Skorpina

Οι μεν Έλληνες, ζητούσαν τη σοφία, και η λέξη ΄΄ζητώ΄΄, σημαίνει την ενεργητική τους προσπάθεια προς το σκοπό αυτό. Οι Εβραίοι όμως ΄΄αιτούσαν΄΄, δηλαδή περίμεναν παθητικά κάποιο σημείο από το Θεό, ώστε να πεισθούν για το θέλημά του.

Τα διαφορετικά χαρακτηριστικά των δύο αυτών λαών, είναι που συνετέλεσαν στο διαφορετικό, αλλά αλληλοσυμπληρούμενο ρόλο που έπαιξαν στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Η αφήγηση τής Παλαιάς Διαθήκης δεν είναι η ιστορία των Εβραίων, αλλά η ιστορία της γενεαλογικής γραμμής του Ιησού Χριστού, από τον Αδάμ ως τη γέννησή Του.
Από την αρχή των δώδεκα φυλών, αναφέρεται το πώς οι προπάτορές τους, πούλησαν τον ίδιο τον αδελφό τους τον Ιωσήφ, και πώς δολοφόνησαν τον άνδρα της αδελφής τους της Δείνας μαζί με όλο του το σόι, αφού πρώτα τους έκαναν περιτομή, καθιστώντας τους ανίκανους να αμυνθούν.

Μετά, αναφέρεται η εξοργιστική απιστία των απογόνων τους, καθώς μετά από τόσα θαύματα που είδαν, κάθε τόσο λάτρευαν είδωλα, παρά το Θεό που τους ελευθέρωσε από την Αίγυπτο.

Έκτοτε, η ιστορία τους περιγράφεται, όχι ως μια ιστορία πίστης και επιτυχιών, αλλά ως μια ιστορία απιστίας και σκληροκαρδίας, που συχνότατα επέφερε πάνω τους την οργή του Θεού.

Εάν η Αγία Γραφή και η Εκκλησία αναφέρουν κάποια πράγματα εναντίον των Ελλήνων, (εννοώντας την αρχαία Ελληνική ειδωλολατρική πίστη και όχι το έθνος των Ελλήνων), γράφει πολύ περισσότερα εναντίον των Εβραίων, χαρακτηρίζοντάς τους ως σκληροτράχηλους, γενεά άπιστη και διεστραμμένη, χειρότερους από τα βόδια, τυφλούς και κουφούς, σκληροκάρδιους, γυναίκα πόρνη και μοιχαλίδα, φονιάδες των προφητών, και ακόμα φονιάδες του ιδίου του Υιού του Θεού! Διευκρινίζει μάλιστα, ότι ο Θεός τους επέλεξε ως προπάτορες του Κυρίου Ιησού, ΄΄όχι επειδή ήταν καλύτεροι από τους άλλους λαούς΄΄, αλλά επειδή αγαπούσε τον προπάτορά τους τον Αβραάμ.

«Ην μεν ουν προ της Κυρίου παρουσίας εις δικαιοσύνην Έλλησιν αναγκαία φιλοσοφία νυνί δε χρησίμη προς θεοσέβειαν γίνεται»
Κλήμης Αλεξανδρινός

Στο «προς τους νέους όπως αν εξ Ελληνικών ωφελοίντο λόγων» προτρέπει «και ποιηταίς και λογοποιοίς και ρήτορσι και πάσιν ανθρώποις ομιλητέον, όθεν αν μέλλη προς την τής ψυχής επιμέλειαν ωφέλειά τις έσεσθαι».
Μέγας Βασίλειος

«μόνη γαρ η Ελλάς αψευδώς ανθρωπογονεί, φυτόν ουράνιον και βλάστημα θείον…»

