Το forum του μεταφυσικού
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από R-b-t3r
Το ότι η αύξηση του μέσου όρου ηλικίας είναι ασυμπτωτική υπερβολική καμπύλη με το μέγιστο προσδόκιμο δίνουν ξεκάθαρη εικόνα για το λάθος της παραπάνω εξίσωσης. Σου επαναλαμβάνω, θα αυξηθεί λίγο ο μέσος όρος ζωής, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι θα φτάνουν πιο πολλοί στον μέσο όρο, μειώνοντας την παραλλακτικότητα του πληθυσμού σε αυτό το χαρακτηριστικό.
|
Αν Ζ1, Ζ2, ..., ΖΝ είναι η διάρκεια της ζωής των μελών του πληθυσμου, τότε ο μέσος όρος ζωής ορίζεται ως:
Α = (Ζ1+Ζ2+...+Ζi+...+ΖΝ)/Ν
Αν σε έναν (έστω τον i) αυξηθεί η ζωή λόγω θαύματος, τότε ο μέσος όρος ζωής γίνεται
Β = (Ζ1+Z2+...+Zi+X+...+ZN)/N
Άρα ο μέσος όρος ζωής μεταβάλεται κατά
Β-Α = (Ζ1+Z2+...+Zi+X+...+ZN)/N - (Ζ1+Ζ2+...+Ζi+...+ΖΝ)/Ν = Χ/Ν
όπως ακριβώς ανέφερα.
Επίσης (και για την πληρότητα), αν αυξηθεί η ζωή Κ ατόμων κατά X1, X2, ..., XK, τοτε ο μέσος όρος ζωής αυξάνεται κατά
(X1+Χ2+...+ΧΚ)/Ν = [(Χ1+Χ2+...+ΧΚ)/Κ]*(Κ/Ν). Όμως (Χ1+Χ2+...+ΧΚ)/Κ είναι ο μέσος όρος αύξησης της ζωής (Χ), και άρα η αύξηση είναι ΧΚ/Ν.
Επίσης είναι μαθηματικά εσφαλμένη και η άποψη σου πως θα μειωθεί η παραλλακτικότητα του χρόνου ζωής αν αυξηθεί ο χρόνος ζωής κάποιου ανθρώπου.
Αντιπαράδειγμα: Έστω ένας πληθυσμός από δύο άτομα που ζουν 5 και 6 χρόνια αντίστοιχα. Έστω πως αυτός που θα ζούσε 6 χρόνια ζεί 7 λόγω θαύματος. Άρα τώρα ζουν 5 και 7, και άρα αυξάνεται η παραλλακτικότητα, αφού Var({5,6}) = 0.5 ενώ Var({5,7}) = 2.
Συνεχίζεις να μπερδεύεις τον μέσο όρο ζωής με το μέγιστο προσδόκιμο. Ελάχιστοι από αυτούς που έζησαν από το θαύμα θα περάσουν τα 80. Άρα ισχύει αυτό που σου λέω. Από καθαρά Μαθηματικά θα ίσχυε αυτό που λές αλλά δεν λαμβάνεις υπόψιν σου ότι είναι αδύνατο ένας άνθρωπος με τα σημερινά μέσα να ζήσει πάνω από 120 χρόνια. Στις εξισώσεις σου δεν το λαμβάνεις υπόψιν σου και για αυτό είσαι λάθος... Οι εξισώσεις σου πάνε ασυμπτωτικά στο άπειρο. Το μέγιστο είναι 120 στο οποίο τείνει ασυμπτωτικά η κανονική κατανομή (την οποία δεν ακολουθείς στα παραδείγματά σου).
Και πάλι κάνεις λάθος γιατί δεν λαμβάνεις υπόψιν σου την ενδογενή παραλακτικότητα που έχει ο πληθυσμός. Το βλέπεις καθαρά μαθηματικά για αυτό κάνεις λάθος.
Αν θεωρήσουμε για παράδειγμα (φανταστικό) ότι όλοι οι άνθρωποι ζούν τουλάχιστον μέχρι τα 30 έτη τότε μειώνεις την παραλλακτικότητα αναγκαστικά, αφού μειώνεις και το εύρος τιμών που μπορεί να πάρει μια μεταβλητή (άλλο πράγμα που δεν έλαβες υπόψιν σου).
Επιπλέον δεν είναι δυνατόν να απομονώσεις άλλους παράγοντες που επηρεάζουν τον μέσο όρο ζωής για να κάνεις μια τέτοια υπόθεση (το ότι ένας πληθυσμός στον οποίο γίνονται θαύματα, θα έχει μεγαλύτερο μέσο όρο ζωής...).
Προσοχή δεν λέω ότι γίνονται θαύματα, απλά είναι λάθος ο τρόπος που προσεγγίζεις τα πράγματα.
Παράθεση:
|
Επίσης είναι μαθηματικά εσφαλμένη και η άποψη σου πως θα μειωθεί η παραλλακτικότητα του χρόνου ζωής αν αυξηθεί ο χρόνος ζωής κάποιου ανθρώπου. Αντιπαράδειγμα: Έστω ένας πληθυσμός από δύο άτομα που ζουν 5 και 6 χρόνια αντίστοιχα. Έστω πως αυτός που θα ζούσε 6 χρόνια ζεί 7 λόγω θαύματος. Άρα τώρα ζουν 5 και 7, και άρα αυξάνεται η παραλλακτικότητα, αφού Var({5,6}) = 0.5 ενώ Var({5,7}) = 2. |
Αν θεωρήσουμε για παράδειγμα (φανταστικό) ότι όλοι οι άνθρωποι ζούν τουλάχιστον μέχρι τα 30 έτη τότε μειώνεις την παραλλακτικότητα αναγκαστικά, αφού μειώνεις και το εύρος τιμών που μπορεί να πάρει μια μεταβλητή (άλλο πράγμα που δεν έλαβες υπόψιν σου).
Επιπλέον δεν είναι δυνατόν να απομονώσεις άλλους παράγοντες που επηρεάζουν τον μέσο όρο ζωής για να κάνεις μια τέτοια υπόθεση (το ότι ένας πληθυσμός στον οποίο γίνονται θαύματα, θα έχει μεγαλύτερο μέσο όρο ζωής...).
Προσοχή δεν λέω ότι γίνονται θαύματα, απλά είναι λάθος ο τρόπος που προσεγγίζεις τα πράγματα.
Θα σου δώσω ένα παράδειγμα για να δείς το λάθος σου.
Έστω ότι έχουμε ένα πληθυσμό που αποτελείται από 10 άτομα που έχουν αποθνήσκει και τις εξής ηλικίες θανάτου: 15, 20, 40, 50, 65, 75, 77, 80, 90, 100.
Ο μέσος όρος είναι 61,2 και η παραλλακτικότητα 754,96
Έστω ότι ο νεότερος επέζησε την ασθένεια που του στέρησε την ζωή και έζησε μέχρι τα 40.
Ο νέος μέσος όρος είναι 63,7 και η νέα παραλλακτικότητα 575,809
Αν δεν με πιστεύεις do the math.
Τελικά αυξήθηκε η παραλλακτικότητα??? Η μικρή αύξηση του μέσου όρου μπορεί να αποδοθεί όπου θέλεις. Η μείωση της παραλλακτικότητας είναι που αποδεικνύει ότι έχει αυξηθεί το προσδόκιμο όριο ηλικίας.
Έστω ότι έχουμε ένα πληθυσμό που αποτελείται από 10 άτομα που έχουν αποθνήσκει και τις εξής ηλικίες θανάτου: 15, 20, 40, 50, 65, 75, 77, 80, 90, 100.
Ο μέσος όρος είναι 61,2 και η παραλλακτικότητα 754,96
Έστω ότι ο νεότερος επέζησε την ασθένεια που του στέρησε την ζωή και έζησε μέχρι τα 40.
Ο νέος μέσος όρος είναι 63,7 και η νέα παραλλακτικότητα 575,809
Αν δεν με πιστεύεις do the math.
Τελικά αυξήθηκε η παραλλακτικότητα??? Η μικρή αύξηση του μέσου όρου μπορεί να αποδοθεί όπου θέλεις. Η μείωση της παραλλακτικότητας είναι που αποδεικνύει ότι έχει αυξηθεί το προσδόκιμο όριο ηλικίας.
Έτσι ακριβώς. Μεταφέρω εγώ τους μαθηματικούς υπολογισμούς του R-b-t3r:
Η τυπική απόκλιση υπολογίζεται ως εξής:
σ=2η ρίζα{[Σ(χ-μο)^2]/η}= 2η ρίζα{[(15-61,2)^2 + (20-61,2)^2 + (40-61,2)^2 + (50-61,2)^2 + (65-61,2)^2 + (75-61,2)^2 + (77-61,2)^2 + (80-61,2)^2 + (90-61,2)^2 + (10-61,2)^2]/10} = 2η ρίζα{7549,6/10} = 2η ρίζα{754,96} = [περίπου] 27,48.
Το 68% των παρατηρήσεων βρίσκεται μεταξύ: μο-σ και μο+σ
Το 95% μεταξύ: μο-2σ και μο+2σ
Το 99,7% μεταξύ: μο-3σ και μο+3σ
Απλά μαθηματικά.
Η τυπική απόκλιση υπολογίζεται ως εξής:
σ=2η ρίζα{[Σ(χ-μο)^2]/η}= 2η ρίζα{[(15-61,2)^2 + (20-61,2)^2 + (40-61,2)^2 + (50-61,2)^2 + (65-61,2)^2 + (75-61,2)^2 + (77-61,2)^2 + (80-61,2)^2 + (90-61,2)^2 + (10-61,2)^2]/10} = 2η ρίζα{7549,6/10} = 2η ρίζα{754,96} = [περίπου] 27,48.
Το 68% των παρατηρήσεων βρίσκεται μεταξύ: μο-σ και μο+σ
Το 95% μεταξύ: μο-2σ και μο+2σ
Το 99,7% μεταξύ: μο-3σ και μο+3σ
Απλά μαθηματικά.
Η απάντηση του excellent κάνει την παραδοχή της κανονικής κατανομής (normal distribution) η οποία ούτε είναι απαραίτητη για τον υπολογισμό της μεταβολής του μέσου όρου ζωής ούτε είναι κατάλληλη για την διάρκεια της ανθρώπινης ζωής.
