- Χαμένες Ήπειροι και η Προέλευση των Αρχαίων Θεών και Μύθων - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Μετά το τέλος της άσκησης, τα άτομα επανέρχονται στην καθημερινή κατάσταση συνείδησης, φέρνοντας όμως μαζί τους και την εμπειρία, την οποία απεκόμισαν.
Οι Δίοδοι και οι Εργασίες Ατραπού μοιάζουν με ονειρικές καταστάσεις, οι οποίες διεξάγονται όμως, όταν το άτομο είναι ξύπνιο.
Το πλεονέκτημά τους έγκειται στο γεγονός ότι το άτομο δε χάνει τον έλεγχο του εαυτού του ούτε για μία στιγμή, ενώ ταυτόχρονα του δίνεται η ευκαιρία να αποκτήσει πολύτιμες εμπειρίες για τον εαυτό του και το περιβάλλον του.

Οι μέθοδοι αυτές δεν χρησιμοποιούνται μόνο στους αποκρυφιστικούς κύκλους.
Τυχαίνουν πλατιάς εφαρμογής και στην Ψυχανάλυση.
Η σύγχρονη ψυχαναλυτική μέθοδος εφαρμόζει όλο και περισσότερο την ομαδική εργασία.
Έτσι, τα άτομα αλληλοβοηθιούνται μεταξύ τους και δεν πέφτουν σε ακόμη μεγαλύτερη απομόνωση από εκείνη, την οποία τους προσφέρει η μοναχική, ξεκομμένη κοινωνία μας.

Οι πιο γενικές μορφές Διόδων εφαρμόζονται και μεταξύ σχετικών με την Ψυχολογία και Κοινωνιολογία ατόμων, με υγιή κατά το γενικό μέτρο ψυχικό κόσμο.
Η επιδίωξή τους είναι η ανάπτυξη της Συνείδησης και η προσπάθεια να ανταποκριθούν καλύτερα και πιο ποιοτικά στα επαγγελματικά τους καθήκοντα: εκπαιδευτικά, συντονιστικά, επιμορφωτικά κλπ.

Συνεχίζοντας αυτή τη μελέτη στη διερεύνηση του ασυνείδητου, θα ασχοληθούμε με την περιοχή του ύπνου και του ονείρου.

Ο άνθρωπος την ώρα του ύπνου λειτουργεί σα συσσωρευτής, στον οποίο δίνεται η ευκαιρία να φορτιστεί, για να αδειάσει πάλι αργότερα στην χρήση της καθημερινότητας.
Αυτό μας θυμίζει πως οι δυνάμεις του δεν είναι ανεξάντλητες και πως ο ύπνος είναι μία από τις κυριότερες λειτουργίες αποκατάστασης του χαμένου δυναμικού.

Το κύριο χαρακτηριστικό του είναι η χαλάρωση της συνείδησης.
Εκτός από το φυσικό σώμα, του οποίου οι εκούσιες λειτουργίες σταματούν, πέφτει σε πλήρη ή μερική αδράνεια και ο συνειδητός νους.
Όσο πιο βαθύς είναι ο ύπνος, τόσο μεγαλύτερη η αδράνεια του συνειδητού.
Το κενό, το οποίο αφήνει η συνείδηση, έρχονται να το συμπληρώσουν οι λειτουργίες του ασυνείδητου, οι οποίες κατά τον ύπνο βρίσκουν μία διέξοδο και μία έκφραση.
Όλες οι εμπειρίες, ευεργετικές και μη, οι οποίες αποκτήθηκαν στην εν εγρηγόρσει κατάσταση, βρίσκουν τον χρόνο να αφομοιωθούν και να κατασταλάξουν μέσα στην ψυχή.
Ακόμη και αν μετά από λίγο εκείνες οι εμπειρίες, οι οποίες φαίνονται ασήμαντες ή απωθητικές, διαγραφούν από το χώρο του συνειδητού, τα πάντα μένουν καταχωρημένα μέσα στα πολύ βαθιά στρώματα του ασυνείδητου.

Κατά τη διάρκεια της αφομοίωσης και ανάπλασης υπάρχει η δυνατότητα να αναδυθούν ορισμένα στοιχεία από το ασυνείδητο και να εκφραστούν υπό μορφή ονείρου.
Αυτό συμβαίνει όταν ο ασυνείδητος κόσμος θέλει να ξαναθυμήσει ή να αποκαλύψει πτυχές, οι οποίες είχαν μείνει απαρατήρητες στο συνειδητό εαυτό.
Αν το όνειρο μπορεί να ανακληθεί στην εν εγρηγόρσει συνείδηση, πολλά μπορούν να αποκαλυφθούν για τα μηνύματα, τα οποία στέλνει το ασυνείδητο.

Αυτή είναι η μία μορφή ονείρου.
Υπάρχει ακόμα μία μορφή, η οποία σχετίζεται με την τηλεπάθεια και τη διορατικότητα.
Αν και ίσως φανεί παράδοξο, ο Φρόιντ, ο τόσο υλιστής ψυχολόγος και αρνητής του συμβατικού αποκρυφισμού, φαίνεται να αποδέχεται και να εξετάζει όχι μόνο την πρώτη περίπτωση, αλλά και τη δεύτερη με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Συνεχίζεται...

