- Χαμένες Ήπειροι και η Προέλευση των Αρχαίων Θεών και Μύθων - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

quote:

---

ειναι το αιμα και το σωμα του Ιησου μας απο την στιγμη που θα διαβασει ο ιερεας τις ευχες πανω στον αρτο και στον οινο

---

Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του

Έχει κι άλλες παραξενιές το συγκεκριμένο μυστήριο...

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή (σε μεγάλη επαρχιακή πόλη), μία φίλη μου (13-14 τότε) πήγε να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει. Εξομολογήθηκε, λοιπόν, ότι είχε σεξουαλική σχέση!!! Ο παπάς (φυσικά!) την θεώρησε αμαρτωλή (παρεμπιπτόντως ας μας υποδείξει κάποιος που αναφέρεται αυτό? Ότι, δηλαδή, οι εξωγαμιαίες σχέσεις είναι αμαρτία???!!!) και της όρισε έναν «κανόνα». Τι ακριβώς ήταν δεν ξέρω. Νομίζω όμως ότι προέβλεπε κάποια νηστεία και κάποιον τρόπο ζωής, μέχρι να την κοινωνήσει. Και, ήταν για αρκετό καιρό.

Με το κείμενο μου αυτό, θέλω να θίξω 3 πράγματα.

Πρώτον, ότι για κάποια αμαρτήματα η εκκλησία δεν κοινωνεί και δίνει άφεση έτσι απλά, αλλά έχει κάποια διαδικασία «μετάνοιας». Οπότε και για ένα βιαστή, εφόσον αυτός ακολουθήσει τη σειρά και εξομολογηθεί πριν, δεν θα είναι τόσο απλό να κοινωνήσει. Οπότε, θεωρητικά, όταν έρθει η στιγμή και τον κοινωνήσουν, έχει μετανοήσει και του έχει δοθεί συγχώρεση.

Δεύτερον, ότι η εκκλησία θέτει τα όρια κατά βούληση και χωρίς να βασίζεται κάπου, διώχνοντας έτσι όσους μπορούν να σκεφτούν λίγο κριτικά. Π.χ. ποιος αποφάσισε ότι το να φοράνε (ή άκουσον άκουσον – να κοινωνούν γυναίκες με παντελόνι!!!!) είναι αμαρτία? Ποιος είπε ότι οι εξωγαμιαίες σχέσεις είναι αμάρτημα? Και άλλα πολλά και κουλά!

Τρίτον, ότι πολλοί εξομολογούνται για πράγματα που γνωρίζουν ότι θα ξανακάνουν. Π.χ. αυτή η κοπέλα, εννοείται ότι ήξερε ότι θα ξανακάνει σεξ. Παρόλα αυτά, ζητάνε άφεση διότι μετανοήσανε για τα ως τώρα. Οπότε, ποιο το νόημα?

Όταν πήγαινα στο Δημοτικό σχολείο πριν από λίγες δεκαετίες, παίζαμε στους δρόμους και τις αλάνες.

Όταν πέρναγε Παπάς σταματούσαμε το παιχνίδι και τρέχαμε να του φιλήσουμε το χέρι.

Μια ωραία πρωία που παίζαμε όπως πάντα, πέρασε ένας Παπάς. Όλοι πήγαμε κατά τα ειωθότα να του φιλήσουμε το χέρι. Η αδελφή μου δεν το έκανε διότι της προξενούσε αηδία.
Ο Παπάς κοντοστάθηκε και την ρώτησε "γιατί δεν μου φιλάς το χέρι και εσύ κοριτσάκι;"
Η αδερφή μου του απήντησε : "γιατί δεν μου αρέσει!"
Ο Παπάς εξαγριώθηκε (!). Αμέσως ρώτησε πως την λένε. Τα άλλα παιδιά της παρέας φοβήθηκαν και του είπαν το όνομά της.
Το μικρό αυτό επεισόδιο έφθασε και στα αυτιά της μάνας μου όπου είχε το θράσος να το μεταφέρει ο Παπάς!
Η μάνα μου του είπε: "καλά σού'πε το παιδί !". Ο Παπάς έφυγε αγανακτισμένος.

Αυτό το μικρό περιστατικό δείχνει το απύθμενο θράσος των Εβραιο-Χριστιανών Παπάδων. Όταν είχαν την δύναμη απειλούσαν με αναίδια τα μικρά παιδάκια. Σίγουρα είναι η κατάσταση καλύτερη από την Αμερική όπου οι καθολικοί παπάδες "πηδούν" τα παιδάκια.(υπάρχουν εκατοντάδες καταδικαστικές αποφάσεις των Αμερικανικών δικαστηρίων για τέτοιες περιπτωσεις).

Μην ισχυριστεί κανείς ότι έτυχε ο Παπάς να είναι κακός!
Σας πληροφορώ ότι ήταν ο ευγενέστερος και "γλυκύτερος" Παπάς της περιοχής μας!

Θα πρέπει να υπάρχει κοινός νους, ώστε να αντιλαμβανόμαστε την αξία ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΥ φίλτατε και την ΣΧΟΛΑΣΤΙΚΗ ΑΚΡΟΤΗΤΑ.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ούτε για το σώμα ούτε και για το αίμα του Χριστού, αλλά το Μυστήριο έρχεται να ΣΥΜΒΟΛΙΣΕΙ μια πράξη, μια αξία, και όχι να προτρέψει σε……….γλείψιμο ή ξύσιμο της όποιας σταγόνας κρασιού έτυχε να πέσει στο πάτωμα!!!

