- Ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο 5ος κι η Ελληνική Επανάσταση - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Καλή ανάρρωση !!!

Στράτος

μετα σκεφτηκα το ατσαλενιος αλλα το ατσαλι σπαει

οποτε σκεφτηκα ΑΛΟΥΣΥΣΤΕΜ ξερεις απο αυτα τα καινουριας τεχνολογιας με διπλα τζαμια ηχομονοτικα
που δεν περνα βροχη αερας θορυβος
ετσι να ειναι και το ανοσοποιητικο σου βρε
αλουσυστεμ να μην το περνα τιποτα
να τους κοβει σε ολα την φορα

αντε και περιμενουμε την επανεισοδο σου

Σήμερα πήρα τα πρώτα αποτελέσματα και μάλλον πρόκειται για λέμφωμα, ένα είδος καρκίνου του λεμφαδένα αλλά αναμένουμε ακόμη τα αποτελέσματα της βιοψίας και θα χρειαστούν και κάποιες επιπλέον εξετάσεις για να βεβαιωθούμε και για να καθοριστεί το είδος της θεραπείας ή του ελέγχου του.

Αλλά ας μην αφήνουμε τέτοιες λεπτομέρειες να μας χαλάνε τη διάθεση, ειδικά αυτήν την περίοδο.

Για το θέμα τώρα, ετοιμάζω κάποιες καινούριες αναφορές, μια και τώρα μπορώ να γράφω (μετά την εγχείρηση το δεξί μου χέρι είχε αναπτύξει πρωτοβουλίες και πήγαινε όπου ήθελε) και τις οποίες θα παραθέσω μέσα στις επόμενες μέρες.

Και πάλι ευχαριστώ για όλα.

Φίλε Λουκά, τι ακριβώς δεν κατάλαβες στην απάντησή μου;

(συνεχίζεται)

Λουκά

Διαφορετικά να ξαναπιάσουμε το πατριαρχείο και τα προνόμιά του...

Αφιερωμένο
σε όλους τους συντελεστές αυτού του topic,
ιδιαίτατα στον Trainman, τον ιδιοφυή μπερμπάντη και μερακλή

«H πρώτη βάση», έλεγε, «της ηθικής»,
ανάμεσα σε άλλα εμπόδια o Γρηγόριος,
«είναι η ευπείθεια, η άκρα ευγνωμοσύνη
προς τους ευεργετούντας».

Αυτά για να τ' ακούσει
εν ακαρεί ο δύσπιστος Σουλτάνος
π’ ολημερίς το δαμασκί σπαθί του
τρόχιζε απάνω σε λαιμά.

Βοηδρόμος
ο Πατριάρχης, πέμπτος στη σειρά των Γρηγορίων,
εγρηγορούσε και ήξευρε δυσμάς ηλίου
πως θα σφαζόντουσάνε της Πόλεως ο λαός.

Πρωί πρωί
συγκάλεσε μια σύσκεψη στο γεραρό Φανάρι
(ήταν εκεί ο Σκαρλάτος Καλλιμάχης
κι ο Κωνσταντίνος ο Μουρούζης κι ο Νικόλαος)
για τη συσκευασία (sic) του καταδέσμου.

Στοχαστικά με oλίγη σωφροσύνη
που πάνω της δεν άφηνε ν’ ανθίσουν
ζαφείρια και διαμάντια - μονάχα φτερωτά
φίδια, δικέφαλες οχιές και θρήνοι επιτιμίων -
αρχίζει παραμιλητό και καταπέμπει
στην πύλη της Κολάσεως τον Υψηλάντη
όπου μετ’ άλλων φιλικών ο « σεσηπώς »
την Υψηλή απετόλμησε να γρατσουνίσει Πύλη
και δια τούτο δέκα εξαποστέλλονται
κατά του ολέθριου «ραδιουργού»
αραί, να μείνει εσαεί τυμπανιαίος,
πέτραι και ξύλα, σίδηρος να λιώσουν
άλλ’ όχι αυτός μηδέ κι οι σύντροφοί του·
να τους πατάξει «ο Κύριος τω ψύχει και τω πυρετώ,
τη άνεμοφθορία και τη ώχρα»
κι απάνωθε της κεφαλής αυτών χαλκούς
ο ουρανός και η γη στα πόδια των σιδέρα.

