΧΥΜΕΝΕΣ είτε ηθελημένα είτε αθέλητα απο τις διάφορες ομάδες, οργανώσεις που έχουν "διδασκάλους" στις επάλξεις τους και
ΟΥΣΙΟΔΕΣ, γιατί εάν κάποιος ΑΝΑΖΗΤΗΤΗΣ κατανοήσει ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΑΣΚΑΛΟΣ (και δή πνευματικός), αυτόματα (κατα την υποκειμενική μου κρίση πάντα) κατανοεί το πρώτο στάδιο της πνευματικής του ΑΝΕΛΙΞΗΣ που είναι η ΜΑΘΗΤΕΙΑ...
Συμφωνώ με όλους τους συνομιλητές του θέματος, αλλά θα επιμείνω ΚΑΙ εγώ στον καθορισμό της έννοιας "ΔΑΣΚΑΛΟΣ".
Εάν καταφέρουμε να "οριοθετήσουμε" αυτή την τόσο δύσκολη έννοια, υποψιάζομαι ότι θα ανοιχθούν εμπρός μας ΝΕΟΙ κόσμοι, τόποι που θα πρέπει να εξερευνήσουμε και να ΚΑΤΑΚΤΗΣΟΥΜΕ...
Αυτά σαν μια πρώτη και πρόχειρη τοποθέτησή μου στο θέμα αυτό.
Η προσπάθεια που έκανα (στο παρασκήνιο) για να έχουμε αυτό το θέμα εμπρός μας για "επεξεργασία" και "ανάλυση" θέλω να πιστεύω ότι θα μας βοηθήσει όλους για να κατανοήσουμε αυτό που (υποκειμενικά) αποκαλώ "Πνευματικό Δάσκαλο ΕΝΤΟΣ μας" και που δεν είναι άλλος απο την Υπεράγια ΨΥΧΗ μας...
Κέλσος ο Φιλαλήθης
Στο ερώτημα λοιπόν, τι είναι Δάσκαλος.
(δε μιλάω στο επίπεδο ενός Αρχαγγέλου ή Μεσσία αλλά στο ανθρώπινο)
Δεν ξέρω, θα πω όμως δυο-τρια απαραίτητα χαρακτηριστικά.
Πρέπει να είναι τελείως ισορροπημένος διανοητικά, συναισθηματικά και σεξουαλικά και να μην διακατέχεται από πάθη και αδυναμίες.
Πρέπει να μην ζητάει χρήματα ή άλλου είδους αμοιβή, ΠΟΤΕ.
Πρέπει να μην έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Να είναι ο άριστος μαθητής, αυτός που γνωρίζει πως να φθάνει στην ουσία των πραγμάτων, που γνωρίζει πως να μαθαίνει και δεν σταματάει ποτέ να μαθαίνει.
(Άν κάποιος μπορεί να διδάξει αυτό, τότε στην ουσία μπορεί να διδάξει σε κάποιον το ΠΩΣ μπορεί αυτός να σταθεί στα δικά του πόδια και να διδάσκεται, χωρίς να ακολουθεί κανέναν. Να γίνεται πραγματικός άνθρωπος, ούτε κατώτερος, ούτε ανώτερος από εκείνον που τον δίδαξε, αλλά ελεύθερος. Να μην γίνεται ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΟΣ αλλά απλός, ικανός να δει την αλήθεια για τον εαυτό του και τον κόσμο.)
Τέλος, πρέπει οι πράξεις και η ζωή του να είναι σε συμφωνία με τα λόγια και τη διδασκαλία του.
Και ας μην ξεχνάμε: "Μ' όποιον δάσκαλο θα πας, τέτοια γράμματα θα μάθεις..."
Αθανάτων το ζειν. Bίος θνητών, σπουδή θανάτου.