Οι ευχές, έχουνε αξία για ΤΗΝ ΨΥΧΗ του πιστού, όχι για το περιεχόμενο του ποτηριού, η ανάγνωση του ιερέα φέρει ΜΗΝΥΜΑ και όχι πειθαναγκασμό.

Τα ΦΤΩΧΑ ΜΥΑΛΑ των ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων και των παπάδων, χρεώνονται αυτές τις ανούσιες ακρότητες.

Και τέλος πάντων, ας μας δείξει και κανένας από όλους εσάς ΠΟΥ αναγράφει η Αγία Γραφή ότι δεν πρέπει να……μας πέσει ούτε σταγόνα!

VELISSARIOS:
«Οσο για τηνεξομολογηση ναι ετσι ειναι γιατι ο Θεος μας ειναι Θεος αγαπης και συγχωρεσης και παντα δινει ευκαιριες ωστε να μετανοησσουμε δεν ειναι Θεος εκδικητικος.»

Κάνεις τεράστιο λάθος εάν φαντάζεσαι το Θείο ως μια λευκή επιταγή για να ξεπλένεις τις ανομίες και τις φρικαλεότητες που ενδεχομένως έχεις διαπράξει. Διότι αυτό δεν φαντάζει με Θείο αλλά με μηχανικό μενού απαλλαγής προβλημάτων!

Διότι ο ίδιος ο Θεός για τον οποίο ΕΣΥ ομιλείς ορίζει πως όποιος ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΙΣΤΕΨΕΙ ΘΑ ΧΑΘΕΙ (στην αιώνια καταδίκη), αλλά ταυτόχρονα μας λες ότι….άσχετα με το εάν έχουμε σκοτώσει, βιάσει, ληστέψει, θα μας χαρίσει το εισιτήριο της ανομίας και τον τίτλο του αναμάρτητου, αρκεί….ΝΑ ΜΕΤΑΝΙΩΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΣΗ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ ΤΟΥ!!

Η έχετε φανταστεί ότι η συζήτηση με τον ληστή υπήρξε απαραίτητα και αλήθεια?

Και ΠΟΙΟΣ μας λέει ότι ο ληστής ήταν όντως ληστής και όχι απλά ένας ανεπιθύμητος που τον φορτώσανε με κατηγορίες? Και ΠΟΙΟΣ μας λέει ότι ο Χριστός είπε τελικά αυτά που του αποδίδουνε οι γραφιάδες?

ΠΟΙΟΣ μας διαβεβαιώνει ότι απλά, ΔΕΝ ΕΙΠΕ ΤΙΠΟΤΑ?

VELISSARIOS:
«Εσυ αν ησουν πατερας και το παιδι σου εκανε κατι κακο και υστερα σου ζηταγε συγνωμη και το ενιωθε δεν θα τον συγχωρουσες..»

Εάν ξέραμε φίλτατε ότι το παιδί μας ΦΟΝΕΥΣΕ άλλα παιδιά μας, εάν ξέραμε ότι το παιδί μας ΒΑΣΑΝΙΣΕ άλλα παιδιά μας, τότε το λιγότερο που ΟΦΕΙΛΑΜΕ να κάνουμε είναι να ΤΟ ΤΙΜΩΡΗΣΟΥΜΕ, ώστε να αντιληφθεί και το βάρος των αδικημάτων που διέπραξε, και όχι να το «ξεπλένουμε» με μια ομολογία.

Είναι προφανές ότι ο ίδιος ο Χριστός ΟΥΔΕΠΟΤΕ άφησε να εννοηθεί ότι ο άρτος είναι η βρώση του σώματος Του και ο οίνος η πόση του αίματος Του. Αν είναι ποτέ δυνατόν! Ας μην παρανοούμε λοιπόν παραποιώντας το νόημα του μηνύματος.

Ο Χριστός είπε ότι αυτό γίνεται για την ΑΝΑΜΝΗΣΗ στον Ίδιο, και είναι προφανέστατο ότι μιλούσε μια έναν ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟ, για μια ΜΕΤΑΦΟΡΑ. Εάν ήθελε κάτι άλλο, τότε ΤΙ ΠΑΡΑΚΑΛΩ? Μήπως…τον κανιβαλισμό επί της σαρκός Του??

Οπότε, καλή η πίστη σου, αλλά μάλλον ΛΑΘΟΣ εννόησες αγαπητέ.

VELISSARIOS:
«Οσο για το μυστηριο της εξομολογησης ειναι σημαντικο και εχει σημασια οταν εχεις μετανιωσει ειλικρινα και ταπεινωνεσαι στον συνανθρωπο σου λεγοντας αυτα τα οποια εχεις διαπραξει.»

Και λοιπόν???

Με μια «ταπείνωση» ξεπλένουμε φόνους και φρικαλεότητες? Με μια «ταπείνωση» γινόμαστε αρεστοί στα μάτια του Θεού? Με μια «ταπείνωση» μας καθιστά ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΥΣ ο Κύριος?

Ε τότε λοιπόν, και βάση της λογικής που ασπάζεσαι, ΟΛΟΙ έχουνε ευθύς αμέσως ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ της επιλογής και της μετάνοιας-κάθαρσης! Με άλλα λόγια, ο καθένας μπορεί να σφάξει όποιον ΤΩΡΑ μισεί (και άρα δεν τον «ενοχλεί» τίποτα άλλο πλέον..), ο καθένας μπορεί να ενδώσει στην άσβεστη επιθυμία που έχει ΝΑ ΒΙΑΣΕΙ μια ή έναν ανήλικο (και έτσι έχει «βιώσει» για μια και μοναδική φορά την φαντασίωση του..), και όλοι αυτοί μπορούν αργότερα να μετανοήσουνε με ειλικρίνεια, να κοινωνήσουνε έχοντας εξομολογηθεί, και έτσι να……περάσουνε στο πάνθεο των χριστιανών αναμάρτητων!!

