Ομοφυλοφιλία στην Αρχαία Ελλάδα.

Καλησπέρα και καλώς σας βρίσκω.
Επιτέλους ενα forum με Έλληνες.

Το θέμα που θέλω να συζητήσουμε είναι απο τα πιο επίμαχα σε συζητήσεις περι αρχαίας Ελλάδας.
Έχω κουρασθεί να "τσακώνομαι" γι'αυτό με τα παγκοσμιοποιημένα "πιόνια" σε διάφορα forum's.
Δυστηχώς δεν έχω βρεί τον χρόνο να μελετήσω ώστε να έχω τις απαραίτητες και σωστές αποστομοτικές απαντήσεις στους αχρείους αυτούς παραποιητές της πραγματικότητος.

Όμως, ίσως να υπήρχε και κάτι "γκρίζο" στην αρχαιότητα που να μην το ξέρω.
Γι'αυτό λοιπόν θέλω να ανοίξουμε την συγκεκριμένη συζήτηση ώστε να πάρω τις απαντήσεις οι οποίες θα μου χρειαστούν ως εφόδιο στην γνώση αλλα και στον τρόπο που στο μέλλον θα απαντώ επι του θέματος.

Ευχαριστώ που με διαβάσατε και πάλι, καλώς σας βρήκα.

Καλησπέρα ,

Τι ακριβώς θέλεις να μάθεις δηλαδή?
Γιατί είναι γκρίζο?

Έλεγξε καλύτερα το κείμενο μου.

Θέλω οτιδίποτε να μάθω. Ήμουν σαφής.

Και εγώ είμαι σαφής.

Γιατί θεωρείς ότι "αν" υπήρχε ομοφυλοφιλία τότε είναι γκρίζα δραστηριότητα?
Γιατί όχι "λευκή"

Γιατί όχι κάτι το φυσιολογικό, σύμφωνα με την εποχή?

Και να είσαι σίγουρος πως υπάρχουν πολλά "γκρίζα" στην αρχαιότητα που δεν τα ξέρεις.

Γιατι η ομοφυλοφιλία απο μόνη της ειναι "γκρίζα δαστηριότητα", τουλάχιστον.

Τα "γκριζα" της αρχαιοτητας δεν ξέρω ποια εννοείς, ας συζητήσουμε εδώ για το συγκεκριμένο.

Αλλα ας σταματήσω τον διάλογο. Εγώ ρώτησα. Δεν θα ερωτούμε. Περιμένω τους γνώστες επι του θέματος.

Έχεις δίκαιο λοιπόν. Απλά προσπαθώ να καταλάβω γιατί σε ενδιαφέρει τόσο πολύ άυτό το θέμα και το κατατάσεις στα πλέον επίμαχα θέματα.

Υπήρχε λοιπόν γεννετήσια πράξη μεταξύ ομοφίλων στην αρχαία Ελλάδα. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Την επόμενη φορά πάντως που θα χρειαστεί να αποστομώσεις κάποιο "πιόνι" της παγκοσμιοποίησης και του ιμπεριαλισμού, ρώτα τον και πότε με το καλό θα μας επιστρέψουν τα κλεμμένα μάρμαρα, πότε θα σταματήσουν να παραποιούν πραγματικότητες και πότε με το καλό θα σταματήσουν να μας "βιάζουν ?" σαν έθνος. Και όχι μόνο εμάς.

Συμφωνώ.

Επίμαχο πάντως το θεωρώ λόγο του Ντόρου γενικά. Π.χ. η ταινία με τον Μ. Αλέξανδρο και γενικά αναφορές οτι η αρχαία Ελλάδα ήταν μια κοινωνία "ντιντίδων"~!!!!!!

Δεν υπάρχουν κοινοί παράγοντες μεταξύ των δύο εποχών για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε ακριβώς αυτό που γινόταν τότε και να το αναγάγουμε στη δικιά μας εποχή.

Πλέον του παθολογικού παράγοντα, (αν αυτός υπάρχει), δεν βλέπω κάτι κοινό.