Είμαι ίσως η ΄πλέον αναρμόδια για να ορίσω τα χαρακτηριστικά ενός πνευματικού δασκάλου αν και θα συμφωνήσω απόλυτα με το φίλο Κέλσο, πως ο καλύτερος και αλάνθαστος πνευματικός καθοδηγητής μας είναι η ψυχή μας, το τρίμμα αυτού του Αιώνιου Πνεύματος που κατοικεί σε κα8έναν από μας. Σαφώς υπάρχουν ανώτερα πνεύματα εν σαρκώσει και στις μέρες μας, που επιτελούν το διδασκαλικό τους έργο με συνέπεια και αγάπη, όμως ο ρόλος τους είναι κυρίως να αφυπνίσουν εμάς, τους θεούς εν υπνώσει, να μας οδηγήσουν και να μας διδάξουν σε μονοπάτια που η ψυχή μας ξέρει αλλά δεν η συνείδησή μας είναι ανίκανη να δει. Σίγουρα όμως απαιτείται προσοχή όσον αφορά την επιλογή του διδασκάλου, μιας και οι ''ψευτοπροφήτες'' στις μέρες μας ζουν περιόδους παχέων αγελάδων, ακριβώς λόγω της δικής μας άγνοιας αλλά και της εσωτερικής μας ανάγκης να μάθουμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Αλλωστε και ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός μας κάλεσε να αγρυπνούμε και να να αναγνωρίζουμε τους εκλεκτούς του΄Αιώνιου Πνεύματος από τους καρπούς τους, που δεν είναι άλλοι από τις σκέψεις τους και κατά συνέπεια τις πράξεις τους.
Φιλικά.
quote:
Αγαπητέ thoth,...μιας και μπήκα, λέω να συνεχίσω
Θα επιθυμούσα να ξεκινήσω την τοποθέτησή μου στο θέμα που θέτεις, με το αγαπημένο σου moto: ΕΝ ΤΟ ΠΑΝ.
Και αυτό γιατί, πριν απο όλα, καλό θα ήταν να ορίσουμε ποιος είναι ο πνευματικός δάσκαλος και τι αντιπροσωπεύει. Επειδή όμως, όπως πολύ σωστά θέτεις : "να μην εστιαστείτε σε ονόματα Σχολών ή προσώπων" , ας δεχτούμε λοιπόν ότι ανεξαρτήτως "σχολών" ο ρόλος του πνευματικού δασκάλου είναι κοινός, δηλαδή να φωτίσει, να απελευθερώσει τα μονοπάτια του μυαλού μας, να μας οδηγήσει σε εναλλακτικούς τρόπους σκέψης, να μας "ανοίξει" τους πνευματικούς ορίζοντες. Ο στόχος λοιπόν τελικά είναι να μας βοηθήσει ώστε μόνοι μας να οδηγηθούμε στο υπερτατο ον, όποιο κι αν είναι αυτό, κι όπως το αντιλαμβάνεται ο καθένας μας. (Που μάλλον τελικά είναι για όλους ένα (η εισαγωγή μου)).
Μετά τα παραπάνω λοιπόν, προσωπικά εκτιμώ ότι είναι α π α ρ α ί τ η τ η η ύπαρξη ενός πνευματικού δασκάλου δίπλα στον κάθε αναζητητή - ταξιδιώτη, ειδικά από ένα σημείο και μετά.
Σαφώς ο κάθε ένας μας (και όχι όλοι οι άνθρωποι...) έχει μέσα του ερεθίσματα που τον κατευθύνουν σε αναζήτηση. Με αφορμή αυτά, ξεκινά το ταξίδι του. Είναι όμως σαν "αφορμάριστη μάζα", στην αρχή τουλάχιστο. Μέχρι ένα σημείο, μπορεί να πορευτεί μόνος του. Στην συνέχεια όμως, προκειμένου να κατακτήσει υψηλότερα νοητικά επίπεδα χρειάζεται έναν δάσκαλο-οδηγό στο πλάι του.
Εδώ θα ήθελα να παρατηρήσω ότι δεν είναι απαραίτητη η πλήρης συμφωνία μαθητή-δασκάλου για τα πράγματα. Απαραίτητος όμως είναι ο αμοιβαίος σεβασμός. Και η πειθαρχία. Και η πίστη.