Από την στιγμή που ΔΗΜΟΣΙΩΣ ΕΚΘΕΤΕΙΣ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΣΟΥ σχετικά με την πίστη σου και τους ειδικούς λόγους/τεκμήρια που στηρίζουν τα όσα ασπάζεσαι, και επιπροσθέτως οικιοθελώς προσέρχεσαι ΣΕ ΑΝΟΙΚΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ, θα πρέπει να είσαι έτοιμος να δεχθείς κριτική και ερωτήσεις/αμφισβητήσεις ως προς τις απόψεις που εκφράζεις.

Διάλογος σε καθεστώς ΘΕΡΜΟΚΟΙΤΙΔΑΣ διεξάγεται αλλού αγαπητέ.

Έτσι, και συγκεκριμένα όταν τα όσα λες έρχονται σε ΠΛΗΡΗ ΑΝΤΙΘΕΣΗ με τα όσα μας μεταφέρουνε τα λόγια του Χριστού, όταν ΑΠΟ ΠΟΥΘΕΝΑ δεν τεκμαίρεται ότι αιτιολογείται Η ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ συσχέτιση μεταξύ των όσων ΕΣΥ πιστεύεις και των όσων η Γραφή αναλύει, τότε είναι επόμενο να ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΘΟΥΝΕ τα γραφόμενα σου και να χαρακτηριστούνε ως ΛΑΘΗ οι τοποθετήσεις/πεποιθήσεις σου.

Αυτός και ο λόγος που σου είπα ότι, καλή η πίστη σου αλλά ΛΑΘΟΣ ΕΝΝΟΗΣΕΣ.

Μην το παίρνεις ως προσβολή, εξέλαβε το ως πρόκληση.

VELISSARIOS:
«Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΟΠΩΣ ΕΣΤΡΩΣΕ ΘΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙ .»

Υπάρχει μια σημαντικότατη μελέτη του Καρλ Γιουνγκ με τίτλο «θυσιαστική λατρεία, ο συμβολισμός της στη θεία λειτουργία».
Σε αυτή τη μελέτη ο σημαντικότατος αυτός «πατέρας» της ψυχανάλυσης, μετά από μια μεγάλη εισαγωγή, αναλύει το θέμα των συμβολισμών, σε όλη τη διάρκεια της θείας λειτουργίας και του τελετουργικού της θείας ευχαριστίας.
Το επόμενο κεφάλαιο αφιερώνεται σε μια εκτεταμένη σύγκριση-παραλληλισμό με ανάλογες τελετές της παγανιστικής αρχαιότητας, όπου αποδεικνύεται ότι παρ’ όλη τη μοναδικότητά της, το συμβολικό περιεχόμενο της θείας λειτουργίας-θυσιαστικής λατρείας, δεν ήταν ξένο προς την ανθρώπινη ψυχή, αλλά ότι βρίσκεται στη ρίζα όλων σχεδόν των γνωστών συλλήψεων για τον Θεό.
Το τελευταίο κεφάλαιο αφιερώνεται στην «ψυχολογία της θείας λειτουργίας» και βοηθά να καταλάβουμε με ποιο τρόπο περνάμε από τη μη συνειδητότητα στη συνείδηση.

Ιδού ο δρόμος.

41 Εγόγγυζον ουν οι Ιουδαιοι περι αυτου οτι ειπεν, Εγώ ειμι ο αρτος ο καταβας εκ του ουρανου,
42 και ελεγον, Ουχ ουτός εστιν Ιησους ο υιος Ιωσήφ, ου ημεις οιδαμεν τον πατέρα και την μητέρα; πως νυν λέγει οτι Εκ του ουρανου καταβέβηκα;
43 απεκρίθη Ιησους και ειπεν αυτοις, Μη γογγύζετε μετ' αλλήλων.
44 ουδεις δύναται ελθειν πρός με εαν μη ο πατηρ ο πέμψας με ελκύση αυτόν, καγω αναστήσω αυτον εν τη εσχάτη ημέρα.
45 εστιν γεγραμμένον εν τοις προφήταις, Και εσονται πάντες διδακτοι θεου. πας ο ακούσας παρα του πατρος και μαθων ερχεται προς εμέ.
46 ουχ οτι τον πατέρα εώρακέν τις ει μη ο ων παρα του θεου, ουτος εώρακεν τον πατέρα.
47 αμην αμην λέγω υμιν, ο πιστεύων εχει ζωην αιώνιον.
48 εγώ ειμι ο αρτος της ζωης.
49 οι πατέρες υμων εφαγον εν τη ερήμω το μάννα και απέθανον.
50 ουτός εστιν ο αρτος ο εκ του ουρανου καταβαίνων ινα τις εξ αυτου φάγη και μη αποθάνη.
51 εγώ ειμι ο αρτος ο ζων ο εκ του ουρανου καταβάς. εάν τις φάγη εκ τούτου του αρτου ζήσει εις τον αιωνα. και ο αρτος δε ον εγω δώσω η σάρξ μού εστιν υπερ της του κόσμου ζωης.
52 Εμάχοντο ουν προς αλλήλους οι Ιουδαιοι λέγοντες, Πως δύναται ουτος ημιν δουναι την σάρκα αυτου φαγειν;
53 ειπεν ουν αυτοις ο Ιησους, Αμην αμην λέγω υμιν, εαν μη φάγητε την σάρκα του υιου του ανθρώπου και πίητε αυτου το αιμα, ουκ εχετε ζωην εν εαυτοις.
54 ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αιμα εχει ζωην αιώνιον, καγω αναστήσω αυτον τη εσχάτη ημέρα.
55 η γαρ σάρξ μου αληθής εστιν βρωσις, και το αιμά μου αληθής εστιν πόσις.
56 ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αιμα εν εμοι μένει καγω εν αυτω.
57 καθως απέστειλέν με ο ζων πατηρ καγω ζω δια τον πατέρα, και ο τρώγων με κακεινος ζήσει δι' εμέ.
58 ουτός εστιν ο αρτος ο εξ ουρανου καταβάς, ου καθως εφαγον οι πατέρες και απέθανον. ο τρώγων τουτον τον αρτον ζήσει εις τον αιωνα.