Επίσης δεν ανέφερα τίποτα για "μέγιστο προσδόκιμο" ούτε έχει καμιά σχέση το μέγιστο προσδόκιμο της ζωής με τον υπολογισμό του μέσου όρου και της μεταβολής του.
Επίσης το παράδειγμα του R-b-t3 οδηγεί στη μείωση της παραλλακτικότητας. Η ύπαρξη παραδείγματος δεν σημαίνει βέβαια πως ισχύει γενικά, και το αντι-παράδειγμα μου ακριβώς αποδεικνύει πως δεν ισχύει γενικά.
Στο παράδειγμά που αναφέρθηκε, ένας άνθρωπος που ζούσε 15 χρόνια ζει 40. Όμως σε ένα διαφορετικό παράδειγμα, π.χ. αν αυτός που πέθανε στα 65 χρόνια ζούσε ακόμα 10 χρόνια, η παραλλακτικότητα θα είχε αυξηθεί. Επομένως δεν μπορούμε γενικά να πούμε πως το θαύμα οδηγεί στη μείωση της παραλλακτικότητας.
Μα το επιχείρημα μου ισχύει ακόμα και αν είχα κάνει λάθος (που δεν έκανα) και η ύπαρξη θαυμάτων έχει ως συνέπεια τη μείωση της παραλλακτικότητας. Γιατί τότε στις κοινωνίες όπου γίνονται θαύματα θα παρατηρούσαμε μείωση της παραλλακτικότητας.
Όσοι υποστηρίζουν πως γίνονται ιατρικά θαύματα πρέπει να δεχτούν είτε πως είναι τόσο σπάνια (μικρό K/N στα παραπάνω) που δεν επηρεάζουν την στατιστική σύσταση του πληθυσμού με μετρήσιμο τρόπο (και αν δεν είναι μετρήσιμα, γιατί να δεχτούμε πως υπάρχουν; ) είτε πως είναι πιο συχνά, και άρα θα είχαν μετρήσιμες επιπτώσεις οι οποίες όμως δεν έχουν καταγραφεί.
Επίσης δεν ανέφερα τίποτα για "μέγιστο προσδόκιμο" ούτε έχει καμιά σχέση το μέγιστο προσδόκιμο της ζωής με τον υπολογισμό του μέσου όρου και της μεταβολής του.
Επίσης το παράδειγμα του R-b-t3 οδηγεί στη μείωση της παραλλακτικότητας. Η ύπαρξη παραδείγματος δεν σημαίνει βέβαια πως ισχύει γενικά, και το αντι-παράδειγμα μου ακριβώς αποδεικνύει πως δεν ισχύει γενικά.
Στο παράδειγμά που αναφέρθηκε, ένας άνθρωπος που ζούσε 15 χρόνια ζει 40. Όμως σε ένα διαφορετικό παράδειγμα, π.χ. αν αυτός που πέθανε στα 65 χρόνια ζούσε ακόμα 10 χρόνια, η παραλλακτικότητα θα είχε αυξηθεί. Επομένως δεν μπορούμε γενικά να πούμε πως το θαύμα οδηγεί στη μείωση της παραλλακτικότητας.
Μα το επιχείρημα μου ισχύει ακόμα και αν είχα κάνει λάθος (που δεν έκανα) και η ύπαρξη θαυμάτων έχει ως συνέπεια τη μείωση της παραλλακτικότητας. Γιατί τότε στις κοινωνίες όπου γίνονται θαύματα θα παρατηρούσαμε μείωση της παραλλακτικότητας.
Όσοι υποστηρίζουν πως γίνονται ιατρικά θαύματα πρέπει να δεχτούν είτε πως είναι τόσο σπάνια (μικρό K/N στα παραπάνω) που δεν επηρεάζουν την στατιστική σύσταση του πληθυσμού με μετρήσιμο τρόπο (και αν δεν είναι μετρήσιμα, γιατί να δεχτούμε πως υπάρχουν; ) είτε πως είναι πιο συχνά, και άρα θα είχαν μετρήσιμες επιπτώσεις οι οποίες όμως δεν έχουν καταγραφεί.
Παράθεση:
| Στο παράδειγμά που αναφέρθηκε, ένας άνθρωπος που ζούσε 15 χρόνια ζει 40. Όμως σε ένα διαφορετικό παράδειγμα, π.χ. αν αυτός που πέθανε στα 65 χρόνια ζούσε ακόμα 10 χρόνια, η παραλλακτικότητα θα είχε αυξηθεί. Επομένως δεν μπορούμε γενικά να πούμε πως το θαύμα οδηγεί στη μείωση της παραλλακτικότητας. |
Παράθεση:
| Μα το επιχείρημα μου ισχύει ακόμα και αν είχα κάνει λάθος (που δεν έκανα) και η ύπαρξη θαυμάτων έχει ως συνέπεια τη μείωση της παραλλακτικότητας. Γιατί τότε στις κοινωνίες όπου γίνονται θαύματα θα παρατηρούσαμε μείωση της παραλλακτικότητας. |
).Γενικότερα παρατηρώ ένα λάθος στην συλλογιστική σου: Η στατιστική δεν είναι μέσο απόδειξης αλλά μέσο επιβεβαίωσης στην επιστημονική σκέψη. Ένα στατιστικό πείραμα δεν μπορεί να αποδείξει, αλλά να υποδείξει το τί συμβαίνει. Ελπίζω να καταλαβαίνεις την διαφορά....
Με λίγα λόγια πρέπει να αποδείξεις αλλιώς ότι δεν γίνονται θαύματα και μετά να έρθει η στατιστική να επιβεβαιώσει το φαινόμενο.
Αν δοκιμάσεις να αποδείξεις με την στατιστική τότε θα φτάσεις σε πολύ περίεργα και συχνά λανθασμένα συμπεράσματα πχ όταν φυσάει ο άερας από νότια, πέφτει το χρηματιστήριο στην Φρανκφούρτη και ανεβαίνει της Νέας Υόρκης... Όπως καταλαβαίνεις και απόλυτη συσχέτιση να υπάρχει μεταξύ των δύο φαινομένων, δεν υπάρχει κανένας τρόπος να αποδείξεις κάτι...
R-b-t3 κάνεις παραδοχές που δεν χρειάζονται. Η αύξηση του μέσου όρου ζωής -που υποστήριξα- είναι μια συνέπεια των θαυμάτων που δεν εξαρτάται από καμιά παραδοχή για την ηλικιακή κατανομή των θαυμάτων, δηλαδή σε ποιαν ηλικία γίνονται και για πόσο διάστημα επεκτείνουν αυτά την ζωή. Αν γίνονται θαύματα θα αυξηθεί ο μέσος όρος ζωής, τελεία και παύλα.
Αντιθέτως, η μείωση της παραλλακτικότητας που υποστηρίζεις κάνει την επιπρόσθετη παραδοχή πως ο Θεός κάνει θαύματα που τείνουν να μειώσουν την παραλλακτικότητα.
Αυτό συμβαίνει αν ο Θεός δίνει χρόνια ζωής στους ανθρώπους ώστε να έρχονται κοντύτερα στον μέσο όρο. Δηλαδή, αν ο μέσος όρος είναι 70, και ένας θα πέθαινε στα 50, τότε αν ζήσει έως τα 60 ή τα 80 θα μειωθεί η παραλλακτικότητα. Αν όμως ένας που ζει 65 ζήσει έως τα 80, τότε θα αυξηθεί ή αν ένας που ζει στα 71 ζήσει ως τα 75.
Επίσης, η υποτιθέμενη θαυματουργική δράση του Θεού μπορεί να ελεγχθεί στατιστικά. Παίρνουμε δηλαδή δυο δείγματα, ένα πιστών και ένα απίστων που κατά τα άλλαν είναι παρόμοια, και βλέπουμε τον μέσο όρο της ζωής τους. Η null υπόθεση είναι πως δεν διαφέρουν οι μέσοι όροι της ζωής τους. Όποιος θέλει να υποστηρίξει την υπόθεση πως ο Θεός θαυματουργεί, μπορεί κάλιστα να το επιτύχει δείχνοντας πως ο μέσος όρος ζωής των πιστών είναι ανώτερος από αυτόν τον απίστων σε τέτοιο βαθμό ώστε να απορριφθεί η null υπόθεση στα πλαίσια του δείγματος. Φυσικά αν απορριφθεί η null υπόθεση αυτό δε σημαίνει πως δεν γίνονται θαύματα. Απλά το δείγμα δεν αρκεί για να την καταδείξει ως στατιστικά σημαντική. Γι' αυτό άλλωστε είπα παραπάνω πως είτε τα θαύματα είναι τόσο σπάνια που δεν ανιχνεύονται είτε πως δεν υπάρχουν.
Αντιθέτως, η μείωση της παραλλακτικότητας που υποστηρίζεις κάνει την επιπρόσθετη παραδοχή πως ο Θεός κάνει θαύματα που τείνουν να μειώσουν την παραλλακτικότητα.
Αυτό συμβαίνει αν ο Θεός δίνει χρόνια ζωής στους ανθρώπους ώστε να έρχονται κοντύτερα στον μέσο όρο. Δηλαδή, αν ο μέσος όρος είναι 70, και ένας θα πέθαινε στα 50, τότε αν ζήσει έως τα 60 ή τα 80 θα μειωθεί η παραλλακτικότητα. Αν όμως ένας που ζει 65 ζήσει έως τα 80, τότε θα αυξηθεί ή αν ένας που ζει στα 71 ζήσει ως τα 75.