Περί του Προνοίαι Θεού, 2, 66 Φίλων ο Αλεξανδρεύς

Δίδασκε ο Ωριγένης «την λογικήν και την διαλεκτικήν, ίνα ορθώς σκέπτονται, την φυσικήν ίνα θαυμάζωσι τον Θεό εκ των έργων Του, την αστρονομία, ίνα υψώσι το βλέμμα των προς τα υψηλά, την ηθική, ίνα διαπαιδαγωγή αυτούς και στηρίζη στην αρετή, και τους Έλληνας ποιητάς και φιλοσόφους, ίνα φωτίζη το πνεύμα των και υψώνη δια των υπέρ αληθείας ερευνών αυτών, και έπειτα εισήγαγεν εις την μελέτη των θείων Γραφών, ίνα γνωρίσουν την πλήρη αλήθειαν»
Γρηγόριος Θεολόγος

«Και οι διαβιώσαντες συμφώνως προς τον Λόγον είναι Χριστιανοί, ακόμη και αν θεωρήθηκαν άθεοι, όπως εις τους Έλληνες μεν ο Σωκράτης και ο Ηράκλειτος και οι όμοιοι με αυτούς»
Απολογία Α’, 46,3 Άγιος Ιουστίνος

«20 ήσαν δε τινες Έλληνες μεταξύ των αναβαινόντων δια να προσκυνήσωσιν εν τη εορτή 21 ούτοι λοιπόν ήλθον προς τον Φίλιππον το από Βηθσαϊσδά της Γαλιλαίας, και παρεκάλουν αυτόν, λέγοντες . Κύριες θέλομεν να ιδώμεν τον Ιησούν 22 έρχεται ο Φίλιππος και λέγει προς τον Ανδρέαν και πάλιν ο Ανδρέας και ο Φίλιππος λέγουσι προς τον Ιησούν 23 ο δε Ιησούς απεκρίθη προς αυτούς λέγων· «Ήλθεν η ώρα δια να δοξασθή ο Υιός του ανθρώπου».
Καινή Διαθήκη, Κατά Ιωάννη κεφ. ΙΒ' ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ

πλασμένος να γνωρίσει την αλήθεια και να την διαδίδει εις τα άλλα έθνη. Ναι, ο Έλλην εγεννήθη κατά την Θεία Πρόνοια διδάσκαλος της ανθρωπότητος. Αυτό το έργο είναι η πνευματική κληρονομιά του, αυτή είναι η αποστολή του, αυτό είναι το ξεχωριστό κάλεσμά του μεταξύ των εθνών».
Περί της Ελληνικής Φιλοσοφίας ως προπαιδείας εις τον Χριστιανισμό, σελ. 12 - 13 Άγιος Νεκτάριος

«Τι ουν φησίν, αν εχθροί ώσι και έλληνες ου δει μισείν; Μισείν μεν, ουκ εκείνους δε, αλλά το δόγμα, ου τον άνθρωπον, αλλά την πονηράν πράξιν, την διεφθαρμένην γνώμην». Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Το ποιος διαστρεβλώνει λοιπόν θα το δούμε στην συνέχεια!
Λες:ΨΕΜΑ ΠΡΩΤΟ:
Λες, «Ελληνις Συροφοινίκισσα τω γενει» σημαίνει Ελληνόφωνη ΑΛΛΑ ΟΧΙ Ελληνίδα. Καταλαβαίνω την αγωνία σου αλλά δεν κατανοώ την ημιμάθεια σου!

Η λέξη ΓΕΝΟΣ προσδιορίζει ΚΑΤΑΓΩΓΗ και όχι ΜΗΤΡΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ!!! Διότι Ελληνόφωνος (όπως και Γερμανόφωνος π.χ.) σημαίνει απλά ότι η μητρική του γλώσσα ήτανε τα Ελληνικά.

Μα το γένος αγαπητέ μου παντογνώστη και διαστρεβλωτή αυτό λέει:Συροφοινίκισσα τω γενει!Kαλά σε ποιους νομίζεις ότι απευθύνεσαι?Σε 5χρονα παιδάκια?Λίγο σεβασμό στο ελληνικό πνεύμα μας το δικαιούμαστε νομίζω! Η απάντηση προγανώς είναι ξεκάθαρη ακόμη και για 5χρονα ...