Επί 2000 χρόνια οι «Ιουδαίοι» ανά τη γη γογγύζουν και θα γογγύζουν.

Επί 2000 χρόνια ο Ιησούς Χριστός δια μέσω του μαθητή του Ιωάννη θα τους λέει:

«Αμην αμην λέγω υμιν, εαν μη φάγητε την σάρκα του υιου του ανθρώπου και πίητε αυτου το αιμα, ουκ εχετε ζωην εν εαυτοις.»

Και οι "Ιουδαίοι" ξαναρωτούν:"Πως δύναται ουτος ημιν δουναι την σάρκα αυτου φαγειν"

Και ο Ιησούς Χριστός απαντά: "η γαρ σάρξ μου αληθής εστιν βρωσις, και το αιμά μου αληθής εστιν πόσις."

Τι περίεργα λόγια σε μια εποχή "γνώσης"!!!!

Και ο κάθε ένας όπως έστρωσε θα κοιμηθεί όπως σοφά είπε ο VELISSARIOS.

ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ

Α Ν Α Σ Τ Η Μ Ε Ν Ο Σ

Σαφέστατα και ήτο «αληθής η σάρξ», πως αλλιώς θα εξέφραζε ένας μύστης του πνεύματος εσωτερικά λόγια? Κάπως πρέπει να μεταδοθεί το σημαντικό περιεχόμενο του μηνύματος, του αλληγορικού μηνύματος…..

Και συγκεκριμένα, στα όσα μας παρέθεσες φίλτατε, ΕΝΥΠΑΡΧΕΙ η εξήγηση:

«50 ουτός εστιν ο αρτος ο εκ του ουρανου καταβαίνων ινα τις εξ αυτου φάγη και μη αποθάνη.
51 εγώ ειμι ο αρτος ο ζων ο εκ του ουρανου καταβάς. εάν τις φάγη εκ τούτου του αρτου ζήσει εις τον αιωνα. και ο αρτος δε ον εγω δώσω η σάρξ μού εστιν υπερ της του κόσμου ζωης.»

Να εννοούσε άραγε ο Χριστός ότι έπρεπε να κατέβει…….ΕΝΑ ΨΩΜΙ από τον ουρανό (!), ώστε να…..σωθούνε οι πεινασμένοι και φιλοπότες???

Η άραγε να εννοούσε ότι Ο ΑΡΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΤΡΟΦΗ?? Να εννοεί άραγε ΤΟΥΣ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΥΣ για την ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΒΡΩΣΗ του ανθρώπου ή την κυριολεκτική βρώση?

{Τό πνεύμα εστί τό ζωοποιούν, η σάρξ ουκ ωφελεί ουδέν' τα ρήματα, α εγώ λαλώ υμίν, πνεύμα εστί καί ζωή εστίν' άλλ' ειςίν εξ υμών τινές οϊ ου πιστεύουσιν»)

Ο παράδεισος ή η κόλαση εξαρτάται από τον τρόπο που δεχόμαστε την αγάπη του Θεού. Στην αγάπη Του θά ανταποκριθούμε με αγάπη ή με μίσος; Αυτή είναι μια κρίσιμη διαφορά. Και η διαφορά αυτή εξαρτάται αποκλειστικά από μας, από την ελευθερία μας, από την ενδόμυχη ελεύθερη επιλογή μας, από μια τέλεια ελεύθερη διάθεση που δεν επηρεάζεται από εξωτερικές καταστάσεις ή εσωτερικούς παράγοντες της υλικής και πνευματικής φύσης μας, γιατί δεν είναι μια εξωτερική πράξη, αλλά μια εσωτερική διάθεση, που πηγάζει από τα βάθη της καρδιάς μας και καθορίζει όχι τις αμαρτίες μας, αλλά τον τρόπο που σκεπτόμαστε γιά τις αμαρτίες μας, όπως φαίνεται καθαρά στις περιπτώσεις του τελώνη και του φαρισαίου και των ληστών που συσταυρώθηκαν με το Χριστό. Αυτή η ελευθερία, αυτή η επιλογή, αυτή η εσωτερική διάθεση πρός το Δημιουργό μας είναι ο εσώτατος πυρήνας της αιώνιας προσωπικότητάς μας, είναι το βαθύτερο χαρακτηριστικό μας, είναι αυτό που μας κάνει ό,τι είμαστε, είναι το αιώνιο πρόσωπό μας - φωτεινό ή σκοτεινό, στοργικό ή φθονερό.

