- Bρέθηκε ο τάφος του Ιησού; - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
quote:
Θέμα με τον Αγιασμό έχεται;
Πρέπει να έχουμε κάποιο σε τιμή ευκαιρίας! 
Πέραν του χιούμορ, αγαπητέ Μητσάκος, στον αγιασμό του νερού ως τελετουργικό της Εκκλησίας χρησιμοποιείται ο βασιλικός ο οποίος έχει αντισηπτικές ικανότητες.
Οπότε είναι πολύ πιθανόν η διατήρηση του νερού να οφείλεται σ' αυτό.
Αγαπητέ Sesostris, δεν θυμάμαι αν γινόταν αναφορά πως ο Ιησούς έζησε στην Ινδία από τα 12 έως τα 30 του χρόνια.
Αναφέρεται όμως πως έζησε μετά από τα 33 του...
Είναι πιθανόν και γενικά είναι αρκετά παράδοξο πως σχεδόν η μισή ζωή του κεντρικού προσώπου της Καινής Διαθήκης είναι στην αφάνεια.
Οπότε είτε οι Ευαγγελιστές δεν ασχολήθηκαν με αυτό το τμήμα της ζωής του Διδασκάλου τους - πράγμα που ίσως να είναι σχεδόν απίθανο - είτε οι αναφορές που υπήρχαν αφαιρέθηκαν επειδή έπρεπε να αφαιρεθούν... 
quote:
Όσον αφορά τα άλλα μέλη του τάφου , έχω ακούσει και (ας με διορθώσουν οι γνωρίζοντες) , οτι κατά την ταφή οι Εβραίοι σπανε τα οστά των άκρων των νεκρών
Αυτό δεν το γνωρίζω...
In anticipation of my resurrection...
quote:Φίλε Dying_Incubus , πριν μερικά χρόνια , είχα διαβάσει , οτι σύμφωνα με μία εκδοχή , ο Ιησούς ακολουθώντας τα καραβάνια των Εβραίων εμπόρων που μετέφεραν μπαχαρικά και αρώματα από την Ινδία στην μεσόγειο , έζησε και παρέμεινε εκεί για το συγκεκριμένο διάστημα , όπου και μυήθηκε στα μυστικά των Γιόγκι .
Αγαπητέ Sesostris, δεν θυμάμαι αν γινόταν αναφορά πως ο Ιησούς έζησε στην Ινδία από τα 12 έως τα 30 του χρόνια.
Dying_Incubus
Φυσικά και η πιο πάνω εκδοχή ήταν ατεκμηρίωτη ιστορικά , όπως και η εκδοχή των Μεροβιγγείων .
quote:
Ο τάφος βρέθηκε κοντά στα Ιεροσόλυμα το 1980.Ο James Cameron έφτιαξε ένα ντοκιμαντέρ για το θέμα που θα παρουσιαστεί τον επόμενο μήνα στο Discovery Channel.
Οι αρχαιολόγοι λένε ότι η ταφική σπηλιά πρέπει να ανήκει σε κάποια Εβραική οικογένεια, με ονόματα ίδια με αυτά της οικογένειας του Ιησού.
Σύμφωνα με την Israel Antiquities Authority, έξι από τους τάφους είχαν πάνω τους σκαλισμένα τα ονόματα Mary; Matthew; Jesua son of Joseph; Mary; Jofa (Joseph, Jesus' brother); and Judah son of Jesua.Σύμφωνα με τις έρευνες του Κάμερον, το DNA test των υπολειμάτων των οστών έδειξε ότι πρόκειτο για άτομα της ίδιας οικογένειας και προφανώς της ίδιας περιόδου όπου έζησε ο Ιησούς, και ότι ο Ιησούς και η Μαρία Μαγδαληνή μάλλον είχαν ταφεί σε δύο από αυτούς τους τάφους ως ζεύγος και είχαν έναν γιο (τον Ιούδα).
Το ντοκιμαντέρ πάντως δεν απομυθοποιεί τον ισχυρισμό ότι ο Ιησούς αναστήθηκε μετά από τρεις μέρες (φαίνεται ότι ο τάφος του βρέθηκε άδειος).
Πάντως απ ότι λένε οι ειδικοί στο Ισραήλ, τα ονόματα που βρέθηκαν ήταν πολύ συνηθισμένα εκείνη την εποχή. Παρόλα αυτά η σύμπτωση είναι εντυπωσιακή.
Αναμένουμε λοιπόν το ντοκιμαντέρ που θα δώσει λίγο περισσότερο φως στο θέμα.
@ Ostria
Μάλλον δεν βρέθηκε τίποτα σημαντικό και μας δουλεύει προς χάριν της κονόμας ο Cameron που αρέσκεται σε κάτι τέτοια.Ακόμα και ο επικεφαλής αρχαιολόγος των ανασκαφών αυτών υποστήριξε ότι αυθαίρετα και με πολύ ύπουλο τρόπο έκανε γνωστούς τους ισχυρισμούς του ο Cameron που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.Ο σημερινός πανάγιος τάφος που ιστορικά προσεγγίζεται στο τόπο που είναι, απέχει χιλιόμετρα από εκεί που βρέθηκε ο δήθεν τάφος του Ιησού από τον ευφάνταστο Cameron. Από ένα όνομα "Μαρία" που βρήκε σε έναν από τους τάφους αυτούς έσπευσε να τον αποδώσει στη Μαρία τη Μαγδαληνή, παντελώς αυθαίρετα και ανιστόρητα.Τί κάνει ο άνθρωπος για να πουλήσει τη πραμάτεια του?????
Φιλικά.-
ICXC
quote:
Να συμφωνήσω και εγώ με την Όστρια ότι οι συμπτώσεις, γιατί είναι παραπάνω από μία, είναι εκπληκτικές.
Πραγματικά που τις βρήκατε τις τρομερές συμπτώσεις.Τα ονόματα Μαρία, Ιούδας και Ιησούς ήταν πολύ κοινά την εποχή εκείνη!Είναι λοιπόν λογικό να υπάρχεις οικογενειακός τάφος με τα ονόματα αυτά.Από που όπως βγαίνει το συμπέρασμα ότι πρώτον μιλάμε για τη Μαρία τη Μαγδαληνή μία από τις μυροφόρες, δεύτερον ότι ο Ιούδας είναι γιός του Ιησού Χριστού και τρίτον ότι ο Ιησούς που αναγράφεται είναι ο Θεάνθρωπος???????Για να γίνει εξέταση επιστημονική(DNA) και διασταύρωση με αντιπαραβολή απαιτείται γενετικό υλικό του Ιησού Χριστού προς ταυτοποίηση.Αν μας βρεί τέτοιο υλικό ο Cameron να μου τηλεφωνήσει!!!!
Φιλικά.-
ICXC
Dying_Incubus:
στον αγιασμό του νερού ως τελετουργικό της Εκκλησίας χρησιμοποιείται ο βασιλικός ο οποίος έχει αντισηπτικές ικανότητες.
Οπότε είναι πολύ πιθανόν η διατήρηση του νερού να οφείλεται σ' αυτό.
Επειδή αν το κάνω εγώ το πείραμα δεν θα με πίστευε αν ήθελε και κανείς.
Κάνε το εσύ και βάλε μέσα και βασιλικό στο νερό για να είναι ίδια, άμα θες βάλε και ουσίες και στα δύο νερά που να τα "χαλάνε ποιό γρήγορα".
Πάντως μια μέρα είχα πiέι Αγιασμό 4 χρόνων (τουλάχιστον έτσι νόμιζα).
quote:
...βρισκόταν στις Ινδίες , όπου και επέστρεψε μετά την σταύρωση με την οικογένειά του και πέθανε σε βαθειά γεράματα , είχε μάλιστα και φωτογραφία του τάφου του "Αγίου Αΐσα" .
Στο τελευταιο "Αβατον" εχει μια αρκετα καλη ερευνα ακριβως πανω σ'αυτο το θεμα. Υπαρχουν μεχρι και θιβετιανες γραφες που αναφερουν καποιον σπουδαιο προφητη ονοματι "Ισσα"..
----------------------------------------------------------------- Mη γινεσαι ρομπα απο μονος σου. Στερεις στους αλλους τη χαρα της δημιουργιας
Αυτό το οποίο έχουμε στα χέρια μας είναι οι μαρτυρίες, οι αναφορές κι οι πεποιθήσεις των ανθρώπων της τότε εποχής οι οποίες πέρασαν στα χέρια μας.
Από κει και πέρα, αυτό που μπορούμε να κάνουμε εμείς είναι να ερευνήσουμε και να σκεφτούμε με τα μάτια και τα αυτιά μας ανοιχτά χωρίς να προσκολλώμαστε σε κάτι που θεωρούμε σίγουρα αληθινό ή μη.
quote:
Για να γίνει εξέταση επιστημονική(DNA) και διασταύρωση με αντιπαραβολή απαιτείται γενετικό υλικό του Ιησού Χριστού προς ταυτοποίηση.Αν μας βρεί τέτοιο υλικό ο Cameron να μου τηλεφωνήσει!!!!
Φίλε CROWL26, αν βρισκόταν με τον Χ τρόπο γενετικό υλικό του Ιησού κι αποδεικνυόταν πως ο τάφος ανήκει σ' εκείνον, πιστεύεις πως θα το μαθαίναμε?
Φαντάζεσαι πόσα συμφέροντα θα θίγονταν μ' αυτό τον τρόπο και πόσα πολλά πράγματα θα ανατρέπονταν?
In anticipation of my resurrection...
«Ο σημερινός πανάγιος τάφος που ιστορικά προσεγγίζεται στο τόπο που είναι, απέχει χιλιόμετρα από εκεί που βρέθηκε ο δήθεν τάφος του Ιησού από τον ευφάνταστο Cameron.»