Παρακάτω:
«..και θα ξεσηκώσω τα παιδιά σου Σιών ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ…και ο Κύριος θα στραφεί εναντίον τους και θα βγει σαν αστραφτερή βολίδα..και θα τους εξολοθρεύσουν (οι εβραίοι τους έλληνες..) και θα τους καταχώσουνε με πέτρες από τις σφενδόνες και θα τους ρουφήσουν σαν το κρασί..» (Ζαχαρίας Θ’ 13-14)

To εδάφιο:
¨διότι ενέτεινα σε Ιούδα,εμαυτώ εις τόξον,έπλησα τον Εφραίμ και ΕΞΑΓΕΡΩ τα τέκνα σου,Σιών, επί τα τέκνα των Ελλήνων και ψηλαφήσω σε ως ρομφαίαν μαχητού.και Κύριος ΕΣΤΑΙ επ΄αυτούς και εξελεύσεται ως αστραπή βολίς,και Κύριος παντοκράτωρ υπερασπιεί αυτούς,και καταναλώσουσιν αυτούς,και καταχώσουσιν αυτούς εν λίθοις σφενδόνης και εκπιόνται αυτούς ως οίνον και πλήσουσιν ως φιάλας θυσιαστηρίων¨ (Ζαχαρίας Θ΄13-15)

H απάντηση:
απαντάω με τα λόγια του καθηγητού Πανεπιστημίου Γεωργίου Μεταλληνού, στο βιβλίο του: «Παγανιστικός Ελληνισμός ή Ελληνορθοδοξία;» σελ. 35, 36, 104 - 107:
Την ίδια κακόβουλη άγνοια έδειξε και εκείνος που έγραψε ανοικτή επιστολή στο φανατισμένο και ημιμαθές περιοδικό «Δαυλός» (137, κύριο άρθρο), ζητώντας να «λάβει ιδιάζουσα θέση» η Εκκλησία της Ελλάδος έναντι της Παλαιάς Διαθήκης και «να αποβάλη […] είτε ολόκληρη την Π.Δ. ή μέρη που στρέφονται κατά του Έθνους μας». Εννοεί, μεταξύ άλλων, το Ζαχαρίας 7/ζ΄ 13 ε. Ο προφήτης Ζαχαρίας έζησε όμως τον 7ο π.Χ. αιώνα και, όπως έχει αποδειχθεί επιστημονικά, το δήθεν «ανθελληνικό» του χωρίο είναι παρέμβλητο. Γι’ αυτό στις κριτικές – επιστημονικές εκδόσεις (βλ. Βασιλ. Μ.Βέλλα, Το Δωδεκαπρόφητον, Αθήνα 1950, σ. 106) τίθεται στο Εβραϊκό σε αγκύλες, που σημαίνει ότι δεν είναι γνήσιο. Παρόμοια «ανθελληνικά» κείμενα προέκυψαν στην εποχή των διαδόχων του Μ. Αλεξάνδρου και κυρίως του Αντιόχου του Δ΄ (+- 215 – 161 π.Χ.), που με τη συμπεριφορά του ανέτρεπε το έργο του Μ. Αλεξάνδρου και εξευτέλιζε τον Ελληνικό πολιτισμό (δεν σεβάστηκε την ετερότητα των άλλων λαών).

Τότε, (3ος αιώνας και μετά), αρχίζει ένα «ανθελληνικό» ρεύμα στον Ιουδαϊσμό. Έλληνες όμως ή Εθνικοί, από την ίδια εποχή, ονομάζονται όλοι οι μη Εβραίοι. Άρα δεν έχει σαφή φυλετικό χαρακτήρα αυτή η καταφορά, ώστε να εκλαβάνεται ως φυλετικός ανθελληνισμός.

Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι οι αντιταχθέντες στους αναξίους διαδόχους του Αλεξάνδρου Μακκαβαίοι είναι άγιοι της Εκκλησίας μας και τιμώνται, μαζί με την μητέρα τους Σολωμονή, και τον πνευματικό τους πατέρα Ελεάζαρο την 1η Αυγούστου.

…Για τα «ανθελληνικά αποσπάσματα της Π.Δ.» και κυρίως «τα 4 εν τω συνόλω τους ανθελληνικώτατα βιβλία των Μακκαβαίων» (το 4ο είναι ψευδεπίγραφο), που επισημαίνει ο κ. Λάμπρου (του Δαυλού), έχουν από πολλούς γραφεί πολλά. Είναι γνωστό το ιστορικό κλίμα, στο οποίο συντάχθηκαν τα βιβλία των Μακκαβαίων (β΄ αιώνας π.Χ.), μέσα σε έντονες αντιθέσεις με τους όχι πάντα άξιους διαδόχους – επιγόνους του Μ. Αλεξάνδρου κυρίως τον Αντίοχο Δ΄, 175 – 164 π.Χ.).

Από πλευράς ιστορικής, ως πηγές μιας εποχής και τα βιβλία αυτά έχουν τη θέση τους στην Π.Δ. και την ιστορία της πίστεώς μας. Οι επτά δε Μακκαβαίοι Παίδες τιμώνται για την αγιότητά τους και πνευματικότητά τους, και τους αγώνες τους εναντίον της ειδωλικής πλάνης, με βάση τον εθνικό, αλλά και «υπερεθνικό» χαρακτήρα της Πίστεώς μας, όπως και παραπάνω ανέπτυξα.
Ο κ. Λάμπρου επιμένει ιδιαίτερα – και δίκαια – στο επίμαχο κείμενο του Προφήτου Ζαχαρίου (κεφ. 9, στ. 12 ε.: «Και εξαρώ το αίμα των αλλοφύλλων…»). Πράγματι, όταν γράφει το κείμενο «και εξεγερώ τα τέκνα σου, Σιών, επί τα τέκνα των Ελληνων…», προκαλεί τον μη έχοντα σχέση με την επιστήμη της Π.Δ. και κρίνοντα επιφανειακά. Έχω δηλώσει επανειλημένως ότι οι στίχοι αυτοί περιέχονται στο Εβραϊκό πρωτότυπο, αλλά και σ’ αυτό «οβελίζονται», τοποθετούνται σε αγκύλες, κριτικά, διότι ΔΕΝ ανήκουν στην Προφητεία του Ζαχαρίου, που εγράφη στον ΣΤ΄ αιώνα προ Χριστού, αλλά προστέθηκαν στην εποχή των αγώνων των Εβραίων (Μακκαβαίων) εναντίον των διαδόχων του Μ. Αλεξάνδρου (4ος αιώνας π.Χ. και εξής) και κυρίως του Αντιόχου Δ΄ (175-164 π.Χ.) που επεδίωξε τον βίαιο εξελληνισμό τους, δηλαδή την υπόταξή τους στην ειδωλολατρία. Στις επιστημονικές όμως εκδόσεις πρέπει να περιέχονται στο προφητικό κείμενο εντός αγκυλών οι στίχοι – παρά τη μη γνησιότητά τους – και αυτό πρέπει να το γνωρίζει ο κύριος Λαμπρόπουλος ως επιστήμων.