Παρόμοια είναι και η περίπτωση της τηλεπάθειας κατά τον ύπνο.
Κοινές ονειρικές εμπειρίες, τις οποίες είχαν δύο ή περισσότερα άτομα, συνηγορούν αυτής της θεωρίας.
Επίσης, όνειρα, τα οποία κινούνται πάνω στο ίδιο πλαίσιο, έχουν αναφερθεί από ασθενείς του Φρόιντ και έχουν ταξινομηθεί σε αυτή την κατηγορία.

Θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθώ στις έρευνες του Γιούνγκ - μαθητή και συνεργάτη του Φρόιντ - στο χώρο του ονείρου.
Από καταγραφές και αναλύσεις ονειρικών καταστάσεων και με τη βοήθεια των ασθενών του, ο Γιούνγκ ανακάλυψε πως μέσα σε ορισμένης μορφής όνειρα εμπλέκονται σύμβολα, μαντάλα και εικόνες, οι οποίες μπορούν να ενταχθούν μόνο στο χώρο των αρχετύπων.
Βάσει αυτής της ιδέας, ανέπτυξε τη θεωρία του για το ασυνείδητο, η οποία υποστηρίζει ότι αν κάποιος εισχωρήσει βαθιά στον ασυνείδητο νου, τότε μπορεί να προχωρήσει πέρα από το προσωπικό επίπεδο, σε βάθη, τα οποία μοιράζεται από κοινού με τη φυλετική του ομάδα και σε ένα βαθύτερο επίπεδο με όλη την ανθρωπότητα.
Έτσι, οδηγούμαστε στην έννοια του Συλλογικού Ασυνειδήτου, της περιοχής εκείνης του ανθρώπου, η οποία περιέχει την γνώση όλων των εποχών.
Τμήματα αυτού πολλές φορές αναδύονται με τη μορφή ονείρου και πολλά συμπεράσματα θα μπορούσαν να ληφθούν από τη μελέτη τους.

Ένας ολόκληρος κόσμος ξετυλίγεται κατά τη διάρκεια του ύπνου, ένας κόσμος άλλοτε εφιαλτικός και άλλοτε ονειρώδης, αλλά πάντα γεμάτος με πλούσιες εμπειρίες.
Η προσοχή των ερευνητών αυτού του πεδίου πολώθηκε στην προσπάθεια διατήρησης της ονειρικής ανάμνησης.
Επειδή όμως, κατά τον ύπνο υπάρχει χαλάρωση της συνείδησης και επομένως, μειωμένες δυνατότητες ελέγχου, οι τεχνικές αρχίζουν στο στάδιο, το οποίο προηγείται του ύπνου.

Συνεχίζεται...

Ίσως αρχικά, στα πρώτα στάδια της αυθυποβολής πριν από τον ύπνο, να μην παρουσιαστούν τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Κάτι τέτοιο ξεπερνιέται εύκολα με την επιμονή και επανάληψη της εργασίας, μέχρις ότου λειτουργήσει.
Η μέθοδος αυτή έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές στο πρόσφατο παρελθόν και θεωρείται γενικά πετυχημένη και ασφαλής.

Η όλη εργασία δεν τελειώνει εδώ.
Ακολουθεί ανάλυση των ονείρων από το ίδιο το άτομο.
Σε αυτό μπορεί να βοηθηθεί και από κάποιον ειδικό στο θέμα.
Τα όνειρα ταξινομούνται σε διάφορες κατηγορίες σύμφωνα με το περιεχόμενό τους και μελετώνται τα σύμβολα και τα άλλα στοιχεία τους.
Η ψυχαναλυτική μέθοδος αποδεικνύεται ιδιαίτερα χρήσιμη σε αυτόν τον τομέα.

Εκτός από την προσπάθεια για εξερεύνηση των ασυνείδητων καταστάσεων μέσω των ονειρικών εμπειριών, η περίοδος του ύπνου μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για ευεργετικούς για το άτομο σκοπούς.
Πολλές από τις σύγχρονες αποκρυφιστικές σχολές συστήνουν στους μαθητές τους, στο διάστημα πριν από τον ύπνο, να αποσύρουν την προσοχή τους από τα τετριμμένα της καθημερινότητας και να πολώνονται σε υψηλότερες ιδέες και ιδανικά.
Αυτό πετυχαίνεται είτε με τη μελέτη κάποιου σχετικού βιβλίου, είτε με μία απλή ενατενιστική εργασία.
Αν το άτομο κατορθώσει να κοιμηθεί με προσηλωμένο το νου σε παρόμοιους αφηρημένους χώρους, θα τους μεταφέρει και στην περιοχή του ύπνου.
Μια και ο νους δεν σταματά ποτέ να δουλεύει, θα εξακολουθήσει να ασχολείται με το επιλεγμένο θέμα, τουλάχιστον μέσα στα πλαίσια του ασυνείδητου τμήματός του.
Υποστηρίζεται, πως τα αποτελέσματα αυτής της μεθόδου είναι εκπληκτικά, έστω και αν μερικοί δεν έχουν απόλυτη συνείδησή τους.