Επίσης, η υποτιθέμενη θαυματουργική δράση του Θεού μπορεί να ελεγχθεί στατιστικά. Παίρνουμε δηλαδή δυο δείγματα, ένα πιστών και ένα απίστων που κατά τα άλλαν είναι παρόμοια, και βλέπουμε τον μέσο όρο της ζωής τους. Η null υπόθεση είναι πως δεν διαφέρουν οι μέσοι όροι της ζωής τους. Όποιος θέλει να υποστηρίξει την υπόθεση πως ο Θεός θαυματουργεί, μπορεί κάλιστα να το επιτύχει δείχνοντας πως ο μέσος όρος ζωής των πιστών είναι ανώτερος από αυτόν τον απίστων σε τέτοιο βαθμό ώστε να απορριφθεί η null υπόθεση στα πλαίσια του δείγματος. Φυσικά αν απορριφθεί η null υπόθεση αυτό δε σημαίνει πως δεν γίνονται θαύματα. Απλά το δείγμα δεν αρκεί για να την καταδείξει ως στατιστικά σημαντική. Γι' αυτό άλλωστε είπα παραπάνω πως είτε τα θαύματα είναι τόσο σπάνια που δεν ανιχνεύονται είτε πως δεν υπάρχουν.
Καλησπέρα,
Με αφορμή την ανακάλυψη της «Ida» (σύνδεσμος προς το κατάλληλο νήμα), ένα επίκαιρο πρόσφατο άρθρο από το sky.com για την διαμάχη Δαρβίνου και θρησκείας.
Ένα άκρως ενδιαφέρον απόσπασμα:
Darwin's Unhappy Relationship With Religion-Sky news
Φιλικά.
Με αφορμή την ανακάλυψη της «Ida» (σύνδεσμος προς το κατάλληλο νήμα), ένα επίκαιρο πρόσφατο άρθρο από το sky.com για την διαμάχη Δαρβίνου και θρησκείας.
Ένα άκρως ενδιαφέρον απόσπασμα:
Παράθεση:
|
[...] Sky News has been under a strict embargo not to reveal details of Ida's discovery, and so has been unable to contact religious groups for reaction to the news. [...] |
Darwin's Unhappy Relationship With Religion-Sky news
Φιλικά.
Πάλι μου έρχεται στο νου το ρητό: Η αλήθεια κεραυνοβολεί. Ακόμη κι αν της κλείσεις την πόρτα, θα έρθει από το παράθυρο...
σας προτεινω να δειτε το zeidgeist religion...ειναι βιντεακι στο google!
Επειδή είναι παντελώς αστήρικτη η θεωρία της εξέλιξης, το μόνο που καταφέρνει, είναι παράγει άφθονο χιούμορ. Ας το χρησιμοποιήσουμε λοιπόν.
Θα αναφερθούν δυο χιουμοριστικά παραμύθια, από τα οποία βγαίνουν σοβαρά συμπεράσματα.
1) Μια φορά και ένα καιρό η τεμπέλα εξέλιξη, σε ορισμένα χρονικά διαστήματα, ευνόησε την ανάπτυξη ενός ζώου, προικίζοντάς το με εξαιρετικά προτερήματα, ώστε να αναδειχθεί σε σκεπτόμενο ον.
Δεν φρόντισε όμως την ίδια περίοδο να ευνοήσει, και την ανάπτυξη ορισμένων άλλων ζώων (= διαφορετικής μορφής από αυτήν των πιθηκοειδών), προικίζοντάς τα, με τα ΙΔΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ, εξαιρετικά προτερήματα με συνέπεια να αναδειχθούν και αυτά σε σκεπτόμενα όντα, ώστε μαζί με το προηγούμενο ον, να αποτελέσουν ένα ενιαίο σύνολο, με ΜΟΝΟ διακριτικό σημείο, τη διαφορετική μορφή τους.
Και ξέρετε γιατί παιδάκια μου; Από τυχαιότητα. Μα, τι σας λέω τώρα;! Σε αυτήν πιστεύουν οι καφετζούδες και οι χαρτορίχτρες!!! Πρόβλεψε ότι θα κουραζόταν η καημένη!!!
Αλλά μην ανησυχείτε παιδάκια μου, μετά από δισεκατομμύρια χρόνια όταν πια θα έχει ξεκουραστεί, θα φροντίσει να αναπτύξουν διάφορα ζώα τα πλεονεκτήματα του ανθρώπου. Και θα ζουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.
Ναι θα προλάβουμε να τα δούμε με τα μάτια μας όλα αυτά παιδάκια μου!!!
Επειδή η μεγάααλη επιστήμη μας, σε λίγο καιρό με την πρόοδο που έχει, θα παρατείνει τη ζωή μας μέχρι τότε!!!
2)Μια φορά και ένα καιρό, από ένα προγονικό ζώο, έλαβαν την αρχή τους δύο ζώα. Αλλά τα δύο αυτά ζώα, είχαν διαφορετικές συνήθειες παιδάκια μου!
Το ένα είχε πολλές συνήθειες, δεν είχε όμως μια βασική συνήθεια που είχε το άλλο ζώο. Ποια λοιπόν ήταν αυτή βασική συνήθεια που είχε το άλλο ζώο;
Αχ, παιδάκια μου! Αυτό το ζώο είχε τη συνήθεια να μυρίζει τα δάκτυλά του!!!
Και δώστου, μύρισμα στο μύρισμα, μεταδιδόταν αυτή η συνήθεια από γενεά σε γενεά, στους απογόνους αυτού του ζώου. Ώσπου μια ημέρα, Νάσου, μεγάααλωσε ο εγκέφαλός τους και άρχισαν να σκέπτονται και να μιλάνε.
Είδατε παιδάκια τι έπαθε το άλλο ζώο που δεν είχε αυτή τη συνήθεια; Έμεινε ζώο.
Παρόλο που είχε και αυτό δάκτυλα, δεν τα μύριζε όμως!!! Είναι άξιο της τύχης του το καημένο!!!
Θα αναφερθούν δυο χιουμοριστικά παραμύθια, από τα οποία βγαίνουν σοβαρά συμπεράσματα.
1) Μια φορά και ένα καιρό η τεμπέλα εξέλιξη, σε ορισμένα χρονικά διαστήματα, ευνόησε την ανάπτυξη ενός ζώου, προικίζοντάς το με εξαιρετικά προτερήματα, ώστε να αναδειχθεί σε σκεπτόμενο ον.
Δεν φρόντισε όμως την ίδια περίοδο να ευνοήσει, και την ανάπτυξη ορισμένων άλλων ζώων (= διαφορετικής μορφής από αυτήν των πιθηκοειδών), προικίζοντάς τα, με τα ΙΔΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ, εξαιρετικά προτερήματα με συνέπεια να αναδειχθούν και αυτά σε σκεπτόμενα όντα, ώστε μαζί με το προηγούμενο ον, να αποτελέσουν ένα ενιαίο σύνολο, με ΜΟΝΟ διακριτικό σημείο, τη διαφορετική μορφή τους.
Και ξέρετε γιατί παιδάκια μου; Από τυχαιότητα. Μα, τι σας λέω τώρα;! Σε αυτήν πιστεύουν οι καφετζούδες και οι χαρτορίχτρες!!! Πρόβλεψε ότι θα κουραζόταν η καημένη!!!
Αλλά μην ανησυχείτε παιδάκια μου, μετά από δισεκατομμύρια χρόνια όταν πια θα έχει ξεκουραστεί, θα φροντίσει να αναπτύξουν διάφορα ζώα τα πλεονεκτήματα του ανθρώπου. Και θα ζουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.
Ναι θα προλάβουμε να τα δούμε με τα μάτια μας όλα αυτά παιδάκια μου!!!
Επειδή η μεγάααλη επιστήμη μας, σε λίγο καιρό με την πρόοδο που έχει, θα παρατείνει τη ζωή μας μέχρι τότε!!!
2)Μια φορά και ένα καιρό, από ένα προγονικό ζώο, έλαβαν την αρχή τους δύο ζώα. Αλλά τα δύο αυτά ζώα, είχαν διαφορετικές συνήθειες παιδάκια μου!
Το ένα είχε πολλές συνήθειες, δεν είχε όμως μια βασική συνήθεια που είχε το άλλο ζώο. Ποια λοιπόν ήταν αυτή βασική συνήθεια που είχε το άλλο ζώο;
Αχ, παιδάκια μου! Αυτό το ζώο είχε τη συνήθεια να μυρίζει τα δάκτυλά του!!!
Και δώστου, μύρισμα στο μύρισμα, μεταδιδόταν αυτή η συνήθεια από γενεά σε γενεά, στους απογόνους αυτού του ζώου. Ώσπου μια ημέρα, Νάσου, μεγάααλωσε ο εγκέφαλός τους και άρχισαν να σκέπτονται και να μιλάνε.
Είδατε παιδάκια τι έπαθε το άλλο ζώο που δεν είχε αυτή τη συνήθεια; Έμεινε ζώο.
Παρόλο που είχε και αυτό δάκτυλα, δεν τα μύριζε όμως!!! Είναι άξιο της τύχης του το καημένο!!!
Επειδή πολύς λόγος γίνεται για την επιστήμη, καλό είναι να κάνουμε μια μαθηματική ακτινογραφία στην δεσποινιδούλα μας. Η επιστήμη μέχρι σήμερα έχει κάνει πολλές και σημαντικές ανακαλύψεις. Αναμφισβήτητα όμως η πιο αντιπροσωπευτική και φανταστική γενικά επιτυχία της, είναι η κατάκτηση της σελήνης. Αυτήν την πρόοδο της επιστήμης θα παραβάλλουμε με την πρόοδο της ηλικίας του ανθρώπου.
Το αποτέλεσμα θα είναι άκρως παραστατικό και θα αποδεικνύει με μαθηματική ακρίβεια την πραγματική δυναμικότητά της.
ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΤΡΙΑ ΣΥΝΟΛΑ
1) Σύνολο κατακτηθέντων αστρικών σωμάτων από την επιστήμη = ένα (1), αυτό της σελήνης.
2) Σύνολο υπαρχόντων αστρικών σωμάτων που βρίσκονται στο σύμπαν. Βάζουμε
3.155.760.000. Απ’ ότι ακούμε είναι περισσότερα. Τα μαθηματικά όμως δεν «κολλάνε» σ’ αυτές τις λεπτομέρειες (= στο ότι η επιστήμη δε γνωρίζει τον ακριβή αριθμό, του συνόλου των αστρικών σωμάτων).
Το αποτέλεσμα θα είναι αναλογικό και αν έστω ο παραπάνω αριθμός αυξομειώνεται, με μαθηματική ακρίβεια θα αυξομειώνεται και η ηλικία της επιστήμης βάσει της προόδου της.