Ο κύριος λόγος που με κάνει να πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντική η ύπαρξη ενός δασκάλου, είναι ότι μόνοι μας θα αργήσουμε πολύ να φτάσουμε ψηλά! Και σίγουρα δεν θα προλάβουμε σε μία ζωή. Εφόσον λοιπόν, κάποιοι άλλοι έχουν ήδη γνώση, είναι πολύ καλό να την μοιράσουν και μας βοηθήσουν... Ένας άλλος σημαντικός λόγος είναι ότι πέρασαν από τη γη μας άνθρωποι που ήταν ανώτερα πνεύματα, εκπληκτικά, και μας έχουν αφήσει κληρονομιά!! Γιατί να την παραβλέψουμε; Αλλά και πέρα από αυτό, παρότι είμαι οπαδός της μοναχικής πορείας, δεν παραβλέπω ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε κοινωνικά όντα, και πρέπει να μην μισαλλοδοξούμε, παρά να μοιραζόμαστε τα αγαθά (αυτή είναι μια μακρύτερη θεώρηση βέβαια).
Στάθηκα τυχερός ταξιδιώτης, και είχα τέτοιους ανθρώπους στην ζωή μου. Λίγους. Πάντα είναι λίγοι αυτοί!
Παρόλο που οι τίτλοι που παραθέτεις, με προκαλούν και για παραπάνω συζήτηση, το αφήνω για μια άλλη φορά.
ΓΕΙΑ ΣΟΥ,ΜΕ ΛΕΝΕ ΓΙΩΤΑ Κ ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΙΠΕΣ!ΓΝΩΡΙΣΑ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΡΙΝ 3 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΛΑΞΕ ΤΗΝ ΖΩΗ,ΜΕ ΔΙΑΦΩΤΙΣΕ,ΜΕ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΕ,ΜΟΥ ΔΙΕΥΡΙΝΕ ΤΟΥΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥΣ ΜΟΥ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΜΕ ΑΓΑΠΗΣΕ.ΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΑ ΚΑΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΗ ΖΩΗ!ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΦΑΝΤΑΣΤΩ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ,ΤΟΝ ΑΓΑΠΩ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΕΒΟΜΑΙ ΟΣΟ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ.ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ ΜΟΥ.
Traveller
Άλλος εκλαμβάνει το καλυβάκι για Ναό, άλλος προσπερνά έναν καθεδρικό για να καταλήξει σε τσαντήρι, άλλος νομίζει ότι είναι ένα άτομο ενώ στην πραγματικότητα είναι πολλά και δυσαρμονικά, άλλος νομίζει ότι είναι πολλά άτομα ενώ τελικά είναι μόνον ένα(και αυτό χωρίς ψυχή), άλλος περνάει τις εμμετικές του εκκρίσεις για Νέκταρ και, εκτός του ότι τις ανακυκλώνει ο ίδιος επανατροφοδοτόντας την μηχανή του βούρκου, τις προσφέρει και στους άλλους...
Ευτυχώς που ο Κριτής είναι εκτός μας(ή εντός μας) και Ανεπηρέαστος! Γιατί με τέτοια σύγχυση και αναταραχή που προκαλούν οι ανθρώπινες προσωπικότητες, αυτά τα πάντα πολυμήχανα όντα που συνοδοιπορούν μαζί μας, μάλλον ο κόσμος θα είχε ήδη καταρρεύσει!
Όχι ότι δεν είναι αξιοθαύμαστο... Αξιοθαύμαστο και άκρως διδακτικό!
Τι κρύβει αλήθεια μέσα του ο Άνθρωπος!! Είναι απίστευτο πολλές φορές! 
Προσέξτε πολύ φίλοι μου! Κι εσείς των παραλιών και εσείς των βουνών και εσείς των συνάξεων, γιατί σίγουρα θα συναντήσετε ανθρώπους στο δρόμο σας... Ο Άνθρωπος κρύβει μέσα του ένα Κτήνος και έναν Θεό μαζί! Σε οποιαδήποτε από τις δύο περιπτώσεις επιδιώκει την εκμηδένιση! Υπάρχει όμως μία άβυσος μεταξύ των δύο. Δεν είναι καθόλου το ίδιο!
