- UFO Η ΑΛΗΘΕΙΑ - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
Lux e tenebris
Οι θεοί, τα όνειρα και τα ιδανικά των ανθρώπων, πλάθονται με τα ίδια υλικά....
quote:
Η αιτία για να υπάρχει έτσι όπως έχουμε φανταστεί εμείς οι άνθρωποι τον Θεό , είμαστε εμείς οι ίδιοι άνθρωποι . Εμείς δώσαμε ιδιότητες ανθρωπομορφικές σε μια αόριστη δύναμη ,σε κάτι που πιστεύουμε ότι υπάρχει , πέρα των πάντων , ορατών και αόρατων , και μέσα σ΄αυτά .
Η αναφορά στο όνομα , και στην οντότητα του Θεού με ανθρώπινα χαρακτηριστικά και ιδιότητες , χρησιμοποιήθηκε από τις θρησκείες εξαιτίας της άγνοιας, τον τρόμου, των διαστρεβλώσεων και της αγωνίας, οδηγούσε στον παραλογισμό, στην πίστη, σε τερατώδεις μυθοπλασίες, στον σκοταδισμό και στο πνευματικό κενό .
Πολύ σωστά, φίλε μου elo!
Κατά την γνώμη μου ένας Θεός σχεδόν πάντοτε μέσα σε μια θρησκεία λαμβάνει ανθρώπινα χαρακτηριστικά κι αποκτά μεγάλη ομοιότητα με τον άνθρωπο.
Στην Αφρική για παράδειγμα οι θεοί είναι μαύροι, στην Ιαπωνία έχουν σχιστά μάτια κτλ.
Ο άνθρωπος νιώθει την ανάγκη να έχει δημιουργηθεί από έναν Θεό ο οποίος μοιάζει με αυτόν, θυμίζει εκείνον κι αποτελεί την εικόνα του.
Με αυτόν τον τρόπο νιώθει οτι αποτελεί μια προέκταση του Θείου και μπορεί να συλλάβει καλύτερα ίσως την πορεία του προς την ένωση με αυτό.
Είναι μια πανανθρώπινη σχεδόν ανάγκη μας να πιστεύουμε σε κάτι το Ανώτερο, σε κάτι που μας δημιούργησε κι όρισε την φύση μας, την Φύση γύρω μας, το σύμπαν μας.
Όπως είπε κι ο Trithemius, αν αναλύσουμε το θέμα από την θεολογική του σκοπιά ο Θεός προϋπήρχε από την ανάγκη μας να πιστέψουμε σ' εκείνον και κατά συνέπεια, από μια θρησκεία.
Μια θρησκεία δεν είναι τίποτα άλλο από μια συλλογική επιθυμία μιας μεγάλης μερίδας ανθρώπων να πιστεύουν σε κάτι το κοινό.
Αυτό κατά βάση δεν είναι κάτι το αρνητικό ή το λανθασμένο.
Όπως λες κι εσύ στο εισαγωγικό σου μήνυμα η πίστη μπορεί να μας αποτρέψει από λάθη που θα έχουν απήχηση στους συνανθρώπους μας, μας χαλιναγωγεί κι οριοθετεί την ύπαρξη μας σε σχέση με την ύπαρξη των συνανθρώπων μας.
Κάθε θρησκεία λοιπόν προσπαθεί - ή τουλάχιστον αυτός ήταν ο αρχικός της σκοπός - να προσεγγίσει την Ανώτερη Δύναμη που έχει δημιουργήσει τα πάντα και να βοηθήσει τους πιστούς της να φτάσουν στην ένωση τους μαζί της.
Με αυτό το σκεπτικό καμία θρησκεία δεν είναι πιο κοντά στον Θεό από μια άλλη.
Όλες έχουν συλλάβει μέρος της Αλήθειας κι όλες προσπαθούν να την προσεγγίσουν, έστω και μέσα από διαφορετικά μονοπάτια.
Μπορούμε να είμαστε ποτέ σίγουροι οτι εμείς είμαστε πιο κοντά στον Θεό από έναν αλλόθρησκο?
Ποιός μας δίνει τα εχέγγυα για κάτι τέτοιο?
Θα συμφωνήσω τέλος απόλυτα με κάτι το οποίο ανέφερες, φίλε μου!
quote:
Η τυφλή αποδοχή οποιασδήποτε θρησκευτικής αλήθειας σημαίνει παραίτηση από την αναζήτηση του νοήματος και του σκοπού ζωής των ανθρώπων
Και σε αυτή την περίπτωση αντί να έρχεσαι πιο κοντά στον Θεό απλά απομακρύνεσαι...
In anticipation of my resurrection...
quote:
Φίλε CROWL26, αν διαβάσεις το πρώτο μου post, θα δεις μέσα ακριβώς τα όσα έγραψες. Όμως, μιας και απ' ότι καταλαβαίνω δηλώνεις χριστιανός ορθόδοξος, μπορείς να μου εξηγήσεις το πως αυτή η "δύναμη" αποκτά ανθρωπομορφικές ιδιότητες και δη στην π.δ.; Μήπως αυτές οι υπέρμετρα ανθρωπομορφικές εκφάνσεις του Γιαχβέ δεν ήταν τίποτε άλλο παρά σοφίσματα του Μωϋσή και του κάθε προσώπου της π.δ.;
@ Trithemius
Δεν θα τα χαρακτήριζα σοφίσματα εκ του πονηρού ορμώμενα ή με σκοπιμότητες αλλά αποτέλεσμα της μεγάλης ανάγκης μέσα στους αιώνες να δώσει ο άνθρωπος μία μορφή σε αυτό που ονομάζει Θεό ώστε να γίνει αντιληπτός κατά κάποιο τρόπο σε όλους τους ανθρώπους.
Σε κάθε περίπτωση η απάντηση μου συνταυτίζεται με αυτή του φίλτατου Dying_Incubus την οποία προσυπογράφω και αποδέχομαι πλήρως και ως δική μου αντίληψη, πεποίθηση και προσωπική άποψη.
@ Dying_Incubus
Φίλτατε δεν παίζεσαι.Το μήνυμα σου ήταν άψογο και συμφωνώ απόλυτα μαζί σου.Συγχαρητήρια.Με κάλυψες πλήρως.
