- Το τελος της φιλοσοφιας! - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

(Περίληψη : Σκοπός του ανθρώπου είναι να κατασκευάσει ένα όν ανώτερο από τον ίδιο)

Οι λεμούριοι γέννησαν τους πιθήκους και ύστερα μπήκαν στο περιθώριο. Οι πίθηκοι γέννησαν τους ανθρώπους και ύστερα μπήκαν στο περιθώριο .
Χιλιάδες τέτοια παραδείγματα μπορούμε να βρούμε στην ιστορία της ζωής πάνω στη Γη .
Ο άνθρωπος τι πρέπει να κάνει ; Να φάει , να πιει , να διασκεδάσει , να σπαταλήσει τους φυσικούς πόρους και όταν εξαφανισθεί να αφήσει έναν πλανήτη μολυσμένο από ραδιενεργά και διοξίνες ;

ΟΧΙ ! Το αισθητήριο του ωραίου μας λέει ότι πιο όμορφο είναι το ακόλουθο :

Να αυξήσει ο άνθρωπος την πολυπλοκότητα και την ποικιλία του σύμπαντος προσθέτοντας ένα ακόμη όν στα ήδη υπάρχοντα . Ένα όν ανώτερο από όλα τα προηγούμενα (όπως ήταν ο άνθρωπος όταν εμφανίσθηκε ).
Ένα όν με μεγαλύτερη ευφυΐα, μεγαλύτερη αντοχή, μεγαλύτερη διάρκεια ζωής . Δεν έχει σημασία αν αυτό το όν είναι φτιαγμένο από κύτταρα ή από ηλεκτρονικά κυκλώματα.
Θεωρό πιο πιθανό αυτό το όν να αποτελείται από ηλεκτρονικά κυκλώματα και το σκεπτικό μου είναι το ακόλουθο :

Τα πολύπλοκα όντα (πχ σπονδυλωτά ) ζούσαν πρώτα στο νερό (ψάρια ) που είναι πολύ φιλικό με τη ζωή.
Μετά βγήκαν και αποίκισαν τις όχθες (αμφίβια) .
Μετά κατέκτησαν τις ξηρές έρημους (ερπετά) και στο τέλος τον αέρα (πτηνά).
Ποιο είναι το επόμενο βήμα για ένα πολύπλοκο όν ;

ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΥΔΡΟΙ ΠΛΑΝΗΤΕΣ !

Σ΄ αυτές τις περιοχές όμως τα κύτταρα δεν μπορούν να επιζήσουν . Μόνο ένα όν που δεν χρειάζεται νερό θα ευδοκιμούσε εκεί.
Η ,γνωστή , Ανθρωπινή Αρχή λέει ότι το Σύμπαν κατασκεύασε τον άνθρωπο για να υπάρχει ένας παρατηρητής (του Σύμπαντος). Δεν μπορεί όμως να διευκρινίσει πόσο πολύπλοκο παρατηρητή επιθυμεί το Σύμπαν .
Του είναι αρκετό ένα έντομο ; Του είναι αρκετός ο άνθρωπος ; Θέλει κάποιον πιο πολύπλοκο παρατηρητή ;
Αν ναι , πόσο πολύπλοκος ;
Όλα αυτά τα ερωτήματα απαντώνται εάν ξαναδιατυπώσουμε την Αρχή ως εξής :

« Το Σύμπαν επιθυμεί όσο το δυνατόν πιο πολύπλοκους παρατηρητές».

Αν δεχθούμε αυτή την Αρχή τότε δεν θα μας φανεί εξωφρενική η σκέψη ότι είμαστε ένα εργαλείο του Σύμπαντος . Έχουμε την ψευδαίσθηση ότι διαθέτουμε ελεύθερη βούληση ενώ στην πραγματικότητα κινούμαστε πάνω σε τροχιές που άλλος έχει καθορίσει . Θέλετε και μια ισχυρή ένδειξη γι’ αυτό ;
Αφού είμαστε ελεύθεροι στις επιλογές μας άς σταματήσουμε αύριο κάθε έρευνα σχετική με την τεχνητή νοημοσύνη !
Κάτι μας λέει ότι τίποτα πια δεν μπορεί να σταματήσει την έρευνα . Μπορείτε να βρείτε πολλά επιχειρήματα υπέρ του ότι αυτή η έρευνα γίνεται για το δικό μας συμφέρον . Στο τέλος όμως αυτού του δρόμου τι διακρίνετε ; ΕΝΑ ΟΝ ΕΞΥΠΝΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ !

Κάποιος κατέταξε τους πολιτισμούς που υπάρχουν στο Σύμπαν σε τρία στάδια :

Στάδιο Α : Έχουν τιθασεύσει όλη την ενέργεια που φθάνει στην επιφάνεια του πλανήτη τους.

Στάδιο Β : Έχουν τιθασεύσει όλη την ενέργεια που παράγει το άστρο γύρω από το οποίο περιφέρεται ο πλανήτης τους.