Προσέξτε πολύ φίλοι μου! Για το τι θα ευχηθείτε... να αποκτήσετε ή να αποφύγετε από τους Ανθρώπους! Αγαπήστε τον Θεό και μην φοβηθείτε το Κτήνος! Γιατί: "στη Ζωή λαμβάνεις τελικά είτε αυτό που επιθυμείς πολύ ή φοβάσαι πολύ".
-------------------------
"Ζήτησε από τη γη, τον
αέρα και από το νερό, τα
μυστικά που κρατούν για
σένα"
-------------------------
quote:
Προσέξτε πολύ φίλοι μου! Για το τι θα ευχηθείτε... να αποκτήσετε ή να αποφύγετε από τους Ανθρώπους! Αγαπήστε τον Θεό και μην φοβηθείτε το Κτήνος! Γιατί: "στη Ζωή λαμβάνεις τελικά είτε αυτό που επιθυμείς πολύ ή φοβάσαι πολύ".
Οι Θεοί μας έχουν δώσει το μεγαλύτερο δώρο: μπορούμε να δημιουργήσουμε την πραγματικότητά μας με βάση τα πιστεύω μας και ο μόνος περιορισμός είναι εκείνος, στον οποίο πιστεύουμε.
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
quote:
Posted - 26/01/2004 : 16:59:00
------------------------------------------------------------------------
Mια πνοή σε παλαιά topics ποτέ δεν έβλαψε. Aν μη τι άλλο, το συγκεκριμένο ούτε από το θέμα του ξέφυγε ούτε ανούσιες «κόντρες» είχε
Tείνω να αλλάξω γνώμη. Nα είστε καλά όλοι, ανεξαιρέτως
(Τόσο πολύ παρασύρθηκα απ' τα κουβαδάκια, που δεν καταλαβαίνω;;;) 
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
Σε τετοια θεματα στα οποια αναφερομαστε και που εξ ορισμου οι συμετεχοντες ειτε στο τοπικ ,ειτε στο χτησιμο... δεν εχουν την δυνατοτητα να κρινουν ευκολα και αβιαστα πρωσοπικες αποψεις.... γινονται τα εξεις:
α) ειτε οι συζητητες μιλουν για κουβαδακια παραλιες τσαντηρια και συνεχως με μια επιφαση καλυψης.... προσπαθουν να πιασουν τι λεει ο αλλος ...και Τελικα συμφωνουν χωρις να ειναι και σιγουροι ....
β) ειτε εκφραζοναται πρωσοπικες αποψεις οι οποιες δεν κρινονται ευκολα διοτι το θεμα ειναι πολυ γενικο και κατα συνεπεια ολα ειναι αποδεκτα...
γ) ειτε το θεμα ειναι πολυ ειδικο πχ Τεκτονισμος, ερβαιοι , δωδεκαθεο, και οι συμετεχοντες γινονονται μαλλια κουβαρια ...
θα ξεφυγω απο τον κανονα και θα παρω θεση
ζωντανευοντας την συζητηση...
και θα δωσω μια απαντηση στον αντμιν επιρεασμενη απο την δικη μου φιλοσοφια η μαλλον απο την φιλοσοφια που συναντησα και υιοθετησα τα τελευταια χρονια στην ζωη μου...
quote:
Άλλος εκλαμβάνει το καλυβάκι για Ναό, άλλος προσπερνά έναν καθεδρικό για να καταλήξει σε τσαντήρι, άλλος νομίζει ότι είναι ένα άτομο ενώ στην πραγματικότητα είναι πολλά και δυσαρμονικά, άλλος νομίζει ότι είναι πολλά άτομα ενώ τελικά είναι μόνον ένα(και αυτό χωρίς ψυχή), άλλος περνάει τις εμμετικές του εκκρίσεις για Νέκταρ και, εκτός του ότι τις ανακυκλώνει ο ίδιος επανατροφοδοτόντας την μηχανή του βούρκου, τις προσφέρει και στους άλλους...