3) Σύνολο ζωής του ανθρώπου. Βάζουμε εκατό (100) έτη.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ: Η επιστήμη, με βάση την πρόοδό της, κατατάσσεται από πλευράς δυναμικότητας, στην ενός (1) δευτερολέπτου, ηλικία του ανθρώπου, δηλαδή στην κατάσταση νεογνού. Και για να νιώσουμε καλύτερα το ουσιαστικό αποτέλεσμα, θα κάνουμε έναν παραλληλισμό: Τι λέμε στο νεογνό; Μη εκεί, τζίζ. Τι λέμε στην επιστήμη νεογνό; Μη επιχειρείς να κατακτήσεις τον ήλιο, τζίζ. Kαι τα δύο νεογνά, υπακούουν, το ίδιο. Πλήρης ταύτιση!
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΚΥΝΗΓΑΕΙ ΧΙΜΑΙΡΕΣ: Εάν η κορυφή των αστρικών σωμάτων έχει συγκεκριμένο αριθμό και μπορεί η επιστήμη νεογνό με την πρόοδό της να μειώσει την απόσταση που τη χωρίζει από την κορυφή αυτή, υπάρχουν όμως δημιουργήματα στο σύμπαν που δεν έχουν κορυφή. Είναι αχανή.
Όπως ο ουρανός. Άντε πήγαινε να βρεις την αρχή και το τέλος του.
Άρα, σε γενικές γραμμές η «κορυφή» του όρους που λέγεται σύμπαν είναι αχανής. Και ασφαλώς η αληθινή πρόοδος συνίσταται στο να μειώσεις την απόσταση, από την κορυφή που θέλεις να κατακτήσεις. ( Όπως π.χ. η μείωση της απόστασης από την κορυφή του συνόλου των αστρικών σωμάτων). Έλα όμως που το όρος του σύμπαντος είναι αχανές! (= Στην οριζόντια και κάθετη έκτασή του). Άρα, είναι αμείωτη η απόσταση από την «κορυφή» του! Έτσι, μοιραία η όποια πρόοδος της επιστήμης εσαεί θα κυμαίνεται στους «πρόποδες» του όρους αυτού, στο μηδέν (0) δηλαδή. Για να γίνει περισσότερο κατανοητό αυτό: (Παράδειγμα παραστατικής ανάγκης) Σ’ αυτό το αχανές όρος του υλικού σύμπαντος δημιουργούμε σκαλοπάτια που φυσικά στην οριζόντια έκτασή τους είναι αχανή. Τα οποία χαρακτηρίζονται με αριθμούς που όπως ξέρουμε είναι και αυτοί άπειροι. Φυσικό είναι, εμείς αφού ζούμε στη γη, να χρησιμοποιήσουμε ως ΒΑΣΗ το σκαλοπάτι εκείνο που ευθυγραμμίζεται με την επιφάνεια της γης. (= Κατά χάρη πρόποδες του αχανούς αυτού όρους ). Η οποία γη καταλαμβάνει ένα μέρος, της οριζόντιας και αχανούς έκτασής του. Επόμενο είναι, αυτό το σκαλοπάτι να χαρακτηρίζεται με τον αριθμό μηδέν (0), τεραστίων σε ύψος και πλάτος διαστάσεων και να ακολουθούν αντίστοιχα, οι επόμενοι αριθμοί για να χαρακτηρίσουν τα καθοδικά και ανοδικά αχανή σκαλοπάτια. Ως είναι φυσικό, η επιστήμη βρίσκεται σε ένα τμήμα του ΒΑΣΙΚΟΥ σκαλοπατιού, που ευθυγραμμίζεται με την επιφάνεια της γης. Και οφείλει, μαζί με την πρόοδό της στις γενικές επιστήμες, να κατακτήσει σπιθαμή προς σπιθαμή, όλο το όρος του υλικού σύμπαντος, στην οριζόντια και κάθετη έκτασή του. Ο στόχος αυτός – όπως είναι λογικό – χρειάζεται μεθοδικότητα. Πρέπει ΠΡΩΤΑ να κατακτήσει τη ΒΑΣΗ του σκαλοπατιού στην οποία βρίσκεται τώρα, σε όλη την οριζόντια έκτασή της και μετά να ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι. Αυτό όμως είναι αδύνατο να πετύχει η επιστήμη. Διότι η οριζόντια έκταση του ΒΑΣΙΚΟΥ σκαλοπατιού στο οποίο βρίσκεται, είναι απλά αχανής. Άρα αμείωτη, άρα ακατάκτητη, με την όποια σε γενικές γραμμές πρόοδό της. Γι’ αυτό μοιραίο είναι, να βρίσκεται ΠΑΝΤΑ στη ΒΑΣΗ αυτού του σκαλοπατιού. Δηλαδή, στους πρόποδες του όρους όπου ορθώνεται ο ογκώδης αριθμός μηδέν. Μη μπορώντας η καημένη, ποτέ, να μπουσουλήσει στο επόμενο ανοδικό σκαλοπάτι. (ΠΑΝΤΟΤΙΝΟ νεογνό γαρ).
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η Αξιολόγηση της επιστήμης δεν πρέπει να γίνεται σύμφωνα με τη ΜΟΝΟΠΛΕΥΡΗ συγκριτική μέθοδο ( = συγκριτικός υπολογισμός της προόδου της, σε σχέση με την απόσταση που έχει από το παρελθόν), όπως λανθασμένα γίνεται τώρα. Διότι αυτή η μέθοδος, μας δημιουργεί μεγεθυντικούς φακούς με συνέπεια να βλέπουμε το νεογνό, σαν γίγαντα.
Αλλά η αξιολόγηση της επιστήμης πρέπει να γίνεται σύμφωνα με τη ΣΦΑΙΡΙΚΗ συγκριτική μέθοδο ( = συγκριτικός υπολογισμός της προόδου της και σε σχέση με την απόσταση που έχει από το παρελθόν, αλλά και σε σχέση με την ιλιγγιώδη και αμείωτη απόσταση που έχει από την αχανή «κορυφή» του σύμπαντος και γενικά της τελειότητας ). Δηλαδή η σφαιρική συγκριτική μέθοδος επειδή ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ σε συγκρίσεις δύο (2) ειδών, είναι πέρα για πέρα ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ.
Επί τέλους! Δε χρειάζονται οι μεγεθυντικοί φακοί, τελείως άχρηστοι. Γιατί θα έχουμε μια διαυγή, τέλεια και αποδεδειγμένη εικόνα, η οποία δημιουργείται από την αδυναμία της επιστήμης – με την όποια πρόοδό της – να μειώσει την ιλιγγιώδη απόσταση που τη χωρίζει, από την αμείωτη «κορυφή» του αχανούς σύμπαντος και γενικά της τελειότητας. Με μοιραίο επακόλουθο, η εμφανιζόμενη και ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ εικόνα, απαλλαγμένη πλέον από τους μεγεθυντικούς φακούς, να την χαρακτηρίζει στην ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ κατάστασή της σε επίπεδο νεογνού.
Συζητούσα με κάποιον που είχε αντίθετες απόψεις στα όσα του έλεγα, αλλά προς τιμή του, μου είπε κάτι το σοφό: - Θα το αποδώσω κάπως ελεύθερα ενθυμούμενος το νόημά του. «Ο άνθρωπος σε σύγκριση με το τίποτα έχει κάνει πολλά, σε σύγκριση όμως με το απόλυτο, το τέλειο, δεν έχει κάνει τίποτα». Ποιός νοήμων μπορεί να διαφωνήσει με το σοφό αυτό απόφθεγμα; Το οποίο απηχεί τα όσα γράφτηκαν εδώ.
ΜΙΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟ
Η επιστήμη έχει σημειώσει μεγάλη πρόοδο. Μπορεί και λύνει το πρόβλημα της αρχής του σύμπαντος και της ζωής, έχει κατακτήσεις στο θέμα της υγείας, μέχρι και μεταμόσχευση καρδιάς έφθασε στο σημείο να πετυχαίνει, κάνει θαύματα.
ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ: Σ’ ευχαριστώ για την πάσα που μου κάνεις. Σχετικά με τα θαύματα που κάνει η επιστήμη στον τομέα της υγείας, φυσικά αστειεύεσαι.
Κάνε επισκέψεις στα άσυλα ανιάτων και εκεί θα διαπιστώσεις ένα πραγματικά μεγάλο θαύμα! Πως μπορεί η επιστήμη, ενώ παρατηρεί αυτές τις ασθένειες επί χιλιάδες χρόνια, να έχει τα χέρια της συνεχώς αγκυλωμένα στην ανάταση; Αυτό όντως είναι, είναι μεγάλο θαύμα!!!
Όσον αφορά ότι μπορεί και λύνει το πρόβλημα της αρχής του σύμπαντος και της ζωής, πάλι φυσικά αστειεύεσαι. Εδώ, δεν μπορεί να κάνει το ελάχιστο, να επισκεφθεί τον ήλιο. Να πούμε και για το πιο δύσκολο που δεν μπορεί να κάνει; Υπάρχουν αστρικά σώματα, που λόγω μεγάλων αποστάσεων, πρέπει να περάσουν δισεκατομμύρια χρόνια διαστημικού ταξιδιού για να κατακτηθούν.
Τώρα καταλαβαίνουμε την τρομακτική αδυναμία της επιστήμης ως προς την επίτευξη των στόχων αυτών.
Ας επιστρέψουμε όμως από τις ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΕΣ αδυναμίες της, στις επίγειες.
Είναι τελείως αδύναμη να αντιμετωπίσει τους σεισμούς, που παρατηρεί χιλιάδες χρόνια και εξακολουθεί να κρύβεται κάτω από το τραπέζι.
Μα τι γράφω; Με πληροφόρησε ένα μήνυμα ως εξής: «Σχεδόν όλοι που απλά βουτούν και κρύβονται κάτω από κάτι (=άρα και τραπέζι) όταν καταρρέει ένα κτίριο συνθλίβονται μέχρι θανάτου.» Η καημένη επιστήμη ούτε κάτω από το τραπέζι δεν μπορεί να σωθεί!!!
