kati
Νέο ΜέλοςGreeceΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Λυπάμαι που λέγονται άνθρωποι(όπως κι εμείς)όλοι αυτί που είχαν έστω και μια ένδειξη ότι θα συνέβαινε τέτοια καταστροφή και αντί να ενημερώσουν,δεν διακινδύνευσαν να δυσφημιστεί η παριοχή τους και να μειωθεί ο τουρισμός(!!!). Έστω και μια ζωή να σωζόταν, θα ηταν αρκετό.Πήραν πολλούς στο λαιμό τους. Λυπάμαι...
Πιστεύω πως η φύση έχει αρχίσει να εκδικείται, και φοβάμαι για ό,τι θα ακολουθήσει και κάποιοι δε θα μπουν στον κόπο να μας ενημερώσουν.
Υ.Γ. Έχω διαβάσει κάθε σου απάντηση, σε όσα ερωτήματα έχεις απαντήσει σε άλλα topics, και χαίρομαι που συνομιλώ με έναν ΑΝΘΡΩΠΟ που ΞΕΡΕΙ...
Λυπάμαι που λέγονται άνθρωποι(όπως κι εμείς)όλοι αυτί που είχαν έστω και μια ένδειξη ότι θα συνέβαινε τέτοια καταστροφή και αντί να ενημερώσουν,δεν διακινδύνευσαν να δυσφημιστεί η παριοχή τους και να μειωθεί ο τουρισμός(!!!). Έστω και μια ζωή να σωζόταν, θα ηταν αρκετό.Πήραν πολλούς στο λαιμό τους. Λυπάμαι...
Πιστεύω πως η φύση έχει αρχίσει να εκδικείται, και φοβάμαι για ό,τι θα ακολουθήσει και κάποιοι δε θα μπουν στον κόπο να μας ενημερώσουν.
Υ.Γ. Έχω διαβάσει κάθε σου απάντηση, σε όσα ερωτήματα έχεις απαντήσει σε άλλα topics, και χαίρομαι που συνομιλώ με έναν ΑΝΘΡΩΠΟ που ΞΕΡΕΙ...
Συνεχίστε έτσι. Οι πληροφορίες είναι πολύ ενδιαφέρουσες!
Προσωπικά πιστεύω ότι η πραγματικότητα είναι καθαρά υποκειμενική.
Πολλές φορές βλέπουμε όλοι το ίδιο γεγονός και ο καθένας αντιλαμβάνεται την πραγμάτικότητά του διαφορετικά.
Αυτό κατά τη γνώμη μου, έγκειται στις εμπειρίες του καθενός, στα βιώματά του, στην παιδεία του, και στο κάτω - κάτω, στο τί ΘΕΛΕΙ ο καθένας να βλέπει ως πραγματικό, γιατί αυτό τον βολεύει (στην καθημερική του ζωή,κτλ) και γιατί τον απασχολούν τόσα άλλα που δε δίνει σημασία σε μια "λεπτομέρεια" σαν κι αυτή!
και
2ον:εάν δεν υπήρχαν κι αυτοί, πως θα ξεχωρίζαμε οι υπόλοιποι;;;(!!!)
εχεις δίκιο σε αυτό. το παιδί που του συνέβη, δε μπορούσε να το σταματήσει όντως! ένα χρόνο, όμως, μετά από όλα αυτά,έίχε ένα σοβαρό ατύχημα με τη μηχανή του, που τον κράτησε πολύ καιρό σε νοσοκομείο, κλπ. μόνο τότε μειώθηκε η ευαισθησία που είχαν αποκτήσει οι αισθήσεις του γενικότερα, και από τότε δεν ξανασχολήθηκε. Πάντως, μου είχε πει πως ήταν τόσο επίπονη η όλη εμπειρία γι'αυτόν, που ίσως και να έπαθε το ατύχημα για καλό, γιατί ο οργανισμός του δεν άντεχε άλλο! Όταν μάλιστα του ζήτησα να μου πει τον τρόπο, αρνήθηκε, γιατί όπως είπε δεν ήθελε να μπω με τίποτα κι εγώ σε αυτή την ταλαιπωρία!