Όχι, αδελφοί μου, δυστυχώς γιά μας ο παράδεισος ή η κόλαση δεν εξαρτάται από το Θεό. Αν εξαρτιόταν από το Θεό δε θά φοβόμασταν τίποτα. Δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα από την Αγάπη. Αλλά δεν εξαρτάται από το Θεό. Εξαρτάται αποκλειστικά από μας και αυτή είναι ολόκληρη η τραγωδία. Ο Θεός μας θέλει να είμαστε κατ’ εικόνα Του, αιώνια ελεύθεροι. Μας σέβεται απόλυτα. Αυτό είναι αγάπη. Χωρίς σεβασμό δεν μπορούμε να μιλάμε γιά αγάπη. Είμαστε άνθρωποι επειδή είμαστε ελεύθεροι. Αν δεν ήμασταν ελεύθεροι θά ήμασταν έξυπνα ζώα, όχι άνθρωποι. Ο Θεός δε θά πάρει ποτέ πίσω το δώρο της ελευθερίας που καθορίζει τι είμαστε. Αυτό σημαίνει ότι θά είμαστε πάντα αυτό που εμείς θέλουμε να είμαστε, φίλοι ή εχθροί του Θεού, και δεν υπάρχει αλλαγή σ’ αυτό το βαθύτατο είναι μας. Σ’ αυτή τη ζωή υπάρχουν βαθιές ή επιφανειακές αλλαγές στη ζωή μας, στό χαρακτήρα μας, στις πεποιθήσεις μας. Όλες αυτές οι αλλαγές, όμως, είναι μόνο η χρονικά μεταβαλλόμενη έκφραση του βαθύτερου αιώνιου εαυτού μας. Αυτός ο βαθύς αιώνιος εαυτός είναι αιώνιος με όλη τη σημασία της λέξης. Γι’ αυτό ο παράδεισος και η κόλαση είναι επίσης αιώνια. Δεν υπάρχει μεταβολή σ’ αυτό που πραγματικά είμαστε. Τα πρόσκαιρα χαρακτηριστικά μας και η ιστορία μας στη ζωή εξαρτιώνται από πολλά επιφανειακά πράγματα, που εξαφανίζονται με το θάνατο, το αληθινό μας πρόσωπο όμως δεν είναι επιφανειακό και δεν εξαρτάται από μεταβαλλόμενα και εξαφανιζόμενα πράγματα. Είναι ο πραγματικός εαυτός μας. Παραμένει μαζί μας όταν κοιμόμαστε στον τάφο και θά γίνει το πραγματικό πρόσωπό μας κατά την ανάσταση. Είναι αιώνιος.

Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος αναφέρει κάπου στό βιβλίο του ότι “πρίν την πτώση μας οι δαίμονες μας λένε ότι ο Θεός είναι φίλος του ανθρώπου^ μετά την πτώση μας όμως λένε ότι είναι αμείλικτος”. Αυτό είναι το πανούργο ψέμμα του πονηρού: να μας πείσει ότι οποιοδήποτε κακό στη ζωή μας έχει σαν αιτία του τη διάθεση του Θεού^ ότι ο Θεός είναι Εκείνος που θά μας συγχωρήσει ή θά μας τιμωρήσει. Θέλοντας να μας ρίξουν στην αμαρτία και μετά να μας κάνουν να χάσουμε κάθε ελπίδα να ελευθερωθούμε απ’ αυτή, προσπαθούν να παρουσιάσουν το Θεό ότι κάποτε συγχωρεί όλες τις αμαρτίες και κάποτε είναι αμείλικτος. Οι περισσότεροι χριστιανοί, ακόμα και οι ορθόδοξοι χριστιανοί, έχουν πέσει σ’ αυτή την παγίδα. Θεωρούν το Θεό υπεύθυνο γιά το αν συγχωριόμαστε ή τιμωριόμαστε. Αυτή, αδελφοί μου, είναι μια φοβερή πλάνη που κάνει τους περισσότερους ανθρώπους να χάσουν την αιώνια ζωή, κυρίως επειδή, βλέποντας την αγάπη του Θεού, προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους ότι ο Θεός, με την αγάπη Του, θά τους συγχωρήσει. Ο Θεός πάντα αγαπά, πάντα συγχωρεί, είναι πάντα φίλος του ανθρώπου. Αυτό που ποτέ δε συγχωρεί, όμως, είναι η αμαρτία, την οποία ποτέ δε αντιμετωπίζουμε όπως θά έπρεπε. Η αμαρτία καταστρέφει την ψυχή μας ανεξάρτητα από την αγάπη του Θεού, γιατί η αμαρτία είναι ακριβώς ο δρόμος που απομακρύνει από το Θεό, εγείρει έναν τοίχο που μας χωρίζει από το Θεό, καταστρέφει τα πνευματικά μας μάτια και μας κάνει ανίκανους να δούμε το φώς του Θεού. Οι δαίμονες θέλουν πάντα να μας κάνουν να σκεφτόμαστε τη σωτηρία μας ή τον αιώνιο πνευματικό μας θάνατο με νομικίστικους όρους. Μας θέλουν να σκεφτόμαστε ότι η σωτηρία ή ο αιώνιος θάνατος είναι ένα ζήτημα της απόφασης του Θεού. Όχι, αδελφοί μου, πρέπει να ξυπνήσουμε, γιά να μήν απολεσθούμε. Η σωτηρία μας ή ο αιώνιος θάνατός μας δεν είναι ζήτημα απόφασης του Θεού, αλλά ζήτημα δικής μας απόφασης, είναι ζήτημα απόφασης της ελεύθερης βούλησής μας, την οποία ο Θεός σέβεται απόλυτα. Άς μήν εξαπατιόμαστε με εμπιστοσύνη στην αγάπη του Θεού. Ο κίνδυνος δεν προέρχεται από το Θεό, προέρχεται από μας τους ίδιους.