με βαση αυτα που εχουν λεχτει παραπανω αυτο θα πρεπει να γινει αποδεκτο
αλλα υπαρχουν ενοιες οπως... "αδερφοτητα" οπου η τοσο μεγαλη διαφορα προσεγγισης σε ενα θεμα και η τοσο διαφορετικη αντιληψη του ιδιο γεγονοτος ειναι καταστροφικες για την αρχικη ενοια (αδερφοτητα)
γι'αυτο οι ανθρωποι που εντασονται σε... κοινωνιες, ομαδες, τσαντιρια, ναους, και θρυσκειες υφιστανται με την θεληση τους μια εκπαιδευση πριν ενταχθουν με σκοπο να εισελθουν στην ομαδα χωρις να δημιουργησουν το παραμικρο προβλημα (κατι που ειναι πρακτικα αδυνατον)
Εκπαιδευση λοιπον για οποιον θελει ...
εκπαιδευση πανω στο...
quote:διοτι ο κριτης ειναι η συνηδηση μας και μονο αυτη και επειδη δεν δυναται να ενοχοποιουνται προθεσεις και υποψιες προθεσεων πρεπει να γνωριστουμε καλυτερα πριν να κρινουμε
Ευτυχώς που ο Κριτής είναι εκτός μας(ή εντός μας) και Ανεπηρέαστος!
και να μην εκδιδουμε συμβουλες προς ναυτιλομενους του τυπου
quote:
Προσέξτε πολύ φίλοι μου! Κι εσείς των παραλιών και εσείς των βουνών και εσείς των συνάξεων, γιατί σίγουρα θα συναντήσετε ανθρώπους στο δρόμο σας... Ο Άνθρωπος κρύβει μέσα του ένα Κτήνος και έναν Θεό μαζί! Σε οποιαδήποτε από τις δύο περιπτώσεις επιδιώκει την εκμηδένιση! Υπάρχει όμως μία άβυσος μεταξύ των δύο. Δεν είναι καθόλου το ίδιο!
διαφωνω φιλε μου οριζοντια καθετα διαγωνια και παραληλα με αυτηντην παραγραφο
πρωτα για το υφος της "συμβουλης" που μου φερνει στο νου δασκαλο που κουναει το δαχτυλο και συμβουλευει τα παιδια αλλα και επι της ουσιας
Ο ανθρωπος δεν κρυβει κανεναν θεο και κανενα κτηνος μεσα του....
ο ανθρωπος ειναι θεος και κτηνος μαζι
ο κρινων ή ο παθων αναλογα αποφασιζει με βαση τα ιδια κριτηρια και τα ιδια συμφεροντα (ωφελημισμος )
και κανεις δεν επιδιωκει την εκμηδενηση παρα μονον την υποταγη των οποιων στοχων σε καποιους αλλους μεγαλυτερους και συλογικοτερους υπο την σκεπη της "αγαπης"
...Θα ελεγα μαλιστα οτι η αυτοβελτιωση και η εξυψωση του ατομου οταν αυτο ειναι μερος ενος συστηματος και δυναται να βοηθησει καταστασεις ειναι μεγιστος στοχος ...
καμια εκμηδενιση λοιπον
αβυσος υπαρχει απο τους εξω προς τους μεσα ή το αντιστροφο
λογω παραπληροφορησης , ελληψης πληροφοριων, αισθηση αδικουμενου,αλλα και ζηλια...
αυτα τα αιτια προκαλουν την κριση και τελικα την διαφορα μεταξυ των ανθρωπων και τα μιση τελικα την αβυσο
αλλα δεν φταινε οι απο μεσα που οι απεξω ειναι... στην απεξω
διοτι στην ζωη.....
εκαστος
λαμβανει τα προς αυτον οφειλωμενα
εκτος αν δεν καταλαβα κατι καλα...
Αγαπη για οτι ερχεται και συγχωρεση για οτι εχει ηδη γινει
quote:
Μια ερωτησούλα λοιπόν για να δώσω πνοή σε αυτό το όμορφο θέμα...