Καλησπέρα. Αυτό που αναφέρεις το έχει κάνει ένας φίλος. Του πήρε πολύ καιρό, αλλά τα κατάφερε. Μπορούσε μέχρι και να συναντά στον ύπνο του την αδερφή του (που ζούσε σε άλλη πόλη) και να της λέει πράγματα, τα οποία, όταν αυτή ξυπνούσε τα θυμόταν σαν όνειρο και τον έπαιρνε τηλ!
Όμως, όταν το συζητήσαμε, μου είπε πως από κάποιο σημείο και μετά, κόντευε να τρελλαθεί, καθώς σε χώρους με πολύ κόσμο μπορούσε πλέον να ξεχωρίσει συνομιλίες ανθρώπων που κάθονταν μακριά του ή όταν γνώριζε κάποιον, είχε τη δυνατότητα να νιώσει την αύρα του, η οποία όταν ήταν αρνητική τον φόβιζε και του έριχνε την ψυχολογία.
Μετά από καιρό επίσης, άρχιζε να βλέπει και να νιώθει "άλλους" μέσα στο ίδιο του το σπίτι, σε βαθμό που οι δικοί του άρχιζαν να πιστεύουν πως κάτι είχε πάθει το παιδί τους!
Το μόνο καλό ήταν ότι μπορούσε να "επιλέξει" τα όνειρά του, δηλαδή να ονειρευτεί ό,τι επιθυμούσε.
Και το πιο σπουδαίο, ήταν ότιέίχε καταφέρει να βγει από το σώμα του και να βλέπει τον εαυτό του στο κρεβάτι να κοιμάται.
Όμως, το συμπέρασμα ήταν να αποξενωθεί από όλους,
και να του πάρει πάρα πολύ καιρό να συνέλθει και να ξαναζήσει σα "φυσιολογικός" άνθρωπος.
Υπάρχουν βιβλία σχετικά με τη μέθοδο που ακολουθείς για να το πετύχεις. Εγώ πάντως δε θα στο συνιστούσα μετά από όσα είδα με το φίλο μου!
Εκεί γράφει(μετάφραση):
"Για τον Αριστέα τον Προκοννήσιο θρυλείται ότι πέθανε σε κάποιο γραφείο της Προκοννήσου την ίδια μέρα και ώρα που στη Σικελία τον έβλεπαν πολλοί να διδάσκει.Από αυτό, επειδή πολλές φορές συνέβη το ανάλογο γεγονός και για πολλά χρόνια ξαναφαινόταν και στη Σικελία τον έβλεπαν όλο και πυκνότερα, οι Σικελοί του αφιέρωσαν ιερό και θυσίαζαν προς τιμήν του ως ήρωα."
Επίσης, περιέχει ανάλογες μαρτυρίες και για άλλους στην αρχαιότητα που μπορούσαν να βρίσκονται σε δυο σημεία ταυτόχρονα με δική τους πρωτοβουλία.
Οπότε φαίνεται ότι από αρχαιοτάτων χρόνων πίστευαν πως υπήρχε παράλληλη διάσταση. Διάβασέ το αν μπορέσεις, θα εκπλαγείς!!!
Πιστεύω πως οι προφητείες -κυρίως αν είναι θετικές- δίνουν ελπίδες στους ανθρώπους που περιμένουν κάτι!
Υ.Γ.1:Πάλι με χρόνια με καιρούς...
Υ.Γ.2:προς usagi πάντα, "φίλη".
Υ.Γ.3:καλώς σας βρήκα!
Οπότε, όπως βλέπεις, υπάρχουν άλλες αποδείξεις για την πραγματοποίηση προφητειών, και αυτό που λες ίσως να είναι τυχαίο γεγονός που να μην ταιριάζει σε αυτές!!! καλή συνέχεια!