Εάν υπάρχει κάτι το οποίο ΣΚΙΖΕΙ απο φαντασία, αυτό είναι κατ αρχάς ο δήθεν «Πανάγιος Τάφος του Ιησού» και όχι ο Cameron!
Αλήθεια, τα πρώτα 300 χρόνια της θανάτωσης του Ιησού ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΝ ο αποκαλούμενος "Πανάγιος Τάφος"??
Γιατί δέν προσέρχονταν οι πιστοί του δόγματος σε κανέναν «Πανάγιο Τάφο»?? Εδώ λένε ότι τους έβαζαν στα λεοντάρια και δέν λάκιζαν για την πίστη τους, και θα άφηναν το μνήμα του Ιησού έρμαιο της τύχης του???
Γιατί επι 300 χρόνια (!) δέν είχε κανένας πιστός τη φαεινή ιδέα να...τιμήσει το μνήμα του Ιησού λοιπόν?
Γιατί ΚΑΝΕΝΑΣ «Άγιος», «Πατέρας», ή οποιοσδήποε άλλος θερμόαιμος πιστός δέν είχε την ανάγκη να προστατέψει ή να τιμήσει με την παρουσία του ή τους σχολιασμούς του το δήθεν υπαρκτό «Πανάγιο Μνήμα»??
Γιατί έπρεπε τάχα να......«ανακαλυφθεί» ο τάφος, όταν όλοι τους γνώριζαν που είχε γίνει η ταφή? Πιστοί, και άρα μάρτυρες των συμβάντων, υπήρχαν απο την εποχή του Ιησού, και επομένως σε μια τόσο περιορισμένη έκταση δέν υπήρξε ποτέ ο κίνδυνος......να χάσουνε το μνήμα, δέν νομίζετε??
Γιατί ΑΓΝΟΗΣΑΝ και ΠΑΡΑΜΕΛΗΣΑΝ ΠΑΝΤΕΛΩΣ οι ίδιοι οι μαθητές του Ιησού αλλά και σύσσωμη η οικογένεια του, το δήθεν μνήμα του??
Και μετά σας φταίει η «φαντασία» του Cameron έ?
Μετά το παραμύθι του ΕΝ ΤΟΥΤΟ ΝΙΚΑ, ήταν φυσικό να έρθει και το.........ΕΝ ΤΟΥΤΟ ΨΑΞΕ!!! (τι άλλο εκτός από γέλια μένει δηλαδή?)
Ιστορίες σαν και αυτή του δήθεν «Πανάγιου Τάφου» θρέφουν την αδηφάγο ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ της Χριστιανοσύνης, και άνθρωποι που....ΔΕΝ ΕΙΧΑΝΕ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΝΤΙΘΕΤΟΥ ΑΛΛΑ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥΤΟΥ (!), προσκυνούσαν και προσκυνούν πραμάτιες όπως κόκαλα και μούμιες «αγίων.....
quote:Φυσικά και υπάρχει γεννετικό υλικό φίλε CROWL26 , ξεχνάς την Ιερά σινδόνη του Torino ;
Ιησούς που αναγράφεται είναι ο Θεάνθρωπος???????Για να γίνει εξέταση επιστημονική(DNA) και διασταύρωση με αντιπαραβολή απαιτείται γενετικό υλικό του Ιησού Χριστού προς ταυτοποίηση.Αν μας βρεί τέτοιο υλικό ο Cameron να μου τηλεφωνήσει!!!!
CROWL26
Εκτός αν είναι και αυτή μούσι !
Μας ενδιαφέρει αν ο Ιησούς ήτανε άνθρωπος ή Θεάνθρωπος ;
Η αυτό που μας ενδιαφέρει είναι ο Λόγος του .
Αν δηλαδή ανακαλυφθεί ότι η ΣΩΜΑΤΙΚΗ ανάσταση του Χριστού δεν έγινε ποτέ όπως μας έχουνε μάθει , αυτοί που δηλώνουνε Χριστιανοί θα ξεχάσουνε το κήρυγμα Του .
Τελικά , τι και ποια είναι η αγάπη που νοιώθουνε οι Χριστιανοί για τον Υιό του Θεού ;
Το δέος που νιώθουνε μπροστά στην σκέψη , ότι το αδιανόητο που λέμε Θεό ενσαρκώθηκε σε κάτι ανθρώπινο για να σταυρωθεί για εμάς , ή το κήρυγμα του για την απόλυτη αγάπη , μια αγάπη που ο άνθρωπος ποτέ δεν θα καταφέρει να φτάσει στο ύψος που την έφτασε Αυτός .
Και αν είναι και τα δυο , τι θα γίνει αν λείψει ένα από τα δυο . 
Ο Μέγας Κωνσταντίνος εγκαινιάζει στίς 11 Μαΐου τού έτους 330 τήν νέα Ρώμη, πρωτεύουσα του Ρωμαϊκού κράτους.
Η αν.ρωμαικη αυτοκρατορια ήταν ο προμαχώνας της χριστιανικής Ευρώπης γιά χίλια καί πλέον έτη, προστατεύοντάς τήν από επιδρομές βαρβάρων, επιδρομές οι οποίες ήταν ικανές νά διαγράψουν τελείως τήν πολιτιστική ταυτότητα της Ευρώπης πού γνωρίζουμε σήμερα. Αν οι Πέρσες ή οι Aραβες ή οι Οθωμανοί είχαν κατακλύσει τήν Ευρώπη, σίγουρα η Ευρωπαϊκή ιστορία θά ήταν πολύ διαφορετική σήμερα. Επίσης τό κράτος του Βυζαντίου ήταν ο θεματοφύλακας της Ελληνικής γλώσσας καί της πνευματικής κληρονομιάς των Αρχαίων Ελλήνων. Αν δέν είχαν αντιγραφεί τά χιλιάδες έργα των αρχαίων σοφών καί είχαν παραδοθεί στό έλεος των ασιατών εισβολέων, ελάχιστα θά γνωρίζαμε γιά τίς αρχαίες επιστήμες καί τήν αρχαία φιλοσοφία.
Οι αρχαίοι Ελληνες ανέπτυξαν όλες τίς επιστήμες, αλλά παρέλειψαν νά κάνουν κάτι εξίσου σημαντικό. Δέν δημιούργησαν Ελληνικό κράτος μέ αποτέλεσμα νά γίνουν υπόδουλοι των αρχαίων Ρωμαίων χωρίς νά οργανώσουν ούτε τήν υποτυπώδη αντίσταση. Οι μεσαιωνικοί Έλληνες δημιούργησαν καί οργάνωσαν τό πρώτο Ελληνικό κράτος, τό οποίο ήταν τό ισχυρότερο του τότε γνωστού κόσμου. Όλοι οι υπόλοιποι λαοί σέβονταν τόν ρωμαιο αυτοκράτορα καί φθονούσαν τόν πλούτο καί τήν αίγλη της Κωνσταντινουπόλεως. Η Ελληνική γλώσσα ακούγονταν από τήν Σικελία μέχρι τήν Καππαδοκία καί τόν Πόντο, καί από τήν Μακεδονία μέχρι τήν Κρήτη καί τήν Κύπρο. Οι Ελληνες, γιά πρώτη φορά ήταν ενωμένοι καί δέν μάχονταν ο ένας τόν άλλον.
Οι αρχαίοι Ελληνες ανέπτυξαν τήν ιατρική, αλλά οι Βυζαντινοί δημιούργησαν νοσοκομεία καί ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, οι αρχαίοι Ελληνες είπαν: "Υπέρ πάντων η Πατρίς", αλλά οι Βυζαντινοί έκτισαν τά δυνατότερα τείχη καί οργάνωσαν τόν ισχυρότερο στρατό καί στόλο της εποχής, οι αρχαίοι Ελληνες μίλησαν πρώτοι γιά δικαιοσύνη καί ισότητα, αλλά οι Βυζαντινοί ανέπτυξαν τό καλύτερο νομοθετικό καί διοικητικό σύστημα γιά νά διοικήσουν τό αχανές κράτος τους, οι αρχαίοι Ελληνες ήταν οι καλύτεροι μαθηματικοί καί φυσικοί, αλλά οι Βυζαντινοί έκτισαν τό μεγαλύτερο κτίριο του τότε γνωστού κόσμου μέσα σέ πέντε χρόνια, τήν του Θεού Αγία Σοφία. Οι μεσαιωνικοί Ελληνες ή Ρωμιοί, όπως αποκαλούσαν τούς εαυτούς τους, ήταν εξίσου ικανοί μέ τούς προγόνους τους στήν τέχνη. Σύμφωνα μέ τόν ιστορικό Steven Runciman: "Η βυζαντινή τέχνη ήταν από τίς μεγαλύτερες σχολές τέχνης παγκοσμίως. Κανένας αρχαίος Ελληνας δέ θά μπορούσε νά χτίσει τήν Αγία Σοφία, αυτό απαιτούσε πολύ βαθιά τεχνική γνώση".