Ξέρουμε ότι ο άνθρωπος έχει τη δύναμη να κάνει πολλά...βλέπε παραολυμπιάδα...Αυτό που θέλω να μου πείτε είναι αν έχουν ποτέ χρησιμοποιηθεί για το χτίσιμο ενός τέτοιου Ναού άνθρωποι μη αρτιμελείς...Ειλικρινά όμως...
Μετά από 2 σελίδες και αρκετά posts (καλώς ήλθες τιγράκι) συγχωρείστε με αλλά όχι μόνο δεν κατανόησα αλλά και έμεινα μπορώ να πω με την πικρή γεύση της απογοήτευσης στο στόμα γι'αυτό και επανέρχομαι...
Φιλότιμη και καλή η προσπάθεια του φίλου Ramoglou να μου δώσει μια απάντηση αλλά κατόπιν τούτου περιέργως δεν μου έλυσε την απορία όταν την εξέφρασα! Το ίδιο και η γλυκήτατη Zadok την οποία εκτιμώ ιδιαιτέρως για τις γνώσεις και αυτά που έχει προσφέρει στο φόρουμ.
Και αναρωτιέμαι εγώ τώρα γιατί σε ένα "οικοδομικό" σύστημα δεν έχουν θέση οι μη αρτιμελείς (για να μην πω ανάπηροι-δεν εννοώ βεβαίως πνευματικά...).
Μην ξεχνάμε ότι η "άτιμη" και καθημερινά κατακριτέα ελληνική κοινωνία και το δικό της σύστημα έχει ενσωματώσει σε αρκετό βαθμό τους ανθρώπους αυτούς σε επαγγελματικό επίπεδο... Δεν κατανοώ λοιπόν και ξανασυγχωρήστε με γι'αυτό(ίσως φταίει το iq μου) γιατί σε ένα Ναό Πνεύματος και όχι ύλης οι άνθρωποι αυτοί απορρίπτονται... και ποιές οι προϋποθέσεις για να γίνουν δεκτοί? Να έχει μέσο γνωρίζοντας τον "εργολάβο"?
Να έχει αποδείξει την κοινωνική του καταξίωση μέσω της οικονομικής του ή επαγγελματικής κατάστασης?
Οι εργασίες στο Ναό αυτό δεν είναι πνευματικές?
Είναι!
Γι'αυτό μην αρχίζετε να μιλάτε σας παρακαλώ για αδόκιμους όρους και για χτισίματα με μυστριά κλπ....
Ας ανοίξουμε λοιπόν τα χαρτιά μας και ας κρίνουν οι άλλοι...
Edited by - Avallon on 30/01/2004 10:03:44
Θα ήθελα απλώς να επισημάνω ότι η απάντησή μου στο μέλος ZADOK ήταν (κατά την γνώμη μου) μέσα στο πνεύμα του topic. Αν και με μια δόση χιούμορ, νομίζω ότι είναι σαφές ότι υποστηρίζω την συνεκτικότητα, την συντροφικότητα, την σύμπνοια και την ομόνοια των "συν-εργατών" όταν χτίζουν έναν "ναό", μια "οικοδομή". Εάν δεν υπάρχουν αυτά τα χαρακτηριστικά τότε καλύτερα να μην το "ζορίζουμε το πράμα" και να δοκιμάσουμε κάτι νέο. Μπορεί η Φύση να μας βοηθήσει και να μας στηρίξει δίνοντας Ζωή και Πνοή στην νέα μας προσπάθεια. Το έχω ξαναπεί κι άλλες φορές στο παρελθόν.
Αυτά τα συμπεράσματά μου, τα έχω εξάγει από δικές μου προσωπικές εμπειρίες και έτσι αυτή είναι μια βασική μου αρχή στο θέμα της εσωτερικής μου πορείας και στην επιλογή των "μορφών" τις οποίες ζωτικοποιώ.
Για του λόγου το αληθές:
quote:
Έχεις απόλυτο δίκιο Zadok. Επειδή έχω ζήσει κι εγώ ανάλογες καταστάσεις το ίδιο διαπίστωσα και πολλά άλλα.Διαπίστωσα ότι αν και η ιδέα δεν φταίει για την ποιότητα των ανθρώπων που την πιστεύουν και την υπηρετούν, ωστόσο δεν βοηθάει καθόλου, στην προώθηση της ιδέας αυτής, η συνεργασία και ο συγχρωτισμός με αυτούς τους ανθρώπους που (νομίζεις ότι) είναι ανεπαρκείς να την υπηρετούν.