Στάδιο Γ : Έχουν τιθασεύσει όλη την ενέργεια που παράγεται στο γαλαξία τους .

Αυτή η κατάταξη είναι ατελής διότι :

- τα στάδια απέχουν πολύ μεταξύ τους

- είναι ουτοπικά (ήδη το δεύτερο στάδιο μοιάζει ακατόρθωτο)

- δεν μας λέει ΤΙ την κάνουν αυτή την ενέργεια (κατασκευάζουν άραγε βίντεο και ηλεκτρικές σκούπες ;)

Αντί αυτής προτείνω την παρακάτω κατάταξη :

Στάδιο Α : Έχουν κατασκευάσει μηχανές με νοημοσύνη μικρότερη από αυτή των κατασκευαστών.

Στάδιο Β : Έχουν κατασκευάσει μηχανές με νοημοσύνη ίση ή μεγαλύτερη από αυτή των κατασκευαστών.

Στάδιο Γ : Έχουν στείλει αυτοαναπαραγώμενες αποικίες τέτοιων μηχανών σε άλλα αστρικά συστήματα. ( Ο πολιτισμός έχει περάσει σε φάση Σποριογονίας )

Στάδιο Δ : Έχουν στείλει αυτοαναπαραγώμενες αποικίες μηχανών σε άλλους γαλαξίες .

Αν το δούμε από τη σκοπιά ενός εξωγήινου που μας παρατηρεί από το Α του Κενταύρου τότε λίγη σημασία θα είχε γι΄ αυτόν αν εκμεταλλευόμαστε όλη την ενέργεια που παράγει ο Ήλιος για να κατασκευάσουμε καταναλωτικά αγαθά . Εάν όμως ήξερε ότι , χρησιμοποιώντας ένα μικρό κλάσμα αυτής της ενέργειας , φτιάξαμε μια αυτοαναπαραγόμενη έξυπνη μηχανή και την βάλαμε σε τροχιά συνάντησης με το Α του Κενταύρου τότε αυτό θα τον ενδιέφερε ιδιαίτερα .

Μπορούμε ακόμη εύκολα να καταλάβουμε ότι όλα τα γεγονότα που περιγράφει η πολιτική και στρατιωτική ιστορία (μάχες , δημιουργία κρατών , καταρρεύσεις αυτοκρατοριών ) θα τον άφηναν παγερά αδιάφορο .

Αντίθετα , η ανακάλυψη του τρανζίστορ (που πιθανόν πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων όταν έγινε ) θα είναι γι΄ αυτόν σπουδαίος σταθμός στην ιστορία μας .

Ο Ασίμοφ πρότεινε τους τρεις κανόνες στους οποίους πρέπει να υπακούει ένα ευφυές ρομπότ :

Κανόνας Α : Δεν βλάπτω τους ανθρώπους με τα έργα μου ή με την αδράνειά μου .
Κανόνας Β : Υπακούω στους ανθρώπους εκτός εάν αυτό συγκρούεται με τον Κανόνα Α .
Κανόνας Γ : Υπερασπίζω τον εαυτό μου εκτός εάν αυτό συγκρούεται με τους Κανόνες Α και Β .

Αυτοί οι κανόνες είναι ανθρωποκεντρικοί . Προορίζουν ένα όν ευφυέστερο από εμάς σαν υπηρέτη μας και όχι σαν διάδοχό μας .
Αντί αυτών προτείνω ένα μόνο κανόνα :

ΝΑ ΑΥΞΑΝΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΥΠΛΟΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

Όταν θα μπορούμε να ορίσουμε με μαθηματικούς τύπους τι είναι η «πολυπλοκότητα» τότε θα μπορούμε να προβλέψουμε πότε ο διάδοχός μας θα επιλέγει να συνυπάρχει με προηγούμενες μορφές ζωής και πότε θα τις εξοντώνει για να διασφαλίσει χώρο για την εξάπλωσή του.

Από τον Σωκράτη μέχρι σήμερα πέρασαν πολλοί αιώνες φιλοσοφικής αναζήτησης . Αναζήτηση άκαρπη (δεν καταλήξαμε σε ένα καθολικά αποδεκτό φιλοσοφικό δόγμα) γιατί ήταν ανθρωποκεντρική (ο Πλάτων μόλις που άγγιξε τα σύνορα της μή Ανθρωποκεντρικής φιλοσοφίας ).
Είναι δε άκαρπη γιατί οι επιδιώξεις του απλού ανθρώπου είναι αντιφατικές (πχ η επιθυμία του να αποφασίζει ο ίδιος πόσα παιδιά θα κάνει έρχεται σε αντίφαση με την επιθυμία του να ζεί σε ένα περιβάλλον καθαρό και με αφθονία τροφής ) .
Για όποιον όμως αποδεχθεί ότι σκοπός του ανθρώπου είναι να κατασκευάσει ένα όν τελειότερο από τον ίδιο , η φιλοσοφική αναζήτηση έχει φθάσει στο τέλος της .