Οι Βυζαντινοί πού συνέχισαν μέ φανατισμό νά ομιλούν τήν αρχαία Ελληνική γλώσσα καί νά εξελληνίζουν τά ξένα ονόματα θεωρούσαν τιμή τους ότι ήταν απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων. Τά πρώτα βιβλία πού μάθαιναν τά παιδιά ήταν η Ιλιάδα καί η Οδύσσεια του Ομήρου καί οι αγαπημένοι τους ήρωες ήταν μεταξύ άλλων, ο Λεωνίδας καί ο Μέγας Αλέξανδρος. O Παναγιώτης Κανελλόπουλος άριστος μελετητής της Ελληνικής Ιστορίας μάς παραθέτει στό βιβλίο του, Γεννήθηκα στό 1402: "Οι πατριαρχες της Εκκλησίας πήραν από τήν αρχαία Αθήνα τά φώτα τους, ενώ οι άριστα μορφωμένοι Πατριάρχες, Φώτιος καί Αρέθας, είχαν αγκαλιάσει τόν Πλάτωνα. Όταν δε οι Φράγκοι κατέλαβαν τήν Βασιλεύουσα, ξύπνησε έντονα η Ελληνική συνείδηση των Ελλήνων καί αισθάνθηκαν όσοι αποσύρθηκαν στήν Μικρά Ασία, αντικρύζοντας τήν Σμύρνη, τήν Έφεσσο καί τή Μίλητο, τό Ελληνικό αίμα νά ρέει στίς φλέβες τους. Εάλω μέν η πατρίς, αλλ' ανδρί σοφώ πάς τόπος Ελλάς".
αποτελεσμα ρωμιοι γεννηθηκαμε ρωμιοι θα πεθανουμε και εμεις οι ιδιοι δεν αποδεχομαστε την ιστορια μας.Ειναι απιστευτο αυτο.
Δίδυμος(5ος-6ος αι.): συγγραφέας γεωπονικού έργου με τίτλο "Γεωργικά"
Ιουλιανός ο Αρχιτέκτων (5ος-6ος αι.): εφηύρε ένα μηχανισμό άντλησης νερού.
ΕΚΤΟΣ ΑΙΩΝΑΣ
Ανθέμιος ο Τραλλειανός, ο αρχιτέκτονας της Αγίας Σοφίας, κι αυτό τα λέει όλα.
Ισίδωρος ο Μιλήσιος, αρχιτέκτονας της Αγίας Σοφίας, ίδρυσε στην Κωνσταντινούπολη Σχολή Μηχανικών όπου διδάσκονταν έργα του Ευκλείδη ("Στοιχεία") και του Αρχιμήδη. Εξέδοσε και σχολίασε έργα του Ευτόκιου, Αρχιμήδη, Απολλώνιου, κατήρτισε την πρώτη συλλογή των έργων του Αρχιμήδη. Στον Ισίδωρο αποδίδεται η εφεύρεση ενός οργάνου για τη χάραξη υπερβολών.
Ισίδωρος ο Μιλήσιος ο Νεώτερος, μηχανικός και αρχιτέκτονας.
Ευτόκιος, μαθηματικός, μαθητής του Ισίδωρου
Ήρωνας, μαθηματικός
Ιεροκλής , γεωγράφος, συγγραφέας του έργου "Συνέκδημος" όπου παρατίθενται πληροφορίες για τις επαρχίες και 923 πόλεις της Αυτοκρατορίας.
Ιωάννης ο Φιλόπονος μαθηματικός και αστρονόμος.
Λεόντιος, μαθηματικός και μηχανικός, μαθητής του Ισίδωρου, συγγραφέας του "περί κατασκευής Αρατείας σφαίρας"
Διονύσιος ο Μικρός, αστρονόμος, συνέταξε πίνακες του Πασχαλίου από το 532 ώς το 627μ.Χ.
Ρητόριος ο Βυζαντινός, αστρονόμος, συγγραφέας του "Διήγησις και επίλυσης πάσης της αστρονομικής τέχνης" απαρτιζόμενου εξ 120 βιβλίων
Στέφανος ο Βυζάντιος, γεωγράφος, συγγραφέας του "Περί πόλεων"
Σωτήριχος, μαθηματικός, συγγραφέας του "σχόλια εις το ρητόν του δευτέρου βιβλίου της αριθμητικής του Νικομάχου Γερασηνού"
Βάσσος Κασσιανός (6ος-7ος αι.) σπουδαίος συγγραφέας γεωπονικών συγγραμάτων, εκ των οποίων το κυριότερο είναι το "Γεωπονικά", 26 βιβλίων, όπου για πρώτη φορά στην ιστορία αναφέρεται η χρήση χημικού λιπάσματος. Αναφέρει σχετικά ο Βάσσος: "συν αυτούς (τους ερεβίνθους) προβραχέντας μετά νίτρου(=λίπασμα) σπείρουσιν"
Τιμόθεος ο Γαζαίος (6ος-7ος αι.), ζωολόγος, συγγραφέας του "Περί τετραπόδων θηρίων των Ινδιών" τεσσάρων βιβλίων.
Αριστοφάνης ο Βυζάντιος (6ος-7ος αι.) ζωολόγος, συγγραφέας του "Περί ζώων επιτομή".
Πισίδης Γεώργιος (6ος-7ος αι.), λόγιος, ζωολόγος, αστρονόμος, συγγραφέας του "Εις την εξαήμερον" όπου γράφει ότι η γη είναι σφαιρική.
ΕΒΔΟΜΟΣ ΑΙΩΝΑΣ
Καλλίνικος, μηχανικός, αρχιτέκτων, εφευρέτης του περίφημου "υγρού πυρός".
Στέφανος ο Αλεξανδρεύς, μαθηματικός και αστρονόμος, συγγραφέας της "Περί της μαθηματικής τέχνης".
Θεόφιλος ο Εδεσσηνός (695-785) αστρονόμος.
ΕΝΑΤΟΣ ΑΙΩΝΑΣ
Θεοδήγιος, καθηγητής αστρονομίας και μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης.
Θεόδωρος ο Γεωμέτρης, καθηγητής γεωμετρίας στο Πανεπιστήμιο της Πόλης.
Λέων ο Μαθηματικός, συνέλεξε και εξέδοσε έργα των Αρχιμήδη, Απολλώνιου, Διοφάντου, Ευκλείδη και Πτολεμαίου, σχολιάζοντάς τα. Συγγραφέας του έργου "Πρόχειροι κανόνες" που περιέχει αστρονομικούς πίνακες. Εφευρέτης του οπτικού τηλέγραφου. Ο Λέων κατασκεύασε δύο τέλεια συγχρονισμένα ρολόγια. Τοποθέτησε το ένα στο φρούριο του Λούλου στην Ταρσό (σημερινά σύνορα Τουρκίας- Συρίας) και το άλλο στο ηλιακόν του Φάρου, στην Κωνσταντινούπολη. Ανάμεσα στα δύο ρολόγια υπήρχε μια σειρά από επτά φρυκτωρίες, δηλαδή πύργους όπου άναβαν συνθηματικές φωτιές. Όλο το συστημα αποτελούσε έναν οπτικό τηλέγραφο που μπορούσε να μεταδώσει δώδεκα διαφορετικά μηνύματα, τα οποία αντιστοιχούσαν σε κάθε ώρα του ρολογιού. Π.χ. ώρα δώδεκα=αραβική επίθεση, ώρα μία=πυρκαγιά, κλπ. Έτσι, αν γινόταν αραβική επίθεση στα σύνορα της Κιλικίας η πρώτη φρυκτωρία άναβε στις δώδεκα ακριβώς και χάρη στο όλο μηχανισμό του Λέοντα, το μήνυμα έφτανε σε μία ώρα στο παλάτι της Πόλης.
Κωνσταντίνος ο Σικελός (9ος-10ος αι.), μαθηματικός, μαθητής του Λέοντα Μαθηματικού.
Λέων ΣΤ' ο Σοφός, αυτοκράτορας, συγγραφέας αστρονομικών συγγραμάτων κι ενός έργου σχετικού με τους κεραυνούς.
ΔΕΚΑΤΟΣ ΑΙΩΝΑΣ
Γρηγόριος, καθηγητής της αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης, επινοητής ενός βελτιωμένου τύπου αστρολάβου, τον οποίο ονόμασε "κόσμημα μαθηματικόν".
Ήρωνας ο Βυζαντινός, μαθηματικός, μηχανικός, συγγραφέας των "Περί γεωδαισίας", "Πολιορκητικά" μαθηματικού συγγράματος, και των "Υπόμνημα εις την αριθμητικήν εισαγωγήν" και "Περί μετρήσεως".
Νικηφόρος ο Πατρίκιος, καθηγητής γεωμετρίας στο Πανεπιστήμιο της Πόλης.
ΕΝΔΕΚΑΤΟΣ ΑΙΩΝΑΣ
Ζεβεληνός Ελευθέριος, αστρονόμος, συγγραφέας του έργου "Περί της δηλώσεως των αστέρων ενώσεων του τε Κρόνου και Διός εν τοις τριγώνοις".
Συμεών Σηθ, αστρονόμος, βοτανολόγος, ιατρός, συγγραφέας των "Σύνοψις φυσικής, περί χρείας των ουρανίων σωμάτων", "Σύνταγμα κατά στοιχείον πετρί τροφών δυνάμεων", "περί φουκάς", δηλαδή ζύθου.
Ψελλός Μιχαήλ, συγγραφέας μεταξύ άλλων και των "Επίλυσεις φυσικών ζητημάτων" σχετικού με μετεωρολογικά στοιχεία, "Περί λίθων δυνάμεως" με πίνακες ορυκτών και ορισμένες φυσικές ιδιότητές του, "Περί μεγάλου ενιαυτού" σπουδαίου αστρονομικού έργου. Πίστευε πως οι φθορές και οι γενέσεις της ύλης γίνονται από αίτια φυσικά και όχι από μυστικές δυνάμεις.
Μιχαήλ Εφέσιος, (11ος-12ος αι.) συγγραφέας φυσικών έργων, κκαθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης.
Ευστράτειος Νίκαιας, συγγραφέας μιας μετερεωλογικοαστρονομικής εργασίας.