Υπάρχει βέβαια και το στοιχείο της ιεραρχίας σε μία τέτοια πράξη, αλλά νομίζω πως είναι φανερό πως στη τότε κοινωνία υπήρχε και πολύ έντονο το στοιχείο του ερωτισμού μεταξύ των ανδρών-συνήθως με μεγάλη για τα δεδομένα διαφορά ηλικίας.

Έστω και έτσι όμως η ομοφυλοφιλία δεν ήταν κάτι που γινόταν μόνο στην αρχαία Ελλάδα.

Αν θέλεις για παράδειγμα , στην περιοχή της σημερινής Γερμανίας τα πράγματα ήταν αρκετά πιο ξεκάθαρα και τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια όχι το κάτι το εντελώς ασυνήθιστο.

Νομίζω πως η ομοφυλοφιλία στην Αρχαιότητα ήταν κάτι φυσικό και αποδεκτό. Αρκεί να σκεφτεί κανείς οτί οι άνδρες έφευγαν για πολυετείς πολέμους και δεν είχαν μαζί τους γυναίκες (συζύγους ή εταίρες). Λογικό δεν είναι λοιπόν να βρουν έναν τρόπο για να ικανοποιούνται;

Διαφωνώ φυσικά και είναι κάτι (οι απόψεις αυτές) που δεν περίμενα σε αυτό του φόρουμ.
Τέλος πάντων, περιμένω με αγωνία και άλλες γνώμες.

Αυτό το θέμα, περίπου το ίδιο υπάρχει σε άλλο θέμα. Είμαι σίγουρος ότι από εκεί θα βγάλεις κάποια συμπεράσματα, αλλά όχι απόλυτα. Ιδού το θέμα: Μύθος τα αρχαία όργια!

Φιλικά,
Νίκος

Σε ποιο ακριβώς σημείο διαφωνείς;(πραγματικά δεν κατάλαβα)

Περιμένεις να πάρεις τις απαντήσεις που θέλεις ή τις απαντήσεις που είναι πιό κοντά στην πραγματικότητα?

Θέλω να πώ, είσαι έτοιμος να πάρεις και απαντήσεις που θα είναι ενάντια σε αυτά που πιστεύεις? Γιατί είναι φανερό από το πρώτο μήνυμά σου ότι θέλεις κάποιος να σου πεί (αφού ξεπεράσει το "γκρίζο" περί της ομοφυλοφιλίας) ότι τίποτα από όλα αυτά δεν γίνονταν.
Απ' όσο γνωρίζω υπήρχε ομοφυλοφιλία όμως αυτό δεν υποβιβάζει ούτε την σοφία ορισμένων, ούτε την ανδρεία κάποιων άλλων.
Επίσης πες μας και εσύ τι ξέρεις πάνω στο θέμα από την στιγμή που διαφωνείς με κάποια από τα μηνύματα.

Η ομοφιλοφιλία στην αρχ.Ελλάδα απαγορεύονταν με νόμους και δια ροπάλου.

Όποιος σου πει το αντίθετο είναι ή άσχετος ή βαλτός...

Το ότι κάτι απαγορεύεται δεν σημαίνει και ότι δεν υπάρχει.

Η ομοφιλοφιλία στην αρχ.Ελλάδα απαγορεύονταν με νόμους και δια ροπάλου.
Χαχα,ωραιο και αυτο.Και στη σημερινη ελλαδα απαγορευονται με νομους η εξαπατηση,η ληστεια,το ρουσφετι.Φυσικα και δεν εχουμε σημερα στην ελλαδα τετοια φαινομενα.

Ο νόμος δέν παίζει κανέναν ρόλο σχετικά με τις τάσεις που υπάρχουν σε μιά κοινωνία για κάτι που θεωρούμε αρνητικό. Ο νόμος χρησιμοποιείται τις περισσότερες φορές σάν ΑΛΛΟΘΙ, άν διαφωνούμε μαζί του προσπαθούμε να τον τον παραβούμε παραμένοντας ατιμώρητοι ενώ άν συμφωνούμε γινόμαστε "βασιλικότεροι του βασιλέως" προσπαθώντας να φανούμε στην εφαρμογή ακόμα πιό αυστηρότεροι σε σχέση με αυτά που λέει.