Δεν έχει απάντηση στις προαναφερθείσες ασθένειες που επίσης παρατηρεί χιλιάδες χρόνια. Kαι θα έχει απάντηση στο πρόβλημα της αρχής του σύμπαντος και της ζωής, θέμα που δεν μπορεί να παρατηρήσει; ΕΛΕΟΣ!!! Και όπου, όπως ξέρουμε, λείπει η παρατήρηση, μοιραία λείπει και η απόδειξη. (Αυτός είναι απαράβατος επιστημονικός όρος).
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Μετά την αναφορά των τρομακτικών και ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΩΝ αδυναμιών της επιστήμης, το συμπέρασμα βγαίνει μόνο του: Η δύναμή της, σε συνδυασμό με τη γνώση της είναι μικρή έως ανύπαρκτη.
Και εύλογα γεννάται το ερώτημα: Γιατί ντε και καλά να επηρεαζόμαστε θετικά, σε θεωρίες μιάς επιστήμης που η δύναμη και η γνώση της είναι μικρή, σχετική και να μην επηρεαζόμαστε αρνητικά, σε θεωρίες μιάς επιστήμης που Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΚΑΙ Η ΑΓΝΩΣΙΑ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΑΤΑΣΧΕΤΗ;
Ένα παράδειγμα για την καλύτερη και παραστατική λήψη των παραπάνω είναι απαραίτητο: Ας υποθέσουμε ένα νεογνό, ότι θα μπορούσε να μιλήσει και να έλεγε: «Εγώ σε λίγο θα σηκωθώ να μαγειρέψω». Δια του ορθολογισμού - λόγω της ακατάσχετης αδυναμίας του - δεν θα απορρίπταμε απριόρι τα λόγια του ως αβάσιμα και δεν θα γελούσαμε με αυτά;
Έτσι λοιπόν, όταν η επιστήμη νεογνό εκφράζει θεωρίες, σε θέματα που ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙ, άρα μοιραία και να ΜΗΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ, όπως στα θέματα της αρχής του σύμπαντος, της ζωής (απούσα γαρ κατά τη δημιουργία τους. Και όπου, όπως ξέρουμε, απουσιάζει η άμεση παρατήρηση, μοιραία, απουσιάζει και η απόδειξη. Αυτός είναι απαράβατος επιστημονικός όρος), εννοείται και της υποτιθέμενης αρχής της εξέλιξης, δια του ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΥ, δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να τις υπολογίζουμε.
Αυτές οι θεωρίες της επιστήμης νεογνού, συνεπώς ΚΑΙ, λόγω της ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙΣΑΣ αστρονομικής και ακατάσχετης αδυναμίας της, σαφώς καθίστανται αβάσιμες και ΑΠΡΙΟΡΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΝΤΑΙ.
Το αποτέλεσμα θα είναι άκρως παραστατικό και θα αποδεικνύει με μαθηματική ακρίβεια την πραγματική δυναμικότητά της.
ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΤΡΙΑ ΣΥΝΟΛΑ
1) Σύνολο κατακτηθέντων αστρικών σωμάτων από την επιστήμη = ένα (1), αυτό της σελήνης.
2) Σύνολο υπαρχόντων αστρικών σωμάτων που βρίσκονται στο σύμπαν. Βάζουμε
3.155.760.000. Απ’ ότι ακούμε είναι περισσότερα. Τα μαθηματικά όμως δεν «κολλάνε» σ’ αυτές τις λεπτομέρειες (= στο ότι η επιστήμη δε γνωρίζει τον ακριβή αριθμό, του συνόλου των αστρικών σωμάτων).
Το αποτέλεσμα θα είναι αναλογικό και αν έστω ο παραπάνω αριθμός αυξομειώνεται, με μαθηματική ακρίβεια θα αυξομειώνεται και η ηλικία της επιστήμης βάσει της προόδου της.
3) Σύνολο ζωής του ανθρώπου. Βάζουμε εκατό (100) έτη.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ: Η επιστήμη, με βάση την πρόοδό της, κατατάσσεται από πλευράς δυναμικότητας, στην ενός (1) δευτερολέπτου, ηλικία του ανθρώπου, δηλαδή στην κατάσταση νεογνού. Και για να νιώσουμε καλύτερα το ουσιαστικό αποτέλεσμα, θα κάνουμε έναν παραλληλισμό: Τι λέμε στο νεογνό; Μη εκεί, τζίζ. Τι λέμε στην επιστήμη νεογνό; Μη επιχειρείς να κατακτήσεις τον ήλιο, τζίζ. Kαι τα δύο νεογνά, υπακούουν, το ίδιο. Πλήρης ταύτιση!
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΚΥΝΗΓΑΕΙ ΧΙΜΑΙΡΕΣ: Εάν η κορυφή των αστρικών σωμάτων έχει συγκεκριμένο αριθμό και μπορεί η επιστήμη νεογνό με την πρόοδό της να μειώσει την απόσταση που τη χωρίζει από την κορυφή αυτή, υπάρχουν όμως δημιουργήματα στο σύμπαν που δεν έχουν κορυφή. Είναι αχανή.
Όπως ο ουρανός. Άντε πήγαινε να βρεις την αρχή και το τέλος του.
Άρα, σε γενικές γραμμές η «κορυφή» του όρους που λέγεται σύμπαν είναι αχανής. Και ασφαλώς η αληθινή πρόοδος συνίσταται στο να μειώσεις την απόσταση, από την κορυφή που θέλεις να κατακτήσεις. ( Όπως π.χ. η μείωση της απόστασης από την κορυφή του συνόλου των αστρικών σωμάτων). Έλα όμως που το όρος του σύμπαντος είναι αχανές! (= Στην οριζόντια και κάθετη έκτασή του). Άρα, είναι αμείωτη η απόσταση από την «κορυφή» του! Έτσι, μοιραία η όποια πρόοδος της επιστήμης εσαεί θα κυμαίνεται στους «πρόποδες» του όρους αυτού, στο μηδέν (0) δηλαδή. Για να γίνει περισσότερο κατανοητό αυτό: (Παράδειγμα παραστατικής ανάγκης) Σ’ αυτό το αχανές όρος του υλικού σύμπαντος δημιουργούμε σκαλοπάτια που φυσικά στην οριζόντια έκτασή τους είναι αχανή. Τα οποία χαρακτηρίζονται με αριθμούς που όπως ξέρουμε είναι και αυτοί άπειροι. Φυσικό είναι, εμείς αφού ζούμε στη γη, να χρησιμοποιήσουμε ως ΒΑΣΗ το σκαλοπάτι εκείνο που ευθυγραμμίζεται με την επιφάνεια της γης. (= Κατά χάρη πρόποδες του αχανούς αυτού όρους ). Η οποία γη καταλαμβάνει ένα μέρος, της οριζόντιας και αχανούς έκτασής του. Επόμενο είναι, αυτό το σκαλοπάτι να χαρακτηρίζεται με τον αριθμό μηδέν (0), τεραστίων σε ύψος και πλάτος διαστάσεων και να ακολουθούν αντίστοιχα, οι επόμενοι αριθμοί για να χαρακτηρίσουν τα καθοδικά και ανοδικά αχανή σκαλοπάτια. Ως είναι φυσικό, η επιστήμη βρίσκεται σε ένα τμήμα του ΒΑΣΙΚΟΥ σκαλοπατιού, που ευθυγραμμίζεται με την επιφάνεια της γης. Και οφείλει, μαζί με την πρόοδό της στις γενικές επιστήμες, να κατακτήσει σπιθαμή προς σπιθαμή, όλο το όρος του υλικού σύμπαντος, στην οριζόντια και κάθετη έκτασή του. Ο στόχος αυτός – όπως είναι λογικό – χρειάζεται μεθοδικότητα. Πρέπει ΠΡΩΤΑ να κατακτήσει τη ΒΑΣΗ του σκαλοπατιού στην οποία βρίσκεται τώρα, σε όλη την οριζόντια έκτασή της και μετά να ανέβει στο επόμενο σκαλοπάτι. Αυτό όμως είναι αδύνατο να πετύχει η επιστήμη. Διότι η οριζόντια έκταση του ΒΑΣΙΚΟΥ σκαλοπατιού στο οποίο βρίσκεται, είναι απλά αχανής. Άρα αμείωτη, άρα ακατάκτητη, με την όποια σε γενικές γραμμές πρόοδό της. Γι’ αυτό μοιραίο είναι, να βρίσκεται ΠΑΝΤΑ στη ΒΑΣΗ αυτού του σκαλοπατιού. Δηλαδή, στους πρόποδες του όρους όπου ορθώνεται ο ογκώδης αριθμός μηδέν. Μη μπορώντας η καημένη, ποτέ, να μπουσουλήσει στο επόμενο ανοδικό σκαλοπάτι. (ΠΑΝΤΟΤΙΝΟ νεογνό γαρ).
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η Αξιολόγηση της επιστήμης δεν πρέπει να γίνεται σύμφωνα με τη ΜΟΝΟΠΛΕΥΡΗ συγκριτική μέθοδο ( = συγκριτικός υπολογισμός της προόδου της, σε σχέση με την απόσταση που έχει από το παρελθόν), όπως λανθασμένα γίνεται τώρα. Διότι αυτή η μέθοδος, μας δημιουργεί μεγεθυντικούς φακούς με συνέπεια να βλέπουμε το νεογνό, σαν γίγαντα.
Αλλά η αξιολόγηση της επιστήμης πρέπει να γίνεται σύμφωνα με τη ΣΦΑΙΡΙΚΗ συγκριτική μέθοδο ( = συγκριτικός υπολογισμός της προόδου της και σε σχέση με την απόσταση που έχει από το παρελθόν, αλλά και σε σχέση με την ιλιγγιώδη και αμείωτη απόσταση που έχει από την αχανή «κορυφή» του σύμπαντος και γενικά της τελειότητας ). Δηλαδή η σφαιρική συγκριτική μέθοδος επειδή ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ σε συγκρίσεις δύο (2) ειδών, είναι πέρα για πέρα ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ.