ΔΩΔΕΚΑΤΟΣ ΑΙΩΝΑΣ
Γλυκάς Μιχαήλ, αστρονόμος, συγγραφέας του "Ει χρη μαθηματικήν επιστήμην αποτρόπαιον ηγείσθαι παντάπασιν" όπου δείχνει ότι θα έπρεπε να χαραχθεί η διαχωριστική γραμμή μεταξύ αστρολογίας και αστρονομίας.
Θεόδωρος ο Πρόδρομος, λόγιος, συγγραφέας μιας μαθηματικής πραγματείας με τίτλο "Περί μεγάλου και μικρού" και του έργου "Μαθημάτων αστρονομίας".
Ιωάννης ο Καματηρός, λόγιος, συγγραφέας μεταξύ άλλων και του "Περί της του αστρολάβου χρήσεως".
Νεόφυτος ο Μοναχός, συγγραφέας του "Σχόλιον στα ψηφία κατ' Ινδούς" όπου χρησιμοποιεί τα ανατολικά αραβικά αριθμητικά ψηφία.
Νικηφόρος Βλεμμύδης, λόγιος συγγραφέας μεταξύ άλλων και των έργων "Γεωγραφίαν συνοπτική", "ΙΣτορία περί της Γης εν συνόψει" όπου πραγματεύεται το μέγεθος και την στρογγυλότητα της Γης, "Περί Ουρανού και Γης, χρόνου και ημερών" αστρονομικό, "Επιτομή φυσικής" 31 βιβλίων, ενός από τα σπουδαιότερα συγγράματα της μεσαιωνικής βιβλιογραφίας για τα φυσικά φαινόμενα.
ΔΕΚΑΤΟΣΤΡΙΤΟΣ ΑΙΩΝΑΣ
Ακροπολίτης Γεώργιος, λόγιος, συγγραφέας μαθηματικών και αστρονομικών έργων, δικαιολόγησε επιστημονικότατα την αιτία της έκλειψης του ηλίου στα 1239.
Μανουήλ Ολόβολος, διευθυντής του Πανεπιστημίου της Πόλης, συγγραφέας του αστρονομικού έργου "Περί της του ηλίου εκλείψεως".
Γεώργιος ο Κύπριος, συγγραφέας γεωμετρικών και γεωγραφικών πραγματειών.
Παχυμέρκης Γεώργιος, μαθηματικός και αστρονόμος. Λύνει προβλήματα β' βαθμού, γραμμικά συστήματα και προχωρεί στην λύση της εξίσωσης χ^3 - 4*χ^2 + χ -4 = 0. Συγγραφέας των "Είκοσι κεφάλαια αριθμητικής", του 454σέλιδου έργου με τον τίτλο "Σύνταγμα των τεσσάρων μαθημάτων αριθμητικής, μουσικής, γεωμετρίας, και αστρονομίας".
Χούμνος Νικηφόρος, λόγιος, ασχολήθηκε με τις φυσικές επιστήμες και την μετεωρολογία.
Πλανούδης Μάξιμος, μαθηματικός και αστρονόμος, συγγραφέας των "Ψηφοφορία κατ' Ινδούς" όπου εισάγονται αραβικοι αριθμοί, και το ψηφίο μηδέν "0", "Σχόλια αριθμητικής Διοφάντου" κ.ά.
ΔΕΚΑΤΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΑΙΩΝΑΣ
Βρυένιος Μανουήλ, μαθηματικός και αστρονόμος, συγγραφέας του έργου "Σφαιρικά τινά και εποπτικά", και ενός συγγράματος για την θεωρία της μουσικής. Σχολίασε Ευκλείδη, Πτολεμαίο κ.ά.
Μετοχίτης Θεόδωρος, λόγιος, συγγραφέας 120 δοκιμίων για τις φυσικομαθηματικές επιστήμες, τα σπουδαιότερα εκ των οποίων είναι "Στοιχείωσις εν τη αστρονομική επιστήμη" 91 βιβλίων, "Δια τα μηχανών έργα", "Υπομνηματισμοί και σημειώσεις γνωμικαί". Σχολίασε Πτολεμαίο ("Μαθηματική Σύνταξις") , Αριστοτέλη (φυσικά)
Φιλής Μανουήλ, λόγιος, συγγραφέας των "Περί ζώων ιδιότητος" και "ΠΕρί φυτών".
Τρικλίνιος Δημήτριος, λόγιος, συγγραφέας αστρονομικών έργων, έκανε αστρονομικές παρατηρήσεις με ένα όργανο αστρονομικό που μετρούσε το ύψος των αστέρων, του εντοιχισμένου τετράντα.
Βαρλαάμ ο Καλαβρός, καθηγητής μαθηματικών και αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης, συγγραφέας έργων μεταξύ άλλων και των "Αριθμητική απόδειξις των γραμμικώς εν τω δευτέρω στοιχείω αποδειχθέντων", "Λογιστική" 6 βιβλίων που αναφέρεται στον αριθμητικό λογισμό με ακέραιους αριθμούς, και κλάσματα συνήθη και εξηκονταδικά, "Περί ορφθογωνίων τριγώνων". Ίδρυσε σχολή μαθηματική και αστρονομική στην Θεσσαλονίκη.
Νικηφόρος Γρηγοράς, μαθηματικός και αστρονόμος. Στα 1325 κατάλαβε με δικές του μετρήσεις το σφάλμα του Ιουλιανού ημερολογίου το οποίο και διόρθωσε. Υπολόγισε όλες τις εκλείψεις του ηλίου της τελευταίας χιλιετίας. Βελτίωσε τον αστρολάβο έτσι ώστε ο αστρονόμος να βρίσκει με ορισμένη μέθοδο με κάθε δυνατή ακρίβεια σε δεδομένο χρόνο τις θέσεις των αστέρων.
Χιονιάδης Γρηγόριος, συγγραφέας του "Πίνακες αστρονομικοί", δίδαξε αστρονομία στη Σχολή της Τραπεζούντας. Μετέφρασε περσικά αστρονομικά έργα.
Λυκίτης Κωνσταντίνος (13ος-14ος αι.), δίδαξε αστρονομία στην Ακαδημία των θετικών επιστημών στην Τραπεζούντα, όπου και ίδρυσε αστεροσκοπείο. Ασχολήθηκε και με την οπτική.
Πεδιάσιμος Ιωάννης (13ος-14ος αι.), πρύτανης του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, συγγραφέας των "Γεωμετρία" και "Σύνοψις περί μετρήσεως και μερισμού γης" όπου ασχολείται με τα εμβαδά. Σχολίασε Πτολεμαίο και Κλεομήδη. Διαπραγματεύθηκε τον διπλασιασμό του κύβου.
Μελιτηνιώτης Θεόδωρος(1310-1389), συγγραφέας του μνημειώδους έργου "Αστρονομική τρίβιβλος" 9 βιβλίων, και πρύτανης της Πατριαρχικής Σχολής της Κωνσταντινούπολης.
Αργυρός Ισαάκ (1310-1372), μαθηματικός και αστρονόμος, μαθητής του Νικηφόρου Γρηγορά, συγγραφέας μεταξύ άλλων και των έργων "Μέθοδος κατασκευής αστρολαβικού οργάνου", "Μέθοδοι λογικαί ηλιακών και σεληνιακών κύκλων", "Περί εύρέσεως των τετραγωνικών πλευρών των μη ρητών τετραγώνων αριθμών".
Ραβδάς Νικόλαος, λόγιος και μαθηματικός, συγγραφέας των έργων "Παράδοσις σύντομος και σαφέστατη της ψηφοφορικής (=αριθμητικής) επιστήμης" και "Πολιτικών (=πρακτικών) λογαριασμών μέθοδος". Το πρώτο έργο αναφέρεται σε κλάσματα και τους δεκαδικούς αριθμούς, στο δεύτερο αναφέρεται η γνωστή σε όλους μέθοδος των τριών.
Μοσχόπουλος Μανουήλ, λόγιος και μαθηματικός, συγγραφέας του "Παράδοσις εις την εύρεσιν των τετραγώνων αριθμών" που συνίσταται στην διάταξη ν^2 ακεραίων μέσα σε ένα τετράγωνο με ν γραμμές και ν στήλες έτσι ώστε οι αριθμοί που διατάσσονται σε κάθε γραμμή, σε κάθε στήλη, και σε κάθε διαγώνιο να έχουν το άθροισμα ν*(ν^2 +1)/2
Βαλσαμών Μιχαήλ, μαθηματικός, θεωρούμενος ως ο επιφανέστερος των Ρωμηών κανονολόγων, καθηγητής στην ΠΑτριαρχική Σχολή.
Γεώργιος ο Γεωμέτρης, μαθηματικός, συγγραφέας του "Μέθοδος της γεωμετρίας".
Δημήτριος Πεπαγωμένος, ζωολόγος, πτηνολόγος, φαρμακολόγος, συγγραφέας των "Περί της των ιεράκων ανατροφής και θεραπείας", "Κυνοσόφιον", "Ορνεοσόφιον" κ.ά.
Καβασίλας Νικόλαος, λόγιος, μαθηματικός και αστρονόμος. Σε επιστολή του αποδίδει τις παλίρροιες στην έλξη που προκαλεί η δύναμη της σελήνης, η οποία διαδίδεται ευθύγραμμα μαζί με το φώς της. Στην ίδια επιστολή δίνει μια ερμηνεία στα αίτια του σχηματισμού του ουράνιου τόξου, ερμηνεία παρόμοια με αυτή των δυτικών οπτικών του 17ου αι. Εκτέλεσε πειράματα πάνω στη διάθλαση του φωτός και στην πορεία των ακτίνων, μέσα σε μια διάφανη σφαίρα με νερό.
Λιβαδηνός Ανδρέας, λόγιος, συγγραφέας του γεωγραφικού "Περιήγησις"¨.