Έτσι το καλύτερο είναι, από ότι πιστεύω, να υπηρετήσεις την ιδέα αυτή με άλλους ανθρώπους, σε άλλον τόπο, με τις συνθήκες που πιστεύεις ότι είναι πιο υγιείς. Πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις είναι καλύτερα... "να πάρει ο καθένας το δικό του κουβαδάκι και να πάει σε άλλη παραλία".
"Η φύση δίνει τις μορφές και μετά τις απορρίπτει. Είναι μήπως άστοργη;"
Ελπίζω να έδωσα κάποιες εξηγήσεις (ειδικά στον Oannes). Τώρα, αν κάποιοι, δεν θέλουν να μπουν στην ουσία της άποψής μου και προσπαθούν να την ερμηνεύσουν κατά το δοκούν, δυστυχώς, για αυτό δεν μπορώ να κάνω τίποτε παραπάνω.
Καλησπέρα και σ’ εσάς παρατηρητές και κριτές των οικοδόμων.
Το τόπικ αυτό όπως είπε ο αγαπητός Oannes δεν είχε ξεφύγει από το θέμα του και πήγαινε καλά, η δική μου προσπάθεια εκεί θα επικεντρωθεί λοιπόν και όπως στην αρχική μου συμμετοχή έτσι και τώρα θα απαντώ σε αυτούς που θα μπορούν να καταλάβουν τι εννοώ.
Χίλια συγνώμη που θα αγνοήσω αυτούς που δεν κατέχουν την οικοδομική τέχνη ή που την αρνούνται.
Avallon θυμάμαι εκείνο το e-mail που μου έστειλες πρόσφατα και αναφερόταν στο ποιος είναι ο αρχηγός !
Τέλειο και ταιριάζει στην πραγματικότητα με πολλούς που τελικά το μόνο που τους νοιάζει είναι να είναι αρχηγοί .
Παραβλέπω λοιπόν τα όποια άλλα σχόλια τα οποία και δεν αξίζει να ασχοληθώ μαζί τους και προχωρώ στην απάντηση επί της ερώτησης σου.
Όταν είπα ότι υπάρχουν εξαιρέσεις θα έπρεπε να υποψιαστείς ότι αυτές ανήκουν στην κατηγορία αυτών που αναφέρεις.
Και οι άλλες ( νοητικές, πλήρης αναπηρία, κλπ βαριές μορφές ) σε αυτές που αποτελούν τον κανόνα.
Το γιατί λοιπόν υπάρχει ο κανόνας είναι εύκολα κατανοητό και δεν έχει καμία σχέση με αυτό που ίσως σου περνάει από το μυαλό περί, ...
quote:
και ποιές οι προϋποθέσεις για να γίνουν δεκτοί? Να έχει μέσο γνωρίζοντας τον "εργολάβο"?
Να έχει αποδείξει την κοινωνική του καταξίωση μέσω της οικονομικής του ή επαγγελματικής κατάστασης?
Αυτά είναι σκέψεις άσχετες με την τέχνη και τουλάχιστον εσύ θα έπρεπε να το ξέρεις καλά.
Προσπαθώντας να σε βοηθήσω λίγο παραπάνω θα σου θυμίσω την ερώτηση που έκανα στο απαντητικό μου post.
Αν κάποιος δε δύναται να εργασθεί πως θα μπορέσει να προσληφθεί ;
Είναι πολύ καλό να προσπαθούμε να δείξουμε την αγάπη μας και την ελεημοσύνη μας απέναντι σε ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες αλλά με στοργή και όχι με εκμετάλλευση.
