- Θρύλοι και Παράξενα της Στρατιωτικής Θητείας - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
Ο σκοπός λοιπόν του θέματος είναι η κατάθεση μερικών βασικών ιστοριών αυτού του τύπου, η αξιολόγηση τους (αλήθεια ή θρύλος?), η ερμηνεία τους, η διαλεύκανση των αιτιών που τις δημιούργησαν καθώς και η διαπίστωση της συνέχισής ή μη συνέχισής τους στον ελληνικό στρατιωτικό κόσμο. Φυσικά, πρόσθετες μαρτυρίες που έχετε υπόψη για αλλόκοτα περιστατικά παρόμοια με αυτά που θα αναφερθούν, είναι καλοδεχούμενες και χρήσιμες για περαιτέρω έρευνα.
Ας αναφέρω λοιπόν μερικές από τις εν λόγω ιστορίες και παράλληλα θα προβώ σε μια πρώτη προσωπική εκτίμηση για κάθε μια από αυτές.
1)Τα τύμπανα του Έβρου:All time classic η συγκεκριμένη ιστορία και ίσως η πιο στέρεα ριζωμένη στη συλλογική συνείδηση των Ελλήνων φαντάρων. Υποτίθεται ότι τη στιγμή που επιχειρείται διακίνηση έμψυχου ή άψυχου «υλικού» (τουτέστιν, ναρκωτικά, όπλα, λαθρομετανάστες κτλ) από λαθρέμπορους δίνεται σύνθημα μέσω χτυπήματος τυμπάνων ώστε οι φαντάροι που φυλάνε σκοπιά να μην προβούν σε αναγνώριση των αγνώστων, να μην σταματήσουν τους υπόπτους και γενικά να κάνουν αυτό που λέμε «τα στραβά μάτια» ώστε να αποφευχθεί μια πιθανή σύγκρουση που θα οδηγήσει σε ανθρώπινες απώλειες.
Προσωπική εκτίμηση:Συνήθως όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και κάποια φωτιά. Ωστόσο δυσκολεύομαι να αποδεχτώ ολόκληρη την ιστορία έτσι όπως παρουσιάζεται. Αφενός πολλές μαρτυρίες γνωστών και αγνώστων που υπηρέτησαν στον Έβρο αρνούνται τόσο το άκουσμα των μυστηριωδών τυμπάνων όσο και τη διακίνηση του «απαγορευμένου υλικού» κατά τη διάρκειά της φύλαξής τους στην περιοχή. Αφετέρου ο ήχος των τυμπάνων μπορεί να εξηγηθεί με το έθιμο των Μουσουλμάνων της περιοχής κατά το ραμαζάνι, όπου χτυπάνε το νταούλι.
Ορίστε μια σχετική μαρτυρία
http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=24&t=162338&view=unread
Στην περίοδο του ραμαζανιου, οι μουσουλμανοι δεν τρωνε τίποτα κατα τη διάρκεια της μέρας και τρώνε το πρώτο γεύμα μόλις πέσει ο ήλιος (το λεγόμενο ιφταρ). Επειδή φυσικά δεν μπορούν να αντεξουν μονο με ενα γεύμα όλη τη μέρα, ξυπνάνε μέσα στη νύχτα (γύρω στις 4-5 το πρωί -ανάλογα και με την εποχή) και τρώνε το δεύτερο γεύμα πριν ξημερώσει.
Για να ξυπνήσουν οι ανθρωποι, υπάρχει εθιμο με νταουλτζήδες που γυρνάνε στις γειτονιες και ξυπνάνε με αυτον τον τροπο(σ.σ. χτύπημα «τυμπάνων») τον κοσμο για να σηκωθει να φαει. Αν και αυτο πλεον εχει ατονησει στις μεγαλες πολεις, στα χωρια οπου και υπαρχουν συντηριτικότεροι μουσουλμανοι γίνεται ακόμα.
Μερικές αντικρουόμενες μαρτυρίες μπορείτε να δείτε και στους παρακάτω δεσμούς
http://kathimerinitrella.blogspot.com/2006/01/blog-post_15.html
Οταν τα τυμπανα βαρανε στον Εβρο...
Επίσης, είναι σημαντική η απόρριψη του θρύλου των τυμπάνων και από τοπικούς φορείς της περιοχής τις θέσεις των οποίων μπορείτε να διαβάσετε εδώ: http://www.alexandroupoli.net/news.php?extend.25
Χωρίς να έχω λοιπόν προσωπική εμπειρία από την περιοχή, τείνω να αποδεχτώ ότι το όλο story είναι urban legend το οποίο όμως πήρε σάρκα και οστά από αληθινά περιστατικά. Δηλαδή μπορεί πράγματι να έγιναν συγκρούσεις φαντάρων και λαθρέμπορων με ανθρώπινες απώλειες στο παρελθόν που να αποσιωπήθηκαν από τους επίσημους στρατιωτικούς φορείς, και αυτό σε συνδυασμό με το υπαρκτό έθιμο των μουσουλμάνων που χτυπούν το νταούλι, να οδήγησε στην εδραίωση του θρύλου.