Μανουήλ ο ΤΡαπεζούντιος, λόγιος μαθηματικός και αστρονόμος, μαθητής του Χιονάδη. Δίδαξε μαθηματικά και αστρονομία στη σχολή της Τραπεζούντας.
Προδρομηνός Νεόφυτος, βοτανολόγος, συντάκτης βοτανολογικού λεξικού.
Χρυσοκόκκης Γεώργιος, αστρονόμος, μαθηματικός, και γεωγράφος. Δίδαξε αστρονομία στη σχολή της Τραπεζούντας. Εργα του: "Περί της επωνυμίας πόλεων και τόπων", "Πως ο της σελήνης ευρίσκεται κύκλος" κ.ά.
Χορτασμένος Ιωάννης (1370-1437), λόγιος, μαθηματικός, αστρονόμος. Στα χειρόγραφά του αναφέρονται σχόλια στο πρόβλημα του τετραγωνισμού του κύκλου.
Μερικές από τις σχολές της Ρωμανίας που λειτούργησαν κατά τις διάφορες περιόδους:
Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης (το οποίο λειτούργησε σχεδόν αδιάλλειπτα από το 330 ώς το 1453)
Σχολή της Βηρυτού
Σχολή της Αντιοχείας
Σχολή της Έδεσσας
Σχολή της Περγάμου
Σχολή της Αλεξανδρείας
Πατριαρχική Σχολή
Σχολή της Νίκαιας
Σχολή του Μυστρά
Σχολή της Σκάμανδρου στην Τρωάδα
Ακαδημία των θετικών επιστημών της Τραπεζούντας.
Σχολή της Σμύρνης
Σχολή της Γάζας
Σχολή της Καισάρειας
Σχολή της Δαμασκού.
Σχολή της Εφέσου
ολα αυτα ειναι παρμενα απο to site http://www.asxetos.gr/viewlinks.asp?catID=150
Ο ΚΩΝCTANTINOC ΠΑΛΑΙΟΛΟΓOC ΔΡΑΓΑCHC , γεννήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου του 1404. Τέταρτος γιος και όγδοο από τα παιδιά του Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου και της πριγκιποπούλας της Σερβίας, της Ελένης Δραγάση. Ήταν ο μόνος από τα παιδιά του ζεύγους που χρησιμοποιούσε και το επίθετο της μητέρας του (Ντραγκάς-Δράκος) και γι΄ αυτό συχνά χαρακτηριζόταν ή παρομοιαζόταν με δράκοντα στη γραμματεία της εποχής, ενώ ο λαός τού χάρισε με θαυμασμό το παρατσούκλι Δράκων, μετά τις μεγάλες του νίκες σε Αχαΐα και Βοιωτία.
Μεγάλωσε υπό τη Δεσποτεία του αδελφού του Θεόδωρου, που είχε αναλάβει τον Μοριά από το 1407. Η εξαιρετικά καλλιεργημένη αυλή του Δεσποτάτου ήταν το σχολειό του και πρώτος του «δάσκαλος» ο Πλήθωνας Γεμιστός. Από τα πιο κοντινά του σε ηλικία αδέλφια, δέθηκε με τον ασθενικό Θωμά, παρά με τον Δημήτριο, τον κακότροπο, φιλόδοξο κι αδίστακτο, που επιβουλευόταν το Δεσποτάτο, αλλά και τον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Ο Δημήτριος ήταν αυτός που το 1442 συμμάχησε με τους Τούρκους ελπίζοντας να καταλάβει την Πόλη και το θρόνο της. Τότε, ερχόμενος τάχιστα με στρατό, ο Κωνσταντίνος έσωσε το βασιλέα του κι αδελφό του, τον Ιωάννη Ι΄ -- εκείνη την περίοδο έχασε και τη δεύτερη σύζυγό του, την Αικατερίνη Γατελούζου. Είχε προηγηθεί ένας σύντομος γάμος (πολιτικού) συμφέροντος. Το Μάρτη του 1428, ο Κωνσταντίνος ήρθε σε γάμο με την πριγκίπισσα Μαγδαλένα της Ηπείρου, ανιψιά του κυβερνήτη της Ηπείρου Μάριο Τόκκο, η οποία πέθανε δύο χρόνια αργότερα. Η προίκα του γι΄ αυτόν το γάμο ήταν όλα τα εδάφη του Τόκκο στην Πελοπόννησο, από όπου και ξεκίνησε τις εκστρατείες του κατά των Φράγκων και των Τούρκων.
Από νεαρή ηλικία επέδειξε στρατιωτικές και διοικητικές ικανότητες. Ξεχώριζε από όλα τα αδέρφια για τον καλό αν και αυστηρό του χαρακτήρα. Νέος ακόμα διοίκησε τις γαίες του κυρ-Μανουήλ στην Ταυρική Χερσόνησο και οι ικανότητές του ήταν τέτοιες που γρήγορα κλήθηκε να αναλάβει, μαζί με τα αδέλφια του, τη διοίκηση του Δεσποτάτου του Μορέως. Όταν ο Αυτοκράτωρ Ιωάννης Ι΄ Παλαιολόγος μετέβη στην Ιταλία για την περίφημη «Σύνοδο της Φεράρας-Φλωρεντίας» και οι αδερφοί του ανέλαβαν τα ηνία στην Πελοπόννησο, εν έτει 1437, εκείνος ανέλαβε τη διοίκηση της Κωνσταντινούπολης. Ο αδερφός του Θεόδωρος ενοχλήθηκε, συνειδητοποιώντας ότι ο Ιωάννης προετοίμαζε για διάδοχό του τον Κωνσταντίνο. Η σχέση τους αποκαταστάθηκε κάπως όταν ο Κωνσταντίνος δέχτηκε να ανταλλάξει τις κτήσεις που είχε στη Θράκη με το Δεσποτάτο του Μυστρά.
Ο Θεόδωρος ήθελε να είναι κοντά στην Κωνσταντινούπολη για να καταλάβει το θρόνο μόλις πέθαινε ο Ιωάννης, αλλά τον πρόλαβε η πανώλη. Πέθανε στη Θράκη, το καλοκαίρι του 1448, τρεις μήνες πριν από τον Αυτοκράτορα. Ο νέος δεσπότης του Μυστρά, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, τοποθέτησε τον αδελφό του, τον Θωμά, δεσπότη στη Γλαρέντζα για να φυλά τη δυτική ακτή και άρχισε να προετοιμάζει τη μεγάλη του εκστρατεία για την απελευθέρωση Ρούμελης και Θεσσαλίας -- το βασίλειό του σύντομα εκτεινόταν ως την Πίνδο. Ο στρατός του Μοριά, υπό τον Κωνσταντίνο, απελευθέρωσε την Πελοπόννησο από τους Φράγκους της Αχαΐας, που είχαν εγκατασταθεί εκεί από την εποχή των Σταυροφοριών. Οι τελευταίες νίκες στην ιστορία του Βυζαντίου ήταν δικές του -- ο «Δράκος» μαζί με τον αδελφό του, τον Θωμά, απελευθέρωσαν Ρούμελη και Θεσσαλία. Οι γαίες αυτές επανακτήθηκαν το 1446 από τον Μουράτ Β΄, τον εμπνευστή των ταγμάτων των γενιτσάρων --οι Τούρκοι ήταν εδώ και δεκαετίες στα Βαλκάνια και οι δυνάμεις τους ήταν ισχυρές-- αλλά αυτό μάλλον έδινε μεγαλύτερη βαρύτητα στις ρωμέικες νίκες.
Με την επιστροφή του Ιωάννη, το 1440, έφυγε και πάλι για το Μοριά για να επιστρέψει το 1442, βοηθώντας στρατιωτικά τον αδερφό αυτοκράτορα, που ήταν αντιμέτωπος με το στρατό του Δημητρίου Παλαιολόγου, ενισχυμένο από δυνάμεις του σουλτάνου. Το 1443 επέστρεψε στην Πελοπόννησο. Η αναδιοργάνωση της διοίκησης --στρατιωτικής και πολιτικής-- και η άμυνα της Πελοποννήσου ήταν από τα πρώτα μελήματά του Δεσπότη. Έχτισε τείχη (Εξαμίλι), ανασυγκρότησε το στρατό, αλλά δεν κατόρθωσε να σταματήσει τις δυνάμεις του Μουράτ Β΄ και το βαρύ του πυροβολικό, που έριξε τα τείχη. Έγινε φόρου υποτελής στον Μουράτ, που είχε σπείρει το θάνατο στην Πελοπόννησο -- οι τουρκικές δυνάμεις είχαν κατασφάξει τον άμαχο πληθυσμό, ανοίγοντας το δρόμο τους για την Αχαΐα και δίνοντας τέλος στα όποια όνειρα του Κωνσταντίνου για αντεπίθεση. Ωστόσο, ο αγώνας του κι η προσωπικότητά του τον έκαναν αγαπητό σε όλο το ρωμέικο. Με το θάνατο του άτεκνου Ιωάννη, στις 31 Οκτωβρίου 1448, εκλέχτηκε Αυτοκράτορας Κωνσταντινουπόλεως και στέφθηκε στο Μυστρά, στις 6 Ιανουαρίου του 1449. Η επιλογή του --παρότι ήδη διεκδικούσε το θρόνο ο Δημήτριος, που έφτασε αμέσως στην πόλη-- έγινε από την εστεμμένη μητέρα τους. Η Ελένη επέμεινε και κέρδισε το θρόνο για τον Κωνσταντίνο, με την υποστήριξη του λαού της Πόλης και του Θωμά, εκ των αδελφών.