Παρόλο που η πνευματική ερμηνεία του χωρίου αυτού δεν δημιουργεί κανένα πρόβλημα, όπως και η σύνδεσή του με ιστορικά γεγονότα του απωτάτου παρελθόντος, δεν θα είχα αντίρρηση προσωπικά για την «φειδώ των ασθενών» που έλεγε και ο Λούθηρος, και την αποστόμωση των αναζητούντων αφορμές, για να πολεμήσουν και συκοφαντήσουν την Ορθόδοξη πίστη μας, να αφαιρεθεί το κείμενο από τη μετάφραση των Ο΄, ή έστω να τίθεται και εδώ σε αγκύλες ως παρέμβλητο. Η «τόλμη» όμως του κ. Λ. φθάνει τόσο μακριά, ώστε να αναφέρεται στο κλασικό έργο Δωδεκαπρόφητον του παγκοσμίως αναγνωρισμένου παλαιοδιαθηκολόγου και εβραιολόγου Βασιλείου Βέλλα με τη φράση: «κάποια έκδοση ενός ιδιώτου»! Αληθινά ισχύει (και) εδώ το «ει γαρ έγνω, ου κατέγνω»… Ίσως ο Δαυλός έχει χάσει κάθε επαφή με την επιστήμη, ασχολούμενος μόνο με μυθολογίες!…
…Δυστυχώς όμως βρίσκομαι στην πολύ δυσάρεστη θέση να κατηγορήσω τον κ. Λάμπρου, ότι συκοφαντεί σκαιότατα και ανέντιμα την πίστη μας για πράγματα που αγνοεί πλήρως, διότι του λείπει κάθε «εκ των ένδον» σχέση με τη λατρεία μας και κάθε βιωματική επαφή με την εκκλησιαστική πραγματικότητα. Γράφει: «…ο Δαυλός, όταν δημοσίευσε το αιμοβόρο αυτό ανθελληνικό κείμενο (σημ. Γ.Δ.Μ.: του Ζαχαρίου), το έλαβε από επίσημη έκδοση της Π. Διαθήκης κυρωμένη με έγκριση μητροπολιτών, αλλά και από τα λειτουργικά βιβλία, που αναγινώσκονται και σήμερα στις εκκλησίες και τα μοναστήρια της Ελλάδος, όπου δεν υπάρχουν αγκύλες». Ποίόν σε έπος (τέκνον) φύγεν έρκος οδόντων;» Περικοπές από το βιβλίο του πρ. Ζαχαρία διαβάζονται λειτουργικά: Την Παρασκευή της Τυροφάγου μετά την Τριθέκτη – Η΄, 7-17. Εις τον Εσπερινόν – Η΄, 19-23. Στην Α΄ Ώρα της Μ. Παρασκευής – ΙΑ΄, 10-13 και στον Μ. Εσπερινό της Αναληψεως – ΙΔ΄, 4-11. Όλες οι περικοπές αυτές έχουν θεολογικό περιεχόμενο. Παρακαλώ τον κ. Λάμπρου να μας κάνει γνωστό πότε και πού διαβάζεται λειτουργικά το επίμαχο χωρίο. Εγώ του λέγω, ως κληρικός και θεολόγος, ότι δεν χρησιμοποιείται ΠΟΤΕ αυτό το κείμενο ως λειτουργικό ανάγνωσμα στην εκκλησιαστική μας λατρεία. Ο ίδιος ψεύδεται!

Αλλά δεν θα προχωρήσω σε άλλα σχόλια. Περιμένω να δω αν θα έχει την Ελληνική λεβεντιά να ζητήσει συγγνώμη όχι από εμέ, αλλά από τον Ελληνισμό, τον οποίο δεν τιμά ασφαλώς ψευδόμενος. Η τυχόν δε επίκληση «αγνοίας» κάνει το έγκλημα έτι βαρύτερο!»

Έχουν γνώση οι φύλακες φίλτατε!

Το εν λόγω εδάφιο του Ζαχαρία, μπορεί να είναι ψευδεπίγραφο, δεν παύει όμως να μας παραδόθηκε από την Εκκλησία του Ισραήλ, όσο ακόμα δεν είχαν απορρίψει τον Χριστό, άρα ΕΜΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΕΧΘΟΥΜΕ ΩΣ ΜΕΡΟΣ ΤΗΝ Π.Δ., είτε σε αγκύλες, είτε όχι.

