- ΔΩΔΕΚΑΘΕΪΣΜΟΣ . ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

quote:

---

Να συστησω και ενα φαρμακο για την .... γαργαρα :

ΣΟΦΟΝ ΤΟ ΣΑΦΕΣ

---

Ένας "ιός" που θα μετέβαλε εκ των έσω την κατάσταση. Εκδηλωμένος στο ίδιο επίπεδο που στόχευε και το αρχικό "μήνυμα". Ένας "ιός" πνευματικής υφής. Ένας "λύκος" που φόρεσε προβιά και χώθηκε ανάμεσα στα πρόβατα...

Αλλά η "ζημιά" είναι μη αναστρέψιμη φίλε μου, απλά χρόνο κερδίζετε για λόγο τους. Και χωρίς να το αντιλαμβάνετε κανείς. Εκεί είναι και η "μαγκιά" τους. Να μην το αντιλαμβανόμαστε...

Πιόνια στο αέναο παιχνίδι της εξουσίας. Δες τώρα και αναρωτήσου τυχαία η σημερινή παγκόσμια πρόκληση Φόβου; Όχι βέβαια...

quote:

---

Παρτε 20 φυλλα Α4 στο ενα χερι και 5 στο αλλο . Σηκωστετα ψηλα και αφηστετα να πεσουν . Τι παρατηρειται ; Οτι τα εικοσι θα φτασουν πρωτα στο εδαφος . Εχουν ιδια επιφανεια αντιστασης στον αερα αλλα διαφορετικο βαρος .

---

Το έκανα το πείραμα και πράγματι τα 20 φύλλα Α4 πέφτουν λίγο πιο σύντομα από τα 5. Αν όμως τα διπλώσεις πολλές φορές κάνοντας τα κουβάρια (μπορείς να τα δέσεις και με λαστιχάκι) πέφτουν στο έδαφος ταυτόχρονα.

Δοκίμασα επίσης να ρίξω ένα 4-κιλο βαράκι από το ένα χέρι και από το άλλο 1 πακέτο χαρτομάντηλα και σκάνε ταυτόχρονα στο έδαφος.

Είχε δίκιο ο Γαλιλαίος

Lost in Necropolis

La ville de la mort

quote:

---

quote:

---

Παρτε 20 φυλλα Α4 στο ενα χερι και 5 στο αλλο . Σηκωστετα ψηλα και αφηστετα να πεσουν . Τι παρατηρειται ; Οτι τα εικοσι θα φτασουν πρωτα στο εδαφος . Εχουν ιδια επιφανεια αντιστασης στον αερα αλλα διαφορετικο βαρος .

---

Το έκανα το πείραμα και πράγματι τα 20 φύλλα Α4 πέφτουν λίγο πιο σύντομα από τα 5. Αν όμως τα διπλώσεις πολλές φορές κάνοντας τα κουβάρια (μπορείς να τα δέσεις και με λαστιχάκι) πέφτουν στο έδαφος ταυτόχρονα.

Δοκίμασα επίσης να ρίξω ένα 4-κιλο βαράκι από το ένα χέρι και από το άλλο 1 πακέτο χαρτομάντηλα και σκάνε ταυτόχρονα στο έδαφος.

Είχε δίκιο ο Γαλιλαίος

---

quote:

---

WWalker:
«Άιντε άιντε.»

Αυτό λέω και γω!!

---

quote:

---

Το έκανα το πείραμα και πράγματι τα 20 φύλλα Α4 πέφτουν λίγο πιο σύντομα από τα 5.

---

Ακόμα δεν κατάλαβες τι θέλω να πω.

Ο Agnostic και ο Ελεάτης κάμανε το πείραμα και τις παρατηρήσεις τους και είδανε ότι αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η τριβή απο τον αέρα. Εάν δεν ξέρανε ότι υπάρχει ο αέρας, σαν στοιχείο και το κενό σαν έννοια και κάμανε πολλές φορές το πείραμα, τότε ακόμα και αν δεν το γνωρίζανε αυτό, θα το ανακαλύπτανε.

Ο Αριστοτέλης όμως, ενώ διέθετε τις μεταλλικές σφαίρες, που κρατούσε πάνω απο τον μεταλλικό δίσκο όταν διάβαζε, ώστε όταν τον έπαιρνε ο ύπνος, να πέφτει απο το χέρι του η σφαίρα και να τον ξυπνάει... Ενώ λοιπόν διέθετε όλα τα εργαλεία, δεν μπήκε στον κόπο να κάνει το πείραμα με δύο σφαίρες διαφορετικού βάρους, γιατί Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ της φυσικής των αρχαίων Ελλήνων, περιοριζότανε μόνο στο "παρατηρείν" και στο "δούναι λόγον", ενώ το "επαληθεύειν", δηλαδή το πείραμα, που θα ήτανε το ζευγάρωμα του "δούναι λόγον" και του "παρατηρείν" το αγνοούσανε τελείως.

Η σημερινή επιστήμη όμως δεν αρκείται στο πέρασμα απο το να παρατηρήσω κάτι "παρατηρείν" και μετά να το εξηγήσω "δούναι λόγον", γιατί μπορεί (και εδώ είναι η ποιοτική διαφορά της σύγχρονης φιλοσοφίας των επιστημών απο αυτήν των Αρχαίων Ελλήνων) γιατί μπορεί λοιπόν το "δούναι λόγον" να είναι ΕΣΦΑΛΜΕΝΟ, κάτι που οι Αρχαίοι Έλληνες δεν δεχότανε καν να το συμπεριλάβουνε στο σκεπτικό τους.

Ο Αριστοτέλης λοιπόν παρατήρησε πρώτα τα σώματα που πέφτουνε, έκανε δηλαδή το "παρατηρείν" και μετά εξήγησε ότι τα σώματα διαφορετικού βάρους πέφτουνε σε διαφορετικό χρόνο στη γη, έγινε δηλαδή και το "δούναι λόγον", αλλά μετά σταμάτησε, ενώ μπορούσε να εφαρμόσει και το "επαληθεύειν", να δει λοιπόν, αν όπως ταιριάζει το πέρασμα απο το "παρατηρείν" στο "δούναι λόγον", ταιριάζει και το πέρασμα απο το "δούναι λόγον" στο "παρατηρείν". Αυτός είναι ο σκοπός του πειράματος.

Δεν παίζει κανέναν ρόλο. Μίλησα για Αγία Γραφή…

Ψηλός:
«Κατά τους αρχαίους χρόνους μπορεί κάτι τέτοιο (αιμομικτικοί γάμοι) να ήταν επιβεβλημένο λόγω διάφορων συγκυριών, αλλά δεν είναι αυτό που θα ήθελα να εξετάσουμε.»

Τίποτα δεν ήταν «επιβεβλημένο». Απλά οι εκάστοτε τοπικές συνήθειες επικράτησαν, επίσης και μέσα από θρησκείες, καθώς οι θρησκείες είναι προέκταση των τοπικών παραδόσεων.

Ψηλός:
«Εγώ όμως μίλησα για περιπτώσεις όπου τα άτομα ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΔΕΟΥΝ ΔΕΣΜΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΑΣ. Εγώ μίλησα για το σήμερα!»

Α καλά! Σε τι ποσοστό αναφέρεσαι ρε Ψηλέ? Στο 0,2% ίσως?

Δηλαδή λύσαμε όλα τα προβλήματα και μας έμεινε ως «σοβαρό θέμα» οι περιπτώσεις όπου κάποιοι έτυχε να συνδεθούνε δίχως να γνωρίζουνε την συγγένεια τους? Αυτά, δεν είναι άξια λόγου….