Ξέρεις καλή μου φίλη πως η συντεχνία έχει κάτι άλλο στους κανονισμούς λειτουργίας που έρχεται να δώσει αυτό ακριβώς στην κοινωνία, αυτό είναι η αγαθοεργία, για την οποία κανένας οικοδόμος δεν περηφανεύεται και δεν διαλαλεί, γιατί απλά είναι το καθήκον του το οποίο πράττει αγόγγυστα και εν πλήρη συνειδήση.
Ελπίζω αυτή τη φορά αγαπητή μου να καλύφθηκες.
Υ.Γ. Προς κάθε ενδιαφερόμενο, γράφω ξανά απλά και μόνο για να συνομιλήσω με ανθρώπους που εγώ κρίνω ότι μπορώ να έχω κάποια επικοινωνία, με τα λιμά δεν θα ασχοληθώ εφ’ εξής όσο και αν προκληθώ καλυμμένα ή απροκάλυπτα.
Ο κακός λύκος
μ' άρεσε η αρχική σου διευκρίνηση περί των συζητήσεων του Φόρουμ.
Δεν είχα "πιάσει" αυτή τη διάσταση των γραφομένων του αγαπητού Admin, αλλά νομίζω ότι επί της ουσίας δεν υπάρχει διάσταση απόψεων.
Εν πάσει περιπτώσει: "ότι πείτε εσείς οι άντρες"!
Αλλά, αν έχω καταλάβει καλά, έχει καταστεί σαφές μέχρι τούδε, ότι σε άλλους αρέσουν οι παραλίες, σε άλλους τα βουνά. Και σ' αυτούς υπάρχουν άλλες υποδιαιρέσεις: σε άλλους αρέσουν οι αμμουδιές, σε άλλους τα βότσαλα, σ' άλλους ο Παρνασσός και σ' άλλους ο Ψηλορείτης...
Θ' ακολουθήσω λοιπόν, την τακτική του αγαπητού Ramoglou και θα συνεχίσω επί του θέματος:
Κατ' αρχήν, αγαπητή Avallon σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, θα ήθελα να μη θεωρήσεις κολακεία το γεγονός ότι αισθάνομαι αμοιβαία τα αισθήματα.
Θα προσπαθήσω να δώσω μία ανάλογη απάντηση στο εύστοχο ερώτημά σου:
Σίγουρα θυμάσαι τη συζήτηση την οποία κάναμε στο τόπικ Gay και εσωτερισμος, το τόπικ το οποίο ανοίξαμε στη συνέχεια ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΑΙ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ και τους περιβόητους διαξιφισμούς στο τόπικ Rodostauroi.
Όλα τα θέματα, τα οποία αφορούν στην περί ου ο λόγος "οικοδομή", έχουν να κάνουν με μία κοσμική και μία εσωτερική διάσταση. Θα έλεγα ότι η απάντηση του αγαπητού Ramoglou καλύπτει σαφώς την κοσμική και σε κάποιο μέρος την εσωτερική.
Θα πρόσθετα λοιπόν, ότι όλα εξαρτώνται από το που χτίζουμε τί. Ποιός είναι ο σκοπός, τί προϋποθέσεις χρειάζονται για την επίτευξή του και ποιοί μπορούν να βοηθήσουν ενεργά σ' αυτό.
Θα έλεγα δε, ότι πιο πολύπλοκο μου φαίνεται το ερώτημα: ο οικοδόμος, ο οποίος έχει προσληφθεί και για κάποιο λόγο (μη εργατικό ατύχημα) έχει χάσει την αρτιμέλειά του, απολύεται; Όχι, φυσικά.
Άλλο ερώτημα: Η έγκυος μπορεί να εργαστεί στην οικοδομή; Όχι, όσο είναι έγκυος.
Όλα αυτά τα "όχι" και τα "ναι" έχουν να κάνουν με την καθαρά εσωτερική διάσταση του θέματος. Η καθημερινή πρακτική μπορεί να διαφοροποιείται και οι εξαιρέσεις έχουν να κάνουν με το γεγονός ότι στο συνειδησιακό επίπεδο, το οποίο εργαζόμεθα τα θεμέλια είναι γερά, παρ' όλες τις ανοικοδομήσεις...
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
Edited by - Zadok on 30/01/2004 15:51:48