jason

Δεν βλέπω καμία τρίτη που να πληρεί αυτές τις προϋποθέσεις.
Αν εννοείς το μήνυμά σου, εντάξει, δεν με χαλάει κιόλας.

Η φυσική του 19ου αιώνα δομήθηκε πάνω στην παρατήρηση φυσικών φαινομένων. Μελετήθηκαν πολύ η κίνηση των ουρανίων σωμάτων και τα φαινόμενα του ηλεκτρομαγνητισμού. Η χημεία ήταν μια καθαρά εμπειρική επιστήμη. Οι φυσικές θεωρίες προέβλεπαν μαθηματικά απλοποιημένα μοντέλα τα οποία θα έπρεπε να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και με βάση αυτά τα μοντέλα θα έπρεπε να γίνονται σαφείς προβλέψεις.

Είναι αλήθεια ότι έγιναν πάρα πολλές ορθές προβλέψεις για μεγάλα τεχνικά έργα της έποχής που οι εμπειρικοί μηχανικοί δεν τα είχαν υπόψη τους. Η ικανότητά μας όμως να μπορούμε να μελετάμε όλο και μικρότερα σε μέγεθος συστήματα και όλο και ταχύτερα σωματίδια μας έφερε μπροστά σε έναν νέο κόσμο όπου όλα πια ήταν άγνωστα.

Οι πρώτες προσπάθειες ξεκίνησαν και εδώ από την παρατήρηση, χωρίς θεωρητικό υπόβαθρο. Οι εξισώσεις του Einstein προυπήρχαν 3 τουλάχιστον δεκαετίες πριν σαν αναγκαστική απαίτηση για να μπαλώσουν τα πράγματα. Ο De Broglie πρότεινε την αρχή του κυματοσωματιδιακού διυσμού για να φιξάρει στάσιμα κύματα γύρω από έναν πυρήνα τα οποία απέδωσε σε ηλεκτρόνια.

Η ουσία της κβαντομηχανικής είναι η αρχή του κυματοσωματιδιακού διυσμού. Το ηλεκτρόνιο, το σωματίδιο με την κατ' εξοχήν κβαντική συμπεριφορά, σήμερα το αντιλαμβανόμαστε περισσότερο σαν μια ανωμαλία στο χώρο η οποία φέρει αδρανειακή μάζα, ηλεκτρικό φορτίο, στροφορμή και σπιν, παρά σαν ένα μικρό ακαμπτο μπαλάκι.

Εδώ σταματά ο υλισμός και αρχίζει ένας νέος κόσμος. Κάθε θεωρία που έχει προταθεί μέχρι τώρα δεν είναι πλήρης και εμπεριέχει μέσα της τον κίνδυνο να καταρεύσει στο άμεσο μέλλον. Η γνώση μας σ' αυτό το πεδίο τώρα ξεκινά, ούτε έναν αιώνα δεν έχουμε ανοίξει την πόρτα. Θα χρειαστούμε πιθανόν αρκετούς αιώνες για να φτάσουμε σε ένα νέο επιστημονικό οικοδόμημα που να εκπέμπει το δέος που εξέπεμπε η Κλασσική Μηχανική στα μέσα του 19ου αιώνα, μετά από 2 μόλις αιώνες ανάπτυξης. Η τελευταία παράγραφος είναι προσωπική άποψή μου και δεν θεωρώ πως είναι αντικείμενο διαξιφισμών. Δεν ξέρω αν είπα κάτι χρήσιμο αλλά αυτά που είδα μέχρι τώρα είναι για όσους έχουν μπει σε πανεπιστήμιο φυσικής. Εγώ όταν παρακολουθούσα μάθημα κβαντικής χημείας σε χημικό τμήμα κινδύνεψα να ξεχάσω και αυτά που ήξερα.

Τι να το κάνω το γερακίσιο μάτι αν κοιτάζω και δεν βλέπω. Τι να δω; Τα πρόσωπα των ανθρώπων που συναντώ στο πεζοδρόμιο, τα φύλλα που ανοίγουν την άνοιξη, τους καρπούς που μεστώνουν το καλοκαίρι, τα πουλιά που ταξιδεύουν το φθινόπωρο, την αναμονή της νέας ζωής τον χειμώνα.

Συνήθως λέμε πως είμαστε απρόσεκτοι αλλά ουσιαστικά είμαστε τυφλοί, έστω κι αν ο οφθαλμίατρός μας δεν βρίσκει ούτε 1/20 απώλεια στην ικανότητα όρασης. Γιατί, όπως προείπα, άλλο πράγμα η ικανότητα για να γίνει κάτι και άλλο το να γίνει.