2)Ο μυστηριώδης άγνωστος που ρίχνει πέτρες στους σκοπούς κατά τη διάρκεια της νύχτας: Άλλη μια αρκετά διαδεδομένη ιστορία είναι αυτή κατά την οποία οι νυχτερινοί σκοποί σε κάποια μονάδα της παραμεθορίου δέχτηκαν «επίθεση» μέσω λίθων προερχόμενων από χώρο εκτός του στρατοπέδου. Η ιστορία λέγεται ότι έχει συμβεί σε ποικίλα στρατόπεδα της βόρειας Ελλάδας αλλά και των νησιών του Αιγαίου. Προσωπικά δεν μου έτυχε ποτέ αυτό, συνέβη όμως σε έναν κολλητό μου φίλο ο οποίος υπηρετούσε σε μονάδα της Σάμου. Σύμφωνα με την μαρτυρία του, ενώ φύλαγε σκοπιά κατά τη διάρκεια της νύχτας άρχισαν να πέφτουν πέτρες κοντά του με ολοένα και πιο αυξανόμενο ρυθμό. Φαντάρος από το ίδιο στρατόπεδο ισχυρίστηκε μάλιστα ότι είχε έρθει face-to-face με τον μυστηριώδη πετράκια κατά τη διάρκεια της νύχτας ο οποίος είχε πλησιάσει τη φάτσα του στα σύρματα του στρατοπέδου. Η ερμηνεία που δόθηκε από «παλιούς», στους νεότερους φαντάρους του στρατοπέδου ήταν ολίγον τι αλλόκοτη. Υποτίθεται ότι παλαιότερα στο ίδιο στρατόπεδο ένας φαντάρος στη διάρκεια της νυχτερινής του σκοπιάς αποκοιμήθηκε πάνω στο όπλο του στο οποίο όμως είχε τοποθετήσει την ξιφολόγχη, με αποτέλεσμα αυτή να καρφωθεί στο λαιμό του και να τον τραυματίσει θανάσιμα. Ο μυστηριώδης «πετράκιας» λοιπόν είναι οι γονείς του νεκρού φαντάρου που ρίχνουν τις πέτρες στους σκοπούς ώστε να μην αποκοιμηθούν και να αποφευχθεί παρόμοιο δυσάρεστο περιστατικό. Η ίδια αιτία έχει ακουστεί και για άλλα στρατόπεδα όπου υποτίθεται συνέβη το δυσάρεστο συμβάν.
Προσωπική εκτίμηση:Αποδέχομαι τη ρίψη πετρών στους νυχτερινούς σκοπούς όχι όμως και το αίτιο που το ερμηνεύει. Θα ήταν παράλογο να δεχτούμε ότι σε διαφορετικά στρατόπεδα κάποιο δύστυχοι γονείς σκέφτηκαν με τον ίδιο τρόπο. Τείνω και στην απόρριψη να συμβαίνει αυτό (σ.σ. οι γονείς που ρίχνουν πέτρες) ακόμα και σε ένα μόνο στρατόπεδο. Ρεαλιστικότερη φαίνεται η εξήγηση της ρίψης πετρών από βαλτούς των αξιωματικών, ή και τους ίδιους τους αξιωματικούς προς διατήρηση της επαγρύπνησης των σκοπών. Αποδεκτή είναι και η ρίψη πετρών από τρελούς (θυμηθείτε τον τρελό που έριχνε πέτρες στα αυτοκίνητα στο δέλτα Φαλήρου) ή και από ντόπια σκανταλιάρικα νεαρά παιδιά της εκάστοτε περιοχής.
3)Ο λοχαγός ή υπολοχαγός που έχασε βαθμό επειδή χειροδίκησε άσχημα εις βάρος φαντάρου:αρκετά διαδεδομένη και αυτή η ιστορία. Σε διάφορα στρατόπεδα ένας βαθμοφόρος, συνήθως λοχαγός ή υπολοχαγός, γίνεται δακτυλοδεικτούμενος μεταξύ των φαντάρων λόγω του βεβαρυμμένου παρελθόντος του. Υποτίθεται ότι σε κάποια στιγμή έξαψης, έκανε χρήση βίας εις βάρος στρατιώτη με αποτέλεσμα να τιμωρηθεί με απώλεια βαθμού.
Προσωπική εκτίμηση:Κατ’ αρχήν μπορώ να αποδεχτώ την ύπαρξη τέτοιων περιστατικών από μέρους αξιωματικών ειδικά σε «ταραγμένες» δεκαετίες όπως του 60 και του 70. Όλοι μπορούμε να χάσουμε την ψυχραιμία μας και να καταφύγουμε σε βίαιη συμπεριφορά προς κάποιον συνάνθρωπο. Οπότε δεν βλέπω το λόγο εξαίρεσης των αξιωματικών του ελληνικού στρατού από τέτοιες συμπεριφορές. Ειδικά αν κάποιος αντιμετωπίζει και ψυχολογικά προβλήματα (π.χ. λόγω δυσμενών μεταθέσεων που στερούν την επαφή με την οικογένειά του) μπορεί να καταφύγει σε βίαιες ενέργειες μέσα σ’ ένα γενικά αγχωτικό περιβάλλον όπως το στρατιωτικό. Ωστόσο οι διαστάσεις που έχει λάβει η συγκεκριμένη μαρτυρία πρέπει να είναι κυριολεκτικά μυθικές. Στη διάρκεια της δικής μου θητείας άκουσα την ιστορία αυτή δύο φορές σε δύο διαφορετικά στρατόπεδα. Η παρατήρηση ότι και οι δύο αξιωματικοί τους οποίους αφορούσε η ιστορία ήταν γενικά νευρικοί, αυστηροί και δύσκολα συνεννοήσιμοι με υποψίασε για την εγκυρότητά της. Μήπως τελικά ο ιδιόρρυθμος χαρακτήρας ορισμένων αξιωματικών τροφοδοτεί αυτούς τους θρύλους? Διόλου απίθανο. Να αναφέρω ότι τη μία από τις δύο μαρτυρίες μου την εκμυστηρεύτηκε μάλιστα ο ίδιος ο αξιωματικός (υπολοχαγός) λέγοντάς μου ότι τον συγκεκριμένο μύθο τον μεταδίδουν για πολλούς ακόμα συναδέλφους του εκτός από τον ίδιο. Να συμπληρώσω βέβαια ότι αγνοώ τις ποινές που ορίζει η στρατιωτική νομοθεσία για την περίπτωση χειροδικίας αξιωματικού εις βάρος στρατιώτη. Θα είχε ενδιαφέρον να μας διαφωτίσει κάποιος που γνωρίζει σχετικά αν αυτή η ποινή προβλέπεται για αξιωματικούς που θα υποπέσουν σε βίαιες ενέργειες. Θα διαφώτιζε και την περιβόητη ιστορία μας αν μη τι άλλο.