Επί τέλους! Δε χρειάζονται οι μεγεθυντικοί φακοί, τελείως άχρηστοι. Γιατί θα έχουμε μια διαυγή, τέλεια και αποδεδειγμένη εικόνα, η οποία δημιουργείται από την αδυναμία της επιστήμης – με την όποια πρόοδό της – να μειώσει την ιλιγγιώδη απόσταση που τη χωρίζει, από την αμείωτη «κορυφή» του αχανούς σύμπαντος και γενικά της τελειότητας. Με μοιραίο επακόλουθο, η εμφανιζόμενη και ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ εικόνα, απαλλαγμένη πλέον από τους μεγεθυντικούς φακούς, να την χαρακτηρίζει στην ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ κατάστασή της σε επίπεδο νεογνού.
Συζητούσα με κάποιον που είχε αντίθετες απόψεις στα όσα του έλεγα, αλλά προς τιμή του, μου είπε κάτι το σοφό: - Θα το αποδώσω κάπως ελεύθερα ενθυμούμενος το νόημά του. «Ο άνθρωπος σε σύγκριση με το τίποτα έχει κάνει πολλά, σε σύγκριση όμως με το απόλυτο, το τέλειο, δεν έχει κάνει τίποτα». Ποιός νοήμων μπορεί να διαφωνήσει με το σοφό αυτό απόφθεγμα; Το οποίο απηχεί τα όσα γράφτηκαν εδώ.
ΜΙΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟ
Η επιστήμη έχει σημειώσει μεγάλη πρόοδο. Μπορεί και λύνει το πρόβλημα της αρχής του σύμπαντος και της ζωής, έχει κατακτήσεις στο θέμα της υγείας, μέχρι και μεταμόσχευση καρδιάς έφθασε στο σημείο να πετυχαίνει, κάνει θαύματα.
ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ: Σ’ ευχαριστώ για την πάσα που μου κάνεις. Σχετικά με τα θαύματα που κάνει η επιστήμη στον τομέα της υγείας, φυσικά αστειεύεσαι.
Κάνε επισκέψεις στα άσυλα ανιάτων και εκεί θα διαπιστώσεις ένα πραγματικά μεγάλο θαύμα! Πως μπορεί η επιστήμη, ενώ παρατηρεί αυτές τις ασθένειες επί χιλιάδες χρόνια, να έχει τα χέρια της συνεχώς αγκυλωμένα στην ανάταση; Αυτό όντως είναι, είναι μεγάλο θαύμα!!!
Όσον αφορά ότι μπορεί και λύνει το πρόβλημα της αρχής του σύμπαντος και της ζωής, πάλι φυσικά αστειεύεσαι. Εδώ, δεν μπορεί να κάνει το ελάχιστο, να επισκεφθεί τον ήλιο. Να πούμε και για το πιο δύσκολο που δεν μπορεί να κάνει; Υπάρχουν αστρικά σώματα, που λόγω μεγάλων αποστάσεων, πρέπει να περάσουν δισεκατομμύρια χρόνια διαστημικού ταξιδιού για να κατακτηθούν.
Τώρα καταλαβαίνουμε την τρομακτική αδυναμία της επιστήμης ως προς την επίτευξη των στόχων αυτών.
Ας επιστρέψουμε όμως από τις ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΕΣ αδυναμίες της, στις επίγειες.
Είναι τελείως αδύναμη να αντιμετωπίσει τους σεισμούς, που παρατηρεί χιλιάδες χρόνια και εξακολουθεί να κρύβεται κάτω από το τραπέζι.
Μα τι γράφω; Με πληροφόρησε ένα μήνυμα ως εξής: «Σχεδόν όλοι που απλά βουτούν και κρύβονται κάτω από κάτι (=άρα και τραπέζι) όταν καταρρέει ένα κτίριο συνθλίβονται μέχρι θανάτου.» Η καημένη επιστήμη ούτε κάτω από το τραπέζι δεν μπορεί να σωθεί!!!
Δεν έχει απάντηση στις προαναφερθείσες ασθένειες που επίσης παρατηρεί χιλιάδες χρόνια. Kαι θα έχει απάντηση στο πρόβλημα της αρχής του σύμπαντος και της ζωής, θέμα που δεν μπορεί να παρατηρήσει; ΕΛΕΟΣ!!! Και όπου, όπως ξέρουμε, λείπει η παρατήρηση, μοιραία λείπει και η απόδειξη. (Αυτός είναι απαράβατος επιστημονικός όρος).
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Μετά την αναφορά των τρομακτικών και ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΩΝ αδυναμιών της επιστήμης, το συμπέρασμα βγαίνει μόνο του: Η δύναμή της, σε συνδυασμό με τη γνώση της είναι μικρή έως ανύπαρκτη.
Και εύλογα γεννάται το ερώτημα: Γιατί ντε και καλά να επηρεαζόμαστε θετικά, σε θεωρίες μιάς επιστήμης που η δύναμη και η γνώση της είναι μικρή, σχετική και να μην επηρεαζόμαστε αρνητικά, σε θεωρίες μιάς επιστήμης που Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΚΑΙ Η ΑΓΝΩΣΙΑ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΑΤΑΣΧΕΤΗ;
Ένα παράδειγμα για την καλύτερη και παραστατική λήψη των παραπάνω είναι απαραίτητο: Ας υποθέσουμε ένα νεογνό, ότι θα μπορούσε να μιλήσει και να έλεγε: «Εγώ σε λίγο θα σηκωθώ να μαγειρέψω». Δια του ορθολογισμού - λόγω της ακατάσχετης αδυναμίας του - δεν θα απορρίπταμε απριόρι τα λόγια του ως αβάσιμα και δεν θα γελούσαμε με αυτά;
Έτσι λοιπόν, όταν η επιστήμη νεογνό εκφράζει θεωρίες, σε θέματα που ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙ, άρα μοιραία και να ΜΗΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ, όπως στα θέματα της αρχής του σύμπαντος, της ζωής (απούσα γαρ κατά τη δημιουργία τους. Και όπου, όπως ξέρουμε, απουσιάζει η άμεση παρατήρηση, μοιραία, απουσιάζει και η απόδειξη. Αυτός είναι απαράβατος επιστημονικός όρος), εννοείται και της υποτιθέμενης αρχής της εξέλιξης, δια του ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΥ, δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να τις υπολογίζουμε.
Αυτές οι θεωρίες της επιστήμης νεογνού, συνεπώς ΚΑΙ, λόγω της ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙΣΑΣ αστρονομικής και ακατάσχετης αδυναμίας της, σαφώς καθίστανται αβάσιμες και ΑΠΡΙΟΡΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΝΤΑΙ.
Πραγματικά μένω άναυδος μπροστά στην ορθότητα του συλλογισμού σου! Μπράβο!!! Δηλαδή επιστήμη είναι μόνο οι επανδρωμένες αποστολές σε άλλους πλανήτες και δορυφόρους, ε? Η σχάση του ατόμου δεν είναι επιστήμη? Η δημιουργία ηλεκτρονικών υπολογιστών δεν είναι επιστήμη? Η ανακάλυψη νέων υλικών δεν είναι επιστήμη? Τα Μαθηματικά δεν είναι επιστήμη? Και ναι η επιστήμη έχει σημειώσει πρόοδο. Και συνεχώς επιτυγχάνει άλματα μπροστά. Απλά εσύ πιστεύεις ότι είναι όλα εύκολα, αλλιώς δεν θα έλεγες "δεν μπορεί να κάνει το ελάχιστο να επισκεφτεί τον ήλιο". Ξέρεις τι συνθήκες επικρατούν εκεί? Χρειάστηκε η τεχνολογία του 19ου αιώνα για να φτάσουμε στην Ανταρκτική. Και αν αυτό είναι μια φορά δύσκολο αποστολή στον ήλιο είναι 1 εκατομμύριο φορές δυσκολότερη. Μου λες ότι δεν έχει κάνει θαύματα στην υγεία? Μισό αιώνα πριν 2 εκατομμύρια άνθρωποι πέθαιναν από ευλογιά κάθε χρόνο και την εξαλείψαμε Όταν αρρωστήσεις παίρνεις αντιβιοτικά και γίνεσαι αμέσως καλά. Δεν ήταν όμως πάντα έτσι τα πράγματα...Έναν αιώνα πριν(για να μην πω τι γινόταν αιώνες πριν) ένα απλό "βηχαλάκι" μπορούσε να στείλει άνθρωπο στον τάφο. Μπορεί τα περισσότερα πράγματα να τα θεωρείς δεδομένα πλέον και εύκολα να τα σκεφτεί κανείς όμως οι επιστήμονες έδωσαν τιτάνιους αγώνες για να τα δημιουργήσουν ή να τα αποδείξουν και υπάρχουν αμέτρητα τέτοια παραδείγματα
Αγαπητέ Old Guard Grenadier, σκοπός μου είναι να αξιολογηθεί αντικειμενικά η επιστήμη.
Την επιστήμη την αξιολογούμε αντικειμενικά όταν ΔΕΝ βλέπουμε μόνο τις ορισμένες επιτυχίες της, αλλά βλέπουμε και τις άπειρες αδυναμίες της. Μέρος από τις οποίες εμπεριστατωμένα χαρακτηρίσθηκαν στo προηγούμενο σχόλιό μου.
Το να εγκλωβιζόμαστε στη παρωχημένη αξιολόγηση με γνώμονα τη μονόπλευρη συγκριτική μέθοδο (= συγκριτικός υπολογισμός της προόδου της, σε σχέση με την απόσταση που έχει από το παρελθόν), σημαίνει ότι δεν αξιολογούμε αντικειμενικά την επιστήμη.
Και για να σου δώσω να καταλάβεις ότι η πιο πάνω μέθοδος είναι πέρα για πέρα λανθασμένη, στην οποία, διαβάζοντας το σχόλιό σου διαπίστωσα ότι κατέφυγες και εσύ, θα αναφέρω δύο παραδείγματα απορρέοντα από την εμπειρική ζωή μας (Το Ανώτατο Πανεπιστήμιο).
1) Έναν 17χρονο άνθρωπο τον λέμε «νεαρό». Πριν από τον χαρακτηρισμό μας, αυτόματα χρησιμοποιήσαμε τη σφαιρική συγκριτική μέθοδο. (=Υπολογίσαμε την απόσταση της ηλικίας του, όχι μόνο από την αρχή της γέννησής του, αλλά και από το τέλος της κορυφής του μέσου όρου της επίγειας ζωής του). Και επειδή η απόσταση της συγκεκριμένης ηλικίας του, είναι πιο μακριά από το μέσο όρο της επίγειας ζωής του και πιο κοντά στη γέννησή του, τον χαρακτηρίσαμε «νεαρό».