Ο κρεμεζής και δύσπιστος Σουλτάνος
(τ’ αυτί του απ' το πολύ τουλπάνι εχώλαινε)
το λιπαρό του κούνησε κεφάλι
λυπητερά και είπε: « Δεν με πείθουν
τα λόγια σου κι ας είναι βουτηγμένα
σε μελιχρά σορόπια και σερμπέτια.
Το ζήτημα δεν είναι αν η ποίηση
των παλμαιότατων αρών σου καταστέλλει
την ημετέραν ανεμοφθορίαν.
Έχω τη γνώμη - και η γνώμη μου είναι νόμος -
πως χρήζεις έτι παραιτέρω μαθημάτων
λεπτουργημένης υποκριτικής.
Γι’ αυτό και θα σου πάρω το κεφάλι
ως μίαν απόδειξιν καλής θελήσεως
εδραιωμένης επί των λεχθέντων
περί της πρώτης βάσεως της ηθικής»

(Κυριάκος Χαραλαμπίδης, Συλλογή «Κυδώνειον μήλον»)

Ο Κυριάκος Χαραλαμπίδης γεννήθηκε στην Άχνα Κύπρου (1940) και μεγάλωσε στην Αμμόχωστο. Σπούδασε Ιστορία-Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Παρακολούθησε μαθήματα Θεάτρου στην Αθήνα. Εργάστηκε στην αρχή ως φιλόλογος στη Μύση Εκπαίδευση και για τριάντα χρόνια στο Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου. Ειδικεύτηκε σε θέματα Ραδιοφωνίας στο Μόναχο και υπήρξε Διευθυντής Ραδιοφωνίας στο ΡΙΚ. Εξέδωσε επτά ποιητικές συλλογές : Πρώτη πηγή (1961), Η άγνοια του Νερού, με πρόλογο Τ. Κ. Παπατσώνη (1967), Το Αγγείο με τα Σχήματα (1973), Αχαιών Ακτή (1977), Αμμόχωστος Βασιλεύουσα (1982) -οι τρεις τελευταίες συλλογές τιμήθηκαν με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης της Κύπρου-, Θόλος (1989, Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών), Μεθιστορία (1955, Κρατικό Βραβείο Ποίησης της Ελλάδας). Το 1997 κυκλοφόρησε (μετάφραση και εισαγωγή του ίδιου) το βιβλίο Ρωμανού του Μελωδού : Τρεις Ύμνοι (Βραβείο της Ελληνικής Εταιρείας Μεταφραστών Λογοτεχνίας). Το 1998 ο Κυριάκος Χαραλαμπίδης τιμήθηκε με το Έπαθλο Καβάφη στην Αίγυπτο. Το 2001 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Άγρα η όγδοη ποιητική του συλλογή Δοκίμιν.

------------
Υστερόγραφον:

Της ευγλώττου καταθέσεως του ποιητού
εις το συκοφαντικόν τοπίκιον του Επαίτου,
της «καταδέσμου αποτυχίας» επιγραφομένης
και εν ολίγοις πολλά συγκεφαλαιούσης,
πεζήν απόδοσιν αποτολμώ: «Τάχατες αφορισμός».

Δεν θέλω να σου πλέξω το εγκόμιο, ωστόσο πιστεύω πως όσο στιβαρός είναι ο Λόγος σου άλλο τόσο είναι και το κουράγιο σου στις όποιες αναποδιές μας επιφυλάσσει η μαγεία της ζωής.

σου εύχομαι με όλη την ψυχή μου περαστικά. Είμαστε όλοι δίπλα σου.