Υ.Γ. Εντελώς απρόσμενα η Αναθεωρημένη Ανθρωπινή Αρχή μπορεί να δώσει απαντήσεις σε δύο αναπάντητα ερωτήματα :

- Τι είναι «αρετή» ; (Το θέτει ο Πλάτων σε έναν από τους διάλογους του χωρίς να δίνει απάντηση )

Αρετή είναι η ικανότητα του ανθρώπου να διακρίνει ότι υπάρχουν πράγματα που αξίζουν πολύ περισσότερο από το άτομό του . Για παράδειγμα, ο ενάρετος στρατηγός διακρίνει ότι η νίκη του στρατού του αξίζει περισσότερο από την δική του υγεία και ευμάρεια . Ο ενάρετος πολιτικός διακρίνει ότι η ευημερία των πολιτών αξίζει περισσότερο από την δική του ευμάρεια .

- Τι είναι «ωριμότητα» ;

Ωριμότητα είναι κατάσταση εκείνη του ανθρώπου όπου αναγνωρίζει ότι δεν είναι το κέντρο του Σύμπαντος αλλά ένα απλό αναλώσιμο εργαλείο.

Όσον αφορά το παρόν θέμα, θα σου προτείναμε να κάνεις κάποια προσπάθεια που να πλησιάζει (ή να μοιάζει τουλάχιστον) περισσότερο σε διάλογο και όχι σε συλλογή εξυπνακίστικων σχολίων επάνω στα γραφόμενα του συνομιλητή σου.

Πιστεύουμε ότι μπορείς.
Λίγο ανοιχτό μυαλό χρειάζεται και τα υπόλοιπα έρχονται (σχεδόν) από μόνα τους...

quote:

---

amalia: Φαίνεται αγαπητέ el.elyon πως σου καλοάρεσε η σαλάτα!

---

Μιλώντας για τον πολιτισμό και τα έθιμα των Θρακών αναφέρει

...Τα στικτά σήματα(τατουάζ) είναι σημάδι ευγενικής καταγωγής, ενώ αν δεν υπάρχουν είναι δείγμα ταπεινής.

Και είπα σχεδόν γιατί δεν κατάφερα να βρω προσδιορισμό του μπλε χρώματος. Πού διάβασες για μπλε χρώμα φίλη 2605? Και εννοείς τους αρχαίους Θρακες ή νεώτερους ιστορικά Ελληνες κατοίκους της Θράκης? Διότι μιλάμε για δύο διαφορετικούς λαούς.

quote:

---

Agnostic:
Ο Ηρόδοτος είναι σχεδόν διαφωτιστικός στο 5ο βιβλίο του, παράγραφος 6.

Μιλώντας για τον πολιτισμό και τα έθιμα των Θρακών αναφέρει

...Τα στικτά σήματα(τατουάζ) είναι σημάδι ευγενικής καταγωγής, ενώ αν δεν υπάρχουν είναι δείγμα ταπεινής.

Και είπα σχεδόν γιατί δεν κατάφερα να βρω προσδιορισμό του μπλε χρώματος. Πού διάβασες για μπλε χρώμα φίλη 2605? Και εννοείς τους αρχαίους Θρακες ή νεώτερους ιστορικά Ελληνες κατοίκους της Θράκης? Διότι μιλάμε για δύο διαφορετικούς λαούς.

---

Συγγενικά φύλλα ήσαν που στην πορεία γίναν ένα. Εάν έχεις άλλα στοιχεία επ' αυτού παράθεσέτα για να το συζητήσουμε.

"Μηνύστε με, μηνύστε με σε δίκες ξεφτιλίστε με"

Έχω πολλά ακόμα στοιχεία γενικά για τον πολιτισμό τους, το θέμα μας όμως είναι τα μπλε σημάδια ή ορθότερα οι βούλες των Θρακών. Επομένως εκεί πρέπει να εστιαστεί η έρευνα.

Οι πρώτες ενδείξεις περί πρακτικής του σαμανισμού στην Ελλάδα ανάγονται σε εποχές γύρω στο 1500-2000π.Χ. στην Θράκη, Σκυθία και γενικότερα στη Βόρειο- κεντρική Ασία. Επίσης ο μύθος του Αβαρη, παρόμοιος του Ελληνικού «Υπερβόρειου Απόλλωνα» συνηγορεί σε αυτό. Οι αποδείξεις όμως είναι λίγες και ανάγονται στους 6ο και 5ο π.Χ. αιώνες με βασικότερη απόδειξη τα γραπτά ποιητικά κείμενα του Εμπεδοκλή. Μύθοι και θρύλοι και πρακτικές στην μεταγενέστερη βιβλιογραφία επίσης συνηγορούν για την ύπαρξη του σαμανισμού πολύ πριν. Τα βασικότερα χαρακτηριστικά αυτής της πρακτικής συνοψίζονται ως εξής: 1 Πίστη στην μετεμψύχωση, 2. Πίστη στην ύπρξη ψυχής και των πνευμάτων –οδηγών (π.χ. Ο Επιμενίδης ήταν η μετεμψύχωση του Αιακού, Ο Πυθαγόρας του Ερμότιμου)