4)Η «άπιστη σύντροφος» και το μοιραίο sms που οδηγεί στην αυτοκτονία:Αυτή η ιστορία πρέπει να είναι σχετικά πρόσφατη, και θα ρίζωσε μέσα στην τελευταία δεκαετία-δωδεκαετία αφού τα κινητά δεν ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένα πριν το 1998. Το story αναφέρει σε γενικές γραμμές ότι κάποιος φαντάρος μάλλον κατά τη διάρκεια της νύχτας στη σκοπιά, έλαβε μήνυμα από την κοπέλα του με δυσάρεστο περιεχόμενο. Το περιεχόμενο του sms ποικίλει και οι πιο συχνές αναφορές που συνάντησα μιλούσαν για γνωστοποίηση της διάλυσης της σχέσης τους ή –το πιο εξωφρενικό- γνωστοποίηση ότι συνουσιάζεται με κάποιον άλλο. Το μήνυμα στο δεύτερο σενάριο υποτίθεται στέλνει ο νέος της σύντροφος. Μετά την ανάγνωση του μηνύματος,λοιπόν, ο φαντάρος μέσα στην απογοήτευσή του αυτοκτονεί.. Μάλιστα συνηθίζεται οι παλιότεροι φαντάροι να δείχνουν στους νεοφερμένους στρατιώτες κάποιο σημάδι από την μοιραία σφαίρα πάνω στον τοίχο του φυλακίου (π.χ. κάποιο βαθούλωμα) και να κατονομάζουν τη σκοπιά με το όνομα του νεκρού φαντάρου (π.χ. η σκοπιά του «τάδε»). Προσωπικά μου διηγήθηκαν την ιστορία σε ένα στρατόπεδο δείχνοντάς μου και ένα τέτοιο σημάδι. Εδώ μπαίνει και ένα άλλο περίεργο θέμα. Κάποιος φαντάρος στο ίδιο στρατόπεδο μου ανέφερε ότι σε περίπτωση που σ'ένα στρατόπεδο σημειωθούν 3 θάνατοι στρατιωτών, τότε το στρατόπεδο κλείνει. Εμένα μου φαίνεται υπερβολικό (μάλλον είναι άλλος ένας μύθος) αλλά αν κάποιος γνωρίζει σχετικώς ας τοποθετηθεί.
Προσωπική εκτίμηση:Σίγουρα το φαινόμενο των αυτοκτονιών είναι υπαρκτό και αποτελεί πρόβλημα για τον ελληνικό στρατό. Ειδικά τη δεκαετία του 80 είχε μεγάλη έξαρση. Ωστόσο το σενάριο έτσι όπως παρουσιάζεται στην προαναφερθείσα ιστορία δεν φαίνεται πειστικό. Κατ’ αρχήν δεν είναι λογικό να αυτοκτονήσεις για μια γυναίκα. Δεύτερον, μια κοπέλα δύσκολα θα γνωστοποιούσε τον χωρισμό μέσω sms αναλογιζόμενη και το περιβάλλον που βρίσκεται ο φίλος της εκείνη τη στιγμή. Πιο πιθανό θα ήταν να του το ανακοινώσει στη διάρκεια μιας άδειας του φίλου της σε face-to-face συζήτηση όπως γίνεται συνήθως παρά μέσω ενός απρόσωπου sms. Τρίτον, το σενάριο που ο νέος σύντροφος της κοπέλας στέλνει το sms είναι το λιγότερο πειστικό. Δεν ξέρω τι πιστεύετε εσείς, αλλά αν αυτό μου συνέβαινε θα υποψιαζόμουν ότι μάλλον το κινητό έπεσε στα χέρια κάποιου ψυχάκια που πιθανώς το έκλεψε και άρχισε να κάνει πλάκες στους γνωστούς της που βρίσκονται στον κατάλογο των επαφών. Δεν έχει νόημα δηλαδή να κάνεις ζημιά στον εαυτό σου λόγω ενός παράλογου μηνύματος. Το λογικό σε μια τέτοια περίπτωση είναι να επιβεβαιώσεις την κατάσταση. Γνωρίζω κιόλας μερικές περιπτώσεις φίλων που λαμβάνουν περίεργα μηνύματα από αγνώστους άρα υπάρχουν πολλοί psychos εκεί έξω που αρέσκονται σε κακόγουστα αστεία.
5)Οι ομοφυλόφιλοι φαντάροι που ερωτοτροπούν στα ντους:Η συγκεκριμένη κουτσομπολίστικη ιστορία έχει λάβει γιγάντιες διαστάσεις. Υποτίθεται ότι κάποιος φαντάρος έγινε μάρτυρας προσωπικών στιγμών ευχαρίστησης δύο ομοφυλόφιλων φαντάρων στο χώρο των ντους χωρίς απαραίτητα να τους είδε (σ.σ. σοβαρό πλήγμα για την αξιοπιστία της είδησης). Στη συνέχεια το περιστατικό γίνεται γνωστό σε όλο το στρατόπεδο και αποτελεί το αγαπημένο κουτσομπολιό ανάμεσα στους φαντάρους για λίγες ημέρες. Ο τόπος του περιστατικού -όπως ανέφερα- είναι συνήθως ο χώρος των ντους αλλά έχω ακούσει και περίπτωση που το ομοφυλόφιλο ζευγάρι ερωτοτροπούσε πίσω από πυροβόλο. Αυτή την ιστορία την άκουσα κι εγώ σε ένα από τα στρατόπεδα της θητείας μου, αλλά την έχω ακούσει πολύ συχνά και για πολλά στρατόπεδα από πολλούς φίλους και γνωστούς.