2) Σε πρωτάθλημα που συμμετέχουν 16 ομάδες. Μία ομάδα βρίσκεται στη 13η θέση, λέμε ότι η ομάδα αυτή είναι στις «τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας». Πάλι εδώ, πριν από τον χαρακτηρισμό μας, αυτόματα χρησιμοποιήσαμε τη σφαιρική συγκριτική μέθοδο. (=Υπολογίσαμε την απόσταση της συγκεκριμένης θέσης, όχι μόνο από το τέλος, αλλά και από την κορυφή του βαθμολογικού πίνακα). Και επειδή η απόσταση της 13ης θέσης, είναι πιο μακριά από την κορυφή της βαθμολογίας και πιο κοντά στο τέλος αυτής, χαρακτηρίσαμε την ομάδα ότι ανήκει στις «τελευταίες θέσεις».
Πως αξιολογήσαμε αντικειμενικά τον 17χρονο και την ομάδα; Χρησιμοποιώντας την παρωχημένη και λανθασμένη μονόπλευρη συγκριτική μέθοδο; Όχι βέβαια!
Χρησιμοποιήσαμε την αντικειμενική σφαιρική συγκριτική μέθοδο, που ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ σε συγκρίσεις δύο (2) ειδών!
Λοιπόν, επειδή η πρόοδος και η δύναμη της επιστήμης, ΓΕΝΙΚΑ, είναι ορισμένη, ενώ η αδυναμία και η αγνωσία της είναι απεριόριστη, για να την αξιολογήσουμε αντικειμενικά, είμαστε υποχρεωμένοι να καταφύγουμε στην σφαιρική συγκριτική μέθοδο. Αυτό και έγινε στην εργασία μου (προηγούμενο σχόλιό μου),
το τελικό αποτέλεσμα της οποίας, την χαρακτηρίζει ΑΠΟΛΥΤΑ.
Την επιστήμη την αξιολογούμε αντικειμενικά όταν ΔΕΝ βλέπουμε μόνο τις ορισμένες επιτυχίες της, αλλά βλέπουμε και τις άπειρες αδυναμίες της. Μέρος από τις οποίες εμπεριστατωμένα χαρακτηρίσθηκαν στo προηγούμενο σχόλιό μου.
Το να εγκλωβιζόμαστε στη παρωχημένη αξιολόγηση με γνώμονα τη μονόπλευρη συγκριτική μέθοδο (= συγκριτικός υπολογισμός της προόδου της, σε σχέση με την απόσταση που έχει από το παρελθόν), σημαίνει ότι δεν αξιολογούμε αντικειμενικά την επιστήμη.
Και για να σου δώσω να καταλάβεις ότι η πιο πάνω μέθοδος είναι πέρα για πέρα λανθασμένη, στην οποία, διαβάζοντας το σχόλιό σου διαπίστωσα ότι κατέφυγες και εσύ, θα αναφέρω δύο παραδείγματα απορρέοντα από την εμπειρική ζωή μας (Το Ανώτατο Πανεπιστήμιο).
1) Έναν 17χρονο άνθρωπο τον λέμε «νεαρό». Πριν από τον χαρακτηρισμό μας, αυτόματα χρησιμοποιήσαμε τη σφαιρική συγκριτική μέθοδο. (=Υπολογίσαμε την απόσταση της ηλικίας του, όχι μόνο από την αρχή της γέννησής του, αλλά και από το τέλος της κορυφής του μέσου όρου της επίγειας ζωής του). Και επειδή η απόσταση της συγκεκριμένης ηλικίας του, είναι πιο μακριά από το μέσο όρο της επίγειας ζωής του και πιο κοντά στη γέννησή του, τον χαρακτηρίσαμε «νεαρό».
2) Σε πρωτάθλημα που συμμετέχουν 16 ομάδες. Μία ομάδα βρίσκεται στη 13η θέση, λέμε ότι η ομάδα αυτή είναι στις «τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας». Πάλι εδώ, πριν από τον χαρακτηρισμό μας, αυτόματα χρησιμοποιήσαμε τη σφαιρική συγκριτική μέθοδο. (=Υπολογίσαμε την απόσταση της συγκεκριμένης θέσης, όχι μόνο από το τέλος, αλλά και από την κορυφή του βαθμολογικού πίνακα). Και επειδή η απόσταση της 13ης θέσης, είναι πιο μακριά από την κορυφή της βαθμολογίας και πιο κοντά στο τέλος αυτής, χαρακτηρίσαμε την ομάδα ότι ανήκει στις «τελευταίες θέσεις».
Πως αξιολογήσαμε αντικειμενικά τον 17χρονο και την ομάδα; Χρησιμοποιώντας την παρωχημένη και λανθασμένη μονόπλευρη συγκριτική μέθοδο; Όχι βέβαια!
Χρησιμοποιήσαμε την αντικειμενική σφαιρική συγκριτική μέθοδο, που ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ σε συγκρίσεις δύο (2) ειδών!
Λοιπόν, επειδή η πρόοδος και η δύναμη της επιστήμης, ΓΕΝΙΚΑ, είναι ορισμένη, ενώ η αδυναμία και η αγνωσία της είναι απεριόριστη, για να την αξιολογήσουμε αντικειμενικά, είμαστε υποχρεωμένοι να καταφύγουμε στην σφαιρική συγκριτική μέθοδο. Αυτό και έγινε στην εργασία μου (προηγούμενο σχόλιό μου),
το τελικό αποτέλεσμα της οποίας, την χαρακτηρίζει ΑΠΟΛΥΤΑ.
Παράθεση:
|
Πως αξιολογήσαμε αντικειμενικά τον 17χρονο και την ομάδα; Χρησιμοποιώντας την παρωχημένη και λανθασμένη μονόπλευρη συγκριτική μέθοδο; Όχι βέβαια! Χρησιμοποιήσαμε την αντικειμενική σφαιρική συγκριτική μέθοδο, που ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ σε συγκρίσεις δύο (2) ειδών! Λοιπόν, επειδή η πρόοδος και η δύναμη της επιστήμης, ΓΕΝΙΚΑ, είναι ορισμένη, ενώ η αδυναμία και η αγνωσία της είναι απεριόριστη, για να την αξιολογήσουμε αντικειμενικά, είμαστε υποχρεωμένοι να καταφύγουμε στην σφαιρική συγκριτική μέθοδο. Αυτό και έγινε στην εργασία μου (προηγούμενο σχόλιό μου), το τελικό αποτέλεσμα της οποίας, την χαρακτηρίζει ΑΠΟΛΥΤΑ. |
Δεν είναι σωστό να επικαλείσαι την αδυναμία της επιστήμης να δώσει εξήγηση σε ορισμένα ζητήματα τώρα αγνοώντας την εξελικτική πορεία που είχε με το πέρασμα της ιστορίας.
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από xtabay
Λάθος αγαπητέ!! Στόχος της επιστήμης δεν είναι να αποδώσει χαρακτηρισμούς
|
Παράθεση:
| Έτσι για τα παραδείγματα που έφερες το αντικειμενικό στοιχείο βρίσκεται α) στα 17 έτη και μόνο, άσχετα αν εσένα σου φαίνεται μεγάλος ή μικρός ή αν απέχει πολύ απο το να συμπληρώσει τον προσδόκιμο μεσο όρο ζωής και β) η θέση της ομάδας είναι η 13η άσχετη με το αν σε εσένα φαίνεται καλή για τις δυνατότητές της ή χαμηλή. Έκανα έντονα τα επίθετα για να καταλάβεις οτι δεν βγάζουμε αντικειμενικά συμπεράσματα απο αυτά. |
Για να το καταλάβεις καλύτερα αυτό, ας κάνουμε τις εξής υποθέσεις:
Αν ο μέσος όρος της επίγειας ζωής του ανθρώπου ήταν 34 χρόνια, ο 17χρονος δεν θα χαρακτηριζόταν «νεαρός», αλλά «μεσήλικας».
Αν στο πρωτάθλημα, αντί 16, συμμετείχαν 25 ομάδες. Τότε η ομάδα που θα ήταν στην 13η θέση, δεν θα την χαρακτηρίζαμε ότι είναι στις «τελευταίες θέσεις», αλλά στη «μέση» της βαθμολογίας.
Από τα παραδείγματα, βγαίνει το συμπέρασμα ότι η σφαιρική συγκριτική μέθοδος, δεν χαρίζεται σε καμία κατάσταση. Τις χαρακτηρίζει αντικειμενικά, καθώς τις τοποθετεί ΑΚΡΙΒΩΣ στις θέσεις τους. Φυσικά το ίδιο κάνει και στην της επιστήμης κατάσταση. Την χαρακτηρίζει αντικειμενικά, καθώς την τοποθετεί ΑΚΡΙΒΩΣ στη θέση του νεογνού, που αλλού;
Βεβαίως στην κούνια του.