Μία άλλη εργασία, η οποία προτείνεται στο προϋπνωτικό στάδιο, σχετίζεται με την ημερήσια ανασκόπηση.
Το άτομο, χαλαρωμένο στο κρεββάτι του, ανακαλεί τα γεγονότα της ημέρας και εντοπίζει τα ισχυρά ή αδύνατα σημεία της συμπεριφοράς ή των πράξεών του.
Έτσι, στην ουσία κάνει μία διορθωτική εργασία και εξασκεί την ανάλογη αυτοκριτική.
Η όλη άσκηση βασίζεται στη θεωρία πως δεν πρέπει να μεταφερθούν στον ύπνο - και επομένως στον ασυνείδητο κόσμο - αδυναμίες ή τυχόν συμπλέγματα ή κακίες, τα οποία αποκτήθηκαν κατά την ημέρα.
Πρόκειται για ένα είδος κάθαρσης και εισδοχής στον ύπνο με καθαρότερη συνείδηση.

Αυτή η μέθοδος δεν είναι απόλυτα καινούργια.
Την εισήγαγε ο Πυθαγόρας και εφαρμόστηκε από τους μαθητές του.
Αναφέρεται επίσης, με μία πιο εκχριστιανισμένη μορφή, από τον Ιγνάτιο Λογιόλα στις "Πνευματικές Ασκήσεις" του.
Παρ' όλα αυτά, μόλις τον περασμένο αιώνα άρχισε να βρίσκει πλατιά ανταπόκριση στον κόσμο χάρη στα βιβλία της Αλίκης Μπέιλι, η οποία της έδωσε μία σύγχρονη μορφή.
Τα αποτελέσματά της δε φαίνονται άμεσα, αλλά εξασκούν μία σχεδόν αλχημική δράση στα ψυχικά πεδία.
Δρουν αργά, αλλά αποφασιστικά και μετουσιώνουν την όλη ανθρώπινη ύπαρξη.

Συνεχίζεται με την σχέση του σύγχρονου αποκρυφισμού με την επιστήμη...

Για την επιστήμη το αντικείμενο βρίσκεται έξω, στη μελέτη της φύσης και των νόμων της.
Ίσως, ακόμη, και στην προσπάθεια ενός είδους επίδρασης και χειρισμού της.

Από την άλλη, ο αποκρυφισμός μελετά τον ίδιο τον άνθρωπο, ανακαλύπτοντας την εσωτερική του φύση και τους νόμους της, δίνοντας δυνατότητες βελτίωσης και ελέγχου.

Μπορεί λοιπόν, να δει κάποιος ότι υπάρχει ένας κοινός δρόμος μεταξύ των δύο και η μόνη διαφορά τους βρίσκεται στο αντικείμενο.
Αυτό ενισχύει την άποψη ότι θα μπορούσαν να συλλειτουργήσουν αρμονικά, ανταλλάσσοντας μεθόδους και ιδέες, προχωρώντας βαθύτερα στην ουσία των πραγμάτων και του ίδιου του ανθρώπου.

Και είναι αλήθεια, ότι έχουμε έρθει σε μία εποχή, όπου αυτό λίγο-πολύ έχει αρχίσει να γίνεται.
Για πρώτη φορά, τις τελευταίες δεκαετίες γίνεται από αρκετούς επιστήμονες μία προσέγγιση στις αποκρυφιστικές θεωρίες και τεχνικές, προσπαθώντας να τις μελετήσουν και να τις εκφράσουν κάτω από το φως της επιστημονικής αλήθειας.

Πολλοί, επίσης, αποκρυφιστές του καιρού μας έχουν κάνει ιδιαίτερη προσπάθεια - με αρκετή επιτυχία - να θέσουν τις επιστημονικές επιτεύξεις στην υπηρεσία της εσωτερικής έρευνας και της εξέλιξης του ανθρώπου.

Δεν είναι μικρό πράγμα, το ότι μόνο μέσα στο 1972 στις Η Π.Α έγιναν τουλάχιστον τρία επιστημονικά συνέδρια, τα οποία ασχολήθηκαν με θέματα, τα οποία αφορούν στον εσωτερισμό.
Το πρώτο έγινε το Μάρτιο, στο Πανεπιστήμιο John F. Kennedy της Καλιφόρνια, με θέμα: "Προοπτικές για το θάνατο και τη διαδικασία του".
Ήταν μία προσπάθεια εξέτασης της δυνατότητας αλληλεπίδρασης της εφαρμοσμένης ιατρικής σε συνδυασμό με τις κλινικές παρατηρήσεις για το θάνατο και με την εφαρμοσμένη ψυχική και πνευματική γνώση.