Ψηλός:
«Δεν υπάρχει κανένας σοβαρός λόγος για να σε εμποδίσει να έλθεις σε αιμομικτική σχέση π.χ. με το παιδί σου;;»

Ρε Ψηλέ, για ΠΟΙΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ μας μιλάς? Για τις ελάχιστες στα κάτι εκατομμύρια? Ε τι να κάνουμε ρε Ψηλέ, η ελευθερία έχει και το τίμημα της!

Ψηλός:
«Μήπως σε κανένα Σείριο κατά τύχη;»

Ψηλέ σοβαρέψου…

Ψηλός:
«Ο Χριστιανός Πατέρας μπορεί να είναι ο μέχρι χτες γείτονάς σου στην ίδια πολυκατοικία!»

Ε και?? Σημαίνει κάτι αυτό? Σημαίνει ότι μπορεί να έχει άποψη για κάτι που ουδέποτε έζησε και ζει?

Ψηλός:
«Και ο ¶γιος, επίσης, μπορεί να ήταν ο άνθρωπος της διπλανής σου πόρτας, παντρεμένος και με παιδιά!!»

Αλήθεια? Πόσοι εκ των Αγίων σας υπήρξαν τέτοιοι? Πόσοι εξ αυτών που εκφράζουν απόψεις που εσύ ασπάζεσαι υπήρξαν τέτοιοι?

Επίσης, ποιος μας λέει τι είδους πατέρες υπήρξαν?

Ψηλός:
«Η «Χριστιανική ηθική» ευλογεί και εξαίρει τον έρωτα όπως αυτός θα έπρεπε να υφίσταται στο πλαίσιο μιας υγιούς ένωσης, μεταξύ του άνδρα και της γυναίκας, για τους οποίους και δημιουργήθηκε και το μυστήριο της «εις γάμου κοινωνία».»

Τι λες ρε Ψηλέ, σε ποιους απευθύνεσαι? Μήπως σε αδαείς?

Τι θα πει «όπως θα έπρεπε να υφίσταται»? Με ΠΟΙΑ κριτήρια αποφάσισαν ΠΟΙΟΙ για το τι πρέπει και τι όχι να υφίσταται?

Επιτρέπεται στην χριστιανική σου ηθική η ηδονή? Επιτρέπεται στην χριστιανική σου ηθική η καθαρή σαρκική απόλαυση δύο ερωτευμένων ανθρώπων?

Μήπως θέλεις να θυμηθούμε τις απόψεις του Παύλου σας για το ΣΚΕΥΟΣ γυναίκα? Μήπως θέλεις να θυμηθούμε τις απόψεις του Χρυσοστόμου σας για το ΔΟΧΕΙΟ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ γυναίκα?

Ψηλέ, με το υπόστρωμα της θρησκείας σου καλύτερα να σιωπάς…

Ψηλός:
«Αυτό που καταδικάζει είναι η εκπόρνευση του ατόμου.»

Το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση το αναγνωρίζει η θρησκεία σου? Ναι ή όχι??

Ψηλός:
«Μισογύνης ο Παύλος;; Γιατί;;»

Τι μας λέει λοιπόν για τον γάμο και την γυναίκα ο Παύλος?

«Αλλά προς αποφυγήν της πορνείας, ο καθένας ας έχει την γυναίκα του και καθεμιά ας έχει τον δικό της άνδρα» Τι…γενναιοδωρία ε Ψηλέ? Αμ δε!

Διότι: «Αυτό το λέγω κατά συγκατάβασιν, όχι ως επιταγήν» «Ώστε εκείνος που νυμφεύεται την παρθένον του καλά κάνει, και εκείνος που δεν την νυμφεύεται κάνει καλύτερα»!!! (Κορινθ.7,6-7 / 7,38 / )

Να θεωρήσω ότι αισθάνθηκες….ηθικά δικαιωμένος Ψηλέ?

«Και δεν εδημιουργήθηκε ο άνδρας δια την γυναίκα, αλλά η γυναίκα δια τον άνδρα. Δια τούτο πρέπει η γυναίκα να έχη επάνω είς την κεφαλήν της κάποιο σύμβολον ότι τελεί υπο εξουσίαν, και τούτο δια τους αγγέλους» (Κορινθ.Α’11-3,16)

Αλήθεια Ψηλέ, στην κόρη σου θα έθετες το σύμβολο εξουσίας του Παύλου?

Ας μην κουράσουμε όμως τον κόσμο με τα σκοταδιστικά μηνύματα του Φαρισαίου προπαγανδιστή, διότι στο τέλος θα….νομίζουμε ότι ζούμε στο Αφγανιστάν!! Απλά, ως… ρεφρέν μπορούμε να αφιερώσουμε ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ μία επιθυμία εκείνου του θρυλικού ιδρυτή: «Αναφορικώς προς εκείνα που μου εγράψατε, καλόν είναι είς τον άνθρωπο να μην έγγίζη γυναίκα»! (Κορινθ.Α’ 7,1-2)

Και ας προσέξουνε ΟΛΕΣ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ τον σαφέστατο ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟ του μισογύνη Σαούλ: «…ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ»! Γιατί λοιπόν όχι «ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΝΔΡΑ»? Μήπως διότι ΔΕΝ ΘΕΩΡΕΙ ΚΑΝ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟ? Αϊντε, αϊντε…

Ψηλός:
«Από ποια χαρακτηριστικά γνωρίζουμε έναν ολοκληρωμένο άνθρωπο και ποιες οι διαφορές τους με έναν μη ολοκληρωμένο;;»

Μας λέτε διαρκώς ότι ήταν «τέλειος άνθρωπος» ο Ιησούς.

Αυτή η «τελειότητα» σημαίνει για σας τον ευνουχισμό της ερωτικής έλξης τελικά? Αυτή η «τελειότητα» σηματοδοτεί ανέραστους ιεροκήρυκες? Ο Ιησούς, πως ήταν «τέλειος άνθρωπος» από την στιγμή που ουδέποτε έπραξε αυτό για το οποίο ευλογεί ή ίδια η Αγία Γραφή?

Αυξάνεστε και πληθύνεσθε και κυριεύσατε την γη, λέει φίλτατε η Αγία Γραφή. Ως άνθρωπος, με σάρκα και αισθήματα, με συναίσθημα και τελειότητα, πως γίνεται να αποκλείσει ένα τόσο σημαντικό κεφάλαιο της ανθρώπινης υπόστασης?

Γράφεις:
«Μπορώ ωστόσο να σου απαντήσω ότι «θαυματοποιοί» υπήρξαν ουκ ολίγοι στην ιστορία, μπορώ να σου απαντήσω ότι μάγοι και μαγικά ξυπνούσαν πάντοτε την φαντασία αδαών και αμόρφωτων. Μήπως ξεχνάς σε τι «επίπεδο» ανθρώπων απευθύνονταν ο Ιησούς? Μήπως ξεχνάς την απάντηση που έλαβε ο Παύλος άπαξ και επιχείρησε να εξιστορήσει την άποψη του για το άγνωστο Θείο στους Αθηναίους?»

Δηλαδή όποιος πιστεύει στον Χριστό και στη διδασκαλία του είναι κατωτέρου επιπέδου ενώ εσύ θεωρείς τον εαυτό σου ανωτέρου επιπέδου;;;;

Κρίνεις πολύ επιφανειακά το τι είναι αλήθεια και τι ψέμα. Με κριτήρια το ποιοι πιστευουνε και το πόσοι ακολουθούνε κάτι είτε αυτό είναι ιδεολογία είτε θρησκεία δεν πείθεται ένας συνετός άνθρωπος. Αυτό που λες είναι οχλοκρατικό σύνθημα. Εξάλλου έχεις δείξει δείγματα γραφής, όταν κρίνεις ότι η Ορθοδοξία είναι αίρεση, επειδή κατα τα λεγόμενα σου έχει λιγότερους οπαδούς απο τους καθολικούς.