Προσωπική εκτίμηση:Δεν αποκλείω να συνέβη αυτό σε κάποιο στρατόπεδο, ωστόσο αρνούμαι το συμβάν στην γενικευμένη διάσταση που παρουσιάζεται. Δεν μπορεί να συνέβη σε τόσα πολλά στρατόπεδα ρε παιδί μου. Υπάρχουν κάποιοι αποτρεπτικοί λόγοι, όπως η επιλογή των ομοφυλοφίλων να περάσουν προσωπικές στιγμές σε ένα ενοικιαζόμενο δωμάτιο κατά τη διάρκεια της εξόδου τους ώστε να αποφύγουν αδιάκριτα μάτια και τα άσχημα επακόλουθα που θα επέφερε γι'αυτούς η γνωστοποίηση της πράξης τους. Θα μπορούσαν επίσης να συνευρεθούν στην άδειά τους, πολύ μακριά πλέον από τα αδιάκριτα μάτια άλλων φαντάρων. Το στρατόπεδο δεν είναι και ο ασφαλέστερος τόπος για να αναλωθεί κάποιος σε τέτοιου είδους προσωπικές στιγμές. Υπάρχει ο θαλαμοφύλακας που ανά διαστήματα μπορεί να ελέγχει τα ντους, οι περίπολοι, η ΟΑΣ (ομάδα ασφαλείας στρατοπέδου – οι γνωστοί ρουφιάνοι ΕΠΟΠ όπως κοροϊδευτικά τους αποκαλούσαμε) που ελέγχουν τους χώρους του στρατοπέδου, επομένως δεν μένουν για πολύ άδεια κάποια σημεία. Ο μύθος αυτός πρέπει να τροφοδοτείται μεταξύ άλλων και από σχόλια που για πλάκα κάνουν οι φαντάροι στα ντους, όπως «πιάσε το σαπούνι», «τι σου κάνω μωρό μου» και άλλες πειρακτικές ατάκες που λέγονται εκείνη τη στιγμή στα πλαίσια του χαβαλέ. Δεν θέλει πολύ λοιπόν μέσω της διαδικασίας «χαλασμένου τηλεφώνου», να μυθοποιηθούν καταστάσεις των οποίων οι αρχικές συνθήκες ήταν αρκετά διαφορετικές από αυτές που πρεσβεύει ο κατινίστικος θρύλος.
Αναμένω τα σχόλιά σας...
Edited by - Agnostic on 22/10/2009 16:19:08
http://www.alexandroupoli.net/news.php?extend.25
Απάντηση στις αναφορές στρατιωτών, σύμφωνα με τις οποίες οι λαθρέμποροι, όταν περνούν τον ποταμό Έβρο, χτυπούν τύμπανα, για να απομακρυνθούν οι στρατιώτες από το δρόμο τους, δίνει ο ιμάμης (χότζας) Μοχαμέρ του Διδυμοτείχου.
"Τα τύμπανα που ακούνε τη νύχτα οι φαντάροι τα ηχούν μουσουλμάνοι"υποστηρίζει ο ιμάμης Μοχαμέρ. Όπως περιέγραψε ο ιμάμης,από το 1962 που έχω διοριστεί, κάθε χρόνο οι εκκλησιαστικές επιτροπές της μουφτείας μας προσλάμβαναν έναν νταουλτζή. Όταν συμπληρώνει τη μισή διάρκεια του το ραμαζάνι, βγαίνει ο νταουλτζής και τα παιδιά του με ένα καλάθι. Κάθε μουσουλμανική οικογένεια χτυπά το νταούλι και τα μέλη τραγουδούν διάφορα ποιήματα, ενώ δίνουν χρήματα στον νταουλτζή. Παλιά έδιδαν σιτάρι, αλεύρι". Στο τέλος του ραμαζανιού και στο μπαϊράμι, που έχουμε αυτή την εποχή, βγαίνει πάλι ο νταουλτζής. Επίσης, το καλοκαίρι, ανάλογα με το ημερολόγιο, όταν αρχίζει ή σταματά το ραμαζάνι, χτυπά το τύμπανο ο νταουλτζής, περίπου στις 3 το πρωί, σηκωνόμαστε όλη η οικογένεια και τρώμε. Στη συνέχεια ο πατέρας ανοίγει το χέρι, δηλώνοντας ότι φάγαμε και δίνουμε το λόγο μας στο θεό ότι την επόμενη ημέρα δεν θα φάμε τίποτα. Το βράδυ περίπου στις 7 με 8 το καλοκαίρι και 5 με 6 το χειμώνα, όποιος γνώριζε γράμματα ήξερε πότε διακόπτεται το ραμαζάνι. Οι υπόλοιποι ενημερώνονταν όμως με το νταούλι. Όπου ζούνε μουσουλμάνοι στα χωριά της Θράκης, ακολουθείται αυτή η διαδικασία. Παλιά κάποιοι, που δεν γνώριζαν τις θρησκευτικά μας λειτουργίες, έδειραν νταουλτζήδες επειδή χτυπούσαν το τύμπανο τα ξημερώματα. Εκτός αυτών, οι μουσουλμάνοι έχουμε νταούλια στους γάμους, στους αρραβώνες",συνεχίζει ο ίδιος. (Εφημερίδα : Η Άποψη)
Ο ιμάμης συμπεραίνει ότι, "όπως έχουμε εδώ στη Θράκη τα έθιμα μας, έχουν και οι μουσουλμάνοι στα απέναντι χωριά της Τουρκίας. Τις νύχτες ακούγονται τα νταούλια. Πιθανόν κάποιοι στρατιώτες να άκουσαν τα νταούλια είτε από ραμαζάνι είτε από γιορτή. Δεν είναι αλήθεια όσα λέγονται για τη διέλευση του ποταμού. Έχουμε πολύ καλό στρατό στην περιοχή μας και καλό στρατηγό. Δεν είναι δυνατόν να λένε για τα νταούλια που χτυπάνε και περνάνε λαθρέμποροι".
Ευάγγελος Πουλιλιός, Δήμαρχος Ορφέα
"Ζω στην περιοχή από την ημέρα που γεννήθηκα. Εδώ και δεκαπέντε χρόνια που ασχολούμαι με τη γεωργία είμαι υποχρεωμένος να βρίσκομαι δίπλα στον ποταμό, στον κάμπο την ημέρα, αλλά και τώρα που είμαι δήμαρχος τη νύχτα, και να ποτίζω. Μπορώ να έχω προσωπική άποψη τι γίνεται στον κάμπο. Ποτέ μέχρι σήμερα δεν μου έτυχε τέτοιο γεγονός", αναφέρει ο δήμαρχος Ορφέα Έβρου Ευάγγελος Πουλιλιός. "Το μόνο που βλέπουμε εγώ και οι συνδημότες μου σε όλο τον Έβρο είναι ο στρατός, ο οποίος κάνει συνεχώς περιπολίες με τέσσερα άτομα. Εκτός αυτού, από τη στιγμή που δημιουργήθηκε το σώμα συνοριοφυλάκων, διανύουν όλη την απόσταση από την Αλεξανδρούπολη μέχρι το Τρίγωνο", υποστηρίζει ο δήμαρχος Ορφέα.