Μπήκε ως Αυτοκράτορας στην πόλη στις 12 Μαρτίου, φτάνοντας από τη θάλασσα, συνοδευόμενος από καταλανικές γαλέρες. Έδωσε στον Θωμά και στον Δημήτριο το Δεσποτάτο του Μορέως -- οι όρκοι πίστεως στον νέο Αυτοκράτορα από τους αδελφούς του δεν έγιναν ιδιαίτερα πιστευτοί. Ο Κωνσταντίνος, Αυτοκράτωρ των ελάχιστων εδαφών που έχουν απομείνει από την άλλοτε κραταιά Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, προσπάθησε να συγκροτήσει το στρατό και να αυξήσει τις άμυνές της. Η πολιτική του κρίση τού υπαγόρευσε να μην αλλάξει τα συμφωνηθέντα από τον αδελφό και προκάτοχό του στη Φλωρεντία. Ο Κωνσταντίνος συνέχισε την ενωτική στάση, υποστηριζόμενος μάλιστα από τον ανθενωτικό --και κύριο ιστορικό της ΄Αλωσης-- Σφραντζή, ο οποίος επιθυμούσε την «κατ΄ οικονομίαν» ένωση, μια παράκαμψη από τον ορθόδοξο δρόμο που γινόταν για το καλό της Εκκλησίας και δεν σήμαινε ότι, όταν περνούσαν οι δύσκολες μέρες, η Εκκλησία δεν θα μπορούσε να ξαναβρεί τον ορθό δρόμο. Μάλιστα, ο Σφραντζής ήταν εκείνος που πρότεινε, πολιτικά σκεπτόμενος πάντα, στον Αυτοκράτορα, να παντρευτεί και πάλι --μετά το θάνατο του Μουράτ, το 1451-- τη χήρα του σουλτάνου, τη χριστιανή πριγκίπισσα Μάρα της Σερβίας, που ασκούσε επιρροή στο νέο σουλτάνο, τον Μεχμέτ Β΄. Η σουλτάνα, ωστόσο, αρνήθηκε την πρόταση. Είχε υποσχεθεί, αν γλίτωνε ποτέ από το χαρέμι, να ζήσει σε παρθενία τα υπόλοιπά της χρόνια. Η επόμενη επίλεκτη νύφη ήταν η κόρη του βασιλιά της Γεωργίας, Γεώργιου, μια ορθόδοξη νύφη που θα ηρεμούσε κάπως τους ανθενωτικούς. Τα προξενεία έφυγαν για τη Γεωργία, αλλά πριν εκείνη ξεκινήσει για την Πόλη, ο Κωνσταντίνος δεν ζούσε πια...
Παρά την ενωτική στάση του Αυτοκράτορα, που γνωρίζοντας το ενδιαφέρον του Μωάμεθ Β΄, για την Κωνσταντινούπολη προσπαθούσε να συγκινήσει τη Δύση και ζητούσε μια ακόμα φορά βοήθεια από τα χριστιανικά κράτη, η βοήθεια δεν θα ερχόταν ποτέ. Παρότι ο νέος σουλτάνος είχε ορκιστεί πάνω στο Κοράνι την ακεραιότητα της Πόλης, δεν είχε γίνει πιστευτός. Θα πατούσε τον όρκο του με την πρώτη αφορμή, όπως κι έγινε, όταν ο Κωνσταντίνος του ζήτησε να καταβάλει κάποιο παλαιότερα συμφωνηθέν ποσό, αναφέροντας στην επιστολή του ότι στην αυλή του φιλοξενούσε έναν διεκδικητή του θρόνου του Μωάμεθ. Ήδη, από την πρώτη χρονιά της βασιλείας του, ο Μωάμεθ άρχισε να λαμβάνει μέτρα ενδεικτικά της επιθετικής του διάθεσης.
Αρχές Απριλίου του 1453, αμέσως μετά το Πάσχα των Ελλήνων, ο σουλτάνος απέκτησε τον τίτλο του πολιορκητή, με έναν στρατό αριθμητικά και τεχνικά πολύ ανώτερο και με υψηλότατο ηθικό, σε αντίθεση με το λαό της «Αυτοκρατορίας» που πίστευε ότι θα τιμωρούνταν για την αίρεση της Ένωσης μετά τη Φεράρα-Φλωρεντία. Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος βρέθηκε στα τείχη από την πρώτη μέρα της πολιορκίας της, δίπλα στους στρατιώτες του, δίπλα στον Ιουστινιάνη, τον μόνο με τον οποίο μπορούσε να μοιράζεται τις σκέψεις του. Ο θάνατος του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ έγινε γνωστός αρκετές ώρες μετά την κατάληψη της Πόλης από τους Οθωμανούς. Η σορός του αναγνωρίστηκε από τα αυτοκρατορικά του πορφυρά πέδιλα -- είχε πέσει στις γραμμές του μετώπου, αρνούμενος να διαφύγει, όπως πολλοί συμβουλάτορες τού πρότειναν.
Στις 26 Ιανουαρίου 1453 δύο γαλέρες αποβίβασαν 700 άνδρες στην Κωνσταντινούπολη. Η παρέλασή τους στους δρόμους της πόλης προκάλεσε τον ενθουσιασμό των κατοίκων. Οι σιδηρόφρακτοι στρατιώτες του Ιωάννη Ιουστινιάνη εθεωρούντο άτρωτοι και η άφιξή τους τροφοδότησε ελπίδες για ενίσχυση από τη Δύση. Αλλά ο Ιουστινιάνης ήταν μόνος.
Ο Ciovani Giustiniani Longo αδικήθηκε από την Ιστορία. Ήταν ένας συνεπής πολεμιστής, γενναίος τυχοδιώκτης ενθουσιώδης υπερασπιστής. Ωστόσο, η υποχώρησή του λίγο πριν από την είσοδο των Τούρκων στην Πόλη έδωσε ερείσματα στην ιστορική καταγραφή για να του απευθύνει μομφή ως προς τη γενναιότητα που επέδειξε.
Για τον Ιουστινιάνη δεν γνωρίζουμε πολλά. Αντλούσε την καταγωγή του από μεγάλη εμπορική οικογένεια της Γένοβας, η οποία είχε υπό τον έλεγχό της τη Χίο. Γεννήθηκε το 1400.
Ο Κωνσταντίνος του έδωσε τον τίτλο του πρωτοστράτορα, του υπευθύνου για την άμυνα της πόλης. Αν κατάφερνε να κρατήσει τους Οθωμανούς έξω από την Κωνσταντινούπολη, θα λάμβανε ως αμοιβή το νησί της Λήμνου.
Η παρουσία του δεν ενθουσίασε όλους τους παράγοντες της Πόλης. Ο μέγας λογοθέτης Λουκάς Νοταράς δεν έκρυβε τη δυσφορία του και οι δύο άνδρες έφτασαν πολύ κοντά στην ένοπλη σύγκρουση. Χρειάστηκε η παρέμβαση του αυτοκράτορα για να αποφευχθεί η αιματοχυσία.
Ο Ιουστινιάνης ήταν υπέρμαχος των ρεαλιστικών λύσεων, αλλά και διόλου φειδωλός ως προς το θάρρος και τη μαχητικότητα που επέδειξε. Σε όλη τη διάρκεια της πολιορκίας ήταν στην πρώτη γραμμή των τειχών, ακούραστος μαχητής και εμψυχωτής δυτικών και Βυζαντινών. Ταυτόχρονα προέτρεπε τον αυτοκράτορα να εγκαταλείψει την πόλη για να αναζητήσει βοήθεια από τη Δύση.
Ο πρωτοστράτορας εγκατέλειψε την άμυνα της Πόλης την ύστατη στιγμή, όταν τραυματίστηκε, λίγο πριν το λάβαρο του σουλτάνου στηθεί στα τείχη. Κατά το Φραντζή δεν δέχθηκε τις παρακλήσεις του Κωνσταντίνου «προς τον αδελφό του» για να παραμείνει στη μάχη αν και το τραύμα του δεν ήταν σοβαρό. Αλλες πηγές αναφέρουν πως πληγώθηκε σοβαρά, στο στέρνο, στο πρόσωπο ή στο πόδι. Αποσύρθηκε μαζί με τους άνδρες του και ουσιαστικά επιταχύνθηκε το αναπόφευκτο. Βενετσιάνοι χρονικογράφοι υποστηρίζουν ότι ο Ιουστινιάνης δείλιασε όταν τραυματίστηκε. Πρόκειται για μία εκδοχή που μάλλον αδικεί την αλήθεια και το ανάστημα του σπουδαίου αυτού άνδρα. ΄Ανδρες αντίστοιχου ηθικού αναστήματος δεν κυριεύονται από πανικό. Επί πενήντα ημέρες πολεμούσε στην πρώτη γραμμή. Γνώριζε τον συσχετισμό των δυνάμεων. Αν σκόπευε να διαφύγει, θα το επιχειρούσε νωρίτερα. Ο ίδιος θα μπορούσε να διαπραγματευτεί με τον σουλτάνο και απάντησε αρνητικά σε όλες τις προτάσεις για δωροδοκία. Βέβαια, επρόκειτο για έναν επαγγελματία που όταν διαπίστωσε πως η μάχη είχε κριθεί, ίσως αποφάσισε πως έφτασε η ώρα της αποχώρησης. Ο Κορδάτος επικαλείται πηγές και εκτιμήσεις που δεν αποκλείουν ο Ιουστινιάνης να χτυπήθηκε πισώπλατα, από βυζαντινό βόλι των ανθενωτικών που προτιμούσαν την κυριαρχία του σουλτάνου από την επιρροή της Δύσης. Αν συνέβη αυτό, η αποχώρηση αποτελεί φυσιολογική αντίδραση. Αλλωστε ο Ιουστινιάνης δεν έκρυβε την καχυποψία του για το ρόλο των ανθενωτικών στοιχείων.
Πέθανε λίγο αργότερα, από γάγγραινα. Ετάφη στη Χίο, στο Ναό του Αγίου Δομίνικου.