Επι του θέματος υπάρχουν στην αρχαία Ελλάδα περιπτώσεις πολύ δυνατής αγάπης μεταξύ ανδρών, αλλά αυτό δέν σημαίνει απαραίτητα ομοφυλοφιλικές σχέσεις. Μήπως έχουμε λοιπόν παρεξηγήσει την έννοια της αληθινής φιλίας??

Καταρχήν, πιστεύω πως είναι πάρα πολύ δύσκολο να αποφανθεί κανείς για τις αντιλήψεις μιας ολόκληρης κοινωνίας, χιλιάδες χρόνια πριν από τη σημερινή. Οι πηγές δε νομίζω πως επαρκούν και θεωρώ πως σε πολλές περιπτώσεις είναι λάθος να λέμε "οι αρχαίοι πίστευαν αυτό" ή "δεν πίστευαν εκείνο" κτλ.
Δεν αποκλείεται να υπήρχαν στην αρχαία Ελλάδα φαινόμενα ομοφυλοφιλίας, στην οποία να επιδίδονταν, ίσως, και επιφανή μέλη της τότε κοινωνίας. Ο Πλάτωνας φαίνεται να υπονοεί κάτι τέτοιο, στο Φαίδρο τουλάχιστον. Αλλά στο έργο του αυτό βάζει και τα πράγματα στη σωστή τους θέση, θεωρώντας πως ο βασικός σκοπός κάθε ανθρώπου πρέπει να είναι η άπόκτηση της αρετής μέσα από μια σχέση.
Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να αποτελέσει αυτό αντικείμενο διαφωνιών. Κανείς δεν μπορεί ούτε να το επιβεβαιώσει πλήρως αλλά ούτε και να το απορρίψει, οπότε παραμένει στη σφαίρα του πιθανού. Δε νομίζω πως είναι δυσφήμιση για τον πολιτισμό μας αν συνέβαινε, ακόμα και αν ο ίδιος ο Αλέξανδρος ήταν ομοφυλόφιλος, σε καμία περίπτωση δεν παύει να είναι Μέγας και να αξίζει τη θέση που του έδωσε η ιστορία.
Η ομοφυλοφιλία φαίνεται μέχρι στιγμής πως δεν έχει κάποια ξεκάθαρη βιολογική βάση, άρα δεν μπορεί να οριστεί ως ασθένεια. Ακόμα και οι ψυχολόγοι δεν συμφωνούν και συνήθως την τοποθετούν στις σεξουαλικές αποκλίσεις και όχι στις διαστροφές ή στα σύνδρομα.
Για εμένα, η ομοφυλοφιλία αποτελεί σεξουαλική επιλογή και ως εκ τούτου είναι σεβαστή και δεν την χαρακτηρίζω ως "γκρίζα" συμπεριφορά. Για εμένα παραμένει άχρωμη...

Αγαπητε Μιχαλη,θα διαφωνησω οσον αφορα την 1η παραγραφο του μυνηματος σου.Θεωρω οτι για καθε ερευνητη και λατρη της αρχαιας Ελλαδας,ειναι αντιληπτη η φιλοσοφικη βαση και οι αρχες στις οποιες βασιζοταν η κοινωνια,τουλαχιστον πριν επελθει η αποξενωση και η παρακμη.Και φυσικα αυτες οι αρχες ειχαν καθολικη παραδοχη απο τους πολιτες και οσοι δεν τις κατανοουσαν και δεν τις ακολουθουσαν ηταν ξενο σωμα για την πολιτεια.