Γράφεις:
«Επίσης, γνωρίζουμε ότι ο Απολλώνιος ο Τυανέας, αυτός ο μεγάλος Ελληνας, υπήρξε γνωστός για τα θαύματα που έκανε στις περιοδείες του, μεταξύ αυτών μια ανάσταση μιας κοπέλας. Γεννήθηκε το έτος 4π.χ. και πέθανε σε βαθιά γεράματα το 100μ.χ. περίπου. Υπήρξε ανθρωπιστής μέγας Διδάσκαλος και κατά την διάρκεια της ζωής του θαυμάζονταν σε τέτοιο βαθμό, ώστε παντού (Ρωμαϊκή επικράτεια) υπήρχαν εικόνες του, αγάλματα, Ναοί αφιερωμένοι στο όνομα του, αλλά και νομίσματα.»
Με προκαλλείς να κατεβάσω τον Απολογητή.
ΓΝΩΣΤΕΣ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΕΣ & ΤΥΑΝΕΑΣ

ΤΟΜΗ 2000 MLS MULTIMEDIA
Φιλόσοφος που έζησε εις την Καππαδοκία το τέλος του 1ου αιώνα και αρχές του 2ου αιώνα μ.Χ.. Τα έργα που του αποδίδονται είναι το «Πυθαγόρου Βίος» και «Περί Θυσιών». Ο ρήτορας Φιλόστρατος έγραψε το «Βίος του Απολλώνιου του Τυανέως» στον οποίο εμφανίζεται σας άγιος και θείος άνθρωπος και σε αυτό οφείλει την φήμη του. Με αφορμή αυτό το βιβλίο ονομάσθηκε Χριστός των εθνών και ένιωσαν τόσο σεβασμό, ώστε ο αυτοκράτορας Σεβήρος Αλέξανδρος τοποθέτησε ομοίωμα του δίπλα στον Αβραάμ, τον Ιησού και τον Ορφέα μέσα στο τέμενός του. Έχουν διασωθεί μόνο 197 επιστολές του.
Σεβήρος Αλέξανδρος (Marcus Aurelius Severur Alexander): Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 222 μ.Χ. μέχρι το 235 μ.Χ. Διαπαιδαγωγήθηκε από άριστους παιδαγωγούς οι οποίοι του δίδαξαν την αγάπη για τα γράμματα και ιδίως για την ελληνική λογοτεχνία. Αυτοί οι ίδιοι του έμαθαν την αγάπη για την ηθική και την περιφρόνηση για τις ακολασίες του εξαδέλφου του. Ο Σεβήρος ήταν αξιότατος αυτοκράτορας. Κατά την διάρκεια της εξουσίας του ο Χριστιανισμός απόλαυσε απόλυτη ειρήνη. Όπως αναφέρεται και στα άνωθι στο προσωπικό του τέμενος είχε αγάλματα του Αβραάμ, του Τυανέα, του Ιησού και του Ορφέα. Λέγεται ότι θέλησε να κατασκευάσει ναό προς τιμήν του ιδρυτή του Χριστιανισμού Ιησού αλλά του το απαγόρευσαν οι ιερείς του.

Εγκυκλοπαίδεια «Μπριτάνικα 2002 Ντε Λουξ»
Νέοπυθαγόρειος φιλόσοφος που μετατράπηκε σε μυθικό ήρωα κατά την διάρκεια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η αυτοκρατόρισσα Ιούλια Δόμνα διέταξε τον συγγραφέα Φιλόστρατο να γράψει την βιογραφία του Απολλώνιου, και είναι σχεδόν ξεκαθαρισμένο ότι το κίνητρο αυτής της ενέργειας προέκυψε από την επιθυμία της να αντεπιτεθεί εις την επιρροή της Χριστιανικής πίστεως προς τον ρωμαϊκό πολιτισμό. Η βιογραφία αυτή μας περιγράφει ένα Τυανέα που μοιάζει με τον Χριστό τόσο στην συμπεριφορά όσο και στις δυνάμεις ικανότητες και υποστηρίζει ότι ο Απολλώνιος επιτέλεσε μερικά θαύματα. Πιστεύεται δε ότι αυτή η βιογραφία στηρίζεται περισσότερο εις την φαντασία παρά εις την πραγματικότητα. Πολλοί από τους Εθνικούς στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία πίστευαν ότι περιγράφονταν μέσα σε αυτήν και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την ενίσχυση της πίστης τους εις τον Εθνισμό. Για να τιμήσουν και να λατρεύσουν τον Απολλώνιο ύψωσαν αγάλματα και άλλα μνημεία.

Εγκυκλοπαίδεια «Για σας παιδιά»
Έλληνας φιλόσοφος και μάγος. Γεννήθηκε στα Τύανα της Καππαδοκίας και πέθανε στην Έφεσο άγνωστο πότε. Τον 1ο μ.Χ. αιώνα, τον καιρό του Νέρωνα, γύριζε τις πόλεις της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας αν όχι σαν μάγος, πάντως με την φήμη του μάγου και του θαυματουργού. Ανήκε εις την αίρεση των λεγόμενων «Νεοπυθαγόρειων». Γενικά, παρουσιάζεται σαν ιδρυτής θρησκείας και κηρύσσει τον ασκητισμό ως ηθική. Από όλους τους θεούς, διακρίνει τον ένα και ύψιστο θεό, που τον καταλαβαίνουμε μόνο με τον νου και δεν πρέπει να τον ονομάζουμε με λέξεις, ούτε να του προσφέρουμε θυσίες. Στο σημείο αυτό πλησιάζει πολύ προς τον Χριστιανισμό, παρ’ ότι είναι ενδεχόμενο να έχει ο ίδιος επηρεασθεί από Χριστιανικά πρότυπα. Από το έργο του έφθασαν ως εμάς 197 επιστολές και ένα απόσπασμα από το έργο του «Περί Θυσιών». Έγραψε επίσης «Διαθήκη», «Χρησμοί» και «Πυθαγόρου Βίον» (βιογραφία)

Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια
Νεοπυθαγόρειος θεόσοφος που ήκμασε κατά τον 1ο μ.Χ. αιώνα, κατά τον οποίο εξέπληξε ως θαυματουργός, προφήτης και περιοδεύων ηθικοδιδάσκαλος. Την βιογραφία αυτού επεχείρησαν πολλοί μετά εναλλασσομένων εκάστοτε ροπών, όπως ο Μοιραγένης, ο Δάμις (ακολούθησε τον Τυανέα εις τις περιηγήσεις του), ο Φιλόστρατος. Ο τελευταίος αυτός έγραψε κατά εντολή της Ιουλίας Δόμνας, συζύγου του αυτοκράτορας Σεπτίμου Σεβήρου, η οποία αφού διάβασε το έργο του Δάμι, ήθελε να έχει βιβλίο πληρέστερο και περισσότερο αξιόπιστο. Τόσο τα έργα των προγενέστερων όσο και του Φιλόστρατου αντικατοπτρίζουν τις ποικίλες θρησκευτικές διαθέσεις, των χρόνων περί του Ιησού Χριστού, του συγκρητισμού. Στον Απολλώνειο αποδίδονται μαγεία, εξορκισμοί δαιμονίων, θαύματα, ασκητικός βίος, ηλιολατρία ως ύψιστη και ευγενέστατη θρησκεία, εν συνδυασμό προς τον σεβασμό της θρησκείας του λαού, τάση η οποία διαπιστώνεται σε όλους τους λαούς με αρχέγονη σοφία και ευσέβεια. Διότι ο Απολλώνιος εμφανίζεται ως το ιδανικό του θείου ανθρώπου, ως ο φορέας της θείας σοφίας και ως ο κομιστής νέων αποκαλύψεων.
Κατά τον Φιλόστρατο ο Απολλώνιος εμφανίζεται ως κήρυκας με ξεκαθαρισμένες ιδέες περί Θεού και με υψηλότερη ηθική, συγχρόνως δε ως προφήτης και θαυματοποιός. Δια αυτό νόμισε ο Baur ότι εις τον σοφιστή Απολλώνιο ξαναζεί ο Χριστός, και δηλαδή με άλλες λέξεις ότι ο Φιλόστρατος συνέγραψε την βιογραφία του Τυανέα προς αντίθεση με τα Ευαγγέλια ώστε εις την ιδανική μορφή της χριστιανικής ευσέβειας να αντιπαραβάλει τον ιδανικό άνθρωπο του Εθνικού κόσμου.. Η θεωρία αυτή εγκαταλείφθηκε δίκαια, διότι ο Απολλώνιος εξηγείται εκ του πνεύματος και των τάσεων της εποχής του. Αυτό γίνεται εμφανέστερον αν αντιπαραβάλουμε το έργο του Φιλόστρατου με τις διηγήσεις των απόκρυφων Ευαγγελίων και πράξεων και προς τις συγγενείς διηγήσεις των Εθνικών, οι οποίες επιδράσανε μεγάλως επί του Φιλόστρατου.