3. Ϊδρυση θρησκευτικών ομάδων (πχ. Κρότωνα Σικελίας) όπου οι μαθητευόμενοι ασκούνταν στην απομόνωση, σιωπή, νηστεία και ψυχικές και μεταφυσικές ικανότητες (μεταξύ των οποίων ακόμη και μεταμόρφωση σε άλλες μορφές ζώων και ανθρώπων). Ένα βασικό στοιχείο του σαμανιστικού πολιτισμού αποτελεί η πίστη ότι υπάρχει ψυχή η οποία μάλιστα είναι πιο ενεργητική όταν το σώμα κοιμάται ή όπως λεει ο Αριστοτέλης όταν βρίσκεται στο σημείο του θανάτου.

-Σημ:"Όλα αυτά -σημειωτέον- είχαν ειπωθεί , πολύ πριν την εμφάνιση του Χριστιανισμού...να μην το ξεχνάμε..!!!

Η πίστη αυτή έχει αφήσει ίχνη σε μία μεγάλη περιοχή που εκτείνεται σε ένα μγάλο τόξο από την Σκανδιναβία κατά μήκος του Ευρασιακού χώρου μέχρι την Ινδονησία.

Ετσι, στην Θράκη και την Σκυθία oι Ελληνες είχαν έρθει σε επαφή με λαούς που είχαν σχέση με τον σαμανισμό ακόμη στην αρχαική εποχή με την εμφάνιση των ιατρομάντεων που ήταν μάντεις, θεραπευτές και θρησκευτικοί διδάδσκαλοι με σαμανιστικά χαρακτηριστικά. Λέγεται ότι αυτοί οι ιερομάντεις είχαν και τατουάζ με σύμβολα σαμανικά. Επίσης η Βακχική θεραπευτική όπως θα δούμε παρακάτω έχει σαμανιστικές ρίζες. Ομως. όλοι οι λαοί της Μεσογείου δεν ήταν αμέτοχοι σε δοξασίες σαν αυτές και πέρασαν από το στάδιο της Ανιμιστικής λατρείας (λατρεία των νυμφών, λατρεία γαίας, Ουρανού σελήνης και άστρων). Επίσης, υπήρξε και η λατρεία των νεκρών προγόνων στην οποία κυριάρχησε η άποψη ότι ο κάτω κόσμος των νεκρών αποτελείται από πνευματικούς οδηγούς στους οποίους μπορούμε να απευθυνθούμε όταν χρειαζόμαστε συμβουλή. Βλέπουμε λοιπόν πόσο παλιά είναι η έννοια της ανάστασης και της πνευματικής μετάλλαξης και πόσο βαθιά ριζωμένη ήταν η πίστη στα πνεύματα ανά τους αιώνες...