"Όσα λέγονται είναι συκοφαντίες και σκοπιμότητα. Δυστυχώς κάποιοι, και το λέω με πόνο ψυχής, επειδή τα παιδιά τους αυτοκτονούν, ρίχνουν όλο το βάρος στο νομό Έβρου και λένε ότι λαθρέμποροι σκότωσαν τα παιδιά τους. Κάποιοι κατηγορούν τον Έβρο. Γιατί άραγε τόσα χρόνια δεν σκοτώθηκε ούτε ένας αστυνομικός, απ' αυτούς που βρίσκονται κάθε μέρα στη διαδρομή του Έβρου; Είναι ανόητα όσα λέγονται για τύμπανα. Αλίμονο εάν λαθρέμπορος, όταν προσπαθεί να περάσει ηρωίνη, να χτυπάει τύμπανα".
Σύμφωνα με τον κ. Πουλιλιό, "είναι κάτι κακομαθημένα παιδιά που έρχονται από την Αθήνα να υπηρετήσουν στον Έβρο και περιγράφουν στους γονείς τους ότι βρίσκονται σε δύσκολες συνθήκες. Άκουσα ο ίδιος έναν στρατιώτη να μιλά στο τηλέφωνο με τη μητέρα του και να λέει ότι εδώ δεν έχουμε ρεύμα, νερό και διάφορα, και ζητούσε να του στείλει λεφτά. Έλεγε εξωφρενικά πράγματα. Καταλαβαίνετε τι μεταφέρουν στους γονείς τους τα παιδιά και πιέζουν τους γονείς για να τους μεταφέρουν κοντά στα σπίτια τους.
"Πρέπει όλοι οι Έλληνες να περάσουν από τον Έβρο. Οι Θρακιώτες, οι Εβρίτες είναι οι καλύτεροι άνθρωποι. Είναι ψέματα ότι οι αξιωματικοί είναι γκάνγκστερ. Όλοι είναι καλοί, αγκαλιάζουν τους στρατιώτες, ο στρατός είναι κολέγιο. Οι λαθρομετανάστες μπαίνουν, αλλά σήμερα, με την επιτήρηση που υπάρχει, οι μετακινήσεις είναι ελάχιστες. Όσοι κάνουν μετακινήσεις συλλαμβάνονται",υποστηρίζει ο δήμαρχος Ορφέα.
Μηνάς Στεργίου, Δήμαρχος Σουφλίου
"Το φαινόμενο των οικονομικών μεταναστών είναι σε έξαρση την τελευταία δεκαετία. Πολλοί μετανάστες ξεκινούν από τα βάθη της Ανατολής, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη, να μπορέσουν να περάσουν μέσω της Ελλάδας στην Ευρώπη. Γίνεται εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Κάποιοι επιτήδειοι εκμεταλλεύονται τον πόνο, την αγωνία και
τα όνειρα των ανθρώπων αυτών, τους διακινούν από την πλευρά της Τουρκίας στην Ελλάδα όχι μόνο μέσω του Έβρου αλλά και από το Αιγαίο"", περιγράφει ο δήμαρχος Σουφλίου Μηνάς Στεργίου.
"Τα τελευταία χρόνια το σώμα συνοριακής φύλαξης, που επιτελεί σημαντικό έργο, περιόρισε τη διακίνηση των λαθρομεταναστών.
Συνεργάτες των διακινητών πρέπει να υπάρχουν. Δεν έχω στοιχεία, αλλά βλέπουμε ότι οι λαθρομετανάστες περνούν τον ποταμό και κρύβονται σε κρύπτες του Σουφλίου που ούτε εμείς οι ντόπιοι γνωρίζουμε. Άρα κάποιος τους καθοδηγεί. Πρέπει να σημειώσω όμως ότι οι οικονομικοί μετανάστες δεν έχουν δημιουργήσει ποτέ πρόβλημα στην περιοχή. Όταν είναι μαζική η είσοδος, το καλοκαίρι, μπορεί να κόψουν καρπούζια από τα μποστάνια, αλλά δικαιολογούνται διότι πεινούν"", υπογραμμίζει ο κ. Στεργίου και προσθέτει ότι "εμείς έχουμε τις ανησυχίες μας για θέματα υγείας και είμαστε σε εγρήγορση. Εκείνο που θέλω να τονίσω είναι ότι ο Έβρος είναι από τους καλύτερους χώρους που μπορεί να ζήσει κανείς στην πατρίδα μας, προσφέρει ζεστή φιλοξενία. Οι άνθρωποι του μένουν εδώ από αγάπη, σε πείσμα της αστυφιλίας. Παραμένουμε εδώ γιατί αξίζει, διότι εδώ ζούμε ανθρωπινά".
Χρήστος Τοκαμάνης, Δήμαρχος Διδυμοτείχου
Αγανακτισμένος για όσα ακούγονται σχετικά με τον κίνδυνο των στρατιωτών που υπηρετούν στη συνοριακή γραμμή δηλώνει ο δήμαρχος Διδυμοτείχου Χρήστος Τοκαμάνης. "Είμαστε αγανακτισμένοι γιατί ακούμε περί ύποπτης περιοχής και περί τύμπανων. Είναι απαράδεκτα. Νιώσαμε όπως νιώθει η Ελλάδα όταν η Αμερική βγάζει ανυπόστατες ταξιδιωτικές οδηγίες για τη χώρα μας. Πρέπει οι δημοσιογράφοι να πούνε ότι έχουμε τη χαμηλότερη εγκληματικότητα σε όλη την Ελλάδα Δεν μπορεί μια τέτοια περιοχή να παρουσιάζεται άσχημα από τα ΜΜΕ. Η δικαιοσύνη θα βγάλει το πόρισμα της για το θάνατο του δόκιμου. Αλλά θέλω να πω ότι είναι άδικα όσα ακούγονται. Είναι άδικο για τους κατοίκους, για τις υπηρεσίες, για τους γονείς των παιδιών που τρομοκρατούνται αδίκως. Είναι άδικο για τα στελέχη του στρατού. Ο αξιωματικός, ο λοχίας, ο στρατιώτης δίνουν τον αίμα τους για την πατρίδα τους. Δεν είναι δυνατόν να συνεργάζονται με λαθρέμπορους", τονίζει ο κ. Τοκαμάνης.