Η γιατρός Elizabeth Kubler-Ross μίλησε σε αυτό το συνέδριο, καθώς και σε ένα άλλο, το οποίο οργανώθηκε από την Πανεπιστημιακή Σχολή του Σαν Ντιέγκο και έλαβαν μέρος 2,300 άτομα.
Από εκείνη τονίστηκε η ανάγκη μεταβολής της ατομικής συνειδητότητας και διακηρύχθηκε η απόλυτη βεβαιότητά της ότι δεν υπάρχει θάνατος.

Το τρίτο συνέδριο έγινε στο Μαϊάμι, τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου.
Συναντήθηκαν φυσικοί, μηχανικοί, ανθρωπολόγοι και παραψυχολόγοι.
Εξετάσθηκαν τηλεπαθητικά και ψυχικά φαινόμενα και θεωρήθηκαν αξιόπιστα για σοβαρή επιστημονική διερεύνηση, η οποία θα μπορούσε να κατέληγε σε εντυπωσιακές ανακαλύψεις.

Συνεχίζεται...

Αυτή η έρευνα πέρα από τη συμβατική επιστήμη ονομάστηκε Παραψυχολογία.
Ένας όρος, ο οποίος πιστεύω πως πολύ λίγο ταιριάζει.
Ο Ράιχ την ονόμασε Ψυχοτρονική.
Ανεξάρτητα όμως, από το ποιά είναι η ονομασία, το γεγονός βρίσκεται στο ότι σήμερα, έχουν γίνει μεγάλα βήματα προς κατευθύνσεις, οι οποίες μέχρι χτες θεωρείτο αδιανόητο να προσεγγισθούν.
Εδώ, δεν έχουμε να κάνουμε με αποκρυφιστικές τεχνικές, αλλά με την πρακτική εφαρμογή μέσα στο επιστημονικό εργαστήρι.
Όπως κάποτε, η Αστρολογία και η Αλχημεία επέδρασαν στην ανάπτυξη της σύγχρονης Αστρονομίας και Χημείας, έτσι και τώρα, βρισκόμαστε στο εμβρυακό στάδιο για τη διάνοιξη νέων οριζόντων.

Εδώ, θα τολμήσω να κάνω μία παρομοίωση.
Μπορούμε να παρομοιάσουμε την επιστήμη με το συνειδητό και τον αποκρυφισμό με το ασυνείδητο.
Όπως το συνειδητό έχει ένα φάσμα αντίληψης, το ίδιο έχει και η επιστήμη.
Κατά καιρούς και μέσα στην εξελικτική πορεία, αυτό το φάσμα διευρύνεται αντλώντας από τις περιοχές του ασυνειδήτου.
Ό,τι αντλείται, είναι πλέον συνειδητό.
Το ίδιο μπορεί να παρατηρήσει κάποιος, όταν η επιστήμη αντλεί από τον αποκρυφισμό.
Διευρύνεται το πεδίο της αποκτώντας νέες γνώσεις, οι οποίες, από εκείνη την στιγμή, θεωρούνται πλέον επιστημονικές.

Συνεχίζεται με σχετικά παραδείγματα...

Μόνο στον 20ο αιώνα έγιναν συστηματικές επιστημονικές παρατηρήσεις με ουσιαστικά συμπεράσματα.
Ο Γουίλιαμ Φ. Πίτερσεν, μετά τριάντα χρόνων έρευνα, διαπίστωσε ότι: οι επιληψίες, οι αυτοκτονίες και οι καρδιαγγειακοί θάνατοι συνδέονται άμεσα με τις φάσεις και θέσεις της Σελήνης.
Μία άλλη του παρατήρηση ήταν, ότι μετά την Πανσέληνο γεννιούνται περισσότερα αγόρια, ενώ μετά τη Νέα Σελήνη περισσότερα κορίτσια, κάτι το οποίο σήμερα λαμβάνεται υπ' όψη στο γενετικό προγραμματισμό της Τσεχίας και της Σλοβακίας.

Το 1935, Ιάπωνες επιστήμονες ανακοινώνουν, ότι μετά από παρατηρήσεις, είδαν πως ο δείκτης των θρομβώσεων αυξάνεται σημαντικά ανάλογα με την έξαρση των ηλιακών κηλίδων.

Μία τελευταία (σχετικά) επιστημονική ανακάλυψη είναι, ότι λόγω της παλιρροϊκής έλξης του Ήλιου, η επιφάνεια του πλανήτη μας ανεβοκατεβαίνει κατά 9 ίντσες.
Ενώ, η πιο γνωστή επίδραση της Σελήνης είναι η παλιρροϊκή της έλξη στο υγρό στοιχείο του πλανήτη.

Ωστόσο, η σύγχρονη επιστημονική έρευνα δεν περιορίζεται σε αυτά.
Εδώ και χρόνια, στη Ρωσία πουλιούνται ακουστικοί ταλαντωτές με συχνότητα 8-13 Hz, της οποίας το άκουσμα προκαλεί ύπνο και ηρεμία.
Αυτό δε φέρνει στο νου τη δημιουργική χρήση του ήχου, όπως τον χρησιμοποιούσαν και τον χρησιμοποιούν οι αποκρυφιστές, όταν εκφωνούν με ιδιαίτερο τρόπο τις δυναμικές λέξεις τους;

Συνεχίζεται με τη φωτογράφηση κατά Κίρλιαν...