Τα λίγα ελληνικά μυθικά πρόσωπα που επιδέχονται σύγκριση με τους σαμάνους διεκδικούν ότι κατάγονται από τον Απόλλωνα. Και υπολογίζεται ότι έφτασαν στην Ελλάδα από το Βορρά, από τη χώρα των Υπερβόρειων που είναι και η αρχική πατρίδα του Απόλλωνα.
Πέρα από το Βορρά, έλεγαν, ήρθε ο Άβαρης καβαλάρης, πάνω σ' ένα βέλος, καθώς όπως φαίνεται γίνεται ακόμη με τις ψυχές στη Σιβηρία. Ήταν τόσο προχωρημένος με την τέχνη της νηστείας, ώστε είχε μάθει να ζει χωρίς καθόλου ανθρώπινη τροφή. Εξαφάνισε τους λοιμούς, πρόβλεψε σεισμούς, συνέθεσε θρησκευτικά ποιήματα και δίδαξε τη λατρεία του βόρειου Θεού του, που οι Έλληνες τον αποκαλούσαν υπερβόρειο Απόλλωνα. Ένας μεταγενέστερος μύθος μας δείχνει τον Άβαρη να πετάει στους αιθέρες πάνω στο βέλος του. Το βέλος που παίζει κάποιο ρόλο στη μυθολογία και τη θρησκεία των Σκύθων είναι ένα σύμβολο του "μαγικού πετάγματος". Ο σαμάνος χρησιμοποιεί το βέλος για να φέρει πίσω τις ψυχές των άρρωστων και επίσης στις κηδείες. Οι σαμάνοι επίσης μαντεύουν από το πέταγμα του βέλους.
Ο Αρισταίος ο Προκονήσιος σχετίζεται επίσης με τον Απόλλωνα: πέφτει σε έκσταση και ο θεός του "αρπάζει" την ψυχή. Του συμβαίνει να εμφανίζεται ταυτόχρονα σε τόπους απομακρυσμένους τον έναν από τον άλλον. Συνδέει τον Απόλλωνα με μορφή κόρακα πράγμα που μας κάνει να σκεφτούμε τις σαμανικές μεταμορφώσεις. Ο Ερμότιμος ο Κλαζομενών είχε τη δύναμη να εγκαταλείπει το σώμα του "για πολλά χρόνια". Στη διάρκεια της μακριάς αυτής έκστασης ταξίδευε μακριά και "έφερνε προφητική γνώση για το μέλλον". Οι εχθροί του έκαψαν το σώμα του και η ψυχή του δεν ξαναγύρισε ποτέ. Αυτή η έκσταση έχει όλα τα χαρακτηριστικά του σαμανικού τρόμου.
Ο Επιμενίδης που καταγόταν από την Κνωσό, ισχυριζόταν ότι είχε ζήσει και προηγουμένως και ότι ήταν ταυτόσημος με τον Αιακό, έναν αρχαίο θείο άνδρα και έχει παρομοιαστεί με τον τύπο του βόρειου σαμάνου. Ο ίδιος είχε επίσης εμπειρία ψυχικών περιπάτων κι όπως ο Άβαρης ήταν μεγάλος νηστευτής, που ζούσε αποκλειστικά με μια παρασκευή λαχανικών. που συνήθιζε να αποθηκεύει, για λόγους που ήξερε ο ίδιος πολύ καλά, στην οπλή ενός βοδιού. Ένα άλλο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό της παράδοσής του είναι πως μετά το θάνατό του οι άνθρωποι είδαν το κορμί του να σκεπάζεται με δερματοστιξία (τατουάζ). Όσο για τον Μακρύν Ύπνο, αυτό φυσικά είναι μια πλατιά διαδεδομένη λαϊκή ιστορία. Η θέση όμως του ύπνου στην αρχή της ιστορίας του Επιμενίδη υποδηλώνει ότι οι Έλληνες είχαν υπόψη τους το μακροχρόνιο "αναχωρητήριο", που αποτελεί μαθητεία του σαμάνου, ο οποίος κάποτε την περνά κατά μεγάλο μέρος, σε κατάσταση ύπνου και καταληψίας.
Και τέλος ο Ορφέας του οποίου πατρίδα είναι η Θράκη και εκεί στη Θράκη συνοδεύει έναν θεό που οι Έλληνες ταύτιζαν με τον Απόλλωνα. Συνδυάζει τα επαγγέλματα του ποιητή, του μάγου, του θρησκευτικού δασκάλου και χρησμοδότη. Όπως μερικοί μυθικοί σαμάνοι της Σιβηρίας, μπορεί με τη μουσική του να μαζεύει τα πουλιά και τα άγρια ζώα για να τον ακούσουν. Όπως κάνουν παντού οι σαμάνοι, επισκέπτεται τον κάτω κόσμο και το κίνητρό του είναι πολύ κοινό για τους σαμάνους, να ξανακερδίσει μια κλεμμένη ψυχή. Τελικά το μαγικό του εγώ επιζεί ως ένα ωδικό κεφάλι, που συνεχίζει να δίνει χρησμούς πολλά χρόνια μετά το θάνατό του. Ο Ορφέας επίσης είναι μια μορφή που μοιάζει πολύ με το Ζάλμοξη, ένα μυθικό σαμάνο ή πρότυπο των σαμάνων.

Ο Εμπεδοκλής στην Σικελία στον οποίο βασίζεται κυρίως η γνώση μας για τον πρώιμο ελλημικό σαμανισμό και ο Πυθαγόρας ήταν όμως οι μεγαλύτεροι σαμάνοι στον Ελλαδικό χώρο.