Αυτες οι αρχες ηταν εν ολιγοις οι αρετη που οριζοταν απο τον ορθο Λογο,η ισοτητα,η ελευθερια,ο σεβασμος και αλλες,με λιγα λογια,οι επιταγες της φυσης και του θειου.Εξ αυτων αλλα και απο τη μεχρι στιγμης μελετη μου στα εργα σχετικα με τον ερωτα(Συμποσιο,Φαιδρος,Ερωτικος) οτι οι αρχαιοι θεωρουσαν θειο και αξιοθαυμαστο ο,τι ακολουθει τον υγειη και κατα φυσην ερωτα και κατεκριναν καθε τι παρα φυσην.

Η ομοφυλοφιλια ειναι φανερο οτι για τους αρχαιους ειναι κατι ουδετερο οπως ελεγαν και οι στωικοι,δλδ απο τη φυση του αυτο καθ'εαυτο δεν ειναι ουτε καλο ουτε κακο,υπαρχουν απειρα παραδειγματα που μπορειτε να βρειτε στον ερωτικο του Πλουταρχου οπου ομοφυλιφιλικες σχεσεις οταν ακολουθουσαν τον νομο του μετρου και τον ορθρο λογο οδηγουσαν στην αρετη,οπως πολυ σωστα αναφερει και ο Μιχαλης.

Κατακριτεα για τους Ελληνες ηταν η ακολασια και ακολαστος μπορει να ειναι τοσο ενας ομοφυλοφιλος οσο και ενας ετεροφυλοφιλος,Οπως για παραδειγμα μου ειχε πει ενας φιλος μου για τον υποψηφιο δημαρχο Αθηνων Κακλαμανη οτι δεν μπορει να εμπιστευτει σε μια πολιτικη θεση,δλδ σε μια θεση που αυτος που την εχει φερει ευθυνη για το κοινο καλο,και που προυποθετει την αρετη,εναν που "δεν μπορει να ελεγξει τον κωλο του",παρομοιως και εγω δεν θα μπορουσα να εμπιστευτω μια τετοια θεση σε εναν που δεν μπορει να ελεγξει το πουλι του.Με συγχωρειτε για τις εκφρασεις αλλα νομιζω οτι γινομαι κατανοητος.

Αλλωστε απο τους νομους της Αθηναικης πολιτειας διαπιστωνουμε οτι παρομοια ηταν και η λογικη των Αθηναιων πολιτων.Δεν εχει πεσει στην αντιληψη μου καποιος νομος που να στερει την ιδιοτητα του πολιτη στον ομοφυλοφιλο που ειναι εναρετος αλλα σε ατομα που ειναι ακολαστοι,που εταιριζουν,που δεν σεβονται τους γονεις τους,που δεν ειναι ανδρειοι ή που σπαταλουν την περιουσια τους.

Οπως βλεπεις αγαπητε Μιχαλη,συμφωνω στα περισσοτερα που λες.Δεν εχω διαβασει ουτε μου εχει πει κανεις καποιο σοβαρο επιχειρημα που να αποδεικνυει οτι η ομοφυλοφιλια ειναι διαστροφη ή ασθενια,οπως για παραδειγμα η αιμομειξια ή η θυληπρεπια.Και μπορω να σας πω και εναν τροπο που μπορει να διαπιστωθει αυτο.Για εναν ψυχικα υγειη ανθρωπο που εχει αποβαλει απο το υποσυνειδητο του τα κοινωνικα ταμπου και ακολουθει τον ορθο Λογο,υπαρχει αυτο που λεμε φωνη της συνειδησης ή δαιμονιο του Σωκρατους που τον καθοδηγει και του υποδεικνυει το σωστο και το λαθος.

Είναι καιρός να σταματήσει η παραπληροφόρηση σχετικά με το ότι ήταν αποδεκτή η ομοφυλοφιλία στην Αρχαία Ελλάδα. Σε όλες τις εποχές και σε όλες τις κοινωνίες υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν άτομα με αποκλίνουσες σεξουαλικές συμπεριφορές, παρά φύσει, θα λέγαμε. Όμως, ειδικά για την Αρχαία Ελλάδα, δεν αποτελούσαν τον κανόνα, αλλά την εξαίρεση. Θεωρώ ότι είναι ανυπόστατες οι περί του αντιθέτου αιτιάσεις. Αλλά, ας ξεκινήσω τον συλλογισμό μου με βάση τα αρχαία κείμενα, τα οποία θα αποτελέσουν και τον κύριο οδηγό.