Τι θέλατε λοιπόν κύριοι ειδωλολάτρες να κάνουν οι Εβραίοι; Να πουν: «καλά μας κάνετε»; Να πουν: «περάστε κύριοι κατακτητές! Βεβηλώστε τον Ναό μας, υβρίστε τον Θεό μας, απαγορέψτε μας να πιστεύουμε την πάτρια πίστη μας, Σκοτώστε μας!» Αυτό θέλατε να πουν, επειδή είσαστε κι εσείς ειδωλολάτρες όπως εκείνοι οι βάρβαροι Έλληνες κατακτητές; Δηλαδή έτσι είπατε στον Χίτλερ όταν ήρθε να κατακτήσει την Ελλάδα; Μου αρέσει που κόπτεστε για την «ελευθερία» των Ελλήνων από τους Τούρκους! Όταν οι κατακτητές ήταν οι Έλληνες, όταν στη θέση του Χίτλερ ήταν ο Αντίοχος ο Επιφανής, και στη θέση των θυμάτων του ήταν οι Ιουδαίοι, αυτό δεν σας πειράζει; Γιατί άραγε; Επειδή εκεί ο Χίτλερ της εποχής ήταν Έλληνας και τα θύματα ήταν Εβραίοι;

Οι υποκριτές ας πάψουν επιτέλους!

Είπα παραπάνω ότι δοκιμασία σημαίνει να δοθεί στον άνθρωπο η ευκαιρία να αποδείξει πρώτα πρώτα στον εαυτό του την πίστη του. Η πράξη είναι και για τον ίδιο επιβεβαίωση της πίστης του. Είναι μύηση στη ζωή του Θεού, με την έμπρακτη συμμετοχή του σε έργα πίστης, και όχι σε λόγια μόνο. Ο Χριστός μπορούσε να ξέρει τι θα έκανε η γυναίκα αυτή. Όμως ήθελε να την οδηγήσει στην έμπρακτη απόδειξη της πίστης της.

Δεν μειώνεται ούτε η μητρότητα αλλά ούτε η εθνικότητα της γυναίκας αυτής.Αντίθετα το παράδειγμα αυτής της γυναίκας, καταγράφτηκε ως λαμπρό και τιμητικό παράδειγμα για όλη την ανθρωπότητα, για να τιμάται η γυναίκα αυτή για πάντα από όλους τους Χριστιανούς, για την ταπεινότητά της, και για την πίστη της.

Ματθαίος 15/ιε΄ 27,28: «Η δε ειπεν: "Ναι Κυριε και γαρ τα κυναρια εσθιει απο των ψιχιων των πιπτοντων απο της τραπεζης των κυριων αυτων". Τοτε αποκριθεις ο Ιησους ειπεν αυτή: "Ω γυναι, μεγαλη σου η πιστις! Γενηθητω σοι ως θελεις" Και ιαθη η θυγατηρ αυτης απο της ωρας εκεινης».

Μην μπερδεύεσαι καλέ μου,άντε ο Schwabe κάνει την δουλίτσα του με το να ψεύδεται ασυστόλως και να λέει άρες μάρες κουκουνάρες,εσύ πιστεύω πως σαν ελεύθερο πνεύμα δεν κολλάς σε ταμπέλες και ρηχούς χαρακτηρισμούς...Ή μήπως κάνω λάθος???

Λοιπόν.Το ότι δεν θέλεις τον Χριστό δεν σου δίνει το δικαίωμα να ψεύδεσαι και να διαβάλλεις!