"Κάποιοι στρατιώτες στη φαντασία τους έχουν εκλάβει τις θρησκευτικές τελετές των μουσουλμάνων ως κίνηση λαθρεμπόρων. Δεν μπορεί κανείς να πιστέψει ότι οι στρατιώτες συνωμοτήσανε με τους αξιωματικούς, με τους ανωτέρους, για να περνούν λαθρέμποροι. Αν είναι δυνατόν! Δεν μπορεί να ακούγονται ανυπόστατα πράγματα. Λαθρομετανάστες εισέρχονται όπως σε όλες τις παραμεθόριες περιοχές. Οι λαθρομετανάστες όμως δεν έχουν δημιουργήσει ποτέ πρόβλημα εγκληματικότητας. Αρνούμαι να δεχτώ όμως ότι ο στρατός, η αστυνομία είναι υπηρέτες των λαθρεμπόρων"", λέει ο δήμαρχος Διδυμοτείχου.
Πηγή: Εφημερίδα "Η Άποψη" (2006)
Edited by - XD on 23/10/2009 09:26:24
Συνήθως ακούγονταν στα κέντρα εκπαίδευσης Νεοσύλλεκτων…
Εντούτοις κάποιοι παλαιότεροι μου διηγήθηκαν ιστορίες για αιματηρές συμπλοκές με λαθρεμπόρους, μέχρι και άγριες δολοφονίες στρατιωτών σε συνοριακά φυλάκια. Μου φάνηκαν υπερβολικές και ποτέ δεν προσπάθησα να εξακριβώσω αν ευσταθούν ή όχι.
Προσωπικά υπηρέτησα σε μία απίθανη μονάδα στο Έβρο, στη μέση του πουθενά. Δεν άκουσα ποτέ για τα τύμπανα του Έβρου, παρότι η μονάδα ήταν από κάποια πλευρά της κέντρο διέλευσης λαθρομεταναστών, ενώ δε γνωρίζω να ήταν πέρασμα για ναρκωτικά.
Ποιος ξέρει όμως...
Φιλικά
Κωστάκης
Εν οίδα ότι ουδέν είδα!
quote:
elo
Κανένας που να υπηρέτησε στους Μεταξάδες Έβρου ή στα τριγύρω χωριά …
Εγώ ήμουν στην άλλη πλευρά του ποταμού και αρκετά πιο κοντά στο Διδυμότειχο...
quote:
Δυστυχώς κάποιοι, και το λέω με πόνο ψυχής, επειδή τα παιδιά τους αυτοκτονούν, ρίχνουν όλο το βάρος στο νομό Έβρου και λένε ότι λαθρέμποροι σκότωσαν τα παιδιά τους. Κάποιοι κατηγορούν τον Έβρο. Γιατί άραγε τόσα χρόνια δεν σκοτώθηκε ούτε ένας αστυνομικός, απ' αυτούς που βρίσκονται κάθε μέρα στη διαδρομή του Έβρου; Είναι ανόητα όσα λέγονται για τύμπανα. Αλίμονο εάν λαθρέμπορος, όταν προσπαθεί να περάσει ηρωίνη, να χτυπάει τύμπανα
Αν αυτό είναι δήλωση...
Τέλος πάντων, δεν θα επεκταθώ καθώς η συζήτηση θα πάει αλλού, αρκούμαι απλά να αναφέρω ότι προσωπικά θεωρώ πως ορισμένες αυτοκτονίες είναι ιδιόρρυθμες στην φάση της στράτευσης που συμβαίνουν .. όποιος έχει κέφι ας το ψάξει, είμαι σίγουρος ότι θα προβληματισθεί._
quote:
Μήπως στην Καρωτή…
Ναι... δε βλέπω όμως γιατί ενδιαφέρεσαι.
Απλά μιας και πιάσαμε την κουβέντα για Έβρο, είπα να ρωτήσω…
quote:
Agnostic
Προσωπική εκτίμηση:Δεν αποκλείω να συνέβη αυτό σε κάποιο στρατόπεδο, ωστόσο αρνούμαι το συμβάν στην γενικευμένη διάσταση που παρουσιάζεται. Δεν μπορεί να συνέβη σε τόσα πολλά στρατόπεδα ρε παιδί μου. Υπάρχουν κάποιοι αποτρεπτικοί λόγοι, όπως η επιλογή των ομοφυλοφίλων να περάσουν προσωπικές στιγμές σε ένα ενοικιαζόμενο δωμάτιο κατά τη διάρκεια της εξόδου τους ώστε να αποφύγουν αδιάκριτα μάτια και τα άσχημα επακόλουθα που θα επέφερε γι'αυτούς η γνωστοποίηση της πράξης τους. Θα μπορούσαν επίσης να συνευρεθούν στην άδειά τους, πολύ μακριά πλέον από τα αδιάκριτα μάτια άλλων φαντάρων. Το στρατόπεδο δεν είναι και ο ασφαλέστερος τόπος για να αναλωθεί κάποιος σε τέτοιου είδους προσωπικές στιγμές. Υπάρχει ο θαλαμοφύλακας που ανά διαστήματα μπορεί να ελέγχει τα ντους, οι περίπολοι, η ΟΑΣ (ομάδα ασφαλείας στρατοπέδου – οι γνωστοί ρουφιάνοι ΕΠΟΠ όπως κοροϊδευτικά τους αποκαλούσαμε) που ελέγχουν τους χώρους του στρατοπέδου, επομένως δεν μένουν για πολύ άδεια κάποια σημεία. Ο μύθος αυτός πρέπει να τροφοδοτείται μεταξύ άλλων και από σχόλια που για πλάκα κάνουν οι φαντάροι στα ντους, όπως «πιάσε το σαπούνι», «τι σου κάνω μωρό μου» και άλλες πειρακτικές ατάκες που λέγονται εκείνη τη στιγμή στα πλαίσια του χαβαλέ. Δεν θέλει πολύ λοιπόν μέσω της διαδικασίας «χαλασμένου τηλεφώνου», να μυθοποιηθούν καταστάσεις των οποίων οι αρχικές συνθήκες ήταν αρκετά διαφορετικές από αυτές που πρεσβεύει ο κατινίστικος θρύλος.Αναμένω τα σχόλιά σας...