ΖΩΗ, ΕΡΓΟ ΤΥΑΝΕΑ & ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ
Όσον αφορά το γενικό ζήτημα της αξιοπιστίας της ζωής και των έργων του Απολλωνίου Τυανέα, πρέπει να σημειωθούν τα εξής:

Α. Δεν υπάρχει σωζόμενη αναφορά στον Απολλώνιο Τυανέα πριν από αυτή του Δίωνα Κάσσιου (περ. 155μ.Χ.-235), στη Ρωμαϊκή Ιστορία 68:17. Η αναφορά αυτή είναι όχι μόνο πολύ μεταγενέστερη, αλλά και πολύ μικρή, ακόμα μικρότερη και από το Testimonium Flavianum, την διασημότερη από τις δυο αναφορές του Ιώσηπου στο Χριστό (Ιουδαϊκές Αρχαιότητες, 18.3.3).

Β. Ο «Βίος Απολλωνίου» του Φιλόστρατου (που γράφθηκε τουλάχιστον το 217μ.Χ.) είναι γεμάτος αξιοπιστία σύμφωνα με τους Εθνικούς. Ας δούμε μερικά μόνο δείγματα αυτής:
1. Ο Πρωτέας εισήλθε στη μήτρα της μητέρας του Απολλωνίου, η οποία αργότερα τον γέννησε πρόωρα λόγω της φασαρίας κάποιων κύκνων.
2. Ο Απολλώνιος επισκέπτεται με τον Δάμι τον Κολοσσό της Ρόδου (ο οποίος είχε καταστραφεί πριν από αιώνες, το 227/226 π.Χ.)! Ο φιλαλήθης αναγνώστης θα βρει αυτό το συγκεκριμένο στο εδάφιο του «Βίος Απολλωνίου» του Φιλόστρατου, 5.21. Ο Απολλώνιος λέγεται πως έζησε το 1ο μ.Χ. αιώνα. Τα συμπεράσματα του αναγνώστη...
3.Ο Απολλώνιος καταδικάζει καθαρά τα ζεστά μπάνια.
4. Ο Απολλώνιος Ισχυρίζεται ότι είδε τις αλυσίδες του Προμηθέα στα όρη του Καύκασου.
5.Ο Τυανέας και η συνοδεία του συναντούν ένα καλικάτζαρο, τον οποίο διώχνουν φωνάζοντάς του.
6. Ο Φιλόστρατος περιγράφει διάφορα είδη δράκων.
7. Ο Απολλώνιος Τυανέας συναντά ένα σάτυρο, τον οποίο κοιμίζει, δίνοντάς του κρασί.



ΣΕΒΗΡΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ και ΠΗΓΕΣ

Ο Αλέξανδρος Σεβήρος ανύψωσε αγάλματα του Αβραάμ, του Ιησού Χριστού, του Απολλωνίου και του Ορφέα, κάτι που σίγουρα, οι ανιστόρητοι όπως έχουν αποδείξει νεοΕθνικοί παρουσιάζουν ως «εβραϊκό ψέμα». Τις πληροφορίες αυτές πάντως τις γράφει ο ρωμαίος ιστορικός Λαμπρίδιος, βιογράφος του Αλεξάνδρου, στο Vita Alexandri, τμήμα του έργου του Historia Augustii. Οι πληροφορίες σχετικά με τον Αλέξανδρο και τους Χριστιανούς (μαζί με τις σχετικές πηγές) είναι οι εξής:

1. Η μη χριστιανή μητέρα του αυτοκράτορα, η Ιουλία Μαμμαία, είχε ενδιαφέρον προς τον Χριστιανισμό και ενώ βρισκόταν στην Αντιόχεια, όπου μορφωνόταν ο γιος της, κάλεσε τον Ωριγένη για να διδάξει την ίδια και τον γιο της.(Ευσεβίου, Εκκλησιαστική Ιστορία, VI, xxi-xxviii)
2. Ο Αλέξανδρος ανύψωσε αγάλματα του Αβραάμ και του Ιησού Χριστού πριν ανυψώσει αγάλματα άλλων όπως του Απολλώνιου Τυανέα και του Ορφέα.(Λαμπριδίου, Vita Alexandri, xxix)
3. Ο ίδιος ήταν ανεκτικός προς το Χριστιανισμό. (ό.π., xxii). Θεωρείται όμως, ότι κάποιοι χριστιανοί μαρτύρησαν για τη πίστη τους ακόμη και κατά τη διάρκεια της βασιλείας αυτού, παρά τη θέλησή του. Τότε μαρτύρησαν η αγία Κικιλία και οι συν αύτη.
4. Συνέστησε στη τοποθέτηση των αρχόντων την προνοητικότητα και τη προσοχή των χριστιανών όταν εξέλεγαν επίσκοπο.(όπ.παρ., xiv)
5. Παραχώρησε στους χριστιανούς ένα κομμάτι γης στη Ρώμη το οποίο ήθελαν οι ιδιοκτήτες των οινοπνευματοποτείων (οι λεγόμενοι cauponarii), θεωρώντας ότι είναι καλύτερο να τιμάται εκεί ο Θεός με κάποιο τρόπο, παρά η τοποθεσία να χρησιμοποιηθεί με τον άσχημο τρόπο που ήθελαν οι τελευταίοι.(όπ.παρ., xlix)
6. Διέταξε να γραφεί στους τοίχους του παλατιού των Καισάρων ο χρυσούς κανών του Ιησού Χριστού (Λκ. στ'/6, 31): «καί καθώς θέλετε ίνα ποιώσι υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως». Επίσης, θέλησε να κτίσει ναό προς τιμήν του Χριστού, αλλά δεν το έκανε όταν προειδοποιήθηκε ότι εάν γινόταν κάτι τέτοιο, οι ειδωλολατρικοί «θεοί» θα έπαυαν να λατρεύονται. (όπ.παρ., xliii)


ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟ ΤΟΥ ΤΥΑΝΕΑ

Η αυτοκρατόρισσα Ιούλια Δόμνα διέταξε τον συγγραφέα Φιλόστρατο να γράψει την βιογραφία του Απολλώνιου, και είναι σχεδόν ξεκαθαρισμένο ότι το κίνητρο αυτής της ενέργειας προέκυψε από την επιθυμία της να αντεπιτεθεί εις την επιρροή της Χριστιανικής πίστεως προς τον ρωμαϊκό πολιτισμό.
Πηγή: Εγκυκλοπαίδεια «Μπριτάνικα 2002 Ντε Λουξ»