Στο προκείμενο τώρα.
Θα ήθελα να κάνω μια δυο τοποθετήσεις σε όσα αναφέρεις στο τελευταίο σου post.
Διαβάζοντας τη φράση σου "Τα όρια του επιστήμονα πλάτυναν τόσο πολύ, που αρχίζει να διαισθάνεται ότι υπάρχει και κάτι άλλο", σκέφτηκα ότι ίσως- σε μερικές περιπτώσεις -να μην πρόκειται για "διαπλάτυνση" αλλά για αδιέξοδο που δημιουργήθηκε από τη στιγμή που ο επιστήμονας βρέθηκε μπροστά σε φαινόμενα που η μηχανιστική άποψη του κόσμου και οι παρεπόμενες απ’ αυτήν προσεγγίσεις δεν μπορούσαν να τα εξηγήσουν επαρκώς, καμιά φορά και καθόλου.
Οι φυσικές επιστήμες ενσωματώνουν πλέον στις ερμηνείες τους και στοιχεία τα οποία παραπέμπουν σε θεωρήσεις που έκανε για παράδειγμα ο Ηράκλειτος ή ο Λάο Τσε εδώ και 2.500 χρόνια.
Όπως αναφέρει και ο μεγάλος φυσικός του 20ου αιώνα Τζούλιους Ρόμπερτ Οπενχάϊμερ:
"...οι βασικές αρχές που ακολούθησε η ανθρώπινη σκέψη για να μας οδηγήσει στις πρόσφατες ανακαλύψεις της ατομικής Φυσικής, δεν είναι εντελώς άγνωστες, ούτε πρωτότυπες, ούτε καινούριες. Εκτεταμένες τους διατυπώσεις βρίσκουμε στα θεωρητικά θεμέλια του Βουδισμού και του Ινδουϊσμού. Έτσι, πολλές από τις πρόσφατες ανακαλύψεις δεν είναι τίποτε περισσότερο από εξειδικεύσεις και διερευνήσεις της βασικής διδασκαλίας της αρχαίας σοφίας".
Και αυτό είναι ένα μόνο παράδειγμα...

Να κλείσω με ένα σχόλιο στην παρομοίωσή σου επιστήμη/συνειδητό, αποκρυφισμός/ασυνείδητο.
Ένα παράδειγμα που ενισχύει αυτή την άποψη είναι κατά τη γνώμη μου το στοιχείο της "έμπνευσης" σ’ έναν επιστήμονα.
Η έμπνευση δεν αποτελεί μέρος της αυστηρής επιστημονικής μεθοδολογίας, επειδή πολύ απλά...αρνούνται να την συμπεριλάβουν σ’ αυτήν. Η έμπνευση αποτελεί για κάθε επιστήμονα ένα βασικό στοιχείο της δημιουργικότητάς του. Είναι παρούσα τόσο στην αρχή, όσο και στην ολοκλήρωση της εργασίας του. Σχετικά με την παρουσία της στην αρχή, είναι προφανές να ισχυρίζεται κανείς κάτι τέτοιο: συνήθως οι "μεγάλες σκέψεις", αυτές που οδηγούν στην απάντηση ενός ερωτήματος ή στο άνοιγμα ενός μονοπατιού για την προσέγγιση μιας λύσης, έρχονται αιφνίδια, απροειδοποίητα. Προφανώς ο πυρήνας της απάντησης στο ερώτημα βρίσκεται "θαμμένος" στο ασυνείδητο και σε μια ανύποπτη στιγμή...αντλείται από κει.
Παρούσα η έμπνευση είναι όμως και στο τέλος, στην ολοκλήρωση. Πώς άραγε???
Αν υποθέσουμε ότι ένας επιστήμονας έχει "συμπυκνώσει" το αποτέλεσμα της εργασίας του σε έναν μαθηματικό τύπο, είναι υποχρεωμένος να συνοδεύσει την αφαιρετική γλώσσα των συμβόλων που χρησιμοποίησε και με μια καθαρά λεκτική διατύπωση. Δεν υπάρχει νόμος ή θεωρία χωρίς λεκτική διατύπωση. Εδώ ακριβώς υπεισέρχεται ο παράγοντας της έμπνευσης: για να διατυπώσει λεκτικά τη θεωρία, θα πρέπει να χρησιμοποιήσει...λέξεις. Καμιά όμως λέξη δεν είναι μονοσήμαντη. Αναγκαστικά τις χαρακτηρίζει η ανακρίβεια. Στην ανακρίβεια όμως των λέξεων υπεισέρχεται ο παράγοντας της...έμπνευσης, η οποία αντλείται από το ασυνείδητο.

αυτά προς το παρόν, θα επανέλθω.

σ' ευχαριστώ για τη συμμετοχή.
Είναι πολύ σημαντική η παρατήρησή σου και δεν έχει διατυπωθεί στις προηγούμενες σελίδες.