Πολλοί θά αντείπουν: “Δε μιλάει συχνά η ίδια η Αγία Γραφή γιά την οργή του Θεού; Δεν είναι ο ίδιος ο Θεός που λέει ότι θά μας τιμωρήσει ή ότι θά μας συγχωρήσει; Δεν έχει γραφεί ότι “τοις εκζητούσιν αυτόν μισθαποδότης γίνεται” (Εβρ. ιγ΄ 6); Δε λέει ότι η εκδίκηση είναι δική του και ότι Εκείνος θά ανταποδώσει την αδικία που μας έγινε; Δεν έχει γραφεί ότι είναι “φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος;”

Στην ομιλία του με τίτλο “Ότι ο Θεός δεν είναι αίτιος των κακών”, ο άγιος Βασίλειος ο Μέγας γράφει τα ακόλουθα: “Αλλ’ εάν βέβαια ο Θεός είναι ανεύθυνος γιά τα κακά, τότε πώς έχει ειπωθεί ο λόγος^ “εγώ ο κατασκευάσας φώς και ποιήσας σκότος, ο ποιών ειρήνην και κτίζων κακά” (Ησ. με΄ 7); Και πάλι^ “ότι κατέβη κακά παρά Κυρίου επί πύλας Ιερουσαλήμ” (Μιχ. α΄ 12), και^ “ει έσται κακία εν πόλει, ήν Κύριος ουκ εποίησε;” (Αμώς γ΄ 6). Και στη μεγάλη ωδή του Μωυσή: “ίδετε, ίδετε ότι εγώ ειμι, και ουκ έστι Θεός πλήν εμού^ εγώ αποκτενώ και ζήν ποιήσω, πατάξω καγώ ιάσομαι” (Δευτ. λβ΄ 39). Αλλά γι’ αυτόν που καταλαβαίνει το νόημα της Γραφής τίποτα από αυτά δε συνιστά κατηγορία εναντίον του Θεού, ότι είναι αίτιος και δημιουργός των κακών. Γιατί αυτός που είπε “εγώ ο κατασκευάσας φώς και ποιήσας σκότος”, παρουσιάζει με αυτό τον εαυτό του δημιουργό της κτίσεως, όχι δημιουργό κάποιου κακού... “και κτίζων κακά”, δηλαδή τα μεταποιεί και τα βελτιώνει, ώστε αφού παραμεριστούν τα ενυπάρχοντα κακά, να μετέχουν στη φύση του καλού”.

Όπως γράφει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, “η Αγία Γραφή λέει πολλά και πολλές φορές χρησιμοποιεί ονόματα καταχρηστικά, όχι στην κυριολεξία... Οι συνετοί όμως αυτά τα καταλαβαίνουν”.

Ο άγιος Βασίλειος δίνει στην ίδια ομιλία την εξήγηση αυτών των εκφράσεων της Αγίας Γραφής: “Γιατί ο φόβος, λέει, οικοδομεί τους απλοϊκωτέρους” και αυτό είναι σωστό όχι μόνο γιά τους απλούς ανθρώπους αλλά γιά όλους μας. Μετά την πτώση μας έχουμε ανάγκη από το φόβο γιά να κάνουμε οποιοδήποτε ωφέλιμο έργο και οποιοδήποτε καλό στον εαυτό μας ή στους άλλους. Γιά να καταλάβουμε την Αγία Γραφή, λένε οι πατέρες, πρέπει να έχουμε κατά νού το σκοπό της, που είναι η σωτηρία μας και η προοδευτική προσέγγισή μας στην κατανόηση του Δημιουργού και Θεού μας και της αξιοθρήνητης κατάστασής μας.

Η ίδια η Αγία Γραφή, όμως, σε άλλα σημεία μας εξηγεί με περισσότερη ακρίβεια ποιος είναι ο πραγματικός αίτιος των κακών. Στον Ιερεμία (β΄ 17, 19) διαβάζουμε: “ουχί ταύτα εποίησέ σοι το καταλιπείν σε εμέ; λέγει Κύριος ο Θεός σου... παιδεύσει σε η αποστασία σου και η κακία σου ελέγξει σε^ και γνώθι και ιδέ, ότι πικρόν σοι το καταλιπείν σε εμέ, λέγει Κύριος ο Θεός σου”.

Η Αγία Γραφή μιλάει τη γλώσσα μας, τη γλώσσα που καταλαβαίνουμε στην κατάστασή μας της πτώσης. Όπως λέει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, “σύμφωνα με τη δική μας αντίληψη δώσαμε στις ιδιότητες του Θεού ονόματα από τις δικές μας ιδιότητες”. Και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός εξηγεί ότι στην Αγία Γραφή “ο Θεός αναφέρεται σαν να είχε σώμα, συμβολικά... (περιέχει) κάποια μυστική σημασία που, μέσα από τα πράγματα που ανταποκρίνονται στη φύση μας, μας διδάσκει πράγματα που υπερβαίνουν αυτήν”.

Αν είναι έτσι τα πράγματα τότε κάτι δεν πάει καλά με τον Θεό….
Κατασκευάζει δημιουργήματα λογικά και με ελεύθερη βούληση και μετά σαν Πόντιος Πιλάτος περιμένει να δεί αν αυτά θα πάνε στην κόλαση η στον Παράδεισο !! ? .
Βέβαια προσπαθεί να αλλάξει την κατάσταση αν κάτι δεν πάει καλά με κανένα θαυματάκι ή με καμιά ασθένεια ( για να θυμηθούμε και τα λόγια του Παίσιου ) . Βέβαια γιατί τα κάνει όλα αυτά αφού εκ των προτέρων γνωρίζει τι θα συμβεί αυτό μόνο ένας Θεός το ξέρει !
Εκτός αν δεν γνωρίζει τι θα συμβεί οπότε δεν είναι παντογνώστης .