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΟΛΥΓΛΩΣΣΙΑΣ
Τον πλησίασε ο Δάμις ο Νίνιος, για τον όποιο ανέφερα στην αρχή πως ταξίδεψε μαζί του, αφομοίωσε την σοφία του και διέσωσε πολλά σχετικά με την ζωή του. Αυτός, θαυμάζοντας τον και επιθυμώντας να τον ακολουθήσει στο ταξίδι του, του είπε: «Ας φύγουμε, Απολλώνιε, εσύ ακολουθώντας τον θεό κι εγώ εσένα. Θα δεις πως αξίζω. «Αν δεν γνωρίζω τίποτε άλλο, ξέρω σίγουρα τον δρόμο που οδηγεί στην Βαβυλώνα, τις πόλεις πού συναντάει κανείς και τα χωριά, γιατί πρόσφατα επέστρεψα από κει, όπου υπάρχουν πολλά αγαθά. Ακόμη ξέρω τις βαρβαρικές γλώσσες, πού είναι διαφορετικές. «Άλλη είναι των Αρμενίων, άλλη των Μήδων και Περσών, άλλη των Καδουσίων. «Εγώ, φίλε μου», είπε ο Απολλώνιος, «όλες τις καταλαβαίνω, χωρίς να έχω μάθει καμμία». Ο Νίνιος απόρησε και ο Απολλώνιος του είπε: «Μην απορείς που ξέρω όλες τις ανθρώπινες γλώσσες, γιατί ξέρω ακόμη κι αυτά πού αποσιωπούν οι άνθρωποι». Ο Ασσύριος, μόλις άκουσε αυτά, ένιωσε δέος και τον έβλεπε σαν θεό. «Άρχισε να τον συναναστρέφεται, να ωφελείται από την σοφία του και να απομνημονεύει όσα μάθαινε» (Κεφ. Α΄ XIX). Και γρήγορα έδωσε αποδείξεις για του λόγου το αληθές στην Περσία όταν μιλώντας Περσικά: «Ό ευνούχος εξεπλάγη, επειδή έβλεπε πως ούτε διερμηνέα χρειαζόταν και επίσης απαντούσε με ευκολία και άφοβα. Του είπε λοιπόν παρακλητικά, αλλάζοντας πια τον τόνο της φωνής του: «Για όνομα του θεού, ποιος είσαι;» Παίρνοντας τον λόγο ο Απολλώνιος του είπε: «Επειδή ρωτάς με μετριοπάθεια και ανθρώπινα, άκου ποιος είμαι. Είμαι ο Τυανέας Απολλώνιος και πηγαίνω στον βασιλιά των Ινδών για να γνωρίσω την χώρα του. Θα ήθελα όμως να συναντήσω και τον δικό σου βασιλιά, διότι όσοι τον συνάντησαν λένε πως δεν είναι κακός, αν βέβαια είναι αυτός ο Ουαρδάνης που κάποτε είχε χάσει την εξουσία του και τώρα την έχει ξανααποκτήσει». «Αυτός είναι, θεϊκέ Απολλώνιε», είπε. «Από παλιά έχουμε ακούσει για σένα» (Κεφ. Α΄ XXI).

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΜΕ ΤΑ ΣΠΟΥΡΓΙΤΙΑ
Συνέβη στην Έφεσο σε μία από τις ομιλίες του προς τους κατοίκους της πόλεως. Περιγράφει ο Φιλόστρατος. «Κάποτε που μιλούσε σχετικά με την κοινοκτημοσύνη και δίδασκε ότι τα μέλη της κοινωνίας πρέπει να αλληλοβοήθιουνται, πάνω στα δέντρα κάθονταν σπουργίτια σιωπηλά και μόνο ένα απ’ αυτά πέταξε βγάζοντας φωνή σαν να ήθελε να παρακίνηση τα υπόλοιπα για κάτι. Αυτά, μόλις άκουσαν την φωνή, σηκώθηκαν και πέταξαν φωνάζοντας κάτω από την καθοδήγηση του ενός. Ο Απολλώνιος συνέχισε την ομιλία του γιατί ήξερε τι έκανε τα σπουργίτια να πετάξουν. Δεν το εξήγησε όμως στους άλλους. Επειδή παρ’ όλα αυτά όλοι σήκωσαν τα μάτια τους ψηλά κοιτάζοντας τα πουλιά και μερικοί από άγνοια θεώρησαν το περιστατικό αξιοπερίεργο, ο Απολλώνιος ξέφυγε από την ροή του λόγου του και είπε: «Ένα παιδί, ενώ μετέφερε σιτάρι μέσα σε δοχείο, γλίστρησε. Στην συνέχεια συγκέντρωσε τους σπόρους απρόσεχτα και έφυγε, αφήνοντας πολλούς σκόρπιους στο τάδε στενό. Το σπουργίτι αυτό είχε την τύχη να δη το συμβάν και ήρθε να αναγγείλει και στα άλλα το απρόσμενο εύρημα και να τα καλέσει να συμφάγουν».
Οι περισσότεροι ακροατές έφυγαν να πάνε εκεί, και ο Απολλώνιος συνέχισε να μιλάει σ’ αυτούς που παρέμειναν συνεχίζοντας τον λόγο που είχε στο μυαλό του περί κοινοκτημοσύνης. Όταν ήρθαν και οι άλλοι, φωνάζοντας και γεμάτοι θαυμασμό, είπε: «Βλέπετε με πόση επιμέλεια τα σπουργίτια φροντίζουν το ένα το άλλο και χαίρονται μ’ αυτήν την κοινοκτημοσύνη. Εμείς απαξιούμε για κάτι τέτοιο κι αν δούμε κάποιον να μοιράζεται ό,τι έχει με άλλους, τον κατηγορούμε για σπατάλη, έπαρση και τα παρόμοια, ενώ αυτούς πού φροντίζει τους λέμε παράσιτα και κόλακες» (Βιβλίο Δ΄ κεφ. III).

Ο ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ ΣΤΑΜΑΤΑ ΤΟΝ ΛΙΜΟ ΤΗΣ ΕΦΕΣΣΟΥ ΚΑΙ Ο ΔΗΘΕΝ ΤΥΦΛΟΣ ΔΑΙΜΟΝΑΣ
«Αφού συγκέντρωσε τους Εφέσιους, τους είπε: «Κουράγιο, σήμερα θα σταματήσω την αρρώστια». Αμέσως συγκέντρωσε μικρούς και μεγάλους στο θέατρο, όπου υπήρχε άγαλμα του Αποτρόπαιου. Εκεί είδε την μορφή ενός γέρου με μάτια μισόκλειστα τεχνητά, σαν τυφλά, πού κρατούσε σακκούλι με ένα κομμάτι ψωμί και ήταν ρακένδυτος με σιχαμερό πρόσωπο. «Έβαλε γύρω του τους Εφέσιοι και είπε: «Χτυπάτε τον εχθρό των θεών, αφού μαζέψετε όσο το δυνατόν περισσότερες πέτρες». Οι Εφέσιοι απορούσαν με τα λόγια του και θεωρούσαν φοβερό να σκοτώσουν ένα ξένο, πού βρισκόταν σε τόσο άθλια κατάσταση, και τους ικέτευε και ζητούσε το έλεος τους. Ωστόσο, ο Απολλώνιος επέμενε να τους παρακινεί να ρίχνουν πάνω του και να μην τον αφήσουν να φύγει. Μόλις άρχισαν μερικοί να ρίχνουν πέτρες, αυτός, πού φαινόταν τυφλός, είδε. Τα μάτια του φάνηκαν γεμάτα φωτιά. Οι Εφέσιοι κατάλαβαν ότι υπήρχε κάποιος δαίμονας και πέταξαν πέτρες μέχρι που τον σκέπασαν με λίθινη στήλη. Μετά από λίγο ο Απολλώνιος τους είπε να απομακρύνουν τις πέτρες και να αναγνωρίσουν το θηρίο που είχαν σκοτώσει. Αφού λοιπόν ξεσκεπάστηκε αυτός που νόμιζαν ότι είχαν χτυπήσει, εκείνος είχε εξαφανισθεί και στην θέση του αντίκρισαν ένα σκύλο, παρόμοιο στην μορφή με τα σκυλιά των Μολοσσών και στο μέγεθος ίσο με το πιο μεγάλο λιοντάρι, λιωμένο από τις πέτρες, πού έβγαζε αφρούς από τα στόμα όπως οι λυσσασμένοι» (Βιβλίο Δ΄ κεφ. Χ).