Σύμφωνα με τον Φραντζή, οι υπερασπιστές της Πόλης ήταν 4.973 Κωνσταντινουπολίτες και 2.000 εθελοντές, από Γένοβα, Βενετία, Ισπανία, Ρώμη και Κρήτη. Υπό τον αυτοκρατορικό θυρεό είχε τεθεί και ο τούρκος πρίγκιπας Ορχάν, εχθρός του Μωάμεθ, που σπούδαζε στην Κωνσταντινούπολη. Αλλά η πολυτιμότερη προσθήκη στις τάξεις των αμυνομένων ήταν οι 700 σιδηρόφρακτοι άνδρες που έφερε μαζί του ο Ιωάννης Ιουστινιάνης, ο κεντρικός υπερασπιστής της Πόλης. Δίπλα του βρέθηκαν και άλλοι δυτικοί, περιπλανώμενοι ιππότες προσωπικών σταυροφοριών. Οι περισσότεροι αδικήθηκαν από την ιστορική καταγραφή, δεν έχουν τη θέση που τους αξίζει στη συλλογική μνήμη, όπως, για παράδειγμα, ο ισπανός ιππότης Φραγκίσκο ντε Τολέντο.
Οι δυτικοί στρατιωτικοί ανέλαβαν σε μεγάλο βαθμό την εκπαίδευση των Κωνσταντινουπολιτών. Προσπάθησαν να τους διδάξουν στρατιωτική πειθαρχία, το χειρισμό του ξίφους, τους στοιχειώδεις κανόνες της άμυνας. Ο Κωνσταντίνος είχε να αντιμετωπίσει και την έλλειψη πόρων, καθώς πολλοί προύχοντες δεν είχαν καμία διάθεση να συνεισφέρουν οικονομικά. Το θέμα ήταν και πολιτικό: όσοι αντιδρούσαν στην ένωση των εκκλησιών έβρισκαν ανώφελη την αντίσταση στον πολιορκητή. Καλύτερα το σαρίκι του σουλτάνου, παρά η τιάρα του Πάπα είχε πει ο μέγας λογοθέτης Λουκάς Νοταράς. Και δεν ήταν μόνος. Η σύγκρουση του Νοταρά με τον Ιουστινιάνη κατά τη διάρκεια της πολιορκίας περιγράφει το κλίμα στις τάξεις των αμυνομένων. Κατά συνέπεια, αρκετοί εκ των δυνατών προτίμησαν να κρύψουν στα υπόγεια τους θησαυρούς παρά να συνεισφέρουν στην άμυνα. Ο Κωνσταντίνος δήμευσε τα χρυσά κειμήλια των εκκλησιών και υποσχέθηκε πως θα τα επιστρέψει εις διπλούν αν λυτρωθεί η πόλη του.
Η Κωνσταντινούπολη είχε πολιορκηθεί είκοσι επτά φορές κατά το παρελθόν, αλλά μόνο μία φορά ο εχθρός κατάφερε να εισέλθει στο εσωτερικό της πόλης. Ήταν το 1204, όταν οι Σταυροφόροι σκαρφάλωσαν στα θαλάσσια τείχη από τα πλοία τους στον Κεράτιο. Ο Κωνσταντίνος έλαβε τα μέτρα του. Έκλεισε τον κόλπο με μία τεράστια αλυσίδα. Ένα τμήμα της αλυσίδας μπορούσε να χαμηλώσει μέσα στη θάλασσα για να επιτρέψει τη διέλευση των χριστιανικών πλοίων. Στην άλλη παραθαλάσσια πλευρά τα τείχη είχαν υψωθεί επάνω σε απόκρημνα εδάφη και απέτρεπαν κάθε επίθεση. Προς βορρά, στο κυρίως πεδίο μάχης, ήταν τα μεγάλα τείχη της πόλης, ένα αριστούργημα, όπως χαρακτηρίστηκε, στρατιωτικής μηχανικής. Τα τείχη υψώθηκαν τον 5ο μ.Χ. αιώνα από τον Θεοδόσιο και η έκταση τους ήταν έξι χιλιόμετρα, από τη Θάλασσα του Μαρμαρά ως τον Κεράτιο Κόλπο. Από τη μεριά της πόλης υψωνόταν ένα πελώριο τείχος με ύψος 12,5 μέτρα και με ένα στηθαίο που διέτρεχε την κορυφή πίσω από βαθιές επάλξεις και πολεμίστρες. Επάνω στο τείχος υπήρχαν ψηλοί πυργίσκοι, τετράγωνοι ή οχτάγωνοι.
Μπροστά από το τείχος υπήρχε μία επίπεδη έκταση που το χώριζε από την εξωτερική οχύρωση. Αν κάποιος εισβολέας κατάφερνε να διαπεράσει το εξωτερικό τείχος, θα παγιδευόταν στη ζώνη θανάτου όπου τον περίμενε βροχή από πέτρες και υγρό πυρ.
Το εξωτερικό τείχος είχε ύψος 7,5 μέτρα και πυργίσκους ανά 50 και 100 μέτρα. Ωστόσο, για να φτάσει ο εχθρός μπροστά στο τείχος έπρεπε να περάσει από την τάφρο, που είχε πλάτος 18 και βάθος 4,5 μέτρα. Ακόμα και αν περνούσε από την τάφρο έπρεπε να σκαρφαλώσει σε έναν πέτρινο προμαχώνα που υψωνόταν 6 μέτρα πάνω από τον πυθμένα της. Τότε θα βρισκόταν μπροστά στο εξωτερικό τείχος. Οι επίλεκτοι άνδρες της βυζαντινής φρουράς είχαν οχυρωθεί πίσω από το εξωτερικό τείχος. Λίγο πριν από την πολιορκία, ο αυτοκράτορας κλείδωσε τις πύλες του εσωτερικού τείχους. Οι αμυνόμενοι δεν θα μπορούσαν να υποχωρήσουν και να μπουν στην πόλη.
Ωστόσο υπήρχαν και ευάλωτα σημεία στην άμυνα της Κωνσταντινούπολης. Η αμυντική γραμμή δεν έφτανε μέχρι τον Κεράτιο, ενώ και το παλάτι των Βλαχερνών ήταν χτισμένο δίπλα στα τείχη. Επίσης τα τείχη ακολουθούσαν, ως προς το ύψος, την πορεία του εδάφους. Η πύλη του Αγίου Ρωμανού, στην κοιλάδα του ποταμού Λύκου, ήταν το σημείο με τα χαμηλότερα τείχη. Εκεί ο Μωάμεθ έστησε τον κύριο όγκο πυρός του πυροβολικού. Η αμυντική θωράκιση της Κωνσταντινούπολης ήταν αριστουργηματική, αλλά δεν μπορούσε να καλύψει τις δύο ουσιαστικές αδυναμίες της: ήταν αρχαία και δεν υπήρχαν αρκετοί άνδρες για να σταθούν πίσω από τις πολεμίστρες.
APO TO SITE http://flashfiles.flash.gr/flash/Rid18/998.asp
«Αναρωτιέται κανείς πώς γίνεται όλοι οι παρακάτω λόγιοι να ασχολήθηκαν με τις θετικές επιστήμες σε όλες τις περιόδους του Βυζαντίου, αφού υποτίθεται πως αυτές δεν ενδιέφεραν τους Ρωμηούς προγόνους μας του Βυζαντίου.»
Φίλτατε Βελισάριε, το ότι υπήρξαν και λίγοι λόγιοι και επιστήμονες που απλά είχανε γράψει στα παλαιοτέρα των υποδημάτων τους τα κελεύσματα του θεοκρατικού μηχανισμού, σημαίνει αυτό ότι εξαγνίζεται όλη η σκοτεινή διαδρομή?
Ολίγες αναλαμπές ήταν φίλτατε, ολίγες αναλαμπές.
Για παράδειγμα, αναφέρεις στα όσα μας παρουσιάζεις και τα εξής:
VELISSARIOS:
«Ψελλός Μιχαήλ, συγγραφέας μεταξύ άλλων και των "Επίλυσεις φυσικών ζητημάτων" σχετικού με μετεωρολογικά στοιχεία, "Περί λίθων δυνάμεως" με πίνακες ορυκτών και ορισμένες φυσικές ιδιότητές του, "Περί μεγάλου ενιαυτού" σπουδαίου αστρονομικού έργου. Πίστευε πως οι φθορές και οι γενέσεις της ύλης γίνονται από αίτια φυσικά και όχι από μυστικές δυνάμεις.»
Γνωρίζεις ότι αυτός ο κακομοίρης αναθεματίστηκε από την χριστιανική εκκλησία? Γνωρίζεις πως την παραπομπή του την στήριξε θερμά και η αυτοκρατορική πύλη?
Γνωρίζεις πόσοι άλλοι λόγιοι και επιστήμονες τράπηκαν σε φυγή στην Δύση προκειμένου να μπορέσουνε να δημιουργήσουνε ελεύθερα?
Μιας και παρουσιάζεις ένα τέτοιο θέμα, καλά θα είναι τόσο να αναδεικνύεις όλες τις πτυχές όσο και να κατονομάζεις τους λόγους των εκάστοτε μισαλλόδοξων.
Τι λες?
Τέλος, αναφέρεις ότι τα τείχη της Κωνσταντινούπολης ήταν παλαιά αλλά και ότι ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΑΝΤΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΜΥΝΘΟΥΝΕ, δηλαδή δεν υπήρχανε καν στρατιώτες όταν δέχθηκαν επίθεση από τους Τούρκους.
Μήπως γνωρίζεις πόσοι ήταν κατά την ημέρα της επίθεσης των Τούρκων οι έγκλειστοι χριστιανοί μοναχοί στα εκατοντάδες διάφορα μοναστήρια?