Ο Dover στο βιβλίο του, υπό το πρίσμα ενός δήθεν «προοδευτισμού», που έχει την δυνατότητα, απαλλαγμένος από διάφορα ταμπού να δει «αντικειμενικά» το θέμα, προσπαθεί να μας πείσει ότι στην Αρχαία Ελλάδα δεν ίσχυαν οι δικές μας απόψεις για την ομοφυλοφιλία και περίπου μας καλεί όλους, να αποκτήσουμε την ίδια με τους αρχαίους Έλληνες «ελεύθερη» άποψη για το θέμα αυτό. Αναφέρει λοιπόν:

K.J Dover «Η ομοφυλοφιλία στην Αρχαία Ελλάδα» ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΧΙΩΤΕΛΛΗ

«Οι Έλληνες γνώριζαν ότι οι σεξουαλικές προτιμήσεις των ανθρώπων διαφέρουν, η γλώσσα τους όμως δεν έχει ουσιαστικά που να αντιστοιχούν προς τα αγγλικά ουσιαστικά «ομοφυλόφιλος» και «ετεροφυλόφιλος», αφού πίστευαν ότι 1.στην πραγματικότητα όλοι αντιδρούν, σε διαφορετικές στιγμές, σε ομοφυλοφιλικά και σε ετεροφυλοφιλικά ερεθίσματα και ότι 2. στην πραγματικότητα, κανένας άνδρας δεν έρχεται τόσο σε ενεργητική, όσο και σε παθητική σεξουαλική επαφή στο ίδιο στάδιο της ζωής του».

Από το πρώτο αυτό επιχείρημα, λοιπόν, διαπιστώνουμε ότι κάτι δεν πάει καλά. Θα μου προξενούσε μεγάλη κατάπληξη το γεγονός να προσπαθεί ο Dover να γράψει ένα τόσο σημαντικό βιβλίο, χωρίς να έχει στην διάθεσή του κάποιο λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης. Το επιχείρημά του, θα είχε σπουδαία αξία, εάν ήταν αληθινό, όμως δεν είναι. Οι Έλληνες έχουν δημιουργήσει την τέλεια γλώσσα. Ένα όργανο μεγίστης ακριβείας και εάν δεν ξεχώριζαν στην γλώσσα τους, αυτές τις δύο σεξουαλικές επιλογές, οπωσδήποτε θα είχαν σοβαρό λόγο. Είναι, όμως, έτσι, ή, μήπως κάτι άλλο συνέβαινε, που μας οδηγεί θέλοντας και μη, ακολουθώντας την ίδια ακριβώς συλλογιστική με τον Κ. Καθηγητή για την σημασιολογική δύναμη των λέξεων, στα αντίθετα συμπεράσματα?

Πράγματι δεν συναντούμε τις λέξεις ομοφυλόφιλος ή ετεροφυλόφιλος στα αρχαία μας κείμενα, όχι όμως για τον λόγο που υποστηρίζει ο Dover. Στην αρχαία μας γλώσσα οι ομοφυλόφιλοι αναφέρονται, με μια λέξη πολύ σκληρή, την λέξη ΚΙΝΑΙΔΟΣ δηλ. ο ΚΙΝΩΝ ΤΗΝ ΑΙΔΩ.