Φιλικά.-
ICXC
quote:
CROWL26
Δεν θα τα χαρακτήριζα σοφίσματα εκ του πονηρού ορμώμενα ή με σκοπιμότητες αλλά αποτέλεσμα της μεγάλης ανάγκης μέσα στους αιώνες να δώσει ο άνθρωπος μία μορφή σε αυτό που ονομάζει Θεό ώστε να γίνει αντιληπτός κατά κάποιο τρόπο σε όλους τους ανθρώπους
Nαι αλλά μην ξεχνάς πως δισεκατομμύρια ανθρώπων ανά τους αιώνες διαμόρφωσαν τη ζωή τους ολόκληρη σε αυτά που ήταν γραμμένα στην π.δ. Επομένως έχουμε να κάνουμε με ένα φαινόμενο όπου το κάθε πρόσωπο της π.δ. που του αποδίδουν ένα βιβλίο, προσπαθούσε σύμφωνα με τα δικά του μέτρα και σταθμά να ερμηνεύσει τον Γιαχβέ. Είναι τρομερή η ευθύνη που είχαν αναλάβει και πολύ πιθανό να μην το είχαν συνειδητοποιήσει κιόλας.
Χωρίς να θέλω να δυναμιτίσω την ήρεμη κουβέντα, θέλω απλά να σημειώσω πως ένα από τα προβλήματα του δογματισμού είναι και η άνευ όρων αποδοχή των επίσημων γραφών. Σίγουρα κάποια κείμενα αξίζουν ιδιαίτερης προσοχής και αποδοχής, όχι όμως όλα. Καταλαβαίνουμε λοιπόν πως η ανάγκη για να πιστέψουμε σε έναν θεό, πολλές φορές μας βάζει σε λανθασμένα μονοπάτια. Φυσικά η θρησκεία είναι και θέμα "έλξης". Κανείς δεν λέει πως οι ακόλουθοι μίας θρησκείας είναι όλοι τους άβουλα όντα. Σίγουρα κάποιοι εντάχθηκαν σε αυτή κατόπιν συνειδητής επιλογής (δυστυχώς όμως είναι πάντοτε οι λιγότεροι). Κατά συνέπεια, πολλές φορές η ανάγκη του να πιστέψουμε σε έναν θεό μέσω ενός θρησκευτικού συστήματος, μας αλλάζει όλη τη ζωή και κατά μία έννοια γινόμαστε δέσμιοι των θέσεών του.
Επίσης πρέπει να σημειώσουμε πως η έννοια της θρησκείας δεν είναι απαραίτητα συνδεδεμένη με την έννοια του θεού και την ανάγκη να πιστέψουμε σε κάποιον θεό. Πιστεύω πως η κάθε θρησκεία, στο μεγαλύτερο ποσοστό της, στηρίζεται στο μειωμένο ενδιαφέρον των πιστών να προσεγγίσουν το θεό. Κατ' ουσίαν επαφίονται στις βουλές κι αποφάσεις των λίγων (ιερατική κάστα), προκειμένου να τους δείξεουν εκείνοι (οι ιερείς) το πως θα ικανοποιήσουν την ανάγκη τους για να πιστέψουν σε έναν θεό. Φυσικά αυτό έχει και τις ανάλογες συνέπειες...
Όπως ανέφερε αρχικά και ο φίλος elo, Η τυφλή αποδοχή οποιασδήποτε θρησκευτικής αλήθειας σημαίνει παραίτηση από την αναζήτηση του νοήματος και του σκοπού ζωής των ανθρώπων. Έτσι το αντιλαμβάνομαι κι εγώ. Δυστυχώς όμως, αυτή η οπτική δεν αναγνωρίζεται όπως πρέπει και μας καθιστά πολλές φορές "ασύμβατους" με το κοινωνικό σύνολο, όπου ως συνήθως (ικανοποιώντας την ανάγκη του να ανήκουμε κάπου) τέτοιες προσεγγίσεις δεν είναι αποδεκτές.
Lux e tenebris
Ο θεός γεννήθηκε στο μυαλό του πρωτόγονου ανθρώπου όταν προσπάθησε να ερμηνεύσει την προέλευση και φύση των φυσικών φαινομένων και διαμορφώθηκε σύμφωνα με την πορεία του ανθρώπου. Οσο ο άνθρωπος ανακάλυπτε αυτό το περιβάλλον τόσο οι ιδιότητες του θεού - όσο και αυτή η υπόστασή του - άλλαζε ώστε να παραμένει πάντοτε αυτός στον οποίο αποδίδονταν πράγματα που βρισκόταν πέρα από τη γνώση του ανθρώπου.Η ιστορία της παγκόσμιας θεολογίας αποδεικνύει πως όχι μόνον ο θεός δημιουργήθηκε "κατ'εικόνα και καθ'ομοίωση" του ανθρώπου αλλά σε κάθε εποχή και σε κάθε τόπο ο θεός αυτός προσαρμοζόταν στο πολιτιστικό περιβάλλον και την ψυχοσύνθεση του ανθρώπου.
Ετσι ο θεός των Εβραίων είναι εκδικητικός και κακός, ο θεός των ινδιάνων είναι οικολόγος, οι θεοί των αρχαίων Ελλήνων είναι εκφάνσεις των ιδεών της εποχής (σοφία, πόλεμος, τέχνη, οικογένεια, κτλ.), ο θεός του Ισλάμ είναι προσηλυτιστής (με τα ανάλογα ανταλλάγματα προς τους πιστούς) και ο θεός των χριστιανών λειτουργεί στη βάση της πιστωτικής κάρτας (αμαρτία - συγχώρεση - δυνατότητα για νέα αμαρτία...).
Είναι φανερό πως ο θεός υπάρχει επειδή υπάρχει και ο άνθρωπος. Θεός δεν υπήρχε 65 εκατομμύρια χρόνια πριν και αν η φύση επέτρεπε στους δεινόσαυρους να εξελιχτούν, σήμερα, μετά από 65 εκατομμύρια χρόνια πιθανόν ο θεός να είχε τη μορφή του T-Rex, συνοδευόμενου από πολλά αγγελάκια με τη μορφή διλοφόσαυρων και αρχαγγέλους με τη μορφή κομψόγναθων.
Ο θεός εξαρτάται άμεσα από την ύπαρξη του δημιουργού του, του ανθρώπου. Μόλις σταματήσει να υπάρχει ο άνθρωπος, θα πάψει να υπάρχει και ο θεός. Στην ουσία, ο άνθρωπος εκτός από δημιουργός του θεού λειτουργεί και σαν ξενιστής, μεταφέροντας μαζί του το θεό, με τον ίδιο τρόπο που μεταφέρει και τα υπόλοιπα μικρόβια. Μόνο που στην περίπτωση του θεού ο ξενιστής δεν σταματάει να εφευρίσκει τρόπους να μεταδώσει την πίστη του και στους υπόλοιπους - έστω και με τη βία.