Όπως βλέπεις φίλε Αντρέα προφανώς η κοινή λογική δεν συμβαδίζει με τέτοιο Θεό , ο οποίος αυτοαναιρείται κάθε φορά που προσπαθείς να τον προσεγγίσεις λογικά . Αρα δεν φταίει ο καημένος ο Ωριγένης και οι λοιποί ορθολογιστές .

Τέλος μία θερμή παράκληση :
Κατεβατά του κατηχητικού όπως το παραπάνω δεν προσφέρουν σε μία ελεύθερη και ανοιχτή συζήτηση . Χρησιμοποίησε και λίγο την «ελεύθερη» βούληση που σου έδωσε ο Θεός για να πείς την γνώμη σου.

Για το θέμα του post τώρα :

¨εξελεύσονται οι άγγελοι και αφοριούσι τους πονηρούς εκ μέσου των δικαίων, και βάλουσιν αυτούς εις την κάμινον του πυρός.εκεί έσται ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων.¨ (Ματθ.ΙΓ΄49-50)

Απίστευτες απειλές....στην Δευτέρα παρουσία οι αμαρτωλοί θα ΒΡΑΣΟΥΝ στα ΚΑΜΙΝΙΑ της κολάσεως....εκεί θα πέση το ΚΛΑΜΑ και το ΤΡΙΞΙΜΟ των ΔΟΝΤΙΩΝ...αυτό καλείται ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ...και αποτελεί βάναυσο έγκλημα κατά της ανθρωπότητος...

¨απελθείν εις την γέενναν,εις το πύρ το άσβεστον όπου ο σκώληξ αυτών ου τελευτά και το πυρ ου σβεννυται.¨ (Μαρκ.Θ΄43-44)

σκουλήκια θα τρώνε τους κολασμένους ασταμάτητα και η φωτιά δε θα σβήνη....τι να πή κανείς γι΄αυτές τις εικόνες ΦΡΙΚΗΣ που μόνο ένας διεστραμμένος εγκέφαλος θα χρησιμοποιούσε προς εκφοβισμόν των ανθρώπων....

¨εκει έσται ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων όταν όψησθε Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ και πάντας τους προφήτας εν τη βασιλεία του Θεού,υμάς δε εκβαλλομένους έξω¨ (Λουκ.ΙΓ΄28)

Απάντηση:

Είναι άραγε έγκλημα, να προσπαθεί ο Χριστός να προφυλάξει τους ανθρώπους από τα όσα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ τους περιμένουν; Δεν θα ήταν έγκλημα, αν δεν τους είχε προειδοποιήσει; Είναι τρομοκρατία, αν ο γιατρός εξηγεί στον ασθενή, ότι η μη τήρηση της συνταγής, θα έχει γι αυτόν επώδυνα αποτελέσματα στην υγεία του; Είναι ψυχολογική βία, να πει ο γιατρός την αλήθεια στον ασθενή που κινδυνεύει όταν δεν ακολουθεί τη θεραπευτική αγωγή;

Οι Νεοειδωλολάτρες, δεν έχουν καταλάβει καθόλου τι θα είναι «η κάμινος του πυρός». Και ούτε τους ενδιαφέρει να μάθουν. Τους ενδιαφέρει μόνο να διαστρέψουν το νόημα της Χριστιανικής πίστης. Να διαστρέψουν την «προειδοποίηση» σε δήθεν «απειλή». Όμως εμείς θα πούμε λίγα πράγματα για την έννοια της «καμίνου του πυρός», για όσους αναγνώστες είναι καλόπιστοι και θέλουν να μάθουν.

Ο Θεός δεν έχει φτιάξει κανένα καμίνι φωτιάς. Άλλωστε, τι φωτιά να κάψει τους νεκρούς; Όλα αυτά για σαδιστικά βασανιστήρια, είναι διδασκαλίες Δυτικών αιρετικών. Οι Χριστιανοί άλλα πράγματα πιστεύουν για το καμίνι αυτό.

Καμίνι της φωτιάς, είναι η αγάπη του Θεού. Που τη δίνει σε κάθε του πλάσμα. Καλό και κακό. Ακόμα και σε αυτούς τους ασεβείς τους ειδωλολάτρες. Αυτοί όμως είναι που την αρνούνται και τον μισούν. Αυτοί είναι, που όταν στη Δευτέρα παρουσία ο Χριστός θα έρθει, θα τον μισούν τόσο, που όχι μόνο δεν θα χαρούν από την αγάπη και την καλοσύνη που θα δείξει σε όλα του τα πλάσματα, αλλά ΘΑ ΒΑΣΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΤΟΥΣ. Θα κλαίνε για την ήττα τους, και θα τρίζουν τα δόντια τους από το μίσος τους εναντίον του αληθινού Θεού. Θα δουν ότι οι θεοί τους ήταν απατεώνες δαίμονες, και ότι και οι ίδιοι υπήρξαν ανθρώπινοι δαίμονες και απατεώνες. Θα δουν ξεκάθαρα τη ματαιότητα των αγώνων τους υπέρ του ψεύδους των θεών τους, και το πόσο κακοήθεις ήταν. Θα αντιληφθούν πόσο διεστραμμένη κατάντησε η προσωπικότητά τους, πόσο αντίθετη από την αγάπη του Θεού. Θα δουν ότι δεν έχουν μερίδα ευλογιών με τους δικαίους. Θα δουν αυτούς που μισούσαν να κερδίζουν τη βασιλεία, και τους εαυτούς τους να ρεζιλεύονται παγκοσμίως ως ψεύτες και απατεώνες, ως διεστραμμένες και δαιμονικές ψυχές.