Ο Εμπεδοκλής έζησε στον Ακράγαντα της Σικελίας τον 5ο αιώνα π.Χ. και υπήρξε μια από τις θρυλικότερες μορφές στο χώρο των προσωκρατικών φιλοσόφων. Ο βίος του είναι γεμάτος με απόκρυφες ιστορίες και θαύματα που αγγίζουν τα όρια του μύθου. Στο πρόσωπο του οι Ακργαντίνοι δεν έβλεπαν μόνο έναν μεγάλο φιλόσοφο αλλά και έναν άξιο πολιτικό, ιατρό, μάντη, μάγο και ποιητή. Ο Διογένης Λαέρτιος, στο 8ο Βιβλίο του, αναφέρει μία σειρά από θρυλικές ιστορίες σχετικά με τον θάνατο του Εμπεδοκλή: "Σχετικά με τον θάνατο του λέγονται διάφορα πράγματα. Ο Ηρακλείδης που ανέφερε τα σχετικά με την γυναίκα που δεν ανέπνεε, ότι δηλαδή δοξάστηκε ο Εμπεδοκλής όταν έστειλε πίσω ζωντανή τη νεαρή γυναίκα, λέει ότι πρόσφερε θυσία στο χωράφι του Πεισιάνακτος. Είχε καλέσει και μερικούς από τους φίλους του, ανάμεσα τους και τον Παυσανία. Μετά το γλέντι οι υπόλοιποι αποτραβήχτηκαν και αναπαύονταν, άλλοι κάτω από δέντρα του διπλανού χωραφιού και άλλοι όπου ήθελαν. Ο Εμπεδοκλής έμεινε εκεί που είχε καθίσει. Όταν σηκώθηκαν το πρωί, ήταν ο μόνος που έλειπε. Άρχισαν να τον αναζητούν και οι δούλοι που ρωτήθηκαν έλεγαν πως δεν γνωρίζουνε τίποτε. Ένας τότε είπε ότι τα μεσάνυχτα είχε ακούσει μια πολύ δυνατή φωνή που καλούσε τον Εμπεδοκλή και ότι μετά απ' αυτό σηκώθηκε και είδε ουράνιο φως και μία λάμψη. Τίποτε άλλο…. Ο Έρμιππος λέει ότι θεράπευσε κάποια Ακραγαντίνη Πάνθεια που την είχαν ξεγραμμένη οι γιατροί και γι' αυτό έκανε τη θυσία και ότι αυτοί τους οποίους είχε καλέσει ήταν περίπου ογδόντα. Ο Ιππόβοτος αναφέρει πως, όταν σηκώθηκε, προχώρησε προς την Αίτνα και μόλις έφτασε πλησίασε στους κρατήρες της φωτιάς και εξαφανίστηκε, θέλοντας μ' αυτό τον τρόπο να ενισχύσει τη φήμη ότι είχε γίνει θεός" .

Ο Εμπεδοκλής με τη φιλοσοφία του αναζητά την πραγματική γνώση και ουσία της φύσης η οποία χαρακτηρίζεται από μία αιώνια εναλλαγή. Η εν-αλλαγή αυτή βρίσκεται ανάμεσα στην αλλαγή του Ηράκλειτου (Γίγνεσθαι) και την σταθερότητα του Παρμενίδη (Είναι). Ο Εμπεδοκλής στέκεται ανάμεσα σ' αυτές τις δύο φιλοσοφικές θέσεις και ορίζει σαν πρωταρχική αιτία γέννησης όλων των όντων την κίνηση τεσσάρων πρωταρχικών στοιχείων που ονομάζει "ριζώματα". Τα στοιχεία αυτά 1. Η φωτιά (Ζευς) 2. Το νερό (Νήστις) 3. Η γη (Αϊδωνεύς ή Άδης) και 4. Ο Αέρας (Ήρα). Η κίνηση αυτών των στοιχείων οφείλεται σε δύο αντίθετες δυνάμεις που τις ονομάζει Φιλότητα και Νείκος. Η Φιλότητα είναι η θετική δύναμη της αγάπης που ενώνει τα πράγματα και Νείκος η αρνητική που τα διαχωρίζει. Η σχέση αυτών των αντίρροπων δυνάμεων είναι αυτή που διατηρεί την ισορροπία στο σύμπαν ("Σφαίρος"). Η γένεση και ο θάνατος, η Φιλότητα και το Νείκος είναι για τον Εμπεδοκλή ένας αιώνιος κύκλος, μία εναλλαγή που εξασφαλίζει τη διαιώνιση του κόσμου. Το έργο του Εμπεδοκλή αποτελείται από δύο εξάμετρα ποιήματα, το Περί Φύσεως (2.000 στίχοι) και οι Καθαρμοί (3.000 στίχοι). Οι επικοί στίχοι του Εμπεδοκλή έχουν μία τεράστια δυναμική που δημιουργεί στον αναγνώστη ή τον μελετητή σειρά από σκέψεις ή αναλύσεις. Το γεγονός αυτό οδήγησε πολλούς μετέπειτα φιλοσόφους, όπως τον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα, να πραγματευτούν μέσα στα έργα τους τις θέσεις του Εμπεδοκλή και έτσι να σωθούν μέχρι σήμερα πολλά αποσπάσματα του μεγάλου φιλοσόφου.
Ο Πυθαγόρας ισχυριζόταν ότι ταυτίζεται με τον Ερμότιμο και όπως και οι προηγούμενοί του (ο Θράκας του Ηρόδοτου και ο Ζάλμοξης) εγκαθίδρυσε ένα είδος θρησκευτικής τάξης, μια κοινότητα ανδρών και γυναικών των οποίων ο κανόνας της ζωής τους καθοριζόταν από την προσδοκία της μέλλουσας ζωής. Στην ουσία μάλλον δεν υπάρχει σαφής διάκριση μεταξύ της ορφικής διδασκαλίας και του Πυθαγορισμού. Και όπως στον σιβηρικό σαμάνα η εμπειρία των προηγούμενων ζωών δεν είναι πηγή ενοχής αλλά δύναμης. Επίσης η έννοια της κάθαρσης ήταν μία πολύ βασική απασχόληση των θρησκευτικών πνευμάτων κατά την αρχαική κιόλας εποχή. Ο Πυθαγόρας μετά τις σπουδές του ήταν ωριμώτατος, διαθέτων εξαίρετικό κάλλος, γαλήνιος, με ιδιαίτερη χάρη, μεγαλοφυϊα και δύναμη βούλησης.