Οι θεοί αλλάζουν με τις εποχές αλλά έχουν όλοι ένα κοινό στοιχείο. Συνδέονται άμεσα με την αμάθεια του ανθρώπου. Οσο πιο αμαθής, τόσο πιο πιστός. Οσο λιγότερο σκέφτεται τόσο περισσότερο πιστεύει.
Ο θεός έχει ενεδυθεί με πολλές ιδιότητες (παντοδύναμος, πάνσοφος, κτλ.) από τους πιστούς, αλλά φαίνεται πως η παντοδυναμία του αυτή είναι επιλεκτική, και πάντα προς το κακό. Ετσι ο πιστός αποδίδει πολύ εύκολα έναν καταστροφικό σεισμό στη δύναμη του θεού ("μας τιμωρεί ο θεός" είναι η σκέψη του) αλλά φαίνεται πως ο θεός είναι ανίκανος να χρησιμοποιήσει την παντοδυναμία του για το καλό. Ενας παντοδύναμος θεός, ο οποίος επιπλέον νοιάζεται για τον άνθρωπο, θα μπορούσε πολύ εύκολα να εξαφανίσει μια αρρώστια, αλλά φαίνεται πως αφήνει αυτή τη δουλειά στον ίδιο τον άνθρωπο. Ετσι, για παράδειγμα ο θεός δεν κατάφερε να εξαφανίσει τη φυματίσωση που σκότωσε εκατομμύρια ανθρώπων (η οποία φυματίσωση φαίνεται πως "ήταν θέλημα θεού") αλλά ευτυχώς ο Albert Calmette και ο Charles Guerin έβαλαν τέλος στο "θέλημα του θεού", ανακαλύπτοντας το εμβόλιο κατά της φυματίωσης΄το 1921.
Εν κατακλείδι, ο θεός δημιουργήθηκε από τον άνθρωπο για να εξυπηρετήσει συγκεκριμένες ανάγκες του. Φτιάχτηκε σύμφωνα με την ιδιοσυγκρασία του ανθρώπου και προσαρμόστηκε στις εκάστοτε πολιτισμικές συνθήκες. Παρέμεινε πάντα όμως προϊόν της αμάθειας του ανθρώπου και συντηρείται από τον παραλογισμό του, εξελίχτηκε δε σε μια πολύ κερδοφόρα επιχείρηση ανά τον κόσμο. Οι 4.200 διαφορετικές θρησκείες που υπάρχουν στη γη αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.
macedon
quote:
Οι θεοί, τα όνειρα και τα ιδανικά των ανθρώπων, πλάθονται με τα ίδια υλικά
quote:
Ο θεός δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα νοητικό κατασκεύασμα του ανθρώπου
Ομως μέχρι να υπάρξει μια σαφής και αναμφισβήτητη θεωρία ποιός έπλασε τα υλικά και τον άνθρωπο που έχει προικισθεί και με νόηση να κατασκευάζει θεούς ο καθένας μπορεί να δίνει μια εξήγηση που του ταιριάζει και θα δημιουργούνται θεωρίες που θα κατευθύνουν τα πλήθη όπου και όπως.
Και το πιο σπουδαίο μέχρι τότε όποιος και να προσθαπήσει να καταρίψει την όποια ανυπόστατη θεωρία θα χρησιμοποιεί επίσης μια θεωρία ανυπόστατη που την επομένη θα καταρίπτεται κι αυτή, κλπ.κλπ.κλπ.
Και όλο αυτό που συνεχίζεται στους αιώνες και θα συνεχιστεί εκτός κι αν εξαφανιστεί και το τελευταίο ίχνος μας από το σύμπαν, έχει γίνει χωρίς κανένα σκοπό, τυχαία, και δεν έχει καμμία απολύτως σημασία εκτός από το να θρέφεται η γη με τα υλικά μας?
Θα συμφωνούσα αν δεν είχα την εξής απορία. Η φύση θα ήταν τέλεια αν δεν είχαμε νόηση. Γιατί έκανε μια τόσο άχρηστη σπατάλη να μας κάνει να έχουμε συνείδηση της ύπαρξής μας και να αναρωτιόμαστε μόνιμα αιώνια για όλα αυτά? Δεν θα ήταν πιο απλό να ήμασταν ένα είδος που τρώει, κοιμάται, πολλαπλασιάζεται στη φωλίτσα του στο δάσος και δεν αποζητά τίποτα περισσότερο?
Η φύση δημιούργησε ένα πλάσμα που να έχει νόηση και μάλιστα τόσο διεστραμένη ώστε να την καταστρέψει?
Και μπορεί να πει κάποιος. Μα όντως τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ολο το σύμπαν έχει κανόνες , είναι μια άπειρη νόηση χωρίς αρχή και τέλος που γέννησε και γεννάει τα πάντα και εμείς είμαστε ένα ελάχιστο μέρος από το όλον. Πολύ ωραία. Θεός λοιπόν είναι ένα όνομα που βρήκαμε για το όλον. Και αν το όλον υπάρχει υπάρχει και ο, η, οι,... Θεός.
Το πρόβλημα πιστεύω δεν είναι αν υπάρχει η γεννεσιουργός αρχή του όλου αλλά το πως οι άνθρωποι "χρησιμοποιούν" αυτή τη σκέψη τους...
Είναι δικαίωμά μας να δώσουμε όνομα στην όποια δημιουργό αρχή της ύπαρξής μας για να είναι ένα σημείο αναφοράς για τις μεταφυσικές μας ανησυχίες.
Οταν όμως η σκέψη αυτή γίνεται θεωρία,δόγμα και κατευθύνει τις τύχες των ανθρώπων είναι μια άλλη ιστορία γνωστή σε όλους μας, και ο καθένας μας ας πάρει τις αποφάσεις του τι πρέπει να πιστέψει και να πράξει.
Η τυφλη πιστη σε παραλογα δογματα και θρησκευτικες αντιληψεις βεβαιως και είναι αποτελεσμα αμαθειας.
Όμως και η αποδοχη θεωρειων συμπτωσεων, τυχαιοτητων και πιθανοτητων είναι και αυτή αποτελεσμα αμαθειας.
Είναι ευκολο να αποδειχθει λογικα ότι τιποτε δεν είναι τυχαιο, ότι δεν υπαρχουν συμπτωσεις ουτε βεβαια και πιθανοτητες.