¨ακούσασα γαρ γυνή περί αυτού, ης είχε το θυγάτριον αυτής πνεύμα ακάθαρτον,ελθούσα προσέπεσε προς τους πόδας αυτού.η δε γυνή ην Ελληνίς Συροφοινίκισσα τω γένει.και ηρώτα αυτόν ίνα το δαιμόνιον εκβάλη εκ της θυγατρός αυτής.Ο δε Ιησούς είπεν αυτή.Άφες πρωτον χορτασθήναι τα τέκνα.ου γαρ εστι καλόν λαβείν τον άρτων των τέκνων και τοις κυναρίοις βαλείν¨ (Μαρκ.Ζ΄25-27)+(Ματθ.Η΄28-32)

Καταρχήν «Ελληνίς Συροφοινίκισσα τω γένει» ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΗ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΕΛΛΗΝΙΔΑ

Ο Χριστός δεν λέει: «σκυλιά», λέει: «σκυλάκια», μια πολύ αγαπητή λέξη για όποιον εκτρέφει σκυλάκι. Και στην πραγματικότητα, ο Θεός τους Εβραίους τους είχε ΥΙΟΘΕΤΗΣΕΙ, γι’ αυτό τους λέει παιδιά του, ενώ οι Έλληνες υιοθετήθηκαν μετά την αμαρτία του Εβραϊκού λαού.

«Ο Χριστός το είπε για να τη δοκιμάσει», (γιατί η Συροφοινίκισσα γνώριζε ότι οι Εβραίοι τους Εθνικούς, τους έβλεπαν ως σκυλιά λόγω του εθνικισμού τους).
Όμως δεν σημαίνει αυτό η δοκιμασία. Δοκιμασία σημαίνει να δοθεί στον άνθρωπο η ευκαιρία να αποδείξει πρώτα πρώτα στον εαυτό του την πίστη του. Η πράξη είναι και για τον ίδιο επιβεβαίωση της πίστης του. Είναι μύηση στη ζωή του Θεού, με την έμπρακτη συμμετοχή του σε έργα πίστης, και όχι σε λόγια μόνο. Ο Χριστός μπορούσε να ξέρει τι θα έκανε η γυναίκα αυτή. Όμως ήθελε να την οδηγήσει στην έμπρακτη απόδειξη της πίστης της.
Και δεύτερον, η Θεϊκή του φύση ήξερε ότι αυτά όλα θα καταγραφούν. Το παράδειγμα αυτής της γυναίκας, καταγράφτηκε ως λαμπρό και τιμητικό παράδειγμα για όλη την ανθρωπότητα, για να τιμάται η γυναίκα αυτή για πάντα από όλους τους Χριστιανούς, για την ταπεινότητά της, και για την πίστη της.

Ματθαίος 15/ιε΄ 27,28: «Η δε ειπεν: "Ναι Κυριε και γαρ τα κυναρια εσθιει απο των ψιχιων των πιπτοντων απο της τραπεζης των κυριων αυτων". Τοτε αποκριθεις ο Ιησους ειπεν αυτή: "Ω γυναι, μεγαλη σου η πιστις! Γενηθητω σοι ως θελεις" Και ιαθη η θυγατηρ αυτης απο της ωρας εκεινης».

Η ίδια η γυναίκα δεν παρεξηγήθηκε, δείχνοντας το ήθος της. Και ο Χριστός τη θαύμασε, και ΘΕΡΑΠΕΥΣΕ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΤΗΣ.

πως εχουν γινει τοσα φυλακτα απο το τιμιο ξυλο?

ποσο ειναι τελος παντων αυτο το τιμιο ξυλο?

Tα πολλα φυλαχτα εγιναν με θρησκευτικη λειτουργια επι ξυλων που ηρθαν σε επαφη με το Τιμιο Ξυλο.Δηλαδη συνλειτουργουσαν απλα κομματια ξυλο διπλα απο το Τιμιο!

να χαρώ την ερευνήτρια λοιπόν! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΡΕ Skorpina?

Επίσης, θα χαρώ ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ για.....τα ράμματα!

Πάντως, σκούζεις, λές και ξαναλές διάφορα, αλλά ζουμί ΓΙΟΚ!

Να σου βάλω λοιπόν μία, για σένα, πανεύκολη "εργασία"? ΤΙ ΕΚΑΝΕ Ο "ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ" βρε Skorpina απο πιτσιρικάς εως τα +30 του??