Νιώθω ήδη καλύτερα

Στη Νομική επιστήμη υπάρχει μια αρχή: "Δες ποιόν ωφελεί για να βρεις ποιός το έκανε". Στην περίπτωση του Πατριαρχείου των Ρωμαίων και της φιλο-οθωμανικής του στάσης μπορούμε με ασφάλεια να παραφράσουμε την παραπάνω αρχή σε "Δες πώς ωφελείται για να βρεις γιατί το έκανε". Και ο λόγος της στενής συνεργασίας του Πατριαρχείου με τους Οθωμανούς ήταν τα προνόμια που αφειδώς είχαν παραχωρηθεί προς αυτό από την εποχή του "Χριστιανού και όχι Ελληνα" (κατά δήλωσή του) ιεροεξεταστή πατριάρχη Γενναδίου (ναι, αυτού που έκαψε το σύγγραμα του Πλήθωνα Γεμιστού) από τον Μωάμεθ το Β΄ τον Πορθητή, με αντάλλαγμα τις υπηρεσίες του στην υπόθεση της άλωσης της Πόλης.

Αν και έχουν γίνει πολλές αναφορές στα προνόμια αυτά, εντούτοις δεν έχουν παρουσιαστεί αναλυτικά, γεγονός που θα εξηγούσε ίσως τόσο τη στενή συνεργασία του πατριάρχη με το Σουλτάνο, όσο και την αντεθνική δράση του πατριαρχείου αλλά και την εκμετάλλευση του ελληνικού λαού για τη διατήρηση των προνομίων αυτών, που ίσχυαν από τον 15ο μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα (1923).

Ταυτόχρονα η καταγραφή τους ξεγυμνώνει την εκκλησία από ορισμένους από τους μύθους που έπλασε στη διάρκεια της οθωμανικής κατοχής αλλά και μετά την απελευθέρωση, με σκοπό να δικαιολογήσει τόσο την ύπαρξή της όσο και τις πρακτικές της.

Ας ρίξουμε μια ματιά σε μερικά από τα προνόμια αυτά, όπως καταγράφονται στα σουλτανικά βεράτια που εκδόθηκαν από το 1483 μέχρι το 1865.

Α. ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ (ή ο μύθος των βίαιων εξισλαμισμών).

1. Ο πατριάρχης παύεται αν αδικεί ή καταπιέζει το ποίμνιό του ή προβαίνει σε ενέργειες αντίθετες με τις θρησκευτικές πρακτικές των ορθοδόξων (σε ισχύ από το 1483).

2. Καθιερώνεται η ελευθερία της θρησκευτικής λατρείας και απαγορεύεται στους κρατικούς λειτουργούς να παρεμβαίνουν και να επιβάλουν πρόστιμα (από το 1483).

3. Απαγορεύεται στους κρατικούς υπαλλήλους να ελέγχουν εκκλησίες και μονές, αν δεν υπάρχει σουλτανική διαταγή (σε ισχύ από το 1754).

4. Ο πατριάρχης έχει το δικαίωμα να φέρει την πατριαρχική ράβδο και να συμμετέχει σε θρησκευτικές τελετές χωρίς κώλυμα (από το 1483).

5. Απαγορεύεται ο βίαιος εξισλαμισμός των ορθοδόξων (από το 1483).

Β. ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

1. Ολοι οι χριστιανοί που βρίσκονται στο χώρο επιρροής του Πατριαρχείου (δηλαδή η Ελλάδα, και εδάφη της Αλβανίας και Βουλγαρίας) οφείλουν να υπακούουν στον Πατριάρχη, διαφορετικά είναι υπόλογοι έναντι του Σουλτάνου (!) (από το 1483).

2. Ο πατριάρχης είναι ο δικαστικός υπεύθυνος για την επίλυση επίδικων διαφορών των χριστιανών και μπορεί να επιβάλει οποιαδήποτε ποινή ενώ απαγορεύεται η ανάμιξη σ’αυτές των τουρκικών δικαστικών αρχών (από το 1835).