Η σημασία αυτής της λέξεως, ήταν καθαρώς υβριστική και σαφέστατα πολύ καταδικαστική για όσους είχαν κάνει αυτή την επιλογή. Στην σημερινή νεοελληνική μας γλώσσα, θα μπορούσαμε δόκιμα να μεταφέρουμε την έννοια αυτής της λέξεως, μεταφράζοντας την, ως «Ο Καταραμένος». Ο ομοφυλόφιλος, δηλαδή, στην αρχαία ελληνική γλώσσα, ήταν ο «καταραμένος» της σημερινής.
Για του λόγου το αληθές, αναφέρονται οι παραπομπές του πλέον έγκυρου λεξικού της αρχαίας Ελληνικής γλώσσης, των Liddel-Scott, όπου στον τόμο II στην σελίδα 719 αναφέρουν τα εξής λήμματα:
«Κιναιδεία: Η παρά φύσιν ασέλγεια, Αισχίνης 18,29, Δημήτριος Φαληρεύς 97.
Κιναιδεύομαι: είμαι κίναιδος
Κίναιδος: ο καταπύγων, ο καθόλου αισχρός, κακοήθης άνθρωπος»

Το θέμα αυτό είναι πάρα πολύ σπουδαίο και πρέπει να σταθούμε, διότι έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Έχει απόλυτο δίκιο ο κ. Καθηγητής να ξεκινά με την γλώσσα, για κάποιο όμως λόγο, αγνοεί το σημαντικότερο στοιχείο. Στην εποχή μας με τις λέξεις «ομοφυλόφιλος» και «ετεροφυλόφιλος», κάνουμε μια απλή διαπίστωση του φαινομένου, χωρίς να το αξιολογούμε είτε θετικά, είτε αρνητικά.

Αντιθέτως, στην αρχαία Ελλάδα η γλώσσα είχε πολύ μεγάλη ακρίβεια. Ο Επίκτητος έλεγε το εξής καταπληκτικό, για την μεγάλη σημασία των λέξεων: «Αρχή Σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις». Στην Ελληνική Γλώσσα δεν υπάρχει τίποτε τυχαίο. Στο συγκεκριμένο λοιπόν σημείο η Γλώσσα λαμβάνει θέση και μάλιστα ιδιαιτέρως αρνητική.

Αξίζει να σημειώσουμε ακόμη πως η Αιδώς ήταν πολύ σημαντική Θεότητα και, όποιος την προκαλούσε δοκίμαζε σκληροτάτη τιμωρία από την Νέμεση, που μονίμως την συνόδευε. Η Αιδώς ετυμολογικώς συνδέεται με το Αίσχος, άρα η συγκεκριμένη πράξη έφερνε καταισχύνη στον ενεργούντα.

ΣΠΑΡΤΗ

Ξενοφώντος ΛακεδαιμονίωνΠολιτεία II, 13
«Ο Λυκούργος, όμως, αντιθέτως προς όλα ταύτα πιστεύων, επεδοκίμαζε μόνον εάν σημαίνων άνθρωπος, θαυμάσας την ψυχικήν αρετήν του παιδιού, προσεπάθει να κάμη αυτόν φίλον με δεσμούς αναμεταξύ των αμέμπτους και να τον συναναστρέφεται, διότι τούτο ενόμιζε μέσον καλλίστης ανατροφής. Εάν, όμως, επαρουσιάζετο κανείς επιθυμών το παιδικόν σώμα, επειδή ο Λυκούργος θεωρούσε τούτο πολύ αναίσχυντον, νομοθέτησε εις την Σπάρτην να απέχουν οι ερασταί από τα αγαπώμενα παιδιά, όπως αποφεύγουν εις αφροδισίους (ερωτικές) σχέσεις οι γονείς από τα τέκνα των και οι αδελφοί από τους αδελφούς των.»

Ξενοφώντος Συμπόσιον VIII, 55
«Οι Λακεδαιμόνιοι, αντιθέτως, που πιστεύουν ότι το μόνο αν επιθυμήση κανείς το σώμα νέου, αυτός δεν είναι δυνατόν πια να επιτύχη τίποτε το ωραίο και το αγαθό, καθιστούν τους ερωμένους τόσον τελείους αγαθούς, ώστε και αν ακόμη ταχθούν στην μάχη μεταξύ ξένων και όχι στην ίδια πόλη με τον εραστή, εξ΄ίσου από αιδώ δεν εγκαταλείπουν τους συμπολεμιστές των. Γιατί πιστεύουν ως θεά όχι την Αναίδεια, αλλά την Αιδώ».