Πραγματικά πιστεύω πως τίποτα δεν αξίζει περισσότερο από τη ζωή. Ασχολούμαι με παραϊατρικό επάγγελμα κι έχω δει ανθρώπους να φτάνουν στα χείλη του γκρεμού από κάποια ασθένεια. Σας πληροφορώ ότι δεν έχω δει τίποτα πιο όμορφο στη ζωή μου από αυτούς τους ανθρώπους που γλίτωσαν από το θάνατο και σήμερα χαίρονται μόνο και μόνο επειδή μπορούν να γευτούν τις απλές, μικρές χαρές της ζωής, που πριν δεν έδιναν σημασία.
Εκτιμείστε τη ζωή! Είναι μοναδική!!!
δεν ξέρω αν είναι σύμπτωση, αλλά είμαι Ταύρος με ωροσκόπο ...
τί άλλο, Ζυγό!!!
Τί λέτε;
ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ότι η επιστήμη πρέπει χρησιμοποιείται από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο κι όχι ότι πρέπει να χρησιμοποιεί ανθρώπους!
Και πόσα ακόμα δε γνωρίζουμε...
Τελευταία διαβάζω ένα βιβλίο που ονομάζεται "Τα εννιά πρόσωπα του Χριστού". Περιέχει κάποια πολύ ενδιαφέρονται στοιχεία της επόχής και υποστηρίζει πως ο Χριστός πέρασε πρώτα από πολλά διαφορετικά μυστικά τάγματα απ'όπου και πήρε τις θεραπευτικές ή άλλες γνώσεις που είχε, κι όλα αυτά από πολύ μικρή ηλικία.
Θα ήθελα, αν κάποιος το έχει διαβάσει και γνωρίζει να μου απαντήσει αν υπάρχει δόση αλήθειας σε αυτά που αναφέρει ο συγγραφέας ή είναι απλά και μόνο της φαντασίας του.
Το μόνο που κατάφερα να ψάξω ήταν κάποια ιστορικά γεγονότα και έθιμα της εποχής που περιγράφεται όπου αρκετά επαληθεύονται. Θα ήθελα να μάθω, λοιπόν, αν ο συγγραφέας περιγράφει γεγονότα που είναι αποτέλεσμα έρευνας.
Όποιος ξέρει ας μου απαντήσει.
(συγγραφέας: Ευγένιος Ουιτγουερθ, εκδ. Καστανιώτη)
Ευχαριστώ πολύ!
Εγώ μια φορά στη ζωή μου θα μπορούσα να πω πως είδα προφητικό όνειρο,και το περιγράφω παρακάτω. Η αλήθεια είναι ότι φοβήθηκα τόσο πολύ,που δε θα ήθελα να ξαναζήσω κάτι παρόμοιο.
Συνέβη πρόπερσι, αρχές Σεπτεμβρίου. Είχα δει το εξής:
Ήμουν πάνω σε ένα τεράστιο όγκο από βράχια και περπατώντας βρήκα δύο μωρά που έκλαιγαν. Πήρα το πρώτο και το πέταξα πιο κάτω δεξιά, και το δεύτερο το πέταξα αριστερά. Όταν πήρα το δρόμο προς τα πίσω, συνάντησα μια γυναίκα που έκλαιγε και μου ζήτησε να της φέρω τα παιδιά της.
Εγώ φοβισμένη επέστρεψα κι άρχισα να τα ψάχνω. Τα βρήκα σφηνωμένα σε βράχια, αλλά και τα δύο ζούσαν. Τα πήρα λοιπόν και τα έδωσα στη γυναίκα, η οποία με ευχαρίστησε.
Τις επόμενες τρεις μέρες σκεφτόμουν συνέχεια το όνειρο,και ρωτούσα όποιον γνώριζε από τέτοια να μου το εξηγήσει.