Η σχεση αιτιας-αποτελεσματος είναι το θεμελιο της λογικης και διεπει τον κοσμο μας.
Αλλωστε η αναζητηση των αιτιων των πραγματων αποτελει ουσιατικα και ορισμο της φιλοσοφιας.
Οτιδηποτε σε αυτό τον κοσμο αποτελει αποτελεσμα μιας προυπαρχουσας αιτιας και αιτια για ένα μελλοντικο και πολύ συγκεκριμενο αποτελεσμα. Δηλαδη ουσιαστικα δεν υπαρχουν πιθανοτητες ουτε βεβαια συμπτωσεις.
Για παραδειγμα εστω ότι ριχνω ένα ζαρι και φερνω «6». Αν η ριψη του ζαριου επαναληφθει με τις ιδιες ακριβως συνθηκες αλλες 1000000 φορες το αποτελεσμα θα είναι παντα το ιδιο. Αλλα πρακτικα επειδη δεν γινεται ετσι απλα να επαναληφθει η ριψη με ακριβως τις ιδιες συνθηκες και επειδη ο ανθρωπος αδυνατει να υπολογισει το αποτελεσμα σε μη ελεγχομενες από τον ιδιο συνθηκες τοτε εφευρισκει τον «νομο των πιθανοτητων».
Η εννοια της πιθανοτητας, επομενως, δεν είναι τιποτε άλλο παρα ένα τεχνασμα εξαιτιας της αδυναμιας του ανθρωπου να υπολογισει το συγκεκριμενο αποτελεσμα που θα προκυψει από την αιτια + τις εκαστοτε συνθηκες (που και αυτές βεβαια συμπεριλαμβανονται στην ευρυτερη εννοια της αιτιας)
Παρολη βεβαια την αδυναμια του ανθρωπου, είναι εμφανες ότι κάθε αιτια εχει συγκεκριμενο αποτελεσμα.
Το ιδιο, βεβαια, συμβαινει και με τις εννοιες «τυχη» και «συμπτωση». Και αυτές αποτελουν τεχνασματα του ανθρωπου εξαιτιας της αδυναμιας του ανθρωπου να αν αντιληφθει καποιες αιτιες και να προβλεψει τα αποτελεσματα τους.
Όπως λεει και ο Αριστοτελης στα Ηθικα Ευδημεια Θ, 5 « Αν καταργησουμε εντελως την επιρροη της τυχης και υποστηριξουμε ότι τιποτε σ’ αυτόν τον κοσμο δεν γινεται τυχαια, αλλ’ ότι εμεις, επειδη δεν βλεπουμε την άλλη πραγματικη αιτια, λεμε ότι η τυχη είναι αιτια για κατι που δεν μπορουμε να καταλαβουμε, τοτε μπορουμε να ορισουμε την τυχη σαν μιαν αιτια ασυλληπτη από την ανθρωπινη σκεψη και να την εννοησουμε σαν ένα ειδος φυσης.»
Επομενως ουσιαστικα η λεγομενη πρωτη (δημιουργικη) αιτια του κοσμου μας και η υπαρξη της αποτελει λογικη αναγκαιοτητα.
Επισης είναι πολύ λογικο ως πρωτη αιτια να θεωρειται Ον ή Οντα ασυλληπτης από εμας νοημοσυνης (Θεος-Θεοι) εξαιτιας της απιστευτης ισορροπιας και πολυπλοκοτητας του κοσμου μας που πραγματι κυβερναται από φυσικους νομους και κανονες (και όχι βεβαια από τυχαιοτητες και συμπτωσεις) αλλα ας μη λησμονουμε ότι ολοι νομοι θεσπιζονται από καποιον νοημονα νομοθετη.
Ετσι θεωρω ότι σιγουρα ο «Θεος» φιλοσοφικα δεν είναι δημιουργημα του ανθρωπου. Θρησκεολογικα μπορει να ειναι ανθρωπινο κατασκευασμα οσο ειναι και τα θρησκευτικα δογματα.
Τωρα βεβαια οι διαφορες αποψεις που εκφραζονται περι θεων κρινονται με την λογικη και μπορουν να αποδειχθουν μερικες να είναι παραλογες, άλλες βλακωδεις αυτό όμως σημαινει απλα την ανοησια καποιων και τιποτε παραπανω.
-----------------------------------------
http://www.amethystium.com
quote:
Ετσι θεωρω ότι σιγουρα ο «Θεος» φιλοσοφικα δεν είναι δημιουργημα του ανθρωπου. Θρησκεολογικα μπορει να ειναι ανθρωπινο κατασκευασμα οσο ειναι και τα θρησκευτικα δογματα.
Μα οι άνθρωποι έχουν την νόηση και το πνεύμα να φιλοσοφούν περι Θεού.
ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ.
quote:
Ελεάτης
αλλα ας μη λησμονουμε ότι ολοι νομοι θεσπιζονται από καποιον νοημονα νομοθετη.
Η παραπάνω πρόταση δεν είναι αξιωματική. Είναι θεώρημα και ως εκ τούτου χρήζει απόδειξης. Ευχαρίστως να την ακούσουμε αν την έχεις πρόχειρη.
Από την άλλη, υπάρχουν εκατοντάδες παραδείγματα νόμων στην καθημερινή ζωή που δεν απαιτούν την ύπαρξη κανενός νομοθέτη. Για παράδειγμα, το να έχει ένα νόμισμα 50% πιθανότητες να πέσει σε μία συγκεκριμένη θέση δεν απαιτεί την ύπαρξη κανενός νομοθέτη, ευφυούς ή μη.