Θα πω πρώτα ότι δε γνώριζα την έκταση της φημολογίας γύρω από το θέμα αυτό. Ως τώρα δεν έχω ακούσει για πάνω από μία-δύο περιπτώσεις του είδους αυτού. Και συμφωνώ σε γενικές γραμμές με τα προηγούμενα.
Υπάρχουν όμως δύο σημεία που χρήζουν προσοχής και δεν αναφέρθηκαν πριν, συνηγορούν όμως στην αλήθεια, μερική τουλάχιστον, τέτοιων φημών.
(1) Δεν ξέρω σήμερα τι γίνεται, αλλά παλαιότερα και ειδικά αν μιλάμε για μονάδες όπως του Έβρου με σοβαρά προβλήματα επάνδρωσης, οι έξοδοι ήταν μια πολυτέλεια, κάτι που δυσχέραινε πολύ τέτοιου είδους συνευρέσεις εκτός στρατοπέδου. Και δε χρειάζεται να πάει ο νους στα άκρα, ξέρουμε καλά με ποιους τρόπους και πόσο γρήγορα μπορεί να ικανοποιηθεί ένας άντρας, ειδικά όταν οι συνθήκες είναι αποτρεπτικές.
(2) Η ανδρική σεξουαλικότητα έχει επιθετικό χαρακτήρα.
Αυτά τα δύο μαζί νομίζω δείχνουν πόσο συχνές μπορεί (να επιχειρηθεί) να γίνουν, αν όχι οι γνήσια ομοφυλοφιλικές, τουλάχιστον οι ομοφυλοφιλοειδείς επαφές μεταξύ αντρών υπό δύσκολες συνθήκες, επαφές που κατά τη γνώμη μου δεν εντάσσονται στην κατηγορία του προηγούμενου μύθου και που δεν ακούγονται σχεδόν ποτέ προς τα έξω.
quote:
XDΣχετικά με τις αυτοκτονίες στο στράτευμα έχει πολύ ενδιαφέρον να μελετηθεί το πρότυπο (pattern) που παρατηρείται σε μερικές από αυτές (όχι σε όλες φυσικά), δηλαδή το που και το πότε συμβαίνουν αλλά (εδώ είναι το ενδιαφέρον που από ψυχιατρικής πλευράς δεν ερμηνεύεται εύκολα..) και σε τι φάση της στράτευσης του βρίσκεται ο αυτόχειρας όταν αποφασίζει να αυτοκτονήσει.
Τέλος πάντων, δεν θα επεκταθώ καθώς η συζήτηση θα πάει αλλού, αρκούμαι απλά να αναφέρω ότι προσωπικά θεωρώ πως ορισμένες αυτοκτονίες είναι ιδιόρρυθμες στην φάση της στράτευσης που συμβαίνουν .. όποιος έχει κέφι ας το ψάξει, είμαι σίγουρος ότι θα προβληματισθεί._
Φίλε XD είχα ασχοληθεί παλιότερα με το θέμα και μου είχε κάνει εντύπωση το άρθρο ενός στρατιωτικού σε κάποιο μπλογκ το οποίο δυστυχώς δεν μπορώ να βρω τώρα. Αυτό που μου προκάλεσε έκπληξη και απορία από το άρθρο, ήταν η αυξημένη τάση για αυτοκτονίες κατά τη διάρκεια της θητείας στη Μονάδας Εσωτερικού (Γ κύκλος θητείας), δηλαδή αφού έχουν ουσιαστικά περάσει τα δύσκολα(θεωρητικά πάντα) από τη Μονάδα Εκστρατείας στην παραμεθόριο(Β Κύκλος θητείας). Χωρίς να θυμάμαι λεπτομέρεις, ο αρθογράφος είχε εστιαστεί στο γεγονός ότι στις Μονάδες Εσωτερικού ο φαντάρος έχει χρόνο για να σκεφτεί τα προσωπικά προβλήματά του με αποτέλεσμα να επέρχεται εσωτερική φθορά. Είναι αρκετά παράξενο να έχει ροκανίσει ο φαντάρος ήδη 6-7 μήνες θητείας και ευρισκόμενος πλέον στο τελικό στάδιο (4-5 μήνες δηλαδή ακόμη) να πάρει τη μοιραία απόφαση.
Δεν ξέρω αν εννοείς αυτή τη φάση, αλλά έχει ενδιαφέρον νομίζω να ξεδιπλώσεις τη σκέψη σου και να εισχωρήσουμε σε βαθύτερο ψυχολογικό επίπεδο έρευνας για το δυσάρεστο αυτό φαινόμενο.
να περάσω 18 μήνες και 13 μέρες σε όλη την ευρύτερη περιοχή τού Εβρου...
Απο τα Βρυσικά (δίπλα στο Κουφόβουνο πού έλεγε χαριτολογώντας κάποτε ο Λαζόπουλος) πού παρεπιπτώντως νομίζω πως ούτε γιά παράσταση δεν έχει πατήσει εκεί... τες πα...
Εως Χελιδόνα,Καβύλη,Καρωτή,Μαράσια,Πύθειο,Φέρες 3,5 μήνες πλωτά ( 1,5 και 2 μήνες )...
Ορεστιάδα,Σουφλί.... και Πέπλο γιά καμιά εβδομάδα...
Ιστορίες άπειρες...
Απο τραίνα που μπαίναν χωρίς μηχανοδηγό (λόγο βλάβης όπως μάθαμε αργότερα)
Επιφυλακές σε τόπους διασποράς
Περίπολο (Απειρες ώρες) στο ποτάμι
Πιάσιμο λαθρομεταναστών
Ροζ ιστορίες με ... ζευγαράκια (στρατιώτες και λοχιες )
Αυτοκτονιες
κ.λ.π. κ.λ.π
Γενικά μπορώ να πω πως είδα πολλα σ'αυτους τους μήνες εκει πάνω.