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟΥ
Αυτό το θαύμα συνέβη στην Αθήνα όταν ένας νέος από την Κέρκυρα περιγέλασε την προτροπή τού Απολλώνιου σε μία ομιλία του, να μην πίνουν από το σπονδικό ποτήρι, άλλα να το φυλάνε μόνο για τις σπονδές για τους θεούς. Όταν λοιπόν ο νέος συνέχισε να γελάει και να υβρίζει έτσι τους θεούς τότε: «τον κοίταξε και είπε: «Δεν είσαι εσύ ο υβριστής άλλα ο δαίμονας πού σε κυρίευσε χωρίς να το ξέρεις». Πράγματι ο νέος είχε κυριευθεί από δαίμονα εν αγνοία, του, διότι γελούσε για πράγματα που σε άλλους δεν προκαλούσαν γέλιο, έκλαιγε χωρίς αιτία, μιλούσε μόνος του και τραγουδούσε. Πολλοί νόμιζαν ότι η ορμή της νιότης του οδηγούσε σ’ αυτά. «Όμως εκείνος αποτελούσε φερέφωνο του δαίμονα και έμοιαζε μεθυσμένος, με τις ανοησίες πού έκανε τότε. Όταν τον κοίταξε ο Απολλώνιος, το δαιμόνιο έβγαλε φωνή φοβισμένη και οργισμένη, σαν άνθρωπος πού καίγεται ή βασανίζεται, και ορκίσθηκε να εγκατάλειψη τον νέο και να μην κατακυρίευση κανέναν άλλο άνθρωπο. Όταν ο Απολλώνιος οργισμένος, σαν αφέντης που μιλούσε σε δούλο του αναξιόπιστο, πανούργο, αναιδή και τα παρόμοια, του είπε να αποδείξει με σημάδι ότι πράγματι έτσι θα έκανε, του είπε: «Θα ρίξω κάτω τον δείνα ανδριάντα», δείχνοντας προς την Βασιλική στοά, όπου διαδραματιζόταν το περιστατικό. Ο ανδριάντας κουνήθηκε πρώτα και έπειτα έπεσε. Ποιος θα μπορούσε να περιγραφή τον θόρυβο που ακολούθησε και το χειροκρότημα των παρευρισκομένων για το θαύμα, τότε ο νέος, σαν να είχε μόλις ξυπνήσει, έτριψε τα μάτια του και κοίταξε προς τον ήλιο. Επειδή όλοι είχαν στραμμένο το βλέμμα τους πάνω του, ντράπηκε. Είχε χαθεί το αδιάντροπο ύφος του κι οι τρελές ματιές του από δώ κι από κει και είχε επανέλθει στο φυσιολογικό του σαν να είχε θεραπευθεί με φάρμακα. Παράτησε τις πολυτελείς χλαμύδες και τα ελαφριά ενδύματα, και γενικά τον Συβαριτικό τρόπο ζωής, έγινε εραστής τής λιτότητας και τού φιλοσοφικού τρίβωνα, και απογυμνώθηκε από τις παλιές του συνήθειες για να υιοθέτηση εκείνες τού Απολλώνιου» (Βιβλίο Δ΄ κεφ. XX)

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΗΣ ΝΕΚΡΗΣ ΚΟΡΗΣ
«Ενα από τα σημαντικότερα θαύματα του μεγάλου διδασκάλου ήταν αυτό που συνέβη στην Ρώμη, που μας το περιγράφει και αυτό με αρκετές λεπτομέρειες ο Φιλόστρατος. «Ένα από τα θαύματα του Απολλώνιου είναι και το έξης. Μία κοπέλα είχε πεθάνει, όπως φαινόταν, τον καιρό του γάμου της και ο γαμπρός ακολουθούσε το φέρετρο θρηνώντας για τον ανολοκλήρωτο γάμο. Μαζί του θρηνούσε όλη η «Ρώμη γιατί η κοπέλα καταγόταν από οικογένεια υπάτων. Ο «Απολλώνιος έτυχε να παρευρεθεί σ’ αυτή την συμφορά και είπε: «Αφήστε κάτω το φέρετρο κι εγώ θα δώσω τέλος στα δάκρυα που χύνετε για την νέα». Αμέσως ρώτησε το όνομα της κοπέλας. Οι περισσότεροι νόμισαν πώς θα εκφώνηση λόγο, σαν τους επικήδειους που συνήθιζαν θρήνους, όμως ο «Απολλώνιος το μόνο που έκανε ήταν να αγγίξει την κοπέλα και, αφού ψιθύρισε κάτι, ξύπνησε την κοπέλα από τον φαινομενικό θάνατο. Η νέα έβγαλε μία φωνή και επέστρεψε στο σπίτι του πατέρα της, όπως η Άλκηστη, όταν ο Ηρακλής την ξαναέφερε στην ζωή. Οι συγγενείς ήθελαν να του δώσουν χρηματική αμοιβή εκατόν πενήντα χιλιάδες, όμως τους είπε να κρατήσουν τα χρήματα για την προίκα της νέας» (ΧLV).