macedon
quote:
Σαφέστατα και δημιουργήθηκε πρώτα ο Θεός.Βέβαια η λέξη "δημιουργήθηκε" δεν είναι ακριβής.Ο Θεός προυπήρχε εις τους αιώνες των αιώνων και τίποτα δεν τον δημιούργησε.Αν τον είχε δημιουργήσει κάτι τότε αυτόματα αυτό το κάτι θα ονομαζόταν Θεός.Η ανώτερη λοιπόν αυτή δύναμη, διότι περί ΔΥΝΑΜΗΣ αναφερόμαστε και όχι κάτι το υλικό, είναι ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ των πάντων, ορατών και αοράτων στον άνθρωπο, προυπήρχε και δημιούργησε τον κόσμο υλικό και άϋλο.Ο άνθρωπος μετά την δημιουργία του αδυνατώντας να δώσει απαντήσεις στην δημιουργία αυτού του κόσμου και αντιλαμβανόμενος ότι δεν τον δημιούργησε αυτός λόγω αδυναμίας αντιλήφθηκε την ύπαρξη αυτής της ανώτερης δύναμης, ήτοι του Θεού.Άρα στο ερώτημα σου υπάρχει απάντηση.Η ανάγκη για τον Θεό ήρθε κατόπιν δημιουργίας του σύμπαντος κόσμου από τον Θεό.Και βεβαίως είναι τρανή απόδειξη της ανθρώπινης ασυναμίας και ταυτόχρονα της ύπαρξης ανώτερης Δύναμης.Ο Θεός προυπήρχε εις τους αιώνες των αιώνων και είναι ο δημιουργός των ορατών και αοράτων
Λογικά αυτά που γράφεις CROWL26 , αλλά επιτρεψέ μου να στο θέσω και από μια άλλη πλευρά που πρέπει να εξετάσουμε , απλά για να παιδέψουμε λίγο ακόμα το μυαλό μας .
Αυτή η Ανώτερη δύναμη που ονομάζουμε Θεό όπως γνωρίζουμε από τις γραφές , προϋπήρχε πριν την δημιουργία του σύμπαντος , δηλαδή πριν από αυτό που λέμε χώρο και χρόνο , προϋπήρχε πριν από την δημιουργία του φωτός , δηλαδή υπήρχε μέσα στο απόλυτο σκοτάδι , προϋπήρχε πριν από όλα τα όντα .
Οπότε καλέ μου CROWL26 γεννιέται ένα εύλογο ερώτημα , αν δεχτούμε όλα αυτά που μας έχουν μάθει , ποιο ήταν το νόημα της ύπαρξής Του; Σε ποιον ήταν Θεός , σε ένα τίποτα , σε ένα χάος , σε ένα μηδέν . Πως είναι δυνατόν να σκεφθούμε έναν ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΑ χωρίς Βασίλειο , και αν είμαστε δημιούργημα αυτής της δύναμης , και όχι μιας τυχαίας εξέλιξης , για ποιον λόγο χρειάζεται από εμάς αυτή την αναγνώριση , υπακοή , από την στιγμή που δεν μιλάμε για κάτι υλικό αλλά για κάτι που είναι τόσο αόριστο , για κάτι που η θρησκεία ( άνθρωπος ) του έδωσε ανθρωπομορφικές ιδιότητες , ώστε όχι απλά να θαυμάζουμε κάτι που δεν μπορεί ο ανθρώπινος νους να αντιληφθεί , αλλά να μας εμπνέει ένα αίσθημα φόβου και υποταγής .
quote:
ΠΙΣΤΕΥΩ ΕΙΣ ΕΝΑΝ ΘΕΟ ΠΑΤΕΡΑ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΑ, ΠΟΙΗΤΗΝ ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΑΙ ΓΗΣ, ΟΡΑΤΩΝ ΤΕ ΠΑΝΤΩΝ ΚΑΙ ΑΟΡΑΤΩΝ
Πιστεύω : Αποδέχομαι θεωρητικά, συμφωνώ. Αφιερώνω τη ζωή μου
Θεός: Ουράνια, γεροντική, σεβάσμια μορφή στην οποία οφείλω υπακοή. Το πρώτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας
Πατέρας : Αυτός που με γεννά και με προστατεύει. Αυτός που με τιμωρεί και με ανταμείβει. Η πηγή της ζωής
Παντοκράτορας: Εξουσιαστής των πάντων. Παγκόσμιος νόμος που ρυθμίζει την ύπαρξη και της λειτουργία των όντων. Βάναυσος, αδυσώπητος δυνάστης
Και όπως έλεγε ο πολύ μεγάλος Δ.Λιαντίνης
«Όποιος πιστεύει στο Θεό έχει μέσα του ένα νεκρό Θεό. Όποιος δεν πιστεύει στο Θεό έχει μέσα του ένα νεκρό άνθρωπο.».
Με αυτή τη φράση τονίζεται τόσο η φαινομενικά αδύνατη λογική απόδειξη της ύπαρξης Θεού, όσο και η πέρα για πέρα ανθρώπινη ανάγκη της πίστεως.
quote:
Λογικά αυτά που γράφεις CROWL26 , αλλά επιτρεψέ μου να στο θέσω και από μια άλλη πλευρά που πρέπει να εξετάσουμε , απλά για να παιδέψουμε λίγο ακόμα το μυαλό μας .
Αυτή η Ανώτερη δύναμη που ονομάζουμε Θεό όπως γνωρίζουμε από τις γραφές , προϋπήρχε πριν την δημιουργία του σύμπαντος , δηλαδή πριν από αυτό που λέμε χώρο και χρόνο , προϋπήρχε πριν από την δημιουργία του φωτός , δηλαδή υπήρχε μέσα στο απόλυτο σκοτάδι , προϋπήρχε πριν από όλα τα όντα .Οπότε καλέ μου CROWL26 γεννιέται ένα εύλογο ερώτημα , αν δεχτούμε όλα αυτά που μας έχουν μάθει , ποιο ήταν το νόημα της ύπαρξής Του; Σε ποιον ήταν Θεός , σε ένα τίποτα , σε ένα χάος , σε ένα μηδέν . Πως είναι δυνατόν να σκεφθούμε έναν ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΑ χωρίς Βασίλειο , και αν είμαστε δημιούργημα αυτής της δύναμης , και όχι μιας τυχαίας εξέλιξης , για ποιον λόγο χρειάζεται από εμάς αυτή την αναγνώριση , υπακοή , από την στιγμή που δεν μιλάμε για κάτι υλικό αλλά για κάτι που είναι τόσο αόριστο , για κάτι που η θρησκεία ( άνθρωπος ) του έδωσε ανθρωπομορφικές ιδιότητες , ώστε όχι απλά να θαυμάζουμε κάτι που δεν μπορεί ο ανθρώπινος νους να αντιληφθεί , αλλά να μας εμπνέει ένα αίσθημα φόβου και υποταγής .