Το τρίτο βράδυ, είχα βγει με μια παρέα, όπου γνώριζα για πρώτη φορά ένα παιδί, που με την κουβέντα μου είπε πως ασχολείται με όνειρα κι έτσι του το περιέγραψα. Αυτός δαγκώθηκε και μου είπε:"Δε νομίζω πως πρέπει να ανησυχείς, γιατί, ενώ το όνειρο είναι κακό, τελειώνει καλά. Μη δίνεις σημασία"
Κατά τις 2 το βράδυ, αποφασίζουμε να πάμε αλλού για ποτό (σε απόσταση 5 χιλιομέτρων) και ξεκινάμε. Στο ένα αμάξι ήμουν εγώ κι ο καλός μου, σε ένα άλλο δύο φίλοι και σε μηχανή το παιδί που μόλις είχα γνωρίσει.
Στο δρόμο αντιληφθήκαμε ότι μας τελειώνει η βενζίνη και τηλ. στους άλλους να μας περιμένουν να πάμε με το δικό τους αμάξι.
Όταν όμως το κάναμε αυτό, το ένα παιδί αποφάσισε να πάει κι αυτός με τη μηχανή, παρόλο που εμείς του λέγαμε να μην πάει, γιατί ήταν καλοκαίρι και η απόσταση μικρή. Αυτοί οι δύο με τη μηχανή ξεκίνησαν πρώτοι και μέχρι να ξεκινήσουμε είχαμε χάσει οπτική επαφή.
Δεν περνάνε δύο λεπτά, και μπροστά μας στο δρόμο βλέπουμε ένα ατύχημα. Ένα αυτοκίνητο είχε παραβιάσει στοπ και τα παιδιά έπεσαν επάνω του.
Ο όδηγός έπεσε αριστερά του αυτοκινήτου και ο άλλος δεξιά.
Ο οδηγός είχε μόνο μερικά σπασίματα, αλλά ο άλλος ήταν χτυπημένος στο κεφάλι και αναίσθητος στην άσφαλτο. Πήγα σε αυτόν και του προσέφερα τις πρώτες βοήθειες και έδωσα οδηγείες πως να μεταφερθεί (λόγω επαγγέλματος).
Το αποτέλεσμα: Ο δεύτερος, έμεινε στη εντατική πάνω από δύο εβδομάδες και οι γιατροί δε μας έδιναν καμία ελπίδα. Κι όμως επανήλθε σταδιακά και εντελώς μετά από περίπου ένα χρόνο, και προχθές πίναμε μαζί καφεδάκι!
Το πρώτο πράγμα που μου είπε ο οδηγός της μηχανής (που μόλις είχα γνωρίσει) όταν βγήκε από το χειρουργείο ήταν "Είδες το όνειρο; Βγήκε"
Υπάρχουν φυσικά και αμέτρητες και απίστευτες συμπτώσεις για το πως βρεθήκαμε οι συγκεκριμένοι εκείνη τη μέρα όλοι μαζι.
Τέλως πάντων, αυτό το όνειρο με έκανε να πιστέψω στα όνειρα γενικότερα, και τώρα που το γράφω δυσκολεύομαι πολυ, γιατί έχω πάθει "ψυχολογικό" από τότε.
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία!
και
2ον:εάν δεν υπήρχαν κι αυτοί, πως θα ξεχωρίζαμε οι υπόλοιποι;;;(!!!)
Εγώ το θεώρησα προκατάληψη. Όμως μετά από μια ώρα πέθανε ο παππούς μου (60 ετών) από ανακοπή, ο οποίος βρισκόταν σε διπλανό σπίτι.
Γενικά, αν κάποιος ξέρει για το "κλαψοπούλι" ας μας γράψει. Στη Μεσσηνία είναι σχεδόν ΄"νόμος" πως αν ακουστεί κάποιος θα πεθάνει, κι όντως γίνεται...