Ασκώντας την αρετήν καθ'όλο τον βίο του ετελειοποιήθη σε τέτοιο βαθμό, ώστε απέβη υπεράνθρωπος και Μεγάλος Μύστης, αποκτώντας ικανότητες ενόρασης και θεραπείας και ακτινοβόλο βούληση, η οποία έδιδε σε αυτόν δύναμη πράγματι θαυματουργό. Ετσι, ήταν γνωστός παντού, ενισχύοντας και θεραπεύοντας ασθενείς και προμηθεύοντας τα μέλλοντα, έχοντας σαν αποστολή του την αναμόρφωση όλης της ανθρωπότητος. Μάλιστα έφτασε στην άποψη του μονοθεισμού δια του φιλοσοφικού του συστήματος παρότι αυτό ποτέ δεν ελέγχθη ευθέως λόγω του κλίματος της εποχής. Θεωρείται πάντως ότι έθεσε τα φιλοσοφικά θεμέλια για την εμφάνιση αργότερα του μονοθεισμού. Καθόσον δεν υπάρχουν γραπτά συγγράμματα του ιδίου, για το έργο του αντλούμε πληροφορίες, αφ'ενός από τα διασωθέντα αποσπάσματα των διαφόρων Πυθαγορείων, οι οποίοι μετά τον θάνατον του Πυθαγόρα συνέγραψαν διάφορα συγγράματα, και ιδίως του Επιχάρμου, του Φιλολάου, του Λύσιδος, του Κλεινίου, του Αρχύτα κ.α., αφ'ετέρου δε, από τα συγγράμματα του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη και του "Βίου Πυθαγόρου" που γράφτηκαν από τον Διογένη, κατά τον 4ο αιώνα μ.Χ., από τον Πορφύριο τον ίδιο αιώνα και από τον Ιάμβλιχο, μαθητή του Πορφύριου.

Περί του Πυθαγόρα τέλος έγραψε και ο Εμπεδοκλής, τελευταίος μαθητής του φιλόσοφου λέγοντας: "Υπήρχε μεταξύ των Ελλήνων εις ανήρ πεπροικισμένος με απέραντον σοφίαν, του οποίου η διανόησις περικέκλειε ανεκτίμητον θησαυρόν σκέψεων. Ηκτινοβόλει εις τας πλέον διαφερούσας επιστήμας και, όταν ηρεύνα εν θέμα, η μεγαλοφυϊα του διαπέρα την αστραπήν. Το οξύ του βλέμμα εις βραχύτατον διάστημα ανεκάλυπτεν περισσοτέρας αληθείας ή όσας ηδύναντο να ανακαλύψουν δέκα ή είκοσι ανθρώπιναι γενεαί.

Τέλος, «τα μεγαλύτερα αγαθά», λέει ο Σωκράτης στον Φαίδρο, «μας έρχονται δια της μανίας». Ο Πλάτωνας συμπληρώνει «με την προυπόθεση ότι η μανία δίδεται από θεία δωρεά...» και διακρίνει τέσσερεις τύπους:

1. Την προφητική μανία με προστάτη τον Θεό Απόλλωνα

2. Την τελεστική ή τελετουργική μανία με προστάτη τον Θεό Δίονυσο

3. Την ποιητική μανία που εμπνέουν οι Μούσες

4. Την ερωτική μανία που εμπνέουν η Αφροδίτη και ο Ερως.

Οπως γνωρίζουμε, η ιερή «μανία» είναι μία χαρακτηριστική μέθοδος απόκτησης γνώσης των σαμάνων..

Στην αρχαία Ελλάδα οι αρχικές μορφές της θεραπευτικής πηγάζουν από ιερές τελετουργίες