quote:
--------------------------------------------------------------------------------
ΠΙΣΤΕΥΩ ΕΙΣ ΕΝΑΝ ΘΕΟ ΠΑΤΕΡΑ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΑ, ΠΟΙΗΤΗΝ ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΑΙ ΓΗΣ, ΟΡΑΤΩΝ ΤΕ ΠΑΝΤΩΝ ΚΑΙ ΑΟΡΑΤΩΝ
--------------------------------------------------------------------------------
Πιστεύω : Αποδέχομαι θεωρητικά, συμφωνώ. Αφιερώνω τη ζωή μουΘεός: Ουράνια, γεροντική, σεβάσμια μορφή στην οποία οφείλω υπακοή. Το πρώτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας
Πατέρας : Αυτός που με γεννά και με προστατεύει. Αυτός που με τιμωρεί και με ανταμείβει. Η πηγή της ζωής
Παντοκράτορας: Εξουσιαστής των πάντων. Παγκόσμιος νόμος που ρυθμίζει την ύπαρξη και της λειτουργία των όντων. Βάναυσος, αδυσώπητος δυνάστης
Και όπως έλεγε ο πολύ μεγάλος Δ.Λιαντίνης
«Όποιος πιστεύει στο Θεό έχει μέσα του ένα νεκρό Θεό. Όποιος δεν πιστεύει στο Θεό έχει μέσα του ένα νεκρό άνθρωπο.».
Με αυτή τη φράση τονίζεται τόσο η φαινομενικά αδύνατη λογική απόδειξη της ύπαρξης Θεού, όσο και η πέρα για πέρα ανθρώπινη ανάγκη της πίστεως.
@ elo
Δεν θα έλεγα ότι διαφωνώ με αυτά που γράφεις.
Είναι πολύ δύσκολο να αντιληφθούμε μέσα στη μικρότητά μας ΠΩΣ ένιωθε ο Θεός πρίν τα δημιουργήματά του.Θα στο θέσω διαφορετικά και συγκεκριμένα περιγραφικά για να παιδέψουμε το μυαλό μας όπως ενέφερες και εσύ.
Ένα μικρό παιδάκι με τα ματάκια του βλέπει τον πατέρα του να του χαμογελά.Μπροστά του είναι πελώριος, μεγάλος, κυρίαρχος.Δεν μπορεί να του αντισταθεί γιατί γνωρίζει μέσα του με κάποιο τρόπο ασυνείδητο ότι ο ψηλός αυτός άνθρωπος που είναι πατέρας του μπορεί να τον χτυπήσει, μπορεί να τον τιμωρήσει, μπορεί ακόμα να του στερήσει και την ίδια τη ζωή γιατί το παιδάκι είναι πολύ ανίσχυρο μπροστά του.Είναι αυτός που τον έφερε στη ζωή αυτή και τώρα παίζει με τα μικρά χεράκια του με τα παιχνίδια που ο μεγάλος Πατέρας του αγόρασε και έφερε μπροστά του.Εντούτοις όταν νιώθει μετά από μερικά χρόνια ότι μπορεί επιτέλους να σταθεί στα δυό του ποδαράκια,το κάνει.Εναντιώνεται στο πατέρα του πάντοτε όμως σκεπτόμενος ή έχοντας αγωνία για τις τυχόν συνέπειες που αυτό θα έχει.Αυτό λοιπόν το παιδάκι σκέπτεται.Πρίν έρθω εγώ στη ζωή ο Πατέρας μου σε τί ή σε ποιόν ήταν πατέρας?.Σε τίποτα?Γιατί ένιωσε την ανάγκη να με φέρει στη ζωή?Δεν είναι τόσο εύκολη η απάντηση όσο εύκολα διατυπώνεται η ερώτηση.Με έφερε γιατί ήθελε να γίνω σαν και αυτόν,μεγάλος και ισχυρός.Ετσί πιστεύω μέσα στην ταπεινότητά μου και ο Θεός ήθελε όμοιους Του και έφερε τον άνθρωπο ώστε να μπορέσει να σταθεί στα πόδια του και να Του ομοιάσει.
Φιλικά.-
ICXC
quote:
CROWL26
Ετσί πιστεύω μέσα στην ταπεινότητά μου και ο Θεός ήθελε όμοιους Του και έφερε τον άνθρωπο ώστε να μπορέσει να σταθεί στα πόδια του και να Του ομοιάσει.
Το ότι ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο για να του κάνει παρέα είναι όντως ενδιαφέρουσα άποψη, δεν την έχω ξανακούσει. Βέβαια μερικά ερωτήματα που ανακύπτουν ίσως θα ήταν ενδιαφέρον να απαντηθούν... Όπως για παράδειγμα:
- Γιατί περίμενε ο θεός 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια για να φτιάξει τον άνθρωπο;
- Γιατί δεν τον έφτιαξε μια και καλή homo sapiens και τον έβαλε να περάσει μέσα από μια εξελικτική διαδικασία (η οποία συνεχίζεται);
- Αφού ο Θεός έφτιαξε ένα ζευγάρι που απόκτησε μόνον αγόρια, πού βρήκε ο Κάιν τη γυναίκα του κι έφτιαξε τον Ενώχ;
- Γιατί αφού έπλασε τον άνθρωπο, ο θεός δημιούργησε και τις αρρώστιες για να τον παιδεύουν;
Σαν συμπέρασμα και αναφορικά με το παράδειγμα του CROWL26, αν ο πατέρας μου είχε μαζί μου τη σχέση που υποτίθεται ότι έχει ο θεός με τους ανθρώπους, θα προτιμούσα να ήμουν ορφανός...
macedon
Επίσης θεωρώ μέγα λάθος το να ερμηνεύουμε κατά το δοκούν τις προθέσεις του θεού. Φυσικά με το που αναφέρουμε λέξεις όπως ο θεός "είπε", "ρώτησε", "ζητά", "θέλει" κλπ, αυτόματα τον ενδύουμε με τον ανθρώπινο μανδύα. Η συνήθης δικαιολογία είναι πως με κάποιον τρόπο πρέπει να γίνουν κατανοητά στους πιστούς τα θελήματα του θεού. Νομίζω πως χρησιμοποιούνται οι εκφράσεις που προανέφερα όχι για να γίνει αντιληπτός στις μάζες, αλλά γιατί προγματικά δεν υπήρξε ποτέ και ούτε θα υπάρξει περίπτωση interactive επικοινωνίας θεού και ανθρώπων. Χαρακτηριστικό είναι πως στην π.δ. ο Γιαχβέ συνομιλούσε καθημερινά με τους ανθρώπους, φώναζε, κουραζόταν, θύμωνε, ευχαριστούνταν, πεινούσε κλπ. Με την πάροδο των αιώνων και παράλληλα με τη σημαντική εξέλιξη στην ανθρώπινη διανόηση, ξαφνικά ο θεός σιωπά. Πλέον ποτέ δεν βλέπουμε αυτές τις έντονες εμφανίσεις του θεού όπως γινόταν στην αρχαιότητα. Θα έλεγα πως αν κάποια εποχή χρειαζόταν να κάνει τόσο έντονη την παρουσία του ο θεός, αυτή είναι η σημερινή. Άρα λοιπόν όλες αυτές οι δηλώσεις των ιερέων (ανεξαρτήτου θρησκείας) πως ο θεός λέει αυτό ή θέλει εκείνο, είναι σοφίσματα των ιερέων και μόνον.