Πλουτάρχου Βίοι Παράλληλοι, Λυκούργος XVII, 4
«Οι ερασταί δε των παίδων μετείχον της φήμης αυτών και εις τας δύο περιπτώσεις (δηλαδή της φήμης και επί καλώ και επί κακώ). Και διηγούνται σχετικώς ότι, όταν κάποτε εις παις εξεφώνησε κατά την διάρκεια της μάχης μια απρεπή κραυγή, οι άρχοντες τιμώρησαν δια τούτο τον εραστήν του παιδός. Ενώ δε ο έρως επεδοκιμάζετο κατ’αυτόν τον τρόπο υπό των Σπαρτιατών, ώστε και αι αγαθαί και ευγενείς γυναίκες να τρέφουν έρωτα προς τας παρθένους, δεν υπήρχεν όμως αντιζηλία εις τας ερωτικάς των σχέσεις, αλλά μάλλον εύρισκον αφορμήν να συνάψουν μεταξύ των στενή φιλία εκείνοι, οι οποίοι είχαν αγαπήσει τους ίδιους παίδας, και κατέβαλλον από κοινού συνεχείς φροντίδες, δια να εξεύρουν τον καλλίτερον τρόπον, με τον οποίον θα ήταν δυνατόν να γίνει άριστος ο υπ’αυτών αγαπώμενος νέος».

Εδώ να αποσαφηνίσουμε ότι ο Πλούταρχος διευκρινίζει ότι:
«Ο ψυχικός δεσμός μεταξύ των νέων δεν είχε καμμία σχέση με τις σωματικές επαφές και ότι εστερείτο τα πολιτικά του δικαιώματα δυνάμει νόμου όποιος προσπαθούσε να ασελγήσει εις βάρος άλλου»
«Εράν των την ψυχήν σπουδαίων παίδων εφείτο ο δε εγκληθείς ως επ’αισχύνη πλησιάζων άτιμος διά βίου ην». (Λακεδ.Επιτηδ. 7, 237c)

Ανάλογη μαρτυρία καταθέτει και ο Μάξιμος ο Τύριος στο έργο του «Διαλέξεις» 20.8 de:

«Θαυμάζει κάποιος άνδρας Σπαρτιάτης έναν έφηβο Λάκωνα, αλλά τον θαυμάζει μόνον όπως θαυμάζουμε ένα πολύ όμορφο άγαλμα και ένα πολλοί άλλοι, ένας πολλούς. Διότι η σωματική απόλαυσις που προέρχεται από την ΥΒΡΙ δεν επιτρέπεται μεταξύ τους».

Τέλος, αναφορικά με την Σπάρτη, ας δούμε και την μαρτυρία του Αιλιανού στο έργο του «Ποικίλη Ιστορία» III, 12, όπου λέει χαρακτηριστικά:

«Ο Σπαρτιατικός έρωτας δεν είχε σχέση με αισχρότητες εάν ποτέ κάποιος έφηβος επεχείρησε να ασελγήσει εις βάρος άλλου, δεν συνέφερε σε κανέναν από τους δύο να καταντροπιάσουν την Σπάρτη. Σε τέτοια περίπτωση, ή εξωρίσθηκαν ή και κάτι χειρότερο, έχασαν την ζωή τους».

Τέλος μια αναφορά στις λέξεις «Εραστής» και «Ερώμενος». Οι λέξεις αυτές δεν χρησιμοποιούνται με την σημερινή τους έννοια (δηλ. την σεξουαλική) αλλά με μία άλλη έννοια προφανώς παιδαγωγική. Αυτό φαίνεται καθαρά, αφού, αν και χρησιμοποιείται η λέξη «εραστής», παραλλήλως, όπως είδαμε θεωρείται αδιανόητη η σαρκική έλξις.