Παράθεση:
| Δεν είναι σωστό να επικαλείσαι την αδυναμία της επιστήμης να δώσει εξήγηση σε ορισμένα ζητήματα τώρα αγνοώντας την εξελικτική πορεία που είχε με το πέρασμα της ιστορίας |
εδώ http://www.metafysiko.gr/forum/showp...0&postcount=42
Η απόδειξη ότι δεν αγνοώ την εξελικτική πορεία που είχε με το πέρασμα της ιστορίας η επιστήμη, βρίσκεται σε αυτά που έχω γράψει ήδη: (έντονα γράμματα)
Παράθεση:
|
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η Αξιολόγηση της επιστήμης δεν πρέπει να γίνεται σύμφωνα με τη ΜΟΝΟΠΛΕΥΡΗ συγκριτική μέθοδο (= συγκριτικός υπολογισμός της προόδου της, σε σχέση με την απόσταση που έχει από το παρελθόν), όπως λανθασμένα γίνεται τώρα. Διότι αυτή η μέθοδος, μας δημιουργεί μεγεθυντικούς φακούς με συνέπεια να βλέπουμε το νεογνό, σαν γίγαντα. Αλλά η αξιολόγηση της επιστήμης πρέπει να γίνεται σύμφωνα με τη ΣΦΑΙΡΙΚΗ συγκριτική μέθοδο (= συγκριτικός υπολογισμός της προόδου της και σε σχέση με την απόσταση που έχει από το παρελθόν, αλλά και σε σχέση με την ιλιγγιώδη και αμείωτη απόσταση που έχει από την αχανή «κορυφή» του σύμπαντος και γενικά της τελειότητας). Δηλαδή η σφαιρική συγκριτική μέθοδος επειδή ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ σε συγκρίσεις δύο (2) ειδών, είναι πέρα για πέρα ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ. |
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από Vassilis_1
Για να το καταλάβεις καλύτερα αυτό, ας κάνουμε τις εξής υποθέσεις:
Αν ο μέσος όρος της επίγειας ζωής του ανθρώπου ήταν 34 χρόνια, ο 17χρονος δεν θα χαρακτηριζόταν «νεαρός», αλλά «μεσήλικας». Αν στο πρωτάθλημα, αντί 16, συμμετείχαν 25 ομάδες. Τότε η ομάδα που θα ήταν στην 13η θέση, δεν θα την χαρακτηρίζαμε ότι είναι στις «τελευταίες θέσεις», αλλά στη «μέση» της βαθμολογίας. Από τα παραδείγματα, βγαίνει το συμπέρασμα ότι η σφαιρική συγκριτική μέθοδος, δεν χαρίζεται σε καμία κατάσταση. Τις χαρακτηρίζει αντικειμενικά, καθώς τις τοποθετεί ΑΚΡΙΒΩΣ στις θέσεις τους. Φυσικά το ίδιο κάνει και στην της επιστήμης κατάσταση. Την χαρακτηρίζει αντικειμενικά, καθώς την τοποθετεί ΑΚΡΙΒΩΣ στη θέση του νεογνού, που αλλού; Βεβαίως στην κούνια του. |
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από Vassilis_1
Από τα παραδείγματα, βγαίνει το συμπέρασμα ότι η σφαιρική συγκριτική μέθοδος, δεν χαρίζεται σε καμία κατάσταση. Τις χαρακτηρίζει αντικειμενικά, καθώς τις τοποθετεί ΑΚΡΙΒΩΣ στις θέσεις τους. Φυσικά το ίδιο κάνει και στην της επιστήμης κατάσταση. Την χαρακτηρίζει αντικειμενικά, καθώς την τοποθετεί ΑΚΡΙΒΩΣ στη θέση του νεογνού, που αλλού;
Βεβαίως στην κούνια του. |
Κάνεις το εξής λογικό λάθος (logical fallacy of equivocation) για να υποστηρίξεις τη θέση σου:
Χρησιμοποιείς τη λέξη νεογνό με δύο διαφορετικές έννοιες, κυριολεκτικά ως μικρό σε ηλικία υπονοώντας μη λογικό / μη ώριμο και μεταφορικά ως κάτι που ξεκινάει τώρα την πορεία του και ολισθαίνεις μεταξύ των εννοιών χωρίς βάση.
Με αυτό θέλω να πω οτι ακόμα και αν κάποιος είναι στην αρχή της πορείας του αυτό δεν κατατάσει αυτόματα τα επιτεύγματά του ανώριμα, λανθασμένα ή οτιδήποτε άλλο
θα συμφωνησω οτι η επιστημη βρισκεται σε νηπιακο σταδιο σε σχεση με το Ολον!
Δεν μπορουμε ομως να μην αναγνωρισουμε οτι η ιδια υπεδειξε το χασμα μεταξυ ανθρωποκεντρικης και κοσμικης αληθειας.
Αν εγω και εσυ γνωριζουμε το "νεαρο" της επιστημης,το χρωσταμε σε αυτην!!
Δεν μπορουμε ομως να μην αναγνωρισουμε οτι η ιδια υπεδειξε το χασμα μεταξυ ανθρωποκεντρικης και κοσμικης αληθειας.
Αν εγω και εσυ γνωριζουμε το "νεαρο" της επιστημης,το χρωσταμε σε αυτην!!
Πραγματικα ειναι να απορει κανεις με την ανοησια των προηγουμενων δημοσιευσεων. Χωρις απολυτως κανενα λογικο επιχειρημα και με μονη βοηθεια καποιες φιορτουρες του λογου και καποιες συγκρισεις ανομοιων πραγματων, ο συγγραφεας προσπαθει να κανει και να αποδειξει τι ακριβως περα απο την εμπαθεια του;
Οτι η επιστημη εχει πολυ δρομο μπροστα της;
Οτι η επιστημη δεν εχει πλησιασει ακομα στο να λυσει ολα τα μυστικα του συμπαντος;
Οτι η επιστημη δεν ειναι η λυση σε ολα τα ερωτηματα;
DUH!
Ας ξεκινησω λοιπον απο τα προφανη.....τι παει να πει οτι η επιστημη ειναι σε νηπιακο/ενηλικο/υπεργηρο, ή οποιοδηποτε σταδιο; Τι ανοησιες ειναι αυτες;
Τι ειναι το ολον για το οποιο μιλουν καποιοι;
Παντογνωσια; Ειστε σοβαροι; Γιατι οχι και παντοδυναμια, και αθανασια τοτε;
Η επιστημη εχει φτασει εκει που μπορουσε να φτασει οχι αυτονομα, ουτε τυχαια αλλα απολυτα συνιφασμενη με τις δεδομενες συνθηκες (ηλικια του ανθρωπινου ειδους, διαρκεια ζωης του μεσου ανθρωπου, δυνατοτητες του ανθρωπινου εγκεφαλου, εξελιξη, ιστορια του ανθρωπινου ειδους, παρεμβολες απο αλλους θεσμους, βλ. θρησκεια κτλ κτλ κτλ)
Τι συγκριση λοιπον μπορει να γινει;
Τελευταια φορα που κοιταξα συγκρινεις συναφη πραγματα, για παραδειγμα την τεχνολογικη εξελιξη δυο πολιτισμων, πχ του Περσικου και του Αιγυπτιακου.
Αν ηθελε ο συγγραφεας να κανει μια συγκριση θα επρεπε να βρει εναν πολιτισμο καπου στο συμπαν, τσατρα πατρα με παρομοια φυσιολογια που να ζει σε εναν πλανητη με παρομοιες πηγες για περιπου το ιδιο χρονικα διαστημα με τον ανθρωπο και τοτε να κρινει αν ο ανθρωπος εχει επαρκως εξελιξη την επιστημη και την τεχνολογια του συγκριτικα με εναν παρομοιο πολιτισμο, η αν εχει μεινει πισω.
Ακομα και τοτε ομως, η συγκριση δεν θα ηταν δικαια δεδομενης της επιροης διαφορων εκ των εξω συνθηκων στην εξελιξη της επιστημης.
Για παραδειγμα, που θα ημασταν αν η Ρωμη ειχε κρατησει αλλα 1000 χρονια; Ποια ηταν η επιδραση των dark ages και του μεσαιωνα;
Τι θα γινονταν αν δεν ειχαν γινει οι σταυροφοριες και το Ισλαμ παρεμενε σε ανθιση;
Τι θα γινονταν αν ειχαν αποτραπει οι δυο παγκοσμιοι πολεμοι και η επιστημονικη εξελιξη που αυτοι επεφεραν;
Οτι η επιστημη εχει πολυ δρομο μπροστα της;
Οτι η επιστημη δεν εχει πλησιασει ακομα στο να λυσει ολα τα μυστικα του συμπαντος;
Οτι η επιστημη δεν ειναι η λυση σε ολα τα ερωτηματα;
DUH!
Ας ξεκινησω λοιπον απο τα προφανη.....τι παει να πει οτι η επιστημη ειναι σε νηπιακο/ενηλικο/υπεργηρο, ή οποιοδηποτε σταδιο; Τι ανοησιες ειναι αυτες;
Τι ειναι το ολον για το οποιο μιλουν καποιοι;
Παντογνωσια; Ειστε σοβαροι; Γιατι οχι και παντοδυναμια, και αθανασια τοτε;
Η επιστημη εχει φτασει εκει που μπορουσε να φτασει οχι αυτονομα, ουτε τυχαια αλλα απολυτα συνιφασμενη με τις δεδομενες συνθηκες (ηλικια του ανθρωπινου ειδους, διαρκεια ζωης του μεσου ανθρωπου, δυνατοτητες του ανθρωπινου εγκεφαλου, εξελιξη, ιστορια του ανθρωπινου ειδους, παρεμβολες απο αλλους θεσμους, βλ. θρησκεια κτλ κτλ κτλ)
Τι συγκριση λοιπον μπορει να γινει;
Τελευταια φορα που κοιταξα συγκρινεις συναφη πραγματα, για παραδειγμα την τεχνολογικη εξελιξη δυο πολιτισμων, πχ του Περσικου και του Αιγυπτιακου.
Αν ηθελε ο συγγραφεας να κανει μια συγκριση θα επρεπε να βρει εναν πολιτισμο καπου στο συμπαν, τσατρα πατρα με παρομοια φυσιολογια που να ζει σε εναν πλανητη με παρομοιες πηγες για περιπου το ιδιο χρονικα διαστημα με τον ανθρωπο και τοτε να κρινει αν ο ανθρωπος εχει επαρκως εξελιξη την επιστημη και την τεχνολογια του συγκριτικα με εναν παρομοιο πολιτισμο, η αν εχει μεινει πισω.
Ακομα και τοτε ομως, η συγκριση δεν θα ηταν δικαια δεδομενης της επιροης διαφορων εκ των εξω συνθηκων στην εξελιξη της επιστημης.
Για παραδειγμα, που θα ημασταν αν η Ρωμη ειχε κρατησει αλλα 1000 χρονια; Ποια ηταν η επιδραση των dark ages και του μεσαιωνα;
Τι θα γινονταν αν δεν ειχαν γινει οι σταυροφοριες και το Ισλαμ παρεμενε σε ανθιση;
Τι θα γινονταν αν ειχαν αποτραπει οι δυο παγκοσμιοι πολεμοι και η επιστημονικη εξελιξη που αυτοι επεφεραν;