Πέραν αυτού, νομίζω πως πρέπει να αποδόσουμε και στον Άνθρωπο την αξία και την παρουσία που του πρέπει. Συνηθίζουμε να λέμε "να ευχαριστείς τον θεό για τα καλά που έχεις στη ζωή σου" ή "προσευχήσου στο θεό να έχεις καθαρό μυαλό στις εξετάσεις που θα γράψεις" κλπ. Μα πραγματικά δεν καταλαβαίνω το λόγο που αν εγώ αισθάνομαι ευτυχισμένος, να πρέπει οπωσδήποτε να αποδόσω αυτή μου την ευτυχία στον όποιο θεό. Για ποιό λόγο; Γιατί θα πρέπει να είμαι υπόχρεος να αποδόσω τα δέοντα στον όποιο θεό, αντί απλά να αποδεχτώ πως μία σειρά πράξεων ή μη πράξεων με έφεραν σε αυτή την κατάσταση; Γιατί να μην μπορώ να αποδεχτώ πως η ευτυχία μου ή η δυστυχία μου απλά υπάρχει και κατόπιν να "εργαστώ" πάνω σε αυτή;
Αν έχω δύο υγιέστατα παιδιά που τα αγαπώ και τα χαίρομαι, γιατί πρέπει οπωσδήποτε να λέω καθημερινά "δοξάζω τον θεό που έχω αυτά τα παιδιά"; Γιατί πρέπει να δημιουργούμε μια διαρκή χρεωπιστωτική σχέση με τον δημιουργό μας; Αν αποδεχτώ πως το οτιδήποτε που υπάρχει δεν έχει δημιουργό, δεν σπαταλάω χρόνο στο να τον δοξάζω και τον χρησιμοποιώ (αν θέλω) για να τον ανακαλύψω. Φυσικά αυτή η αιώνια απόδοση κάθε θετικού στο θεό, εμπεριέχει κι ένα πρόβλημα: Δεν μπορούμε να του αποδόσουμε τα κάθε λογής ΄δυσάρεστα που συμβαίνουν είτε σε εμάς, είτε σε κάποιους άλλους, καθώς κάθε λογής κακό πρέρχεται είτε από εμάς, είται από τον "εξαποδώ" της κάθε θρησκείας. Αν θέλουμε να αποδόσουμε τα καλά και τα ευχάριστα στο δημιουργό, πρέπει υποχρεωτικά να του αποδόσουμε και όλα τα δυσάρεστα. Πιστεύω όμως πως οι κάθε λογής πιστοί δεν θα είναι ποτέ έτοιμοι να απδεχτούν μια τέτοια λογική. Έχουν εξυψώσει (και καλά κάνουν) τόσο πολύ τον δημιουργό τους, που χωρίς να το καταλαβαίνουν τον καθιστούν μερικό γιατί του αποδίδουν μόνον τα ευχάριστα και όχι απλά τα πάντα. Τα δυσάρεστα τα επωμίζοντια οι ίδιοι, δημιουργώντας αυτή τη χρεωπιστωτική σχέση που προανέφερα.
Σίγουρα για να προσεγγίσουμε και να κατανοήσουμε κάθε ιδέα, συναίσθημα και πράξη, το ντύνουμε με τις ανάλογες λέξεις που το αντιπροσωπεύουν. Όταν όμως αναφερόμαστε στη Φύση, στο Όλον κλπ, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αποδόσουμε σε αυτό τα ΠΑΝΤΑ. Όταν μιλάμε για το "έν το Παν", εννοούμε ακριβώς αυτό.
Θεωρώ λοιπόν πως ο θεός θα υπάρχει όσο υπάρχουν άνθρωποι και μάλιστα αν όντως οι άνθρωποι αποτελούν το τελειότερο δημιούργημά του, τότε, μέσα από τη λογική "ο θεός έφτιαξε τον άνθρωπο για να γνωρίσει τον εαυτό του", θα απαντούσα στον θεό "μπορούσες και καλύτερα"...
Lux e tenebris
quote:
Σαν συμπέρασμα και αναφορικά με το παράδειγμα του CROWL26, αν ο πατέρας μου είχε μαζί μου τη σχέση που υποτίθεται ότι έχει ο θεός με τους ανθρώπους, θα προτιμούσα να ήμουν ορφανός...
@ macedon
Μα είσαι ήδη φίλε μου ορφανός.Από τη στιγμή που δέχεσαι ανώτερη δύναμη δηλαδή Θεό, δημιουργό του ανθρώπου είσαι ορφανός.Μείνε έτσι αν αυτό σου αρέσει.
Φιλικά.-
ICXC
Και αλλη μια ερωτηση.Θυμιστε μου ρε παιδια απο που ειναι αντεγραμμενο το κομματι του χριστιανισμου που λεει για την κιβωτο του νωε...
I lost my soul when i fell to earth...
Βέβαια αυτόν τον φόβο ποτέ δεν τον είχε , και ούτε πρόκειται να τον απόκτηση αυτή η ανώτερη δύναμη που λέμε ΘΕΟΣ , αλλά τα ιερατεία που έχουν συμφέρων να μας ελέγχουν με αυτό το γνωστό παραμύθι .
Στην αρχαία Ελλάδα τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά , ο άνθρωπος απομυθοποιεί το θειο και του δίνει ανθρώπινες αδυναμίες , ώστε να μπορεί ο άνθρωπος να αποβάλει από επάνω του τον φόβο , και να μάθει μέσα από τον ίδιο του τον Εαυτό του ,τον πραγματικό σεβασμό προς το ΟΛΟΝ
Ο Αισχύλος θα παρουσιάσει τον αλυσοδεμένο Προμηθέα να απαντά στο θεϊκό αγγελιοφόρο Ερμή, πειθήνιο όργανο του Δία:
«Μάθε καλά πως τη δική μου δυστυχία δε θα άλλαζα ποτέ με τη δική σου προσφορά δουλικής υπηρεσίας.» Το δίκαιο είναι με το μέρος του Προμηθέα που βοήθησε το ανθρώπινο γένος, αφαιρώντας ένα μέρος από τη γνωστική αλαζονεία των θεών.
quote:
mikeclio:
Και αλλη μια ερωτηση.Θυμιστε μου ρε παιδια απο που ειναι αντεγραμμενο το κομματι του χριστιανισμου που λεει για την κιβωτο του νωε...