Μήπως γνωρίζεις τι έκανε ο Σχολάριος κατά την ημέρα που σχεδιάζονταν η επίθεση των Τούρκων?
Επίσης, μήπως γνωρίζεις πόσα χρόνια πριν την άλωση της Κωνσταντινούπολης έτρεξαν οι μοναχοί του Αγίου όρους στον Τούρκο Πασά για να διαπραγματευτούν την ήρεμη και απρόσκοπτη διαβίωση τους, δηλώνοντας ΥΠΟΤΑΓΗ?
Λέω μήπως…..
ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΥΠΗΡΧΕ ΕΝΤΟΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΙΑΤΗΡΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ. ΑΥΤΟ ΦΑΝΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟ 1821 ΠΩΣ ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΤΟΤΕ ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΘΟΥΜΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΝ ΕΙΧΑΜΕ ΧΑΣΕΙ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΑΥΤΗ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ?
Ο ΛΑΟΣ ΠΟΛΕΜΗΣΕ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΕΝΟΙ ΤΗΝ ΠΟΛΗ. ΟΣΟΙ ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΗΤΑΝ ΛΙΓΟΙ, ΑΛΛΩΣΤΕ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΗΤΑΝ ΣΤΡΑΜΜΕΝΟ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΙΣΛΑΜΙΣΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ, ΑΥΤΟΙ ΗΤΑΝ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΝΕΝΑΣ ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΕΧΤΟΥΝ.
Αναφορές διακεκριμένων επιστημόνων
Γεώργιος Α. Κουρβετάρης καθηγητής Κοινιολωγίας Πανεπιστημίου Βορείου Ιλλινόις
"το σύστημα αυτό ήταν κατα βάθος ένα θεοκρατικό ιμπεριαλιστικό αυταρχικό σύστημα. Όπως και στη Δύση, η εκκλησία σάν θεσμός και το κράτος δέν ήταν διαφοροποιημένα. Το βυζαντινό πρότυπο ήταν κατα βάση εσχατολογικό και αντι-κοσμικό. Για τις μάζες και κατώτερες τάξεις της Βυζαντινής αυτοκρατορίας η σωτηρία του ανθρώπου και η ευτυχία δέν είναι σ'αυτόν τον κόσμο αλλά πρέπει ν'αναζητηθούν στην άλλη ζωή. Μια στείρα θρησκοληψία και τελετουργία ήταν χαρακτηριστικά γνωρίσματα του χριστιανικού Βυζαντίου. Η απάρνηση της εγκόσμιας ζωής και της ανθρώπινης κοινωνίας βρήκαν την αποκορύφωση τους στο μοναχισμό και τον μυστικισμό, που έχουν επηρεασθεί και απ'την Ανατολική φιλοσοφία και θεοσοφία"
Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ
"Ο Ελληνομαθημένος άνθρωπος μένει μπροστά στον ριζικά θεοκρατικό και στον καθολικά μοναρχικό χαρακτήρα του βυζαντινού πολιτεύματος γεμάτος αμηχανία και ερωτηματικά. Συνηθισμένος να δρά και να αντιδρά σύμφωνα με τις αρχές που είχε ο ίδιος επεξεργασθεί και που πάντα μπορούσε να υποβάλλει στην αντικειμενική κριτική του λόγου, αισθάνεται ξένος στα πλαίσια ενός κράτους, του οποίου οι κυβερνήτες δρούν ως εκπρόσωποι αρχηγών πολιτικών και θρησκευτικών οι οποίοι αντιπροσωπεύουν ο καθένας στην σφαίρα του τον έναν και μόνο αληθινό Θεό. Αρχές υποστασιακά απροσπέλαστες απρόσιτες, αμετάθητες και αμετάκλητες, ο Βασιλεύς και ο Πατριάρχης σημαίνουν την ύπατη εξουσία έξω απο τον χρόνο, εφ'όσον βασική τους ιδιότητα είναι οτι βρίσκονται όχι μόνο οι ίδιοι αλλά και το άμεσο περιβάλλον τους πέρα απο κάθε έλεγχο και κριτική, πέρα απο κάθε λογοδοσία. Η απρόσκοπτη, οργανική συνεργασία των αρχηγών του Κράτους και της Εκκλησίας, του Βασιλέως και του Πατριάρχη, θεμελιώνει το θεοκρατικό, συγκεντρωτικό και μοναρχικό Βυζαντινό πολίτευμα. Έτσι η μετάβαση απο την αρχαία Δημοκρατία προς την αξιοκρατική Ελληνική Βασιλεία και απο κεί προς την θεοπρόβλητη και θεοστήρικτη παγκόσμια χριστιανική αυτοκρατορία, απο τη δημοκρατούμενη δηλαδή αρχαία πόλη στην μοναρχούμενη οικουμένη, διαγράφει το μέγεθος της προσπάθειας που κατέβαλε ο άνθρωπος της εποχής, και πιό συγκεκριμένα ο ελληνομαθημένος άνθρωπος, για να προσαρμοσθεί στην νέα βυζαντινή πραγματικότητα"
Αθανάσιος Κομίνης καθηγητής Βυζαντινολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών
"Εις το Βυζάντιον αντιθέτως φαίνεται ευθύς εξ'αρχής οτι το τοιούτο πνεύμα (το Ελληνικό) έχει εκλείψει. Βασιλεύει σοβαρότης ή σοβαροφάνεια, αυστηρότης και σιωπή, σκληρότης και δυσκαμψία περι την συμπεριφορά, απομάκρυνσις απο την ζωή, η οποία εντούτοις δέν παύει ζητούσα την ενάσκησιν των δικαιωμάτων της. Τους ύμνους της χαράς και της αμεριμνησίας αντικαθιστούν σοβαροί εκκλησιαστικοί ήχοι και προσευχαί. Αντί ρωμαλέα ωραία σώματα να γεμίζουν τας παλαίστρας και τα γυμναστήρια, λιπόσαρκαι σκιαί διασχίζουν αθόρυβαι τους δρόμους των πόλεων, ψιθυρίζουσαι λόγους μυστικών προσευχών και κατευθυνόμεναι εις μοναστήρια, όπου ασκείται η ζωή και ο θρήνος αποβαίνει ο οίμος, επι του οποίου βαδίζων ο πιστός επιτυγχάνει την λύτρωσιν. Τί άρα να είναι εκείνο το οποίο ήλλαξε τόσο πολύ τους ανθρώπους; Μήπως η πάροδος των αιώνων; Μήπως τέλος ο Χριστιανισμός;"
ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΨΑΞΟΥΜΕ ΤΟ 1204 ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΚΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΑΛΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΥΤΙΚΟΥΣ.ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΟΡΚΙΣΤΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΙΡΑ ΞΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΝΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ .ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΑΥΤΟΙ ΜΑΓΕΥΤΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗΣ ΚΑΙ ΜΕ 20.000 ΣΤΡΑΤΟ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΝΑ ΜΠΟΥΝ ΜΕΣΑ .ΚΑΨΑΝΕ ΤΟ 13 ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΒΙΑΣΑΝΕ ΕΚΛΕΨΑΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΙΕΡΑ ΑΜΦΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΠΟΙΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥΣΑΝ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.ΔΥΣΤΗΧΩΣ ΠΟΛΥ ΕΧΟΥΝ ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΤΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΠΕΡΑΣΑΝ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΚΕΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ.ΟΙ ΔΥΤΙΚΟΙ ΦΡΟΝΥΙΣΑΝ ΝΑ ΑΦΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΤΟΥΣ.ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΑΤΑΛΗΨΗ Α ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΡΩΜΑΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΕΓΙΝΕ ΚΡΑΤΙΔΙΟΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΥΠΟΜΟΝΕΤΙΚΑ ΤΟΝ ΤΟΥΡΚΟ ΝΑ ΕΡΘΕΙ.
Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΟΘΩΜΑΝΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΗΤΑΝ ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΔΙΟΤΙ ΕΠΡΕΠΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΤΩΝ ΡΩΜΙΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟΝ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟ ΡΟΛΟ ΤΩΝ ΟΘΩΜΑΝΩΝ ΔΗΛΑΔΗ ΝΑ ΚΡΑΤΑΕΙ ΤΟΥΣ ΡΩΜΙΟΥΣ ΗΡΕΜΟΥΣ.ΑΝ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΟΥΜΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ.ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΖΩΝΤΑΝΗ ΚΑΙ ΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΝΑ ΜΗΝ ΕΝΑΝΤΙΩΘΕΙ ΑΝΟΙΚΤΑ ΣΤΟΝ ΤΟΥΡΚΟ.
ΗΤΑΝ Η ΜΟΝΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΟΠΟΥ Ο ΗΓΕΜΟΝΑΣ ΑΝΕΒΑΙΝΕ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΑΙΚΗ ΣΥΓΚΑΤΑΘΕΣΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟΣ. Ο Πέτρος Πατρίκιος τον 6ο αι. στο ΠΕΡΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ : "παρά Θεού τε διδόμενης και των πολιτών δέξοιτο προσφερόμενην". Ο ΗΓΕΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ ΑΛΛΑ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΝΑ ΔΕΧΤΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΝ ΜΟΝΑΡΧΗ ΚΑΙ Ο ΜΟΝΑΡΧΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΞΙΩΝΕΙ ΤΗΝ ΝΟΜΙΜΟΦΡΟΣΥΝΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΣΤΟΝ ΒΑΘΜΟ ΠΟΥ Ο ΙΔΙΟΣ ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΟ ΚΟΙΝΟ.