Το μίσος τους θα γιγαντωθεί. Η πύρινη αγάπη του Θεού, αντί να τους κάνει χαρούμενους για την αιώνια επικράτηση της δικαιοσύνης, θα τους κάνει δυστυχισμένους. Θα κλαίνε και θα τρίζουν τα δόντια τους με μίσος. Αντί η αγάπη του Θεού να τους φωτίζει, θα τους καίει, γιατί θα κάνει αισθητή σε όλους την ψυχική τους ένδεια και κακία. Ντροπιασμένοι, θα αποσυρθούν μακριά από τη χαρά των δικαίων, σε ένα αιώνιο σκοτάδι μίσους και κακίας, μαζί με τους δαιμονικούς θεούς τους, τον Διάβολο και τους δυστυχείς αγγέλους του. Σαν ένα σκουλήκι που θα τους βασανίζει ασταμάτητα για την κατάντια τους, θα ζουν την αιωνιότητα με τύψεις μακριά από τον Θεό και τις ευλογίες των δικαίων. Όχι επειδή ο Θεός δεν τους κάλεσε. (Η πρόσκληση του Θεού είναι για όλους). Επειδή ΑΥΤΟΙ θα προτιμούν την κόλαση από τον Θεό – Αγάπη που έμαθαν να μισούν και αρνήθηκαν. Και που αυτοί μισούσαν, Οι Χριστιανοί, μαζί με τον Αβραάμ και όλους τους δικαίους που αυτοί συκοφαντούσαν, θα αποδειχθεί ότι ήταν δίκαιοι και άξιοι τιμής, ενώ οι ίδιοι οι συκοφάντες, άξιοι ατιμίας και καταφρόνησης.

Αυτή θα είναι η κόλαση, για όσους θέλουν να βλέπουν τις προειδοποιήσεις του Θεού ως απειλές, και είναι ανάξιοι να διακρίνουν την αγάπη Του. Και τώρα, αλλά και τότε. Φταίει ο Θεός γι αυτό; Φταίει ο Θεός για την κακία και τη διαστροφή που θα τους βασανίζει; Φταίει που τους προειδοποιεί;

Φταίει Αυτός που τους προειδοποιεί, ή αυτοί που δεν ακούνε;

[Εξομολογούμενος ο βιαστής, εξαγνίζεται?

Εξομολογούμενος ο φονιάς, εξαγνίζεται?

Εξομολογούμενος ο αιμομίκτης, εξαγνίζεται?

Εξομολογούμενος ο παιδεραστής, καθίσταται αναμάρτητος?

Θα έπρεπε ίσως να γνωρίζεις, ότι η ειλικρινής μετάνοια εξαλείφει όλα τα αμαρτήματα. Η εξομολόγηση δεν είναι απλή ομολογία των αμαρτημάτων, αλλά εκείνη την ώρα τελείται μυστήριο.

Εμπαίζουν οι Χριστιανοί τον ίδιο τους τον εαυτό προσερχόμενοι στο Μυστήριο ή τους δημιουργεί ψευδαισθήσεις και εξαρτήσεις το ιερατείο της εκκλησίας?

Εμπαίζουν τον εαυτό τους πρώτα και η εξομολόγηση θα είναι όπως ανέφερες μια ψευδαίσθηση χωρίς αποτέλεσμα.

Και τελικά, συγχωρεί ο Κύριος όλες τις αμαρτίες που έχουμε διαπράξει άπαξ και εξομολογηθούμε και συμμετέχουμε της Τράπεζας? Είναι τόσο απλή η μετάβαση από αμαρτωλό σε αναμάρτητο?

Δεν είναι απλή και εύκολη η μετάβαση όπως λες. Θέλει ειλικρινή μετάνοια με συντριβή ψυχής. Άλλα σκέψου και το εξής: Ένας φονιάς που έκανε έγκλημα εν βρασμώ ψυχής και μετανιώσει έπειτα, συνειδητοποιώντας τι έκανε, με δάκρυα για την πράξη του είναι χειρότερος από κάποιον που "σκοτώνει" π.χ. με τα λόγια τους γύρω του σε καθημερινή βάση χωρίς να μετανιώνει;

Τον Χριστό, ποιος τον κρίνει για τις ατελείς Του κρίσεις?

Αν έκανε ατελείς κρίσεις, δε θα ήταν ο Θεάνθρωπος, αλλά κοινός θνητός. Υποτίθεται πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη στην κρίση Του απ' τη στιγμή που δεχόμαστε ότι είναι δίκαιος και ανώτερος.

quote:

---

Ένας φονιάς που έκανε έγκλημα εν βρασμώ ψυχής και μετανιώσει έπειτα, συνειδητοποιώντας τι έκανε, με δάκρυα για την πράξη του είναι χειρότερος από κάποιον που "σκοτώνει" π.χ. με τα λόγια τους γύρω του σε καθημερινή βάση χωρίς να μετανιώνει;

---

Ολοι οι παιδεραστές , ολοι οι εγκληματίες , ολοι αυτοί μετανιωμένοι και δακρυσμένοι οδηγούνται στο θάλαμο αερίων.

Τη στιγμή της εκτέλεσης οι συγγενείς των θυμάτων παρακολουθούν την εκτέλεση άφωνοι, ανέκφραστοι, αλλά στη μνήμη τους παραμένει η στιγμή που στα χέρια αυτού του ανθρώπου αφηνε την τελευταία του πνοή.. ο άνθρωπος τους...