Τι περιμενες να κανει δηλαδη;Ο Υιος του Θεου ηλθε να διδαξει και να σταυρωθει,δεν ηρθε να γραψει επιτομη ιστορια του βιου του!Αληθεια μηπως ηθελες να κραταει και προσωπικο ημερολογιο για το πως περνουσε την μερα του;Κι εσενα ακομη,αν δεν κανεις κατι πολυ σημαντικο στην ζωη σου,κανεις ιστορικος δεν θα ενδιαφερθει παρα μονο για την ηλικια στην οποια θα κανεις 'το σημαντικο'(λεμε τωρα...)!Κοινη λογικη ειναι!

Mε την ιδια λογικη μπορω να σε ρωτησω κι εγω για το τι εκανε ο Πλατωνας η ο Σωκρατης μεχρι να γινουν φιλοσοφοι...

Για δώσε μας τις πηγές σου ως πρός την εύρεση του....."Πανάγιου Τάφου". Ποιός, πότε, και πώς βρέθηκε μετα απο 300 χρόνια το...."Τίμιο Ξύλο"? (!)

Πώς έγινε ο διαχωρισμός απο τους τρείς σταυρούς? Τα στοιχεία παρακαλώ και την σχετική βιβλιογραφία, ωστε........να μάθουμε και εμείς!

Ο Σταυρος υποδειχθηκε στην Αγια Ελενη σε οραμα οταν πηγε στα Ιεροσολυμα.Ο Ταφος ηταν ευκολο να βρεθει,εφοσον με την καταστροφη της Ιερουσαλημ απο τους Ρωμαιους,διαταχθηκε η κατασκευη ειδωλολατρικου χωρου (Αιλια Καπιτωλινα).Στον χωρο του Γολγοθα χτισθηκε ναος της Αφροδιτης και ο ταφος σκεπαστηκε απο χωματα.

Μετα απο το οραμα της Αγιας Ελενης,σκαβοντας ανευρεθη ο Σταυρος.Χτισθηκε απο τον Μ.Κωνσταντινο μετα την δεκαετηριδα που επακολουθησε την συνοδο της Νικαιας,επι Μακαριου επισκοπου Ιεροσολυμων,ο ναος με το ονομα Ναος Του Αγιου Ταφου,Ανασταση,Μαρτυριο,Ναος του Κυριακου Ταφου.

Για να ανοικοδομηθει ο Ναος χρειαζοταν πρωτα να καταστραφει ο ναος της Αφροδιτης,τον οποιον ο Αδριανος ειχε εγειρει εκει,να κατασκαφει το εδαφος και τα προσθετα χωματα,τα οποια σκοπιμα ειχαν ριφθει εκει απο τους ειδωλολατρες για να καταχωθει το Αγιο Μνημα.

Για τον Γέροντα Παίσιο οι μαρτυρίες είναι άπειρες ακόμη και από άθεους που τον επισκέφθηκαν από περιέργεια και βρέθηκαν προ εκπλήξεων...

Εδώ τουλάχιστον υπάρχουν μαρτυρίες δεν πρόκειται για μυθοπλασίες!Μπορείς να επισκφθείς και τον τάφο του Γέροντα...Εκεί σε περιμένει μία έκπληξη

Εσυ αληθεια γιατι δεν προσπερνας τα γραφομενα που δεν σου αρεσουν αλλα φροντιζεις να εισαι παντα ετοιμοπολεμος;Δεν σου ζητησε κανεις να μην μιλας αλλα να που και παλι αυγα μας σερβιρεις...με σαλατα αυτη τη φορα...

http://www.tlig.gr/gr/gkshroudinfo.htm
Οσον αφορα την αγια σινδονη σ'αυτην την ιστοσελιδα υπαρχουν ενδιαφεροντα στοιχεια για την χρονολογηση με την μεθοδο του ανθρακα.
Να ειστε ολοι καλα!