•Οι μυθικοί κένταυροι ήταν φημισμένοι δάσκαλοι των ηρώων που μεταξύ των άλλων είχαν γνώσεις και ιατρικής και στα σπήλαιά τους δίδασκαν πολεμικές τέχνες, χορό και ιατρική. Μάλιστα έλεγαν ότι τα πλάσματα αυτά ήξεραν να κεντρούν την αύρα, εξού και η ονομασία τους. Ηταν οι πρώτες ιαματικές θεότητες των Ελλήνων.
••Αργότερα, τα Ασκληπιεία και η λαική θεραπευτική (μαντική, βοτανοθεραπεία και αρχική σαμανική θεραπευτική) βασίζονται στο αρχέτυπο του ιερού θεραπευτού (που κυρίως είναι ο θεός Απόλλωνας). Ο Ασκληπιός θεωρείτο ημίθεος (υιός του Απόλλωνα) και επομένως θεραπευτής, και ίδρυσε τα γνωστά Ασκληπιεία σε πολλές περιοχές της Ελλάδας που είχαν πολλά και ισχυρά σαμανιστικά στοιχεία. Ειδική μνεία γίνεται για την μέθοδο που κυριαρχούσε δηλ.την εγκείμηση κατά την οποία ο Θεός εμφανίζεται στον ασθενή και έδιδε οδηγίες περί της θεραπείας του αλολά και της μετέπειτα διαβίωσής του (αλλαγή νοοτροπίας ) με προφανή τον ηθικοπλαστικό στόχο.
•Οι Βακχική θεραπευτική και κοσμοθεωρία προέρχεται από αυτόχθονους πληθυσμούς του Ανατολικού Αιγαίου περίπου την 2η χιλιετηρίδα π.Χ. Κατ'αυτήν οι ασθενείς επεδείκνυαν την «ιερή μανία», δηλ με χορό, μουσική ή και σωματική καταπόνηση έμπαιναν σε άλλη διευρυμένη διάσταση κατανόησης από όπου όταν έβγαιναν επεδείκνυαν μία «ειρήνευση» και νέα ταυτότητα πάλι με βάση την ηθικοπλαστική αντίληψη. Αντιπρόσωποι της μεθόδου αυτής ήταν ο Σαβάλιος της Θράκης και ο Ατης στην Μικρά Ασία. Η μέθοδος επανέκαμψε και κατά την διάρκεια του Πελοπονησιακού πολέμου. Αργότερα, βλέπουμε υπολείμματα της μεθόδου αυτής να κυριεύουν και τον χριστιανισμό όπου, προσκηνυτές και μοναχοί σε μανιακή κατάσταση να αυτοβασανίζονται. Οι Σαμάνοι πάντως σε αντίθεση, πάντα καταλαμβάνονται από «ιερή μανία» μόνον για να θεραπεύσουν, πιστεύουν δε ότι τα πνεύματα μας χρειάζονται όσο και εμείς χρειαζόμαστε εκείνα, γιατί χωρίς ένα υγιές και δυνατό σώμα δεν μπορούν να είναι χρήσιμοι στην κοινωνία.
•Η πρώτη απεμπλοκή από ιερουργίες γίνεται στην αρχαία Ελλάδα από τον Ιπποκράτη (360-470 πΧ). Γίνεται η πρώτη τομή προς την επιστημονική ιατρική που έχει σαν βάση την κοσμική συντεχνία θεραπευτών. Eγραψε περίπου 70 πραγματείες (που όμως φαίνεται να μην είναι όλες δικές του) στην Κώ όπου είχε ιδρύσει κέντρο ιατρικής με υπάρχουσα βιβλιοθήκη). Στον Ιπποκράτη οφείλουμε την έννοια «μέθοδο» δηλ. Τα διαδοχικά βήματα για την παρακολούθηση και ανάπτυξη της νόσου και των συμπτωμάτων της (γίνεται σαφής διάκριση μεταξύ των δύο αυτών). Δεν αχολείται με την ταξινόμηση των ασθενειών απλώς αυτές ταξινομούνται σε οξείες και χρόνιες και σε ενδημικές και επιδημικές. Πρώτος αυτός ασχολείται με τις αντιδράσεις του ασθενούς και τους περιβαλλοντικούς συσχετισμούς, ηταν κυρίως συντηρητικές επεμβάσεις με λίγα φάρμακα και χειρουργικές επεμβάσεις. Πίστευε στην «αυτοθεραπευτική δύναμη της φύσης» που έπρεπε να λαμβάνεται υπ'όψιν. Αυτή η αντίληψη φυσικά είναι πολύ διαφορετική από του Καρτέσιου και την σημερινή πρακτική. Η αντίληψή του ήταν ότι ο ιατρός πρέπει να προβλέπει και να αποτρέπει (δηλαδή είχε μιά προληπτική, περιβαλλοντική κατεύθυνση). Η ιατρική είναι μία διαταραχή της ισορροπίας του ανθρώπου και του περιβάλλοντος όπου στο ενδιάμεσο αυτών αναπτύσσεται η νόσος! Κατά τον Ιπποκράτη, η ιατρική έχει και πολιτικό χαρακτήρα αφού όπως λέγει, τα ολιγαρχικά καθεστώτα είναι πιο νοσογόνα αφού προκαλούν το φόβο και επομένως νόσο. Μοιάζει πολύ με τις αντιλήψεις της σύγχρονης ομοιοπαθητικής.

Κατά τον Ιπποκράτη, η ιατρική έχει και πολιτικό χαρακτήρα αφού όπως λέγει, τα ολιγαρχικά καθεστώτα είναι πιο νοσογόνα αφού προκαλούν το φόβο και επομένως νόσο.

Πόση Σοφία "εμπεριέχουν" αυτές οι σκέψεις...μα πόση..!!!