Η αξία ενός ανθρώπου δεν βρίσκεται σε αυτά που ξέρει να κάνει αλλά σε αυτά που κάνει.

quote:

---

Και μια παροιμία λέει : "Από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια..."

"Ποιό το αληθινό μέγεθος της σκιάς σου;"

---

Μόνο που χρειάζεται η κατάλληλη επιδεξιότητα, που αποκτιέται με την μακροχρόνια πειθαρχημένη εκπείδευση. Εκτός από αυτό απαιτείται και η δαπάνη φυσικής ενέργειας. Δεν αρκεί μόνο η γνώση. Οι κόσμοι, πνευματικός, ψυχολογικός και υλικός, επικοινωνούν μεταξύ τους με συγκεκριμένα "πρωτόκολα". Δεν αρκεί μόνο η σκέψη για την παραγωγή έργου. Κι όταν αυτό συμβαίνει είναι επειδή μια νοητική εικόνα συλλαμβάνεται και υλοποιείται από άλλους ανθρώπους χωρίς να συνειδητοποιούν πως δεν είναι δική τους. (π.χ. προπαγάνδα!!!)

Κατανόηση Εαυτού, ίσως είναι άλλη κίνηση, κάτι διαφορετικό….μια κατάσταση ΝΟΥ/ΚΑΡΔΙΑΣ που συνεχώς μαθαίνει!

Μια πολύ εύστοχη παρατήρηση από τον φίλο "Πλάτωνα" που, κατά τη γνώμη μου δίνει σχήμα σε κάτι που μέχρι τώρα δεν είχε.

Η καλλιέργεια του ευατού δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός γιατί τότε μπορεί να οδηγήσει σε οποιονδήποτε δρόμο, σε οποιοδήποτε αποτέλεσμα. Όλοι θέλουμε ένα καλύτερο μαχαίρι αλλά προβληματιζόμαστε για το ποιός θα είναι ο χρήστης του. Αυτό το απλό παράδειγμα αν επεκταθεί στη "χρήση" του εαυτού, γεννά πολλούς προβληματισμούς.

Η αμφιβολία είναι η αταξία σε νοητικό επίπεδο. Μπορούμε να είμαστε ξεκάθαροι σε ΝΟΥ/ΚΑΡΔΙΑ; Αν ναι, τότε δεν πρέπει να καθυστερούμε καθόλου την καλλιέργεια του εαυτού. Ειδάλλως, για τον καθένα, δική του είναι η ζωή, δικό του και το Κάρμα. Ας πρόσεχε!

Όμως, χρησιμοποιούμε την τέχνη συχνά με έννοιες αδόκιμες. Η τέχνη πολύ συχνά υποδηλώνει επιδεξιότητα σε κάτι, που δεν είναι τέχνη. Π.χ. η τέχνη του δικηγορείν, δεν έχει σχέση με τέχνη αλλά με επιδεξιότητα.

Η ταυτότητα της τέχνης είναι κάτι που για μένα δεν έχει νόημα. Νόημα έχει η ταυτότητα του καλλιτέχνη: Είμαι αυτός και κάνω αυτά. Αυτό είναι ταυτότητα: ταύτιση πηγής και πηγαίου. Η τέχνη δεν μπορεί παρά να είναι πηγαία. Η τέχνη πάντα έχει ταυτότητα. Χωρίς ταυτότητα δεν υπάρχει πραγματική τέχνη αλλά καλλιτεχνία.

Πόσες φορές δεν έχουμε πει: αν ήξερα πως ήταν τόσο εύκολο, θα το είχα κάνει νωρίτερα!

Ο φόβος δεν είναι ποτέ λογικός. Ας μη ζητάμε ερμηνεία του με την ανθρώπινη λογική. Ο φόβος και η ανυπαρξία του φόβου είναι δύο ακραίες στάσεις που μπορούν να παρατηρηθούν ξεκάθαρα στη συμπεριφορά των ζώων.

Η ανθρώπινες στάσεις δεν είναι ποτέ τόσο ακραίες, είναι πιο εκλεπτυσμένες αλλά το ίδιο ή και περισσότερο επικίνδυνες, επειδή η νοητική μας ικανότητα μας δίνει πολύ περισσότερη δύναμη από ένα ζώο.