Συνεχίζω σχετικά με τη φωτογράφηση κατά Κίρλιαν κι ελπίζω ότι έχω καταφέρει να κρατήσω το ενδιαφέρον του αγαπητού Mercury έως τώρα. Εν τω μεταξύ, μπορείτε να επισκεφθείτε και αυτό το σχετικό θέμα: Ένα βιβλίο για την αύρα και τις σκεπτομορφές.

Το 1939 ήρθε μέσα σε όλα να προστεθεί ένα σημαντικό επιστημονικό γεγονός.
Η φωτογράφηση του ενεργειακού πεδίου του ανθρώπου από το Δρ. Κίρλιαν.
Η αύρα των διορατικών αποκρυφιστών είχε γίνει μία πραγματικότητα.

Ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα ο Ντιμπουά Ρεϊμόν είχε αποδείξει ότι η νευρική δύναμη ήταν ηλεκτρική.
Επίσης, το 1935, ο καθηγητής Μπερ του πανεπιστημίου Γέιλ ανακάλυψε ότι όλα τα ζωντανά όντα περιβάλλονται και διαπερνώνται από ηλεκτρικά πεδία, τα οποία τα διευθετούν και τα ελέγχουν, οργανώνοντας τη φυσική ύλη με την οποία συνδέονται.
Για να φτάσουμε τέλος στην χρονιά όπου ο Δρ. Κίρλιαν, ένας Ηλεκτρονικός-Μηχανικός, παρατηρώντας έναν ασθενή την ώρα της ηλεκτροθεραπείας του, είδε εκκενώσεις ανάμεσα στα ηλεκτρόδια της συσκευής και στο σώμα του ασθενή.
Μετά από σκληρή δουλειά και μελέτη κατάφερε μαζί με τη γυναίκα του να φωτογραφίσει αυτό το ανθρώπινο φωτεινό περίγραμμα.

Ο Καθηγητής Γκότλαμπ Σνίμπελι του πανεπιστημίου Γιούτα φωτογραφίζει την αύρα από τα δάκτυλα ανδρών και γυναικών κάτω από ορισμένες συνθήκες.
Πιστεύει ότι αρκεί η παρουσία δύο ετερόφυλων, ώστε να παρατηρηθεί αλλαγή στα χρώματα της αύρας του δάκτυλου.
Η εναλλαγή συναισθημάτων, επίσης, όπως χαρά, πόνος κλπ. δίνουν διαφορετική αποτύπωση.
Η αύρα, λέει ο καθηγητής Σνίμπελι, δεν είναι πάντα η ίδια. Συνεχώς αλλάζει και διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο.
Άτομα, τα οποία έχουν μία ικανότητα να θεραπεύουν, παρουσιάζουν διαφορετική αύρα, όπως επίσης και άνθρωποι με ισχυρές ψυχικές δυνάμεις.

Μία ακόμα εσωτερική αλήθεια βγήκε στην επιφάνεια με επιστημονικό τρόπο.
Αυτό το οποίο μένει να γίνει, είναι αυτή η ανακάλυψη να χρησιμοποιηθεί δημιουργικά.
Όλοι συμφωνούν πως στον τομέα της θεραπευτικής θα μπορούσε να βρει τεράστιες εφαρμογές.

Συνεχίζεται με τη θεραπευτική στον αποκρυφισμό...

Και βεβαίως παρακολουθώ και την πολύ καλή μετάφραση του φίλου thoth.

Νομίζω ότι ήταν απαραίτητη η προσθήκη αυτών των εξειδικευμένων,επεξηγηματικών topic γιατί απο ότι έχω προσέξει τα θέματα που πραγματεύεστε "διεισδύουν" και σε άλλες συζητήσεις δημιουργώντας πολλές φορές σύγχυση, μια και είναι πολύ περισσότεροι απο εμένα αυτοί που δεν έχουν ξεκάθαρη εικόνα σε σχέση με αυτά.

Η δημιουργία σημείων αναφοράς ήταν επιβεβλημένη λοιπόν, και μπράβο σε εσάς που προσφέρετε κομμάτι του ελεύθερου χρόνου σας για όλους εμάς.

Καλή συνέχεια.

Για αυτό γιατρός του μέλλοντος θα είναι εκείνος, ο οποίος θα συνδυάζει την γνώση της εσωτερικής και της εξωτερικής ιατρικής επιστήμης.
Τους δύο προηγούμενους αιώνες έχουν εμφανιστεί ποικίλες τεχνικές θεραπείας.
Ενδεικτικά θα αναφέρω την "Χριστιανική Επιστήμη", τους νοητικούς θεραπευτές, τους χειροπρακτικούς, την εμφάνιση της θεωρίας του μεσμερισμού το 1825, τις έρευνες για τον υπνωτισμό του Τζέιμς Μπρεντ, τη μεταλλοθεραπεία του Μπουργκ και την ομοιοπαθητική του Χάινεμαν.

Συνεχίζεται με στοιχεία για κάποιες θεραπείες...

Χαίρομαι για το επιτυχές αποτέλεσμα και τα καλά σου λόγια!

Για να είμαι δίκαιη μόνο να υπενθυμίσω ότι, όπως ανέφερα και πιο πάνω, επιμελούμαι ελαφρά τα κείμενα, τα οποία διάλεξα από βιβλία ακριβώς γιατί διαπίστωσα ότι είναι πολύ βοηθητικά.