ΤΟ ΜΕΓΑ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ «ΟΠΤΑΣΙΑΣ» ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΥ
Το 81 μ.Χ. βασιλεύει στην Ρώμη ο Δομιτιανός. Αρχικά βασίλευσε καλά, αλλά στην συνέχεια η βασιλεία του έγινε μία αφόρητη τυραννία για τους υπηκόους του. Οι κατηγορίες του Απολλώνιου κατά του Αυτοκράτορα και η αλληλογραφία του με τους φίλους του Ρούφο, Όρφιτο και Νέρβα που εξόρισε ο Δομιτιανός το 92 μ.Χ. από την Ρώμη ο Δομιτιανός, έγιναν οι βασικές αιτίες για την σύλληψη του και τις κατηγορίες εναντίον του. Φυλακίζεται, δικάζεται, και την ημέρα της δίκης του εξαφανίζεται μέσα απ’ το δικαστήριο και παρουσιάζεται 200 χιλιόμετρα πιο μακρυά στον χώρο της Δικαιαρχίας, όπου είχε στείλει πριν τον Δάμι προφητεύοντας του να πάει εκεί και να περιμένει, μαζί με τον Δημήτριο όταν ακόμα ευρίσκετο στην φυλακή. «Ας αφήσουμε όμως και πάλι τον Φιλόστρατο να μας διηγηθεί.
«Ο Δάμις είχε ξεσπάσει σε δάκρυα και είπε: «Άραγε, θεοί, θα ξαναδούμε ποτέ τον καλό και ενάρετο φίλο;». Ο Απολλώνιος που ήδη είχε παρουσιασθεί στο σπήλαιο των νυμφών, τον άκουσε και είπε: «Θα δείτε ή μάλλον ήδη τον είδατε». «Ζωντανό;» είπε ο Δημήτριος «γιατί αν είσαι πεθαμένος, δεν θα σταματήσουμε να θρηνούμε για σένα». Ο Απολλώνιος άπλωσε το χέρι του και είπε: «Πιάσε με, κι αν σου ξεφύγω, είμαι οπτασία που ήρθε από τον κόσμο της Περσεφόνης, σαν κι αυτές πού στέλνουν οι θεοί του κάτω κόσμου σε όσους η λύπη τους είναι δυσβάσταχτη. «Αν με ακουμπήσεις και δεν χαθώ, πείσε και τον Δάμι ότι είμαι ζωντανός και δεν έχω χάσει το σώμα μου». Δεν μπορούσαν πια να είναι δύσπιστοι, σηκώθηκαν, τον αγκάλιασαν, τον φιλούσαν και τον ρωτούσαν για την απολογία. ο Δημήτριος νόμιζε πως δεν είχε καν απολογηθεί, γιατί αλλιώς θα θανατωνόταν ακόμα και χωρίς να έχει αποδειχθεί η ενοχή του. Ο Δάμις είχε την γνώμη πως είχε απολογηθεί, όμως συντομότερα απ’ ό,τι περίμεναν, γιατί δεν φανταζόταν πως είχε τελειώσει την απολογία του εκείνη την μέρα. Ο Απολλώνιος είπε: «Έχω απολογηθεί, φίλοι μου, και απαλλάχθηκα από την κατηγορία. Η απολογία μου τελείωσε σήμερα, πριν από λίγες ώρες, όταν κόντευε πια μεσημέρι». «Πώς λοιπόν», είπε ο Δημήτριος, «κατάφερες να κάλυψης τόσο μεγάλη απόσταση σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα;». Ο Απολλώνιος είπε: «Έκτος από ιπτάμενο κριάρι και φτερά κολλημένα με κερί φαντάσου ό,τι άλλο θέλεις και θεώρησε αυτό το ταξίδι θεϊκό έργο». «Πάντα πίστευα», είπε ο Δημήτριος, «πως οι πράξεις και τα λόγια σου είναι θεόπνευστα, και σε κάποιο θεό οφείλεται αυτό που τώρα συμβαίνει» (XII).
Αυτά τα φοβερά λοιπόν συνέβησαν, όταν ο Απολλώνιος θα έπρεπε κανονικά να εκείτο νεκρός κάπου στην «Ρώμη, αφού οι κατηγορίες πού είχε δεχθεί, οδηγούσαν σίγουρα στην ποινή του θανάτου. Και ποιες ήταν οι κατηγορίες εναντίον του;
Πρώτον: Συνωμοσία κατά του αυτοκράτορα, μαζί με τον κύκλο του Νέρδα.
Δεύτερον: Κατηγορία Μαγείας κυρίως λόγω της μαντικής ικανότητας του Απολλώνιου.
Τρίτον: Κατηγορία ότι το πλήθος λόγω των ικανοτήτων του, των θαυμάτων και των προφητιών του, τον λατρεύει σαν θεό.
Και η απάντηση του Απολλώνιου σε όλα αυτά; Ενώ οι φίλοι του και μαθητές του, ο Δημήτριος και ο Δάμις τον συμβούλευαν να φύγει στην Αίγυπτο ή την Λιβύη για να σωθεί, αυτός αντίθετα αποκρούει τις προτάσεις φυγής και παρουσιάζεται αυθόρμητα στην «Ρώμη για να δικασθεί. «Ήξερε και πάλι προφανώς ότι θα επακολούθηση.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΗΣ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΥ ΣΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ ΚΑΙ Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ
Σε μεγάλα γηρατειά, κοντά στα 100, πραγματοποιείται το μέγα γεγονός της ανάληψης του Απολλώνιου στους ουρανούς. το δρώμενο στην Κρήτη καθόλου τυχαία, εκεί δηλαδή όπου όλα ξεκίνησαν, συνετέλεσθησαν πρώτα τα οργανωμένα αρχαία Ελληνικά Μυστήρια, στην μητρίδα του Μίνωα και του Ραδάμανθυ δύο εκ των τριών κριτών του κάτω κόσμου και συγκεκριμένα στο ιερό σπήλαιο της Δίκτυνας, της πότνιας θηρών, της κυρίας των θηρίων, όχι τυχαία και αυτό περιγράφει πάλι ο Φιλόστρατος: «Λοιπόν λένε πως πέθανε στην Λίνδο και πως μπήκε στο ιερό της Αθηνάς και εκεί εξαφανίσθηκε. Στην Κρήτη λένε κάτι πιο θαυμαστό απ’ ό,τι στην Λίνδο ότι δηλαδή ο Απολλώνιος ζούσε στην Κρήτη τότε που τον θαύμαζαν περισσότερο από κάθε άλλη φορά και ότι πήγε αργά το βράδυ στο ιερό της Δίκτυννας. Το ιερό αυτό φυλάγεται από σκυλιά γιατί μέσα υπάρχουν πολλά πλούτη και λένε οι Κρητες πως τα σκυλιά αυτά είναι το ίδιο άγρια με τις αρκούδες ή οποιοδήποτε άλλο άγριο θηρίο. Όμως όταν πλησίασε ο Απολλώνιος, δεν γαύγισαν καθόλου, αντίθετα, τον πλησίασαν κουνώντας την ουρά, έτσι όπως δεν έκαναν ούτε σε κάποιον πολύ γνωστό. Οι φύλακες του Ιερού τον συνέλαβαν με την κατηγορία πως είναι μάγος και ληστής και τον έδεσαν λέγοντας πως έρριξε στα σκυλιά λίγο κρέας και σώπασαν. Ο Απολλώνιος τα μεσάνυχτα λύθηκε, φώναξε αυτούς που τον είχαν δέσει για να τον δουν, έτρεξε προς τις πόρτες του ιερού που άνοιξαν διάπλατα και έκλεισαν μόλις βγήκε, όπως ήταν κλεισμένες προηγουμένως, και ακουστήκαν παρθένες που τραγουδούσαν το έξης τραγούδι: «Πορεύσου από την γη, πορεύσου στον ουρανό, πορεύσου», δηλαδή ανέβα πάνω από τη γη» ΒΙΒΛΙΟ Θ»΄ ΚΕΦ. XXX
Μετά την ανάληψη του Απολλώνιου πολλές συζητήσεις εγένοντο σχετικά με το απίστευτο γεγονός της αναλήψεως του. Πολλοί δεν το πίστευαν και πεισματικά αρνούντο ότι συνέβη. Μία τέτοια περίπτωση μας περιγράφει και ο Φιλόστρατος ότι συνέβη στα Τύανα αρκετό καιρό μετά όταν: «Είχε πάει στα Τύανα ένας θρασύς νέος, έτοιμος για φιλονικία και χωρίς διάθεση να παραδεχθεί την αλήθεια. ο Απολλώνιος είχε ήδη φύγει από τους ανθρώπους, ωστόσο όλοι εξακολουθούσαν να είναι έκπληκτοι για την μεταβολή της φύσης του, κανείς όμως δεν τολμούσε να πει πως δεν είναι αθάνατος. Γι’ αυτό και οι περισσότερες συζητήσεις αφορούσαν την ψυχή, γιατί ήταν εκεί και πολλοί νέοι πού είχαν έφεση προς την σοφία. Ο νέος όμως περί ου ο λόγος, δεν συμφωνούσε καθόλου με την αθανασία της ψυχής και είπε: «Εγώ, φίλοι, εδώ και δέκα μήνες σχεδόν παρακαλώ τον Απολλώνιο να μου αποκάλυψη την αλήθεια σχετικά με την ψυχή, όμως είναι τόσο νεκρός που δεν μ’ ακούει που τον παρακαλώ ούτε με πείθει για την αθανασία του». «Έτσι είπε ο νέος, και μετά από πέντε μέρες, ενώ συζητούσαν για τα ίδια πράγματα κι αυτόν τον πήρε ο ύπνος εκεί που μιλούσαν και οι άλλοι νέοι ήταν απασχολημένοι με τα βιβλία και με γεωμετρικούς τύπους που τους χάραζαν πάνω στην γη, πετάχθηκε από τον ύπνο του σαν μανιασμένος και, μισοκοιμισμένος ακόμα, με τον ιδρώτα του να τρέχει ποτάμι, φώναζε: «Σε πιστεύω». Όταν τον ρώτησαν τι έχει πάθει «δεν βλέπετε», είπε, «τον σοφό Απολλώνιο που είναι ανάμεσα μας, ακούει τις συζητήσεις μας και ψάλλει ραψωδίες υπέροχες για την ψυχή;» «Πού είναι;» του είπαν «δεν τον βλέπουμε πουθενά, αν και θα το θέλαμε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο ανθρώπινο αγαθό». «Φαίνεται πως μόνο σε μένα παρουσιάσθηκε για να με πείσει για όσα δεν πίστευα», είπε ο νέος. «Ακούστε τι λέει: Η ψυχή είναι αθάνατη και δεν ανήκει σε σένα, άλλα στην θεία πρόνοια. Το σώμα μαραίνεται κι αυτή σαν γρήγορο άλογο ελευθερώνεται από τα δεσμά, φεύγει γρήγορα και γίνεται ένα με τον ελαφρό αέρα αποδοκιμάζοντας την φοβερή και δυσβάσταχτη φροντίδα. Τι θα κερδίσεις μ’ αυτά; Κάποτε, που δεν θα υπάρχεις πια, θα τα πιστέψεις. Όσο είσαι ζωντανός γιατί προσπαθείς να βρεις εξηγήσεις σ’ αυτά; Αυτό ήταν σαφής ομιλία του Απολλωνίου, σαν λόγια θεού, για τα μυστήρια της ψυχής για να βαδίζουμε εύθυμοι και με γνώση της φύσης μας στον δρόμο που ορίζουν οι Μοίρες. Τάφο ή κενοτάφιο τους ανδρός δεν είδα πουθενά, παρ’ όλο που επισκέφτηκα το μεγαλύτερο τμήμα της γης. Παντού λέγονται ιστορίες παράδοξες που μιλούν για την θεϊκή φύση του. Στο ιερό του στα Τύανα γίνονται τελετές που ταιριάζουν σε βασιλιάδες γιατί ακόμα και αυτοί τον θεωρούσαν άξιο να τιμάται με τον τρόπο που τιμώνται οι ίδιοι» (ΒΙΒΛΙΟ Θ΄, Κεφ. ΧΧΧΙ)