1. Έπος του Atrahasis (Βαβυλώνα περί το 1600πχ)
2. Έπος του Ziusudra (Σουμέρριοι, περί το 177πχ)
3. Έπος του Utnapishtim (τμήμα του έπους του Gilgamesh, ακκαδική μετάφραση του "2")
4. Κατακλυσμός του Δαρδάνου
5. Κατακλυσμός του Δευκαλίωνος
Όπως βλέπεις, είναι 100% γνήσιο! Take your pick 
Lux e tenebris
quote:quote:
Ελεάτης
αλλα ας μη λησμονουμε ότι ολοι νομοι θεσπιζονται από καποιον νοημονα νομοθετη.
macedon
Η παραπάνω πρόταση δεν είναι αξιωματική. Είναι θεώρημα και ως εκ τούτου χρήζει απόδειξης. Ευχαρίστως να την ακούσουμε αν την έχεις πρόχειρη.Από την άλλη, υπάρχουν εκατοντάδες παραδείγματα νόμων στην καθημερινή ζωή που δεν απαιτούν την ύπαρξη κανενός νομοθέτη. Για παράδειγμα, το να έχει ένα νόμισμα 50% πιθανότητες να πέσει σε μία συγκεκριμένη θέση δεν απαιτεί την ύπαρξη κανενός νομοθέτη, ευφυούς ή μη.
Ολος ο κοσμος μας αποτελει κατά καποιο τροπο ένα τεχνολογικο θαυμα. Ακομη και η παραμικρη λεπτομερεια που την θεωρουμε αυτονοητη αν την επεξεργαστουμε λογικα διαπιστωνουμε ότι αποτελει ένα μερος μιας εξαιρετικα ισορροπημένης ανεκτιμητης πολυπλοκοτητας που ξεπερνα κατά πολύ την τυχαιοτητα.
Αυτό το «θαυμα» μπορουμε να το προσεγγισουμε ως ένα βαθμο με την νοηση μας γιατι στηριζεται ακριβως σε αυτή την σχεση αιτιας-αποτελεσματος.
Ολος αυτος ο κοσμος στηριζεται σε φυσικους νομους και κανονες. Ακομη και το κερμα που αναφερεις θα πεσει σε μια συγκεκριμμενη θεση εξαιτιας των νομων αυτων.Και οι νομοι αυτοι οφειλονται σε νοημονα/ες νομοθετη/ες γιατι αυτή είναι η μονη λογικη εξηγηση που στηριζεται σε επιχειρηματα. Γιατι οποιαδηποτε άλλη αποψη περι τυχαιοτητας μπορει πολυ ευκολα να αποδειχθει παραλογη και πολύ επιφανειακη προσεγγιση του θεματος.
Τι ειδους αποδειξεις ζητας εσυ και οποιος αλλος ζητα;;; Τι ειδους αποδειξεις δηλαδη κατα τη γνωμη σας μετατρεπουν το θεωρημα σε αξιωμα;;;
Ποια ειναι κατα τη γνωμη σας η προελευση των φυσικων νομων;;;
Όπως και ο Ερμης του Πραξιτελη είναι τοσο τελειος που αποτελει αναμφισβητητα εργο νοημονα δημιουργου και φυσικα δεν μπορει να υποστηριχθει ότι ειναι τυχαιο προιον διαβρωσης ετσι αντιστοιχα, τηρουμενων των αναλογιων, μπορουμε να πουμε ότι κατι τοσο τελειο οπως ο κοσμος μας δεν μπορει να αποτελει προιον «τυχαιοτητας».
Και όταν μιλω για νοημων δημιουργια δεν εννοω αναγκαστικα κατι μυστικιστικο. Διαφορες υποθεσεις μπορουν να γινουν. Για παραδειγμα θα μπορουσε ολοκληρος ο κοσμος μας να αποτελει ένα πειραμα ενός αλλου πολύ ανωτερου από εμας πολιτισμου ειτε θα μπορουσε να αποτελει μια την «φυλακη» καποιου πολύ ανωτερου πολιτισμου οπου ο καθενας μας (που πριν γεννηθει ηταν μελος του πολιτισμου αυτου) περναει μια ζωη-ποινη για καποιο λογο. Ισως η αληθινη ζωη να αρχιζει μετα από αυτό που εμεις αποκαλουμε «θανατο» και ο αληθινος θανατος να είναι η ζωη μας σε αυτό τον κοσμο.
Όλα αυτά είναι, βεβαια, υποθεσεις αλλα σιγουρα μπορουν να στηριχθουν από καποια λογικα επιχειρηματα ή τουλαχιστον δεν αποτελουν σε καμια περιπτωση παραλογισμους.
Αντιθετα αποψεις όπως οτι όλα εγιναν από μονα τους και οφειλονται στο τιποτα δεν μπορουν στηριχθουν σε τιποτα και είναι καθαρα προιοντα ανοησιας και πολύ επιφανειακης προσεγγισης των πραγματων.
-----------------------------------------http://www.amethystium.com
ο κοσμος ειναι τοσο τελεια φτιαγμενος που καθημερινα
1)ηλιοι καταπηνουν πλανητες
2)μετεωρητες καταστρεφουν την ζωη σε διαφορους πλανητες
αλλα μην ειμαστε τοσο τραγικοι ας δουμε κατι ποιο απλο
τελειος κοσμος με γεννετικες ανωμαλιες
και οχι δεν αναφερομαι σε ανωμαλιες που εχουν δημιουργηθει λογο χημικων που εχουμε φτιαξει
γιατι υπαρχουν αναφορες για γεννετικες ανωμαλιες σε διαφορα ειδη πρωτου φτιαχτουν χημικα
αλλο που βλεπουμε στον τελειο κοσμο
καρκινος
τι ειναι αυτο θα μου πειτε μα πολυ απλα τα κυταρα που ειναι τελεια κατασκευασμενα τρελαινονται και αναπτυσονται σε τρελους ρυθμους
τελικα ειναι κατασκευασμενος απο ον με πολυ μυαλο
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του