σε απλα ελληνικα...

Μ’ έχει πιάσει αγιάτρευτη θλίψη για τον όλεθρο του γένους. Ένα γένος που έναν καιρό δεν είχε όμοιό του σ’ όλο τον κόσμο, εάν γένος που έλαμπε για την σοφία του, που έθαλλε από φρόνηση, που άνθιζε από ευνομία, που ήταν φορτωμένο από όλα του κόσμου τα καλά. Γιατί, ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟΛΜΗΣΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΑΔΕΧΤΕΙ ΠΩΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΥΠΗΡΞΑΝ ΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΡΟΙ ΑΠ’ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ; Ποιος δεν θα τους αναφέρει αμέσως για κάθε καλό που έχει στην ζωή του, είτε είναι Ιταλός, είτε είναι βάρβαρος;

Αρχικά θα ήθελα να καταλάβω ποιον Γεννάδιο εννοείς.Τον ενωτικό ή τον ανθενωτικό(γιατί διαβάζοντας λίγα πράγματα είδα ότι υπάρχουν δύο πρόσωπα);

Εγώ,πάντως από το σχολείο ακόμα θυμάμαι τον ανθενωτικό Γεννάδιο που είχε πει πως προτιμούσε να βλέπει τσεμπέρια στην Πόλη παρά τα πηλίκια των καθολικών(συγγνώμη αλλά εψαχνα να βρω αυτολεξί το απόσπασμα και δεν το έβρισκα)

Νταξει,καθείς τις θέσεις του πρεσβεύει.Το θέμα είναι όμως ότι η ανθενωτική του στάση οδήγησε εν μέρει στην πτώση της Κων/πόλης.(διότι με την ένωση η ευρωπαϊκή ενίσχυση ΙΣΩΣ και να ήταν ειλικρινής από τους Ιταλούς,Ισπανούς,Φράγκους εθελοντές-υπερασπιστές που ήρθαν μόνοι χωρίς παπική παρότρυνση).Δεν έχω κάποια θλίψη που "χάσαμε" την Πόλη.Μου προκαλεί όμως απορία πώς ένας άνθρωπος με τις ιδεολογίες του επηρέασε με το κομμάτι του τον ρουν της ιστορίας στο κόστος χαμένων ζωών και μετά αυτούς που σφαγιάστηκαν δέχτηκε να τους διοικεί και ως πατριάρχης(!!!!)

Τώρα,ναι φαίνεται να είναι υπερασπιστής της ελληνικής ο "Κουρτέσιος",τον τιμάει θα έλεγα,αλλά το αν ήταν Έλλην ή όχι και για το αν τους υπερασπίσθηκε το αφήνω στους υπολοίπους.(εγώ προσπαθώ να βρω το σωστό και το λάθος από το κόστος που είχαν οι αποφάσεις κάθε προσωπικότητας και όχι από την πατριωτική-εθνική συνείδησή της για να μην αντιπαρατίθεμαι με τους υπολοίπους που είναι πιο ευαίσθητοι με το θέμα αυτό,και ίσως να κάνουν και καλα).

Edited by - promitheus90 on 12/11/2010 17:49:20

ο ιδιος που υποστηριξε την Ενωση τοτε περασε αργοτερα στην ανθενωτικη μεριδα επηρρεασμενος απο το Μαρκο Ευγενικο...

μεσολαβησαν αρκετα χρονια ουδετεροτητας οπου ο Σχολαριος δεν εμπλεκοταν στις διενεξεις Ενωτικων και Ανθενωτικων μεχρι που το 1944 πειστηκε απο το Μαρκο Ευγενικο...

απο την αλλη δεν ειναι απλο να θεωρησουμε τους Ανθενωτικους ανευθυνους που πηραν στο λαιμο τους την Κωνσταντινουπολη..

οι Ανθενωτικοι ειχαν τρια σοβαροτατα επιχειρηματα κατα των Καθολικων...

πρωτον την αισχρη συμπεριφορα των Φραγκων στην πρωτη Αλωση της Πολης οπου λειτουργησαν σαν βαρβαρη ληστρικη ορδη που δεν σεβαστηκε ουτε χριστιανικες εκκλησιες...

δευτερον την εξευτελιστικη συμπεριφορα των Φραγκων και των Καθολικων παπαδων κατα των Ελληνων στη διαρκεια της Φραγκοκρατιας που συνεχιζοταν στα χρονια για τα οποια συζηταμε...συμπεριφορα που ειχε μετατρεψει τους Ελληνες σε δουλοπαροικους που οι κατακτητες τους φεροντουσαν με καθε περιφρονηση και πολλες φορες δεν τους επετρεπαν ουτε τα θρησκευτικα τους εθιμα να ακολουθουν...αντιθετα τα ιδια ακριβως χρονια οι Οθωμανοι που ειχαν κατακτησει τη Μικρα Ασια φεροντουσαν με ανθρωπια στους κατακτημενους καθως η Σαρια θεωρουσε οτι οι Χριστιανοι σαν βιβλικη θρησκεια εχουν δικαιωματα...