Πηγή: Ευάγγελος Μπεξής, Περιοδικό Ιχώρ, τεύχος 25, άρθρο «Τα θαύματα του Απολλώνιου του Τυανέα», σσ. 28- 35

Γράφεις:
«Οπως ΕΙΚΑΖΕΙΣ φίλτατε ότι έτσι πράγματι συνέβησαν, κάλλιστα μπορούμε να σκεφτούμε ότι το πιθανότερο είναι να είχαν απόλυτο δίκαιο οι Φαρισαίοι. Δεν πείστηκαν για τις δήθεν «θεϊκές» ικανότητες του Ιησού, αν και ενδεχομένως πολύ να το επιθυμούσαν, και έτσι από ευλάβεια και θρησκευτική προσήλωση τον κατηγόρησαν ως βλάσφημο. Εχεις ΤΕΚΜΗΡΙΑ που να απορρίπτουν την σκέψη αυτή?»

Οι Φαρισαίοι σκοτώνανε και τους προφήτες, και μετά απο πολλά χρόνια τους τιμούσανε σαν απεσταλμένους του Θεού. Απο ευλάβεια το κάνανε και αυτό;;;

Γράφεις:
«Θα τον άφηνα να συνεχίσει, να «τριφτεί» με την πραγματικότητα, να αποδείξει στους πιστούς του και μη τα όσα πίστευε και κόμιζε, να ζήσει την ζωή που επιθυμούσε, εφόσον βέβαια δεν απειλούσαν οι προτροπές που διέσπειρε την έννομη τάξη και ηρεμία.»

Δηλαδή ήτανε δίκαια η κοινωνική κατάσταση επι ρωμαϊκής εποχής, για σπεύσεις, να την υπερασπίσεις;;

Αγαπητέ ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΕ, στο εξής μήνυμα 25/08/2006, 10:18:55 θέτεις κάποια ερωτήματα.

Πρώτα απ' όλα να σε καλωσορίσω και πάλι μετά από ένα διάστημα απουσίας σου από τις Συζητήσεις μας...

Σαφώς και σε κάποιες από τις Συζητήσεις έχουν αποδοθεί χαρακτηρισμοί κι από τις 2 πλευρές οι οποίοι ενδεχομένως να έχουν διαφύγει της προσοχής μας, πόσο μάλλον σε θέματα που η μια απάντηση γράφεται επάνω στην άλλην.
Θα ήθελα μόνο να σε ρωτήσω 2 πράγματα σχετικά μ' αυτό:

1) Έστειλες κάποιο e-mail/private message σε κάποιον από την Ομάδα των Υπευθύνων προκειμένου να το αναφέρεις ώστε να το κοιτάξει?
2) Αναφέρεσαι σε κάποιους χαρακτηρισμούς οι οποίοι αποδόθηκαν σε κάποια πρόσωπα της Χριστιανικής θρησκείας.
Έχουν πέσει στην αντίληψη σου χαρακτηρισμοί οι οποίοι αποδόθηκαν για κάποια πρόσωπα κάποιας άλλης θρησκείας όπως πχ του Δωδεκαθεϊσμού?
Νομίζω πως το αίσθημα της δικαιοσύνης επιβάλλει και τα 2, σωστά?

Αγαπητέ WWalker στο εξής μήνυμα 25/08/2006, 14:10:10 αναφέρεις:

quote:

---

quote:
--------------------------------------------------------------------------------
Μιας κι είχες εκφράσει παλιότερα το ενδιαφέρον σου για την ενίσχυση του μυθολογικού στοιχείου της συγκεκριμένης Κατηγορίας των Forums, να ελπίζω οτι θα συμμετάσχεις σε κάποιο ανάλογο θέμα ή έστω να ανοίξεις εσύ ο ίδιος κάποιο?
--------------------------------------------------------------------------------

Παρακαλώ! Ο Schwabe θεωρεί την θρησκεία μυθοπλασία και συμμετάσχει αναλόγως. Εγώ πως να κινηθώ σε άλλο πλαίσιο;

---

Μα, φίλε μου, θυμάμαι πως εσύ είχες εκφράσει την επιθυμία σου να ενισχυθεί το στοιχείο του Μύθου στην συγκεκριμένη Κατηγορία κι όχι το μέλος που αναφέρεις.
Αν κι εκείνος εκφράσει μια τέτοια επιθυμία καλό θα ήταν να έκανε το ίδιο...
Εν πάσει περιπτώσει, θα περιμένω την συμμετοχή σου σε κάποιο θέμα γύρω από τη Μυθολογία γενικότερα.

=============================================================

Θα ήθελα σε αυτό το σημείο να παρακαλέσω όλους τους συμμετέχοντες να αποφεύγουν την ανάμειξη αλλά και την αρνητική κρίση σε άτομα τα οποία έχουν επιλέξει να αποχωρήσουν από τις Συζητήσεις μας.

In anticipation of my resurrection...