Αυτό πού μπορώ να πω με σιγουριά μιάς και τα αυτάκια μου δουλέβαν μιά χαρά είναι πως τυμπανα ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΑ ΠΟΤΕ...
Φωνές από τα απέναντι στρατόπαιδα 5,30 το πρωί που κάναν λονχομαχία και τον ιμάμη που διάβαζε το κοράνι πρωί και βράδυ ΝΑΙ ακουσα....
και πέτρες στη σκοπιά έφαγα ( μόνο στο κέντρο όμως )
και ιστορίες στα φυλάκια άκουσα (και είπα) γιά ξεκληρίσματα πού έγιναν στό συγκεκριμένο μέρος ... και δεν έμεινε κανείς... κ.λ.π.
Μετα από τόσα χρόνια πάντος παραμένω στίς απόψεις πού είχα και τότε....
Επηδή ο στρατός είναι μία μικρογραφία της κοινωνίας μας...
Σίγουρα θα συναντήσεις ότι θα συναντούσες και εκτός του...Φράχτη...
Από πανέξυπνους ανθρώπους έως κουτούς ...
και από πάρα πολύ καλά παιδιά έως ανθρώπους πού ούτε γιά φτύσιμο δεν κάνουν...
Ακόμα και τώρα κρατάω πάντα τις επιφυλάξεις μου σε όλων των τύπων ΜΥΘΟΥΣ...
Σας αναφέρω ιστορίες που άκουσα να συζητούν στρατιώτες. Προφανώς και δε συμφωνώ με αυτά που περιγράφω.
1)Το στοιχειωμένο Block 15 (Χαϊδάρι)
http://www.haidari.gr/Default.aspx?tabid=215&language=en-US
Το Block 15 βρίσκεται ακόμα και σήμερα εντός του φράκτη του στρατοπέδου Καραϊσκάκης A. Φήμες λένε για τα φαντάσματα των βασανισμένων/εκτελεσμένων. Οι στρατιώτες ακόμα και σήμερα συνηθίζουν να τρομάζουν ο ένας τον άλλο με διάφορες τέτοιες ιστορίες ειδικά όσοι πρόκειται να βρεθούν σε μια συγκεκριμένη σκοπιά που είναι αρκετά κοντά. Βρέθηκα κοντά, φύλαξα σε αυτή τη σκοπιά, τίποτα δεν είδα. Αντιμετώπισα όμως έναν αρκετά ψαρωμένο ως και φοβισμένο από τις ιστορίες συνάδελφο, 2 μέτρα άντρα. Προσπάθησα (επιτυχώς) να του μεταλαμπαδεύσω τον ορθολογισμό μου και έτσι η σκοπιά κύλησε κανονικότατα
2) Η γριά με τα γαλανά μάτια που στοιχειώνει τους όρχους τροχοφόρων οχημάτων στις σκοπιές του Έβρου.
Η ιστορία θέλει το στρατιώτη να γλυτώνει τελευταία στιγμή επειδή η γριά καταλαβαίνει ότι έχει ψίχουλα από αντίδωρο στην τσέπη του. "Αυτά που έχεις στην τσέπη σου σε έσωσαν", του είπε πριν εξαφανιστεί. Λέγεται δε ότι τις στοιχειώνει επειδή ο γιος της σκοτώθηκε σε μια σκοπιά στον Έβρο.
Φύλαξα και τέτοια σκοπιά, καμιά γριά δε με πλησίασε, μόνο κάτι κοράκια είδα. Παρόλα αυτά ο συνάδελφος μου προτίμησε να πάει να τσεκάρει τα οχήματα ακριβώς 5 λεπτά αφού πέρασε η περίπολος ώστε να νιώθει ασφάλεια. Εγώ αντιθέτως τσέκαρα μόνος μου μισή ώρα μετά ένα ένα τα οχήματα. Έχω την τάση να φοβάμαι περισσότερο τις (υπαρκτές) πειθαρχικές ποινές αν δεν κάνω σωστά το καθήκον μου παρά τα φαντάσματα και τις...γριές.
3) Ο μυθικός συνταγματάρχης που πέρασε τα σύνορα και έσφαξε ένα τάγμα Τούρκους και μετά κάρφωσε με το ματωμένο μαχαίρι το μπερέ του στην καρδιά του διοικητή του τάγματος επειδή θύμωσε που έχασε τον αδελφό του στην Κύπρο. Πιο σοφτ εκδοχή θέλει τον... νίντζα συνταγματάρχη να κάνει απλώς επίδειξη τσαμπουκά, να περνάει τα σύνορα και να καρφώνει το μπερέ του σε μία πόρτα του τάγματος κάτω από τη μύτη των Τούρκων. Ο συγκεκριμένος τύπος σήμερα φέρεται να είναι σήμερα εκπαιδευτής στην Ευελπίδων ή στις Ειδικές Δυνάμεις(σύνταξη δεν πήρε;). Μύθος ολκής με πολλές παραλλαγές που ακόμα και σήμερα συζητιέται στους κύκλους των στρατιωτών.
4) Στοιχειωμένος θάλαμος/ουλαμός λόχου/πυροβολαρχίας που τα βράδυα οι στρατιώτες-φαντάσματα περνάνε μπροστά από τα κρεβάτια των ζωντανών σε παράταξη και μετά στέκονται δίπλα τους. Πιο "ελφ" εκδοχή θέλει μικρές άσπρες οντότητες (70 εκατοστά περίπου) να στέκονται στις άκρες των κρεβατιών.
Edited by - IndustrialAngel on 17/04/2012 01:36:17
Ούτε για το Χαϊδάρι άκουσα τίποτε, όταν έκανα εκεί 4 μήνες εκπαίδευση στο ΚΕΒΟΠ.
Στον Έβρο μάλιστα, λαθρομετανάστες δεν πιαναμε τότε (δεν είχε). Είχε όμως λιποτάκτες από απέναντι (τουλάχιστον 3 είδα εγώ στις Φέρες).
Για τις ιστορίες αυτές καλό είναι να πιστεύει κανείς τα μισά απ' όσα βλέπει και τίποτε απ' όσα ακούει. Μάλλον σαν ιστορίες για τους νέους ακούγονται.
macedon
Edited by - macedon on 17/04/2012 04:02:46