τριτον οτι οποτε ειχαν προσπαθησει οι Παλαιολογοι να προσεγγισουν τους Καθολικους για την Ενωση το αποτελεσμα ηταν οι Δυτικοι να ζητανε τα παντα και να μην προσφερουν καμια βοηθεια η να στελνουν βοηθεια της πλακας που ουτε καν καλυπτε τα προσχηματα...

ειναι λοιπον δυσκολο να εξαγει κανεις συμπερασματα για το ποια πλευρα ειχε δικιο και το πιθανοτερο ειναι πως και οι δυο πλευρες ειχαν αρκετα υπερ και κατα στην αντιληψη τους των πραγματων...

αν πρεπει να ρισκαρω μια εκτιμηση ειναι οτι οι Ανθενωτικοι ειχαν διαβασει καλυτερα το μελλον, οτι δηλαδη οι Δυτικοι δεν ηταν ειλικρινεις και ουτε μπορουσαν να ενωθουν (δηλαδη αν εστελναν βοηθεια οι Γενουατες θα απειχαν οι Βενετοι, αν εστελναν οι Φραγκοι θα απειχαν οι Γενουατες και οι Βενετοι) αλλα και αν εστελναν εναν σχετικα αξιοπρεπη στρατο αυτος θα καθυστερουσε μονο για λιγα χρονια το μοιραιο καθως η Μικρα Ασια αλλα και η Θρακη βρισκοντουσαν σε τουρκικα χερια και καθε λιγο και λιγακι οι Οθωμανοι θα εστελναν στρατα να πολιορκησουν την Πολη μεχρι καποτε να την καταλαβουν...σαν να σου βαρανε πεναλτυ δηλαδη, οσο καλος τερματοφυλακας και να εισαι καποια στιγμη εστω και αν προηγηθηκαν αποκρουσεις σου θα δεχτεις το γκολ...

ιδου και χαρτης της περιοδου ωστε να δει κανεις ποσο απομονωμενο και περικυκλωμενο απο Οθωμανους ηταν το βυζαντινο κρατιδιο της εποχης...

βλεπετε το γαλατικο χωριο περικυκλωμενο απο τα στρατα του Καισαρα..

αυτα ομως δεν ειναι το θεμα του νηματος αλλα το να συζητησουμε το κατα ποσο ο Γενναδιος ειχε ελληνικη συνειδηση η μονο χριστιανικη...

και το αν βοηθησε τους υποδουλους Ελληνες με το να διαμορφωσει το στατους της κοινοτητας τους επι τουρκοκρατιας αφου διαπραγματευθηκε με τον Μωαμεθ...

Αυτό που με έκανε να γράψω δεν είναι η ιστορική περιήγηση καθώς αυτή εύκολα μαθαίνεται,αλλά το κατά πόσο ήταν ηθικό αυτό που έπραξε ο Γεννάδιος αποδεχόμενος να αποκτήσει πολιτική εξουσία πάνω σε αυτούς που η μοίρα τους πήρε εξ αιτίας του τέτοια τροπή.Θα μου πεις,θεώρησε εαυτόν τον καταλληλότερο να προστατεύσει το πήμνιον το εναπομείναν.Αν έτσι σκέφτηκε,σωστά και λογικά σκέφτηκε,αλλά μήπως ήταν και λίγο αντιφατικό για το λόγο που προανέφερα;

Και γω αυτή τη σκέψη έκανα για τον "διπλό" Γεννάδιο.

Τώρα,περί ελληνικότητας...τα είπα τα δικά μου.Δεν ξέρω αν το θέμα είναι αυτό.Θέμα είναι ότι γλίτωσε τον υπόλοιπο λαό από σφαγή,μεσολάβησε για μια καλύτερη φορολόγηση των Ελλήνων υποδούλων,τη διατήρηση της "εθνο-θρησκευτικής" ταυτότητάς τους και γενικά ήταν μια ομπρέλλα προστασίας στην Πόλη και γενικά στις τουρκοκρατούμενες περιοχές που κατοικούνταν από χριστιανούς ορθόδοξους για την ακρίβεια.

Νομίζω ότι αυτά δίνουν ένα πρόχειρο για αρχή πρόσημο του έργου-ήθους-ελληνικού χαρακτήρα του.

Βέβαια αλλού, ισχυριζόταν ότι είναι παιδί Ελλήνων, ως γνήσιος χριστιανός ρασοφόρος κωλοτούμπας...

Νομίζω ότι ο βίος του πριν "πατριαρχοποιηθεί" απ' το σουλτάνο αλλά και ως πατριάρχης, δείχνει ότι δεν θέλει να είναι ούτε Έλληνας ούτε χριστιανός (με βάση τη "διδασκαλία" του Ιησού των ευαγγελίων, βέβαια).

Ήταν απλά, ρασοφόρος καιροσκόπος, όπως οι προηγούμενοι και οι επόμενοι, απ' αυτόν....

ΕΛΛΑΝΙΟΝ ΦΩΣ