3. Καθορίζεται το απαραβίαστο των μελών του Ανώτατου Κλήρου (της μιαράς συνόδου που έλεγε και η “Ελληνική Νομαρχία”) (από το 1754).

4. Οι πατριάρχες άλλων μερών που έρχονται στην Κωνσταντινούπολη για διευθέτηση υποθέσεών τους, θα τις προωθούν αποκλειστικά μόνο μέσω του πατριάρχη και της Συνόδου. (από το 1754)

5. Οποιαδήποτε εκκρεμότητα έχει ο πατριάρχης ή οι άνθρωποί του με το οθωμανικό κράτος, αυτή δικάζεται μόνο από το ανώτατο δικαστήριο (divan-i humayun).

Γ. ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΠΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

1. Ο πατριάρχης και 37 ακόμα άτομα της Συνόδου έχουν πλήρη φορολογική ατέλεια, συμπεριλαμβανομένου και του κεφαλικού φόρου (από το 1483).

2. Ολες οι προσφορές των χριστιανών προς τον πατριάρχη, απαλάσσονται κάθε τελωνειακού δασμού κατά τη μεταφορά τους στην Κωνσταντινούπολη (από το 1483).

3. Οι περιουσίες των άκληρων κληρικών που πεθαίνουν, πηγαίνουν στον πατριάρχη (από το 1754).

Δ. ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΣΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΟΥΛΤΑΝΟΥ (ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΒΕΡΚΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ)

1. Εφόσον ο Πατριάρχης έχει να λαμβάνει εισφορές από λαϊκούς και κληρικούς, διατάζονται οι κατά τόπους μουσουλμανικές δικαστικές αρχές να προβούν στην είσπραξη των ποσών και να τις αποδώσουν στον Πατριάρχη (από το 1483)

2. Οι λαϊκοί που είναι μέλη της ορθόδοξης κοινότητας είναι υποχρεωμένοι να καταβάλουν τα ποσά που έχει υποσχεθεί ο Πατριάρχης στο σουλτάνο για να διατηρεί τη θέση του (γι’αυτά θα πούμε αργότερα).

3. Οι άνθρωποι του πατριαρχείου που πηγαίνουν για την είσπραξη των εισφορών από τους Χριστιανούς, προστατεύονται από συνοδούς που μπορούν να φέρουν όπλα. Οι μουσουλμανικές αρχές απαγορεύεται να τους ενοχλήσουν (από το 1662).

4. Ο πατριάρχης έχει το απόλυτο δικαίωμα να παίρνει οποιοδήποτε ποσό επιθυμεί από οποιαδήποτε εκκλησία ή μοναστήρι χωρίς έλεγχο (από το 1754)

5. Διατάσσονται οι λαϊκοί, μέλη της ορθόδοξης κοινότητας να μη μεταχειρίζονται τεχνάσματα ώστε να δώσουν μικρότερη εισφορά στο πατριαρχείο απ' όσα είναι υποχρεωμένοι να δώσουν (από το 1754)

6. Διατάσσονται οι τσιφλικάδες να μην προστατεύουν τους ορθοδόξους που έχουν στην περιοχή τους ώστε αυτοί να δίνουν λιγότερες εισφορές στον πατριάρχη απ’αυτές που τους έχει επιβάλλει (από το 1754)

7. Αν με απόφαση του μουσουλμανικού δικαστηρίου αποφασιστεί φυλάκιση ενός κληρικού, αυτός θα φυλακίζεται από τον Πατριάρχη (από το 1754)

Έπεται συνέχεια...

Ρε μακεδων απο που τα βγαζεις αυτα;;; Ελεος πια?

quote:

---

Aγγελοι οι τουρκοι

Ρε μακεδων απο που τα βγαζεις αυτα;;; Ελεος πια?

Τοσο μησως?

---

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΚΑΤΕΒΑΖΕΙ ΠΑΛΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΥΔΟΥΛΟΣ
ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ: "Θα το υπογράψω πάλι πρώτος, μαζί με την Νατάσα"

Edited by - Συνοδινός on 